درمان اختلال بیش فعالی/ نقص توجهReviewed by مرکز مشاوره اکسیر on May 11Rating: 5.0درمان اختلال بیش فعالی/ نقص توجهدرمانی قطعی برای اختلال بیش فعالی/ نقص توجه (ADHD ) وجود ندارد. با این‌ حال، بسیاری از روش‌ های درمانی می‌ توانند علائم ADHD (بیش فعالی، انواع، علائم و تشخیص را در این لینک بشناسید) را تسکین بخشند، و یا به طور قابل توجهی کاهش دهند. در نتیجه عملکرد تحصیلی یا شغلی و روابط با دیگران بهبود پیدا کرده و عزت نفس افزایش می‌ یابد.

چگونه می توان اختلال بیش فعالی/ نقص توجه را درمان کرد؟

درمانی قطعی برای اختلال بیش فعالی/ نقص توجه (ADHD ) وجود ندارد. با این‌ حال، بسیاری از روش‌ های درمانی می‌ توانند علائم ADHD (بیش فعالی، انواع، علائم و تشخیص را در این لینک بشناسید) را تسکین بخشند، و یا به طور قابل توجهی کاهش دهند. در نتیجه عملکرد تحصیلی یا شغلی و روابط با دیگران بهبود پیدا کرده و عزت نفس افزایش می‌ یابد.

یک درمان خاص برای همه افراد، ممکن است اثر بخش نباشد. گزینه‌ های درمان باید توسط متخصص که نیازهای خانواده، بیمار، تاریخچه پزشکی و شخصی فرد را در نظر می‌ گیرد، مورد بررسی قرار گیرد. بعضی از افراد به داروها پاسخ می‌ دهند، بعضی به مداخلات رفتاری و بسیاری از آن‌ ها به ترکیبی از هر دو پاسخ می‌ دهند. مشاوره، آموزش و خدمات حمایتی و پشتیبانی اغلب مفید هستند. به طور معمول، رویکرد چند وجهی برای درمان بهتر عمل می‌ کند.

 

خانم عسل ناجیان در رابطه با درمان های شناختی اختلال بیش فعالی ئ نقص توجه توضیحات ارزنده ای را ارائه داده اند که مرکز مشاوره اکسیر شما را به دیدن آن دعوت می کند.

 

روش‌ های درمانی اختلال بیش فعالی/ نقص توجه

برای درمان ADHA روش‌ های درمانی از جمله دارو، آموزش والدین، روان درمانی و …. وجود دارد که در ادامه به توضیح آن‌ ها می‌پردازیم…

    – داروها:

یکی از انواع درمان های اختلال بیش فعالی/ نقص توجه دارو درمانی است. داروهای محرک، در کاهش نشانه‌های ADHD مؤثر هستند. محرک‌ هایی که معمولاً برای ADHD استفاده می‌ شود ریتالین، دگزدرین، کنسرتا، متادات، فوکالین و آدرال هستند. برخی افراد، به یکی از این محرک‌ ها بهتر پاسخ می‌ دهند. در حالی که محرک‌ ها معمولاً انتخاب اول داروهایی هستند که برای درمان ADHD استفاده می‌ شوند؛ چندین داروی غیر محرک نیز وجود دارد که ممکن است تجویز شوند. داروهای غیر محرک شامل آتوموکستین، داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ ای و بوپروپیون هستند.

مهم است افرادی که دارو مصرف می‌ کنند، تحت نظر باشند. اثربخشی دارو، عوارض جانبی، دوز و غیره باید توسط روان‌ پزشک بررسی شود.

    – رفتار درمانی:

درست است که اختلال بیش فعالی/ نقص توجه ناشی از عوامل محیطی نیست، اما قطعاً می‌ تواند تحت‌ تأثیر آن‌ ها قرار گیرد. یک محیط آشفته، بدون ساختار و نامنظم، می‌ تواند علائم را بدتر کند. از طرف دیگر، محیطی که ساختاریافته، قابل‌ پیش‌ بینی و انگیزه دهنده است، بسیار کمک کننده است.

بسیاری از افراد مبتلا به ADHD همچنین به یک سیستم پاداش با پیامدهای آشکار برای رفتارها به خوبی پاسخ می‌ دهند. به رفتار مثبت با هدف افزایش وقوع آن‌ ها، پاداش داده می‌ شود. رفتارهای منفی ممکن است پیامدهایی با هدف کاهش آن ها به همراه داشته باشد. به این روش اصلاح رفتار گفته می‌ شود، که اثر خوبی بر روی کودکان و بزرگسالان دارد.

    – آموزش والدین:

اختلال بیش فعالی/ نقص توجه

اختلال بیش فعالی/ نقص توجه می‌ تواند طاقت فرسا باشد. والدینی که با ADHD سروکار دارند می‌ توانند از آموزش‌ های لازم بهره‌ مند شوند. این آموزش، به والدین ابزار و تکنیک‌ های مدیریت مشکلات رفتاری در خانه را آموزش می‌ دهد. همین‌ طور در طی آموزش والدین، پدر و مادرها از حمایت و تائید این که در مسیر درست گام بر می‌ دارند، بهره‌ مند می‌ شوند.

    – آموزش مهارت‌ های اجتماعی:

تمرکز آموزش مهارت‌ های اجتماعی به فرد مبتلا به اختلال بیش فعالی/ نقص توجه، برای یادگیری رفتارهای مناسب و راه‌ های برقراری ارتباط با دیگران است. هدف آموزش مهارت‌ های اجتماعی به فرد مبتلا به ADHD و روش‌ های اساسی برای ارتباطات روزانه است.

    – مشاوره یا روان‌ درمانی:

مشاوره و یا روان‌ درمانی، برای فرد مبتلا به ADHD، فضایی برای پردازش احساسات و ایجاد استراتژی‌ هایی برای مقابله با اثرات اختلال بیش فعالی/ نقص توجه را فراهم می‌ کند. ADHD اغلب منجر به از بین رفتن دوستی‌ ها، روابط ضعیف و عزت‌ نفس پایین می‌ شود.

    – مربی‌ گری:

مربی ADHD با مراجع خود مشارکت می‌ کند تا ساختار و سازمان‌ دهی روزانه را ایجاد کند؛ در حالی‌ که حتی اگر موانعی ایجاد شود، تمرکز بر حمایت و تشویق برای تعیین اهداف و پاداش را حفظ می‌ کند.

 

اینستاگرام اکسیر

 

    – گروه درمانی:

افرادی که عزیزانی دارند که مبتلا به اختلال بیش فعالی/ نقص توجه هستند و همچنین خود افراد مبتلا به ADHD، قدرت، آموزش و تشویق را در گروه‌ های پشتیبانی پیدا خواهند کرد. اشتراک‌ گذاری با افرادی که در شرایط مشابه قرار دارند، می‌ تواند یک عامل تقویت فوق‌ العاده باشد.

اگر فرد به رویکرد چند وجهی درمان پاسخ ندهد، تشخیص اصلی ADHD باید مورد بررسی قرار گیرد. شرایطی که ممکن است به فقدان بهبود کمک کند نیز باید مجدداً ارزیابی شود. انطباق فرد، خانواده و مدرسه با روش درمان نیز باید مورد بررسی قرار گیرد…

 

منبع: سایت verywellmind و متخصصین اکسیر

مشاوره رایگان آنلاین