Category filter:Allاخبار اکسیراختلالات بالینیاختلالات بالینیاختلالات بالینی بزرگ‌سالاختلالات بالینی کودکاناختلالات بالینی نوجواناناعتیادتست‌های روان‌شناسیتغذیه و سلامت روانخلاقیت و هوشداروهای روانپزشکیدرمان های روانشناسیدسته‌بندی نشدهروان‌شناسی اجتماعیروانشناسی اجتماعیروانشناسی پیریروانشناسی تبلیغاتروانشناسی تربیتیروانشناسی جنسیروان‌شناسی خانوادهروانشناسی خوابروانشناسی سلامتروانشناسی شناختیروان‌شناسی فردیروان‌شناسی کودکروانشناسی محیطیروان‌شناسی نوجوانروانشناسی و گرایش هاروانشناسی ورزشروانکاویزبان بدنشخصیت شناسیعشق، جوانان و ازدواجعشق، جوانان و ازدواجفرزندپروریفرزندپروریکارگاه های روانشناسیکودک و نوجوانگالری عکسگفتاردرمانی کودکانمثبت اندیشیمدیریت منابع انسانیمشاوره خانواده و بزرگ‌سالمشاوره و روان‌شناسی کودکمشاوره و روان‌شناسی نوجوانموفقیتنماشای اکسیر
No more posts

مقالات اکسیر

افسردگی-کودکان.jpg
اردیبهشت ۲۸, ۱۳۹۸

کودک مبتلابه افسردگی

افسردگی یک وضعیت پزشکی جدی است. علائم افسردگی در کودک می‌تواند بر توانایی کودک در برقراری ارتباط با دوستان و خانواده، لذت بردن از فعالیت‌های روزانه، شرکت و تمرکز در مدرسه و لذت بردن از کودکی، تأثیر منفی بگذارد. تشخیص درست و برنامه درمانی شروع خوبی است، اما کار کردن بر روی افسردگی نیاز به زمان دارد و علائم افسردگی در کودکان می‌تواند دوباره عود کند. این مطلب به شما کمک می‌کند که بدانید در طی این فرایند چه انتظاراتی داشته باشید و چه زمانی به دنبال کمک بیشتر باشید.

در رابطه با علت افسردگی در کودکان می توانید اینجا کلیک کنید.

علائم افسردگی در کودکان

برای بزرگ‌سالان، تعریف ویژگی‌های افسردگی اساسی شامل خلق افسرده‌ای است که تقریباً هر روز و برای دو هفته وجود داشته باشد، اما برای کودکان به‌احتمال‌زیاد تحریک‌پذیری است. مراقب علائم دیگر افسردگی در کودکان باشید.

  • تحریک‌پذیر، غمگین، گوشه‌گیر و در خود فرورفته و کودک در اکثر مواقع بی‌حوصله است.
  • از فعالیت‌های معمول لذت نمی‌برند.
  • خواب بیش‌ازحد یا خیلی کم است.
  • افزایش یا کاهش وزن دارند.
  • احساس ناامیدی یا درماندگی می‌کنند.
  • دشواری در تمرکز یا تصمیم‌گیری دارند.
  • احساس خستگی مداوم می‌کنند.
  • افکار مرگ یا خودکشی دارند.

مقاله مرتبط: نشانه های افسردگی در کودکان

مقاله مرتبط: افسردگی و افکار خودکشی در کودکان


درمان افسردگی کودکان

درمان افسردگی می‌تواند زمان‌بر باشد و گاهی اوقات شامل برخی آزمون‌وخطا است. هیچ کودکی مشابه هم نیستند و مهم است که در طی این فرایند صبور باقی بمانید تا به کودکتان کمک کنید احساس امنیت کند.

آموزش: آموزش به کودک در مورد افسردگی اولین قدم مهم است. این کار به کودک شما کمک می‌کند تا علل ممکن (ژنتیک، عوامل محیطی، قلدری، استرس) و شیمی مغز (سروتونین کم) را درک کرده و خود سرزنش گری را کاهش دهد.

روان‌درمانی: وقتی نشانه‌های افسردگی را در کودکتان مشاهده کردید، مشاوره گزینه خوبی برای کودکان مبتلابه افسردگی است. انواع مختلفی از مشاوره وجود دارد و درمانی که برای یک کودک مناسب است ممکن است برای کودک دیگر کارساز نباشد. برای کودکان بسیار کوچک، بازی‌درمانی یک گزینه است. درمان شناختی رفتاری می‌تواند برای کودکان و نوجوانان بزرگ‌تر مؤثر باشند. پیدا کردن بهترین درمانگر برای کودک مبتلابه افسردگی ممکن است زمان ببرد. چندین تماس بگیرید و از پرسیدن سؤالات نترسید. شما کودکتان را بهتر از هر کس دیگری می‌شناسید.

دارو: برای کاهش علائم افسردگی در کودک، دارو ممکن است برای موارد متوسط تا شدید ضروری باشد اما پس از همراه شدن با مشاوره بهتر عمل می‌کند. مدیریت دارو مهم است. نظارت دقیق پزشک معالج توصیه می‌شود.

بستری شدن: برای موارد شدید افسردگی، ازجمله افکار خودکشی، گاهی لازم به بستری شدن است.

درمان اختلال افسردگی در کودکان

چه انتظاری در خانه داشته باشید؟

حتی با دارو، درمان فوری برای افسردگی وجود ندارد. درمان می‌تواند طولانی و دشوار باشد. والدین با انجام کارهای زیر می‌توانند از کودک خود را حمایت کنند.

  • به ورزش روزانه تشویق کنید (نیازی نیست که شامل یک ورزش سازمان‌یافته باشد. پیاده‌روی خانوادگی هم حساب است).
  • بر مصرف دارو نظارت داشته باشید (انتظار زیادی است که بخواهیم کودکی با علائم افسردگی مصرف داروی خود را مدیریت کند).
  • زمانی برای صحبت کردن. مشاوره به کودک شما کمک می‌کند درباره احساساتش آزادانه حرف بزند و آن‌ها را به زبان آورد. زمانی که کودکتان در خانه این کار را انجام می‌دهد وظیفه شما گوش دادن و حمایت بی‌قیدوشرط است.
  • غذاهای سالم را بپزید. انتخاب سبک زندگی سالم می‌تواند به روند درمان کمک کند.
  • کودک خود را به عادات خواب سالم تشویق کنید.

چه انتظاری در مدرسه داشته باشید؟

زمانی که تفکر و تمرکز به دلیل افسردگی در کودک دچار آسیب شده است، عملکرد خوب در مدرسه دشوار است. مهم است که معلم و مشاور مدرسه یا روانشناس را در گروه درمان بگنجانید تا به فرزندتان کمک کند این دوران سخت را به‌خوبی پشت سر بگذارد. کمک‌ها و سازش‌هایی در کلاس درس وجود دارد که می‌تواند در طول این زمان برای کودک مبتلابه افسردگی‌تان مفید باشد. در مورد موارد زیر با معلم فرزندتان صحبت کنید:

  • زمان اضافی برای تکالیف و آزمون‌ها در نظر بگیرید.
  • تقسیم‌بندی تکالیف به مقادیری که قابل مدیریت باشند (این کار به‌ویژه برای کودکانی که دست‌پاچه به نظر می‌رسند مفید است).
  • ایجاد برنامه‌های مطالعه یا تکالیف مدرسه کمک کنید.
  • فراهم کردن نسخه‌ای از یادداشت‌های کلاسی برای افزایش تمرکز (برای اختلال در تمرکز مفید است).
  • امتحان‌ها در اتاقی آرام‌گرفته شود که باعث حواس‌پرتی کودک با علائم افسردگی نشود.

همچنین درصورتی‌که کودک شما نیاز به استراحت در طول روز داشته باشد، باید برنامه‌ای برای آن داشته باشید. کنترل روزانه با مشاور مدرسه یا روانشناس در مراحل اولیه درمان و قرار ملاقات هفتگی برای تثبیت کودکتان می‌تواند مفید باشد.

از فرزندتان چه انتظاری داشته باشید؟

کودکان و نوجوانان، بزرگ‌سالان کوچک نیستند. آن‌ها در حال رشد و تغییرات سریع هستند، حتی زمانی که یک دوره افسردگی را تجربه می‌کنند. بااین‌حال، علائم می‌تواند در طول درمان افزایش و یا کاهش یابد. ممکن است متوجه شوید که علائم افسردگی برطرف شده‌ و تنها چند روز بعد متوجه بازگشت علائم و رفتار افسردگی شوید.

تحریک‌پذیری، سرخوردگی و آشفتگی و بروز ناگهانی احساسات در کودکان افسرده شایع است. همان‌طور که سخت است که والدین به این رفتارها خاتمه بدهند، مهم است که والدین آرام باشند و روی گوش دادن فعال تمرکز کنند. این‌یک تمایل طبیعی والدین است که بخواهد آن را اصلاح کنند یا به نحوی آن را متوقف سازند، اما اختلالات روانی پیچیده است. نمی‌تواند ثابت یا متوقف شود. بااین‌حال، می‌تواند بهبود یابد. با رفتار مناسب و پشتیبانی از آن، کودک شما می‌تواند رشد کند و یک‌بار دیگر از کودکی‌اش لذت ببرد.

منبع: سایت psycom و متخصصین اکسیر


اضطراب-اجتماعی-در-کودکان.jpg
اردیبهشت ۲۶, ۱۳۹۸

اضطراب اجتماعی در کودکان پیش‌دبستانی

اضطراب اجتماعی در کودکان پیش دبستانی توسط والدین و معلمان قابل تشخیص است. اگر کودک پیش‌دبستانی شما در موقعیت‌های اجتماعی رفتارهای ناشی از ترس از خود نشان می‌دهد، احتمالاً از خود می‌پرسید که آیا این رفتار کودک من طبیعی است یا کودک من مبتلا به اضطراب اجتماعی است؟ اگر اضطراب و ترس شدید باشد، بهتر است از یک متخصص سلامت روان نظر کارشناسانه دریافت کنید. بااین‌حال، به‌عنوان والدین، کارهای زیادی می‌توانید برای کمک به کودکتان که از اضطراب اجتماعی رنج می‌برد، انجام دهید. اول در نظر بگیرید که آیا این رفتار برای کودکان پیش‌دبستانی عادی است یا خیر؟

شما والدین گرامی برای کسب اطلاعات بیشتر درباره اضطراب اجتماعی کودکان می توانید به بخش نماشای اکسیر مراجعه کنید و ویدیوهای متخصصین روانشناس کودک ما را در این زمینه مشاهده نمایید.

چه چیزی نرمال است؟

طبیعی است که کودکان در حال رشد کمی اضطراب داشته باشند. این امر اغلب اولین بار به‌عنوان ترس از غریبه‌ها حدود شش‌ماهگی خود را نشان می‌دهد. این ترس می‌تواند منجر به اضطراب جدایی بین ۱۲ تا ۱۸ ماهگی شود. کودک اگر در این سن از پدر و مادر جدا شود ناراحت خواهد شد. همچنین تفاوت‌های طبیعی بین کودکان نیز از لحاظ باز بودن آن‌ها به تجارب جدید وجود دارد.

در زیر به انواع کودکان در سازگاری با شرایط و افراد جدید اشاره‌شده است.

  • کودکان آسان به‌طورکلی با شرایط و افراد جدید سازگار هستند و تمایل دارند که آرام و شاد باشند.
  • “به‌آرامی سازگار می‌شوند” این کودکان کمی بیشتر طول می‌کشد تا به موقعیت‌های جدید عادت کنند و در ابتدا از آن‌ها کناره‌گیری می‌کنند.
  • “کودکان مشکل” به‌راحتی توسط افراد و موقعیت‌های جدید ناراحت می‌شوند، واکنش‌های هیجانی قوی و توانایی ضعیف سازگاری با آن‌ها را دارند.

علائم اضطراب اجتماعی کودکان

فراتر از ترس‌های طبیعی دوران کودکی و تفاوت‌های طبیعی خلق‌وخو، برخی از کودکان ترس‌های شدید و فلج‌کننده از افراد و مکان‌های جدید را تجربه می‌کنند. اگر فرزند شما اضطراب اجتماعی شدیدی داشته باشد، در آن شرایط دچار پریشانی خواهد شد (مانند گریه کردن، وحشت و چسبیدن به والدین) و سعی می‌کند از موقعیت‌هایی که باعث ترس او می‌شود اجتناب کند.

ازجمله ترس‌های معمول دوران کودکی می‌توان به ترش از دیدار با غریبه‌ها، ترس از ملحق شدن به گروهی از بچه‌ها، ترس از صحبت کردن در کلاس و ترس از رفتن به پیش دبستانی اشاره کرد.

اگر مطمئن نیستید که آیا کودکتان از اضطراب اجتماعی رنج می‌برد، به دنبال رفتارهایی مانند خجالتی بودن بیش‌ازحد، ناتوانی در آرام کردن خود، نگرش منفی نسبت به پیش‌دبستانی، بچه‌های دیگر را تماشا می‌کند ولی به آن‌ها ملحق نمی‌شود اشاره کرد.

همچنین به داستان‌هایی توجه کنید که کودکتان در طول بازی تخیلی به کار می‌برد. اغلب بسیاری از ترس‌ها در فعالیت‌ها و همبازی‌های خیالی او وارد می‌شود.

برای آشنایی و کسب اطلاعات بیشتر درباره علائم اضطراب اجتماعی در کودکان می توانید اینجا کلیک کنید.

چرا اضطراب اجتماعی در فرزندم هست؟

نشانه های اضطراب اجتماعی کودکان پیش دبستان

ممکن است فکر کنید که کودکتان درنهایت از این خجالت در می‌آید و بزرگ می‌شود. اگر این ترس نرمال دوران کودکی باشد این مسئله می‌تواند درست باشد؛ اما در مورد اضطراب اجتماعی در کودکان، منفعل بودن شما می‌تواند منجر به مشکلات بیشتری در آینده شود. مهم است که تأثیر پذیرش ترس‌ها در رشد را در نظر بگیرید تا اینکه زودتر به آن‌ها خاتمه دهید. کودکانی که به‌شدت بازداری شده‌اند بیشتر در خطر مشکلاتی مانند اضطراب و افسردگی در آینده قرار دارند. شما ممکن است مشکلات احتمالی را مقابله با نیازهای اجتماعی و تحصیلی مدرسه ببینید.

چه باید کرد؟

والدین مهم ترین اشخاص برای کاهش اضطراب اجتماعی در کودکان پیش دبستانی هستند.کارهای زیادی وجود دارند که می‌تواند توسط والدین برای ایجاد اعتمادبه‌نفس در کودکان پیش‌دبستانی دارای اضطراب اجتماعی انجام شود. آماده کردن فرزندتان، او را قادر خواهد ساخت تا با چالش‌های زندگی مقابله کند. در زیر نکاتی وجود دارد که به شما کمک می‌کند اضطراب را کاهش دهید و کودکتان را برای نیازهای اجتماعی محیطش آماده کنید.

  • اضطراب اجتماعی را می‌توان از والدین یاد گرفت. هر زمان که ممکن است رفتار آرام و مطمئن را الگو قرار دهید.
  • به کودک خود فرصت تمرین در موقعیت‌های جدید را بدهید. برای مثال قبل از اینکه در کلاس صحبت کند در خانه به او نشان دهید و بگویید چگونه این کار را انجام دهد.
  • بیش‌ازحد احساس همدردی نکنید. همدردی بسیار زیاد به کودک شما یاد می‌دهد که چیزی برای ترسیدن وجود دارد، نه اینکه نشان دهد چگونه از عهده آن برآید.
  • به او دلگرمی بدهید. کودک خود را تشویق کنید که چیزهای جدید را امتحان کند اما مجبورش نکنید.
  • از مراقبت بیش‌ازحد اجتناب کنید. قرار گرفتن کودکتان در شرایطی که باعث ترسش می‌شود را محدود نکنید یا باعث شوید او اجتناب کردن را یاد بگیرد.
  • انتقاد نکنید. یک والد با ثبات دوست‌داشتنی باشید که فرزندتان بتواند روی شما حساب کند.
  • راجع به کودکان با اعتمادبه‌نفس کتاب بخوانید و فیلم ببینید. یا به کودکانی اشاره‌کنید که اعتمادبه‌نفس دارند و در مورد آنچه این کودکان انجام می‌دهند صحبت کنید.
  • به رفتارهای از روی ترس و وحشت او توجه نکنید. در عوض تلاش‌های او برای مواجه با این موقعیت‌های سخت را تحسین کنید.
  • با مراقبین و معلمان کودکتان صادق باشید. باکسانی که از کودکتان مراقبت می‌کنند در مورد نحوه ایجاد اعتمادبه‌نفس اجتماعی صحبت کنید. مطمئن شوید که همه روی یک هدف کار می‌کنید.

مقاله مرتبط: روانشناسی اضطراب کودکان

مقاله مرتبط: تشخیص و درمان اضطراب اجتماعی کودکان و نوجوانان


دانستن اینکه چگونه می‌توانید به بهترین نحو به به کاهش اضطراب اجتماعی در کودکان پیش دبستانی کمک کنید، دشوار است. ممکن است امیدوار باشید که با بزرگ‌تر شدنش این ترس‌ها نیز از بین بروند. اگر اضطراب اجتماعی کودکتان بسیار شدید باشد که در زندگی روزمره‌اش اختلال ایجاد کند، ممکن است لازم باشد با یک مشاور و یا درمانگر کودک برای تشخیص و درمان، مشورت کنید.

منبع: verywellmind و متخصصین اکسیر


افسردگی-و-خودکشی-کودکان.jpg
اردیبهشت ۲۵, ۱۳۹۸

افسردگی و افکار خودکشی در کودکان

درحالی‌که بسیاری از افراد فکر می‌کنند که افسردگی بیماری بزرگ‌سالان است، طبق گزارش‌ها، حدود دو درصد از کودکان افسردگی را تجربه می‌کنند. افکار خودکشی و فکر کشتن خود می‌تواند همراه افسردگی حتی در کودکان باشد. چطور می‌توانید بفهمید که آیا کودک شما افکار خودکشی دارد و چه‌کاری می‌توانید انجام دهید؟

چگونه می‌توان گفت که فرزند شما افکار خودکشی دارد؟

افکار خودکشی که به‌عنوان ایده و خیال‌پردازی درباره خودکشی نیز شناخته می‌شود، ممکن است همیشه به طور کامل برای دیگران حتی برای والدین کودک آشکار نباشد. یکی از دلایل این است که کودکان افسرده دارای افکار خودکشی ممکن است مستقیماً در مورد آن‌ها مانند یک فرد بالغ صحبت نکنند. در عوض، افکار خودکشی در کودکان می‌تواند از طریق علاقه و یا مشغولیت ذهنی با خودکشی یا مرگ آشکار شود.

شما ممکن است متوجه نشانه‌هایی از این اشتغال ذهنی شوید در: لباس کودکتان، برنامه‌هایی که در تلویزیون می‌بیند، وب‌سایت‌هایی که نگاه می‌کند، از طریق آنچه در دفتر خاطرات و یا حتی در تکالیف می‌نویسد و یا به‌نحوی‌که در دیگر افراد افسرده و دارای افکار خودکشی، مشخص می‌شود. از سوی دیگر، گاهی اوقات کودک افسرده به طور مستقیم در مورد تمایل به “مردن” یا آرزو برای “کشتن خود” صحبت خواهد کرد. او ممکن است حتی به طور غیر مستقیم در مورد نیاز به “رفتن” صحبت کند و یا فکر کند که “دنیا بدون من مکان بهتری خواهد بود.”

اغلب، نشانه‌هایی از افکار خودکشی در کودکان وجود دارد، به‌ویژه در کودکانی که خجالتی‌تر و گوشه‌گیر هستند. اگر کودکتان این‌گونه است چگونه می‌توانید به عنوان یک والد بدانید او دارای افکار خودکشی است؟ یک راهنما می‌تواند علائم افسردگی را تشخیص دهد و بدانید که افکار خودکشی و افسرده می‌تواند دست‌به‌دست هم بدهند.

برای آشنایی بیشتر درباره اختلال افسردگی و اختلالات رایج در دوران کودکی شما والدین گرامی می توانید اینجا کلیک کنید.

افسردگی در کودکان با خطر داشتن افکار خودکشی

افسردگی منجر به خودکشی کودکان

اگر کودک شما آشکارا افکار خودکشی را بیان نکرده است، مهم است که علائم احتمالی افسردگی در دوران کودکی را تشخیص دهید، زیرا این علائم اغلب با افکار خودکشی مرتبط هستند. علائم افسردگی در کودکان ممکن است شامل احساساتی مانند بی‌ارزشی، ناامیدی و گوشه‌گیری اجتماعی باشد. درحالی‌که همه کودکانی که افسرده هستند، افکار خودکشی ندارند (در کودکان مبتلابه افسردگی اولیه دارای علائم طولانی‌مدت رایج است)، افسردگی به عنوان عامل خطر برای افکار خودکشی و اقدام به خودکشی در نظر گرفته می‌شود.

به‌علاوه افکار خودکشی همیشه منجر به اقدام به خودکشی نمی‌شود، اعتقاد بر این است که چنین افکاری این خطر را در کودکان افزایش می‌دهد. خودکشی یکی از عواقب خطرناک افسردگی درمان‌نشده در کودکان است، اما افسردگی در کودکان می‌تواند به روش‌های دیگری نیز مخرب باشد.


مقاله مرتبط: علت افسردگی در کودکان


چه کاری باید انجام دهید؟

همان‌طور که قبلاً ذکر شد، افکار کودک همیشه نمی‌تواند آشکار باشد، به همین دلیل است که جستجوی درمان افسردگی برای کودک افسرده‌تان بسیار مهم است. یک روانشناس و درمانگر کودک ممکن است قادر باشد با صحبت کردن با کودک، انجام آزمون‌های روان‌شناختی و ارزیابی عوامل خطر مانند اقدامات قبلی خودکشی و شدت افسردگی کودکتان، نشانه‌هایی ظریف از افکار خودکشی را بیابد.

علاوه بر این اگر کودک شما افکار خودکشی داشته باشد روان‌درمانی می‌تواند به کاهش این افکار کمک کند. اگر پزشک شما دارو را توصیه می‌کند، شما وظیفه‌تان را انجام دهید. تحقیقات اخیر در واقع نشان می‌دهد که استفاده از مهارکننده‌های انتخابی باز جذب سروتونین (SSRIs) می‌تواند منجر به افزایش افکار خودکشی در کودکان شود. یک رویکرد چندگانه برای مدیریت افسردگی کودکتان احتمالاً مؤثرتر خواهد بود.

اگر نگران هستید، مستقیماً از کودک خود سؤال کنید که آیا به خودکشی فکر می‌کند یا نه. برخلاف آنچه درگذشته باور داشتند، این موضوع به او ایده خودکشی نمی‌دهد. در عوض، او احساس خواهد کرد که اگر افسرده است، از او حمایت خواهد شد. در حقیقت، حمایت والدین (صرف وقت برای صحبت کردن با کودک درباره احساساتی مثل خودکشی) با شیوع کمتری از افکار خودکشی در دوران کودکی دوم مرتبط است. اگر نگران ایمنی او هستید، قوانین وضع نکنید و قضاوت نکنید، او را از خطر بیرون آورید، او را تنها نگذارید و کمک فوری دریافت کنید. هرگز افکار خودکشی در کودک را نادیده نگیرید و هرگز قول ندهید که آن‌ها را مخفی نگه می‌دارید. با مشاهده هرگونه افکار و یا رفتارهای خودکشی باید فورا به پزشک اطفال یا متخصص سلامت روان مراجعه شود.

کلام اکسیر

افکار خودکشی باید بسیار جدی گرفته شوند و نباید تصور شود که کودک شما فقط به دنبال جلب توجه است. همیشه به دنبال کمک باشید و این افکار را به عنوان نشانه‌های هشدار بالقوه خودکشی در نظر بگیرید. گاهی اوقات کودکان از بیان این افکار می‌ترسند و ممکن است آن‌ها را به شوخی مطرح کنند. خودکشی در کودکان بسیار رایج است و هر گونه فکری باید مورد توجه قرار گیرد. اگر با متخصص سلامت روانی ملاقات می‌کنید که فکر می‌کند افکار کودک شما جدی نیست اما شما نظر دیگری دارید، با یک متخصص دیگر مشورت کنید. به غریزه خود اعتماد کنید، شما کودکتان را بهتر از هر کس دیگری می‌شناسید.

منبع: سایت verywellmind و متخصصین اکسیر


اختلال-نوشتن-در-کودکان.jpg
اردیبهشت ۱۴, ۱۳۹۸

اختلال نوشتن (دیس گرافیا) نوعی اختلال یادگیری است که کودکان با این اختلال در تشخیص شکل حروف، نوشتن حروف و کلمات بر روی کاغذ و درک رابطه بین صداها، کلمات گفتاری و حروف نوشتاری مشکل دارند. عده ای از دانش آموزان مبتلا به دیس گرافیا نمی‌توانند نظرات خود را کلمه بندی و جمله بندی کنند و به صورت نوشتاری برگردانند و عده ای دیگر خطاهای دستوری و نحوی مرتکب می‌شوند. مشکل اصلی این دانش آموزان ناتوانی در سازمان دادن افکار خویش و تبدیل آن به کلمات است و یا اگر بنویسند نوشته آن‌ها بی سازمان و مغشوش و بدون نظم است.

اختلال نوشتن در کودکان

افراد مبتلا به دیس گرافیا با وجود داشتن آموزش رسمی، به طور قابل توجهی با زبان نوشتاری دچار مشکل هستند. دست خط آن‌ها ممکن است شامل وارونه نویسی، غلط املایی و ناخوانا باشد. دانش آموزان مبتلا به اختلال نوشتن ممکن است با پردازش زبان و ارتباط بین کلمات و معنی آن‌ها مشکل داشته باشند. اغلب در کودکان هنگامی که شروع به نوشتن می‌کنند، این اختلال قابل شناسایی است. اختلال خواندن در بزرگ‌سالان معمولاً پس از ضربه روحی یا سکته ایجاد می‌شود.

تصورات غلط در مورد دیس گرافیا

کودکان دارای اختلال نوشتن، در نوشتن نسبت به دیگران مشکلات بیشتری دارند، اما توانایی‌های آن‌ها در حوزه های دیگر ممکن است متوسط یا بهتر از بقیه باشد. آن‌ها با توجه به ناامیدی و خستگی که هنگام تلاش برای انجام وظایف به ظاهر آسان تجربه می‌کنند، به عنوان افراد تنبل و بی دقت شناخته می‌شوند و در معرض خطرات روحی و روانی قرار دارند. معلمان باید تجربیات آموزشی مثبتی برای آن‌ها فراهم کنند تا به حفظ عزت و انگیزه آن‌ها کمک کنند.

علت و ارزیابی اختلال نوشتن

باور بر این است که کودکان دارای اختلال نوشتن در مهارت‌ های حرکتی ظریف مثل حافظه حرکتی، هماهنگی ماهیچه ها و حرکت در نوشتن مشکل دارند؛ و مراکز زبانی، دیداری، ادراکی و حرکتی مغز نقش مهمی در اختلال دیس گرافیا ایفا می‌کند. شواهد حاکی از آن است که اختلال نوشتن ممکن است موروثی باشد. افرادی که دچار صدمات مغزی و یا سکته مغزی شده‌اند نیز ممکن است علائمی از اختلال در نوشتن را نشان دهند.

ارزیابی جامع روان‌شناختی و آموزشی می‌تواند در تشخیص دیس گرافیا در کودکان کمک کند. آزمون‌های تشخیصی نوشتاری می‌تواند برای تعیین اینکه آیا مهارت نوشتن یاد گیرنده برای سن او طبیعی است، مورد استفاده قرار گیرد. این آزمون‌ها همچنین می‌توانند اطلاعات مربوط به پردازش نوشتاری آن‌ها را مهیا کنند. از طریق مشاهدات، تجزیه‌وتحلیل کار دانش آموزان، ارزیابی شناختی و کار درمانی، مربیان می‌توانند برنامه‌های درمان جامع فردی را ایجاد کنند.


مقاله مرتبط: علائم اختلال یادگیری کودکان در مهدکودک

مقاله مرتبط:نشانه‌های اولیه اختلالات یادگیری

مقاله مرتبط: اهمیت درمان زودهنگام اختلالات یادگیری


آموزش و درمان اختلال نوشتن

روش آموزشی به کودکان دارای اختلال نوشتن
آموزش به کودکان دارای اختلال نوشتن

معلمان از روش‌های متعددی برای ایجاد برنامه آموزش انفرادی (IEP) برای افراد مبتلا به اختلال نوشتن استفاده می‌کنند. برنامه‌های متداول بر روی ایجاد مهارت‌های حرکتی مانند گرفتن مداد، هماهنگی دست و پرورش حافظه حرکتی عضلانی تمرکز دارند. گفتار درمانی و کار درمانی به یادگیرنده کمک می‌کند ارتباطات مهم بین حروف، صداها و کلمات را ایجاد کند. برخی از دانش آموزان با برنامه‌های تشخیص گفتاری یا سخنرانی، بهتر عمل می‌کنند.


مقاله مرتبط: طرز نشستن برای اختلالات نوشتن

مقاله مرتبط: درمان مشکلات خواندن و نوشتن کودک


درباره اختلال نوشتن چه باید کرد؟

اگر فکر می‌کنید که شما یا فرزندتان دارای اختلال نوشتن هستید و ناتوانی یادگیری دارید، برای دریافت اطلاعات در مورد چگونگی درخواست ارزیابی، با مدرس مدرسه، معلم یا مشاور مرکز تماس بگیرید. یا می‌توانید با مراکز روانشناسی معتبر که در این زمینه فعالیت می‌کنند مشورت کند. هرچه سریع‌تر اقدام کنید نتیجه بهتری دریافت خواهید کرد.

منبع:verywellfamily


افسردگی-در-کودکان.jpg
اردیبهشت ۱۱, ۱۳۹۸

متأسفانه افسردگی در کودکان و نوجوانان بسیار شایع است. ۴ درصد از کودکان از افسردگی رنج می‌برند که نزدیک به نیمی از کودکان مبتلا به بیماری‌های سلامت روان هستند. کودکانی که یک دوره افسردگی را تجربه می‌کنند معمولاً پنج سال بعد دوره دیگری را تجربه خواهند کرد و بیشتر احتمال دارد که در سنین بالاتر در معرض افسردگی و دیگر اختلالات سلامت روان قرار بگیرند. بسیاری از کودکان و نوجوانان دارای افسردگی از سایر مشکلات سلامت روان نیز رنج می‌برند، اختلال بیش فعالی/ نقص توجه و مشکلات رفتاری در ۴۰ درصد از کودکان مبتلا به افسردگی دیده می‌شود. در ادامه عواملی که باعث ایجاد افسردگی در کودکان می‌شود را مورد بررسی قرار داده‌ایم.

اگر فکر می‌کنم فرزندم افسرده است چه باید بکنم؟

والدین نمی‌توانند تشخیص دهند که آیا این رفتارها مرحله طبیعی از رشد آن‌هاست و یا نشانه‌ای از افسردگی در فرزندشان است؟ قبول کردن افسردگی برای فرزندشان برای والدین بسیار سخت است و اغلب والدین آن را انکار می‌کنند. والدین به دلیل عدم اطمینان درباره وجود مشکل اختلال افسردگی و یا به خاطر جلوگیری از اضطراب و هیاهوی غیر ضروری دنبال کمک گرفتن نیستند. اگر فکر می‌کنید ممکن است مشکلی وجود داشته باشد بهتر است برای تشخیص درست و اقدام برای درمان آن به مشاوران کودک اکسیر مراجعه کنید.


مقاله مرتبط: تشخیص افسردگی در کودکان


افسردگی در کودکان با علائم متفاوتی نسبت به بزرگسالی بروز پیدا می‌کند و در کودکان بیشتر جنبه تحریک پذیری وجود دارد. از جمله علائم افسردگی در کودکان می‌توان به خواب بیش از حد یا خیلی کم، افزایش وزن یا کاهش وزن، احساس ناامیدی، دشواری در تمرکز و تصمیم گیری، خستگی، داشتن افکار خودکشی و یا مرگ و … اشاره کرد.


مقاله مرتبط: نشانه های افسردگی در کودکان


علت افسردگی در کودکان

افسردگی در کودکان به دلایل مختلفی بروز پیدا می‌کند.  علت افسردگی در کودکان را می‌توان در چهار دسته مورد بررسی قرار داد.

  • آسیب‌پذیری ژنتیکی
  • وقایع زندگی آسیب‌زا و استرس‌زا
  • عصب زیست‌شناسی
  • فاکتورهای محیطی

آسیب‌پذیری ژنتیکی

یکی از علل افسردگی در کودکان آسیب‌پذیری ژنتیکی است. تحقیقات نشان داده‌اند که کودکانی که والدین آن‌ها از افسردگی رنج می‌برند سه برابر بیشتر احتمال دارد که آن‌ها نیز مبتلا شوند و احتمال ارتباط ژنتیکی را داده‌اند.

وقایع زندگی آسیب‌زا و استرس‌زا

یکی دیگر از علل افسردگی در کودکان وقایع زندگی آسیب‌زا و استرس‌زا است. این وقایع می‌توانند تأثیرات ماندگار بر روی کودک بگذارند. اگر کودکی یک رویداد آسیب‌زا و ضربه‌های روانی را تجربه کرده باشد، ممکن است به یادگیری مکانیسم‌های مقابله خوب برای مقابله با احساسات پیچیده منجر شود و یا گاهی اوقات می‌تواند منجر به افسردگی شود.

عصب زیست‌شناسی

مطالعات نشان می‌دهد که سطح غیرطبیعی هورمون‌ها، مانند هورمون استرس یا کورتیزول، می‌تواند عامل مهمی برای افسردگی در  کودکی باشد. اندازه بخشی از مغز که مورد نیاز برای تنظیم هیجانات است در برخی از کودکان متفاوت است (این با افسردگی مادران ارتباط دارد) و تصور می‌شود این امر احتمال ابتلا به افسردگی را افزایش می‌دهد.

فاکتورهای محیطی

طلاق باعث ایجاد افسردگی در کودکان می شود.
طلاق و افسردگی کودکان

مرگ اعضای خانواده، طلاق، فشار مدرسه یا مشکلات اجتماعی می‌تواند علت افسردگی در کودکان باشد. همه کودکان تحت‌ تأثیر این رویدادها قرار نخواهند گرفت، بنابراین غیر معمول نیست که فقط یکی از فرزندان بعد از این حوادث دچار افسردگی شود. هر کودک منحصر به فرد است و با موقعیت‌های استرس زا با روش‌های مختلفی مقابله می‌کند.


مقاله مرتبط: افسردگی کودکی و نوجوانی، تشخیص ها، علت ها و درمان ها


درمان می‌تواند کارساز باشد

مغز جوان توانایی شگفت انگیزی برای شکل‌ گیری دارد. خبر فوق العاده درباره نتایج درمان افسردگی در کودکان این است که با مداخله زودهنگام و درمان مناسب، فرزند شما می‌تواند بهبود یابد و به زندگی شاد خود ادامه دهد. از جمله روش‌های درمانی برای درمان افسردگی در کودکان روان درمانی و دارو درمانی است. کمک به موقع و زودهنگام تفاوت زیادی ایجاد خواهد کرد. این روند درمان در کودکان مختلف متفاوت است. اگر شما درباره افسردگی فرزندتان نگران هستید مشاوران ما می‌توانند در این زمینه به شما یاری برسانند.

منبع: clinical-partners


روانشناسی-اضطراب-کودکان.jpg
اردیبهشت ۱۰, ۱۳۹۸

در روانشناسی اضطراب کودکان، طبیعی است که کودکان هر چند وقت یک بار احساس نگرانی و اضطراب داشته باشند. برای مثال زمانی که مدرسه یا مهدکودک شروع می‌شود یا زمانی که به محله جدید نقل مکان می‌کنید کودکان مقداری اضطراب را تجربه می‌کنند؛ اما در برخی از کودکان اضطراب هر روز بر رفتار و افکار آن‌ها تأثیر می‌گذارد. این اضطراب در کودک می‌تواند در خانه، مدرسه و زندگی اجتماعی آن‌ها مداخله کند. این زمانی است که شما به کمک متخصص برای مقابله با این اضطراب در کودکتان نیاز پیدا می‌کنید. در ادامه روانشناسی اضطراب در کودکان را مورد بررسی قرار می‌دهیم.

روانشناسی اضطراب کودکان

براساس روانشناسی اضطراب کودک، اضطرابی که به عنوان اختلال در کودکان شناخته می‌شود دارای علائمی همچون عدم تمرکز کردن روی کاری، نخوابیدن، دیدن کابوس در خواب، غذا نخوردن، تحریک‌پذیر شدن کودک و زود عصبانی شدن، نگرانی همیشگی، داشتن افکار منفی، بی‌قرار بودن، گریه دائمی، وابستگی زیاد به والدین، داشتن احساس مریضی و شکایت از درد شکم است.

وابستگی شدید براثر اضطراب
وابستگی شدید به والد براثر اضطراب

روانشناسی اضطراب کودکان به انواع اختلال اضطرابی در کودکان اشاره دارد که اضطراب جدایی در کودکان کم سن و سال‌تر رایج است در حالی که در کودکان بزرگ‌تر و نوجوانان بیشتر نگرانی‌هایی راجع به مدرسه و اضطراب اجتماعی دیده می‌شود.


مقاله مرتبط: تشخیص و درمان اضطراب اجتماعی کودکان و نوجوانان

مقاله مرتبط: علائم اضطراب اجتماعی در کودکان و نوجوانان


کمک به کودک مضطرب

اگر فرزند شما مشکل اضطراب و یا اختلال اضطراب دارد کارهای زیادی می‌توانید برای کمک به او انجام دهید. در روانشناسی اضطراب کودک موارد زیر برای کمک به کودکان آورده شده است. اول از همه مهم است که با کودکتان درباره اضطراب و نگرانی‌هایش صحبت کنید و درباره اضطراب در کودکان مطالعه داشته باشید.

اگر مشاهده کردید که اضطراب کودکتان بهتر نمی‌شود یا بدتر می‌شود؛ خودیاری‌ها به شما کمکی نکردند و این اضطراب بر مدرسه، زندگی خانوادگی و روابط دوستان تأثیر گذاشته است و اگر فرزند شما همیشه مضطرب است، بهتر است که به دنبال کمک حرفه‌ای باشید. متخصصین روانشناس کودک اکسیر برای بررسی دقیق علت و شدت اختلال اضطرابی در کودکتان و نیز درمان آن در کنار شما والدین هستند.

علت اختلال اضطرابی در کودکان

روانشناسی اضطراب کودکان علت‌های مختلفی را برای اضطراب کودکان بیان می‌کند. برخی از کودکان مضطرب‌تر از دیگران به دنیا می‌آیند و نسبت به دیگران کم‌تر قادر به مقابله با استرس هستند. یافته‌های روانشناسی اضطراب کودکان نشان داده است که کودکان از طریق یادگیری مشاهده‌ای نحوه کنترل اضطراب خود را یاد می‌گیرند و یا به عبارتی کودکان با دیدن اینکه دیگران چگونه اضطراب خود را مدیریت می‌کنند، افکار مضطرب و رفتارهای اجتنابی را پرورش می‌دهند. برخی از کودکان پس از رویدادهای استرس‌زا مانند تغییر محل زندگی یا مدرسه، بحث و دعوای والدین، مرگ یکی از نزدیکان یا دوستان، مریضی جدی یا مجروح شدن در تصادف، مسائل مرتبط با مدرسه مانند امتحانات یا قلدری بچه‌های دیگر، مورد سوءاستفاده یا بی‌توجهی قرار گرفتن دچار اضطراب می‌شوند.

در روانشناسی اضطراب کودک عقیده بر این است که کودکانی که اضطراب قابل‌توجهی را تجربه می‌کنند و اگر مورد درومان قرار نگیرند ممکن است دچار اختلالات دیگری همچون افسردگی شوند بنابراین یافتن علت اصلی اضطراب در کودکان و اقدام برای درمان آن در سن کودکی اهمیت بسیار زیادی دارد.

درمان اختلالات اضطرابی در کودکان

در روانشناسی اضطراب کودک، بسته به سن و دلیل اضطراب کودکتان درمان‌های مختلفی پیشنهاد شده است که در ادامه هب آن میپردازیم.

  • مشاوره
  • درمان شناختی رفتاری
  • مصرف داروهای اضطراب

مشاوره

متخصصین روانشناس کودک اکسیر با استفاده از روش‌های علمی مانند بازی‌درمانی به کودکان کمک می‌کنند تا علت اصلی اضطراب خود را بشناسند و جهت مدیریت و کنترل آن راهکارهایی را نیز به کودک شما آموزش می‌دهند.

درمان شناختی رفتاری

درمان شناختی رفتاری به شما در مدیریت مشکلات با تفکر مثبت بیشتر کمک می‌کند و شما را از الگوهای بی فایده رفتار رها می‌کند.

مصرف داروهای اضطراب

اگر اضطراب کودکتان شدید باشد و یا با درمان‌های دیگر بهتر نشود، داروهای اضطراب ممکن است برای کودکتان تجویز شود. این داروها توسط پزشکانی که متخصص سلامت روان کودک و نوجوانان هستند، تجویز می‌شود.

از کجا کمک بگیرید

شناسایی زودهنگام و درمان به موقع اضطراب در کودکان بسیار مفید است. در ابتدا برای بررسی سلامت جسمانی کودک با پزشک عمومی ملاقات کنید. کودک شما ممکن است به مراکز خدمات سلامت روان کودک و نوجوانان ارجاع داده شود. این مراکز می‌توانند به کودکتان کمک کنند تا اضطرابش را کنترل کند. اگر نشانه‌ای از اضطراب در فرزندتان مشاهده کردید بهتر است به یک روانشناس مجرب در زمینه روانشناسی اضطراب کودک مراجعه کنید مرکز مشاوره اکسیر در این راستا در کنار شما والدین گرامی است.

منبع: hse


اختلال-یادگیری-در-ریاضی.jpg
اردیبهشت ۹, ۱۳۹۸

اختلال یادگیری در ریاضی، توانایی یادگیرنده در استفاده از مهارت‌های ریاضی برای حل درست مسائل را تحت‌ تأثیر قرار می‌دهد. اختلال در ریاضی شامل ناتوانی در انجام مهارت‌های مربوط به حساب با توجه به ظرفیت هوشی و سطح آموزشی است. مهارت‌های مربوط به حساب از طریق آزمون‌های میزان شده فردی ارزیابی می‌شود. فقدان توانایی مورد انتظار در ریاضی با عملکرد تحصیلی و فعالیت‌های روزمره تداخل پیدا می‌کند و مشکلات مربوط به آن دامنه وسیعی را در بر خواهد گرفت. در این مطلب، علل، عوامل و درمان اختلال یادگیری ریاضی را بررسی می‌کنیم.

اختلال ‌یادگیری در ریاضی

اختلال‌ یادگیری در ریاضی به احتمال زیاد در مشکلات پردازش زبان عددی و مراکز استدلال بصری مغز دخیل است. تحقیقات نشان داده است که این اختلال ارثی است و فقط حاصل مشکلات بیان، درک زبان، مشکلات دیداری یا شنوایی نیستند. آن‌ها همچنین صرفاً از فقدان آموزش یا سایر ناتوانی‌های یادگیری، نشات نمی‌گیرند. با این حال، داشتن هر یک از این شرایط می‌تواند باعث پیچیده شدن اختلال یادگیری در ریاضی شود.

علائم اختلال یادگیری در ریاضی

افراد مبتلا به اختلال یادگیری در ریاضی، توانایی حل مسائل ریاضی که برای حل مشکلات دنیای واقعی است را ندارند. آن‌ها ممکن است مشکلی در حل مسائل به شکل ابتدایی نداشته باشند، اما قادر به حل مسائل پارامتری نیستند، زیرا نمی‌توانند تشخیص دهند که چه عواملی در این مسئله مهم هستند یا از چه عملیاتی باید استفاده کنند. همانند سایر اختلالات یادگیری دانش آموزان دارای اختلال یادگیری در ریاضی از یادگیری ریاضی اجتناب می‌کنند یا از برخورد با مشکلاتی که نیاز به کاربرد مهارت‌های ریاضی دارند دوری می‌کنند. اگر فرزند شما چنین رفتارهایی را نشان می‌دهد، در مورد اینکه احتمالاً فرزند شما دارای این اختلال باشد با متخصص روان‌شناس کودک مشورت کنید. مرکز مشاوره اکسیر با متخصصین مجرب در زمینه انواع اختلالات یادگیری در کنار شما والدین گرامی است.

آموزش برای اختلال یادگیری در ریاضی

آموزش به کودکان دارای اختلال یادگیری
آموزش ریاضی به کودکان دارای اختلال یادگیری

افراد دارای اختلال یادگیری در ریاضی از روش‌های متفاوتی نسبت به افراد عادی یاد می‌گیرند. معلمان می‌توانند از تعدادی از تکنیک‌های آموزشی برای کمک بهتر به کودکان مبتلا به ناتوانی‌های یادگیری در ریاضی استفاده کنند. ارزیابی این دانش آموزان از طریق ارزیابی‌های رسمی می‌تواند اطلاعاتی را برای کمک به مربیان در ایجاد راهکارهای مؤثر ارائه دهد. از استراتژی‌های خاصی برای آموزش ریاضی به دانش آموزان دارای اختلال یادگیری در ریاضی استفاده می‌کنند که در این استراتژی به دانش آموزان برای تجسم آنچه در فرآیند حل مسئله رخ می‌دهد کمک می‌کنند. حل مسئله متمرکز می‌تواند به یادگیرنده کمک کند تا مفاهیم اصلی درگیر در مسائل پارامتری را درک کنند. به یاد داشته باشید که چقدر انجام عملیات ممکن است برای آن‌ها دشوار باشد چون آن‌ها مفهوم پایه‌ای این کار را درک نمی‌کنند.

افسانه‌های مربوط به اختلال یادگیری در ریاضی

افراد با اختلال یادگیری در ریاضی، توانایی یادگیری عمومی دارند که ممکن است برابر یا بالاتر از همسالان آن‌ها باشد. آن‌ها به‌طورکلی دانش آموزان خوبی هستند، کودکان دارای این اختلال، گاهی در کلاس ریاضی کم رو و خجول هستند و از هم‌کلاسی‌های خود دوری می‌کنند و از انجام تکالیف ریاضی اجتناب می‌کنند. مشکلات رفتاری در کلاس ریاضی احتمال وجود ناتوانی یادگیری را افزایش می‌دهد، زیرا دانش آموزان با این روش ناامیدی و درماندگی خود را نشان می‌دهند و از موقعیت‌ها اجتناب می‌کنند.

ارزیابی اختلال یادگیری در ریاضی

متخصصین مجرب از آزمون‌های ریاضی تشخیصی برای تعیین اینکه چه نوع خاصی از مشکلات بر مهارت‌های ریاضی یادگیرنده تأثیر می‌گذارند؛ استفاده می‌کنند. از طریق مشاهدات، تجزیه‌وتحلیل کار دانش‌آموز، ارزیابی شناختی و احتمالاً ارزیابی زبانی، مربیان می‌توانند برنامه‌های آموزشی فردی برای کمک به موفقیت این دانش آموزان را ایجاد کنند.

درباره اختلال یادگیری در ریاضی چه باید کرد؟

اگر فکر می‌کنید که شما یا فرزندتان اختلال یادگیری در ریاضی دارید، برای دریافت اطلاعات در مورد چگونگی درخواست ارزیابی، با مدیر مدرسه، معلم یا مشاور تماس بگیرید. یا می‌توانید با مراکز روانشناسی معتبر که در این زمینه فعالیت می‌کنند مشورت کند. مرکز مشاوره اکسیر در این زمینه در کنار شما عزیزان است. هرچه سریع‌تر اقدام کنید نتیجه بهتری دریافت خواهید کرد.

منبع: verywellfamily


بازی-رایانه-ای-و-پرخاشگری-کودکان.jpg
اردیبهشت ۸, ۱۳۹۸

پرخاشگری کودکان مجموعه‌ای از رفتارهای برون ریزانه اعم از کلامی و غیر کلامی است که منجر به آسیب رساندن به دیگران می‌شود. امروزه کودکان رفتارهای پرخاشگری را از روش‌های مختلفی مانند تماشا تلویزیون، بازی‌های رایانه‌ای و … یاد می‌گیرند. اگر شما کودکی در خانه دارید، احتمالاً این سؤال برایتان آشناست “که آیا به فرزندم اجازه بدهم بازی رایانه‌ای خشونت‌آمیز را بازی کند؟ که این برای والدین معضل بزرگی است. بحث‌های زیادی در مورد این مسئله وجود دارد که چگونه قرار گرفتن در معرض بازی‌های ویدئویی خشن و دیگر محتوای رسانه‌ای خشونت‌بار، مانند فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی، کودکان را تحت‌ تأثیر قرار می‌دهد و میزان پرخاشگری کودکان را بالا می‌برد. مطالعات بسیاری نشان می‌دهد که خشونت در رسانه‌ها عامل خطرسازی برای ایجاد پرخاشگری کودکان مانند اهمیت ندادن به دیگران، افزایش مشاجره و رفتارهای مخرب و سایر رفتارهای ضداجتماعی می‌شود.

بسیاری از محققان می‌گویند که بعید است انجام بازی‌های ویدئویی خشن، کودکی را که هیچ عامل خطری برای ایجاد رفتار خشونت‌آمیز را ندارد، تبدیل به فردی شدیداً خشن کند که به دیگران آسیب برساند. بااین‌وجود، یکی از بهترین استدلال‌ها برای محدود کردن مواجهه کودکان با محتوای خشونت‌آمیز رسانه‌ها، صرف‌نظر از سابقه شخصی آن‌ها، از مطالعه اخیر مجله پزشکی اطفال جاما درباره پرخاشگری کودکان حاصل می‌شود.


مقاله مرتبط: عصبانیت و پرخاشگری کودکان


بازی‌های ویدئویی و پرخاشگری کودکان

درباره تأثیر بازی‌های ویدئویی بر پرخاشگری کودکان و بزرگ‌سالان، دکتر داگلاس جنتایل، استاد روانشناس در دانشگاه ایالت آیووا مطالعه‌ای را انجام داده است. این مطالعه نشان می‌دهد که کودکانی که به‌طور مکرر بازی‌های ویدیویی خشن انجام می‌دهند، یاد می‌گیرند بهروش‌های پرخاشگرانه فکر کنند که در نهایت می‌تواند میزان پرخاشگری کودکان را افزایش دهد. در این مطالعه، محققان بیش از ۳۰۰۰ کودک را در مقاطع سوم، چهارم، هفتم و هشتم به مدت ۳ سال موردبررسی قراردادند. آن‌ها دریافتند که در طول زمان، بازی‌های ویدیویی خشن باعث شده است که کودکان خشونت‌آمیزتر فکر و رفتار کنند.

تاثیر بازی ویدئویی خشن بر پرخاشگری کودکان
بازی ویدئویی خشن و پرخاشگری کودکان

دکتر جنتایل می‌گوید: “کودکانی که پس از مدت زمان طولانی در معرض بازی‌های خشونت‌آمیز قرار می‌گیرند، تغییر می‌کنند.” او توضیح می‌دهد که این امر می‌تواند منجر به تغییر در تفکر و رفتار آن‌ها شود: “آن‌ها زمان زیادی را صرف جستجوی دشمنان و واکنش سریع به خشونت می‌کنند”. برای مثال، کودکی که درگیر خیال‌پردازی‌های خشونت‌آمیز دنیای بازی‌های ویدئویی است، اگر تصادفی به فردی در راهروی مدرسه برخورد کند، یا عملی خشونت‌آمیز انجام می‌دهد یا حرفی پرخاشگرانه می‌زند. دکتر جنتایل خاطر نشان می‌کند که “بدن جوری رفتار می‌کند که انگار یک جنگ واقعی است”.

چگونه بازی رایانه‌ای پرخاشگری کودکان را افزایش می‌دهد؟

میزان پرخاشگری کودکان با مواجه مکرر با محتوای خشن و نامناسب بیشتر می‌شود. همان‌گونه که کودکان برای یادگیری بهتر مهارت‌هایی مانند تکواندو و … بارها و بارها تمرین می‌کنند تا بتوانند آن‌ها را بهتر و بهتر انجام دهند و یا به عبارتی، آن‌ها حافظه عضلانی را برای فعالیت‌های خود پرورش می‌دهند که در نتیجه هم از نظر فیزیکی و هم شناختی در آن‌ها مهارت بیشتری پیدا می‌کنند. دکتر جنتایل می‌گوید که به همین صورت، مواجهه مکرر با محتوای خشن یا نامناسب می‌تواند محیطی برای “تمرین” رفتار خشونت‌آمیز فراهم کند تا کودک یاد بگیرد چگونه این کار را به‌خوبی انجام دهد. ” چیزی که ما در مورد آن صحبت می‌کنیم، یادگیری است که برای رسانه‌های خشن و غیرخشونت آمیز نیز صدق می‌کند”. در مورد محتوای غیر خشونت‌آمیز چگونه است؟ در تحقیقات قبلی، دکتر جنتایل متوجه شد که بازی‌های ویدئویی، برنامه‌های تلویزیونی، فیلم‌ها و محتوای دیگر که شخصیت‌هایی را نشان می‌دهند که مفید، مهربان و روحیه همکاری دارند، تأثیر مثبتی بر رفتار کودکان می‌گذارند؛ به عبارت دیگر، مراقبت و مشارکت، مانند پرخاشگری و خشونت، می‌تواند تمرین و یاد گرفته شود.


مقاله مرتبط: اثرات بازی های ویدئویی بر روی شما


وظیفه والدین

پرخاشگری کودکان امروزه به دلایل مختلفی افزایش پیدا کرده است. بیش از ۹۰ درصد از کودکان به بازی‌های ویدئویی فکر می‌کنند، بنابراین شما نمی‌توانید انتظار داشته باشید که این امر را تغییر دهید. کاری که می‌توانید انجام دهید این است که در کاری که کودکتان انجام می‌دهد و برنامه‌ای که می‌بیند، مشارکت داشته باشید. هدف شما پایین آوردن میزان قرار گرفتن فرزندتان در معرض محتوای خشونت‌آمیز است و تا آنجا که می‌توانید فعالیت‌های فرزند خود را به سمت تأثیرات مثبت هدایت کنید. در این راه می‌توانید از متخصصان و روانشناسان با تجربه در این زمینه کمک بگیرید.

منبع: verywellfamily


علائم-اختلال-یادگیری-در-مهد-کودک.jpg
اردیبهشت ۷, ۱۳۹۸

آیا اختلالات یادگیری کودکان در مهدکودک قابل‌تشخیص است؟ این سؤالی است که اغلب والدین از متخصصین کودک می‌پرسند؛ اما متخصصین کودک اکسیر معتقدند که باوجوداینکه اغلب اوقات علائم اختلالات یادگیری در کودکان در زمان مدرسه آشکار می‌شوند؛ نشانه‌های هشداردهنده‌ای برای این اختلال وجود دارد که با آگاهی از آن‌ها و مراجعه به‌موقع به متخصص کودک شما والدین می‌توانید اختلال یادگیری را حتی در سن ۵ یا ۶ سالگی در کودک خود شناسایی کنید.

شناسایی اختلالات یادگیری کودکان در مهدکودک

اختلالات یادگیری کودکان در مهدکودک با یکسری از علائم خود را نشان می‌شود. رفتارهایی وجود دارند که والدین می‌توانند با دنبال کردن آن‌ها اختلال یادگیری یا تحولی را در کودک خود شناسایی کنند. این مشکلات ممکن است امروز کوچک به نظر برسند اما می‌توانند در آینده منجر به مشکلات بزرگ‌تری شوند. هر چه زودتر به دنبال کمک باشید، برای فرزندتان بهتر است.

 ناامیدی از انجام کارهای ساده‌ای مثل بستن بند کفش‌ها و از دست دادن سریع علاقه به انجام کاری ممکن است نشان‌دهنده اختلال یادگیری در کودکان باشد که باید موردبررسی قرار گیرد. اگر متوجه این علائم در کودک خود شدید هرچه سریع‌تر به متخصصین روانشناس کودک مراجعه کنید. توضیح دهید که چه چیزی مشاهده کرده‌اید. آن‌ها برای تشخیص درست اختلال یادگیری در کودکتان از آزمون و تست‌های استاندارد و علمی استفاده می‌کنند.

مشکل در برش زدن با قیچی از علائم اختلال یادگیری در کودکان در زمان مهد کودک است.
مشکل در برش زدن با قیچی

اگر کودک شما تعداد کمی از علائم زیر را نشان دهد ممکن است به ارزیابی برای تاخیرات رشد و یا اختلال یادگیری نیاز داشته باشد از جمله علائم اختلال یادگیری در کودکان می‌توان به عدم توجه طولانی‌مدت بر روی انجام کاری، مشکل در حفظ دوستی و یا دوست شدن با افراد، عدم خودکنترلی، مشکل در بستن دکمه یا زیپ لباس، عدم یادگیری بستن بند کفش، مشکل در نحوه گرفتن مداد برای نوشتن، مشکل در رنگ‌آمیزی یا دنبال کردن خطوط، اجتناب از نوشتن، رنگ کردن یا برش دادن تکالیف خود، یا بیش‌ازحد آرام هستند یا به‌طور ثابت با صدای بلند صحبت می‌کنند، جملات ناقص هنگام گفت‌وگو، عدم تمرکز روی موضوع خاص مورد بحث، ناتوانی در نام بردن نام اشیا، جملات را اشتباه تلفظ می‌کند یا کلمات را مخلوط می‌کند، عدم پیروی دستورالعمل‌های ساده، عدم تکرار کلمات و جملات، ناتوانی پیوسته برای شمارش ساده وعدم تکرار حروف بعد از آموزش بسیار و… اشاره کرد.


مقاله مرتبط: نشانه‌های اولیه اختلالات یادگیری


زمانی که والدین باید درخواست کمک کنند

معلمان از رویکرد “صبر کن و ببین” برای پیشرفت کودکان در مهدکودک بسیار استفاده می‌کنند. مهدکودک یک مقدمه عالی برای ورود به مدرسه و اولین تجربه واقعی کودکان در جامعه بدون کمک والدینشان است و این می‌تواند یک مرحله سخت برای بسیاری از کودکان باشد. هر چه باشد، محیط آموزشی برای بسیاری از کودکان جدید است. گاهی کودکان فقط به زمان احتیاج دارند تا با محیط سازگار شوند و گاهی فقط با سرعت کمتری نسبت به همسالان خود یاد می‌گیرند که تشخیص درست اختلال یادگیری فقط توسط متخصصین روانشناس کودک امکان پذیر است.

 والدین باید به نشانه‌هایی از مشکلات رفتاری مثلاً رفتار پرخاشگرانه یا ضداجتماعی که در کودکانشان وجود دارد توجه کنند و برای تشخیص مناسب آن به متخصصین کودک مراجعه کنند هرچند ممکن است نشانه‌ای برای اختلال یادگیری نباشد. شاخص‌هایی وجود دارد که می‌تواند نشان‌دهنده مشکل، حتی در مهدکودک باشد. شناسایی زودهنگام اختلالات در کودکان به متوقف کردن آن‌ها قبل از اینکه از کنترل خارج شوند کمک خواهد کرد. اگر نگران فرزندتان هستید، بسیار خوب است که با متخصص کودک در تماس باشید. آن‌ها قادر خواهند بود شما را در تمامی مراحل از شناسایی، بهبود و درمان هرگونه مشکل یا اختلال یادگیری راهنمایی و کمک کنند.

منبع: verywellfamily


اختلال-رفتاری-کودکان.jpg
اردیبهشت ۲, ۱۳۹۸

اختلالات رفتاری در کودکان فراتر از بدخلقی‌های گاه و بی گاه و نافرمانی است. اختلالات رفتاری در دوران کودکی بسیار جدی هستند. یک کودکی که مبتلا به اختلال رفتاری تشخیص داده شده، مشکلات رفتاری را تا حدی جدی تجربه می‌کند که در عملکرد مدرسه و یا روابط با دوستان و خانواده دچار مشکل می‌شود. شما والدین گرامی توجه داشته باشید که اگر اختلالات رفتاری درمان نشوند در طول زمان بدتر خواهند شد بنابراین اگر به اختلال رفتاری در کودکتان مشکوک هستید هرچه سریع‌تر به متخصص روانشناس جهت تشخیص و درمان مراجعه کنید.

اختلالات رفتاری رایج در کودکان

اختلالات رفتاری در کودکان و نوجوانان انواع مختلفی دارد و گاهی اوقات ممکن است کودکان به بیش از یک اختلال رفتاری مبتلا باشند. شایع‌ترین اختلالات رفتاری در کودکان عبارت‌اند از:

  • اختلال بیش فعالی/ نقص توجه
  • اختلال نافرمانی مقابله‌ای
  • اختلال سلوک

اختلال بیش فعالی/ نقص توجه ADHD

یکی از شایع‌ترین اختلالات رفتاری در کودکان اختلال بیش فعالی/ نقص توجه است. اختلال بیش فعالی به طور عمده در سه دسته تکانشی- بیش فعالی، بی توجه و ترکیبی از تکانشی – بیش فعالی و بی توجه قرار می‌گیرند. علائم شایع ADHD مشکل در تمرکز، مشکل در پردازش اطلاعات با سرعت و دقت، بی‌نظمی، دشواری در دنبال کردن دستورالعمل، صحبت کردن بی‌وقفه، ناتوانی در نشستن، مشکل شرکت در فعالیت‌های آرام و بی‌صدا، بی‌صبری و بی‌قراری، پاسخ‌های نسنجیده یا دادن نظرات نامناسب، انجام کارها بدون در نظر گرفتن عواقب آن می‌باشد.

اگرچه دارو می‌تواند نشانه‌های اختلالات رفتاری را در کودکان کاهش دهد ولی مداخلات والدين در بهبود اختلال در کودکان نقش مؤثری دارد. گاهی کودکان مبتلا به بیش فعالی/ نقص توجه مبتلا به اختلال نافرمانی مقابله‌ای نیز هستند.

اختلال نافرمانی مقابله‌ای (ODD)

از جمله اختلالات رفتاری در کودکان، اختلال نافرمانی مقابله‌ای است که با مقاومت مداوم و نافرمانی نسبت به مراجع قدرت مشخص می‌شود. از جمله علائم این اختلال بحث‌وجدل مکرر با بزرگ‌سالان، ایجاد مزاحمت عمدی برای دیگران، امتناع از پیروی از قوانین، سرزنش دیگران برای اشتباهات، به‌راحتی عصبانی شدن، رفتار کینه‌توزانه می‌باشد.

اختلالات نافرمانی مقابله ای از جمله اختلالات رفتاری است.
اختلال نافرمانی مقابله ای

کودکان مبتلابه ODD علائم را درموقعیت‌های مختلف از جمله خانه، مدرسه، مهمانی و غیره نشان می‌دهند. رفتار آن‌ها معمولاً منجر به اقدامات انضباطی متعدد می‌شود و خیلی سخت با همسالان خود کنار می‌آیند. بدون مداخله، ODD ممکن است به اختلال رفتاری شدید تبدیل شود.

اختلال سلوک

اختلال رفتاری سلوک شامل یک الگوی تکراری از نقض حقوق دیگران و یا نقض قوانین اجتماعی متناسب با سنشان است. اختلال رفتاری اغلب شامل خشونت فیزیکی نسبت به انسان‌ها یا حیوانات، استفاده از سلاح مانند چوب، چاقو یا اسلحه، سرقت، مجبور کردن کسی به فعالیت جنسی، آتش‌افروزی عمدی، تخریب اموال و خرابکاری، دروغ گفتن برای به دست آوردن کالا یا اجتناب از انجام تعهدات، فرار از خانه، نرفتن به مدرسه تا دیروقت خارج از خانه ماندن با وجود قوانین منع رفت‌وآمد می‌باشد.

کودکانی که اختلال رفتاری سلوک دارند به‌طور موقت از مدرسه اخراج می‌شوند. آن‌ها ممکن است مواد مخدر و الکل مصرف کنند و گاهی نیز نیازمند مداخلات پلیس باشند. نوجوانان با اختلالات رفتاری ممکن است نیازمند مداخلات شدید مانند ماندن در خانه و تحت مراقبت باشند.

درمان اختلالات رفتاری

اختلالات رفتاری کودکان بهتر است با یک تیم کامل از متخصصین درمان شود. روان‌پزشک کودکان می‌تواند با تجویز دارو به بهبود اختلال کمک کند و درمانگران با آموزش مهارت‌های جدید برای مدیریت هیجانات و رفتارها و همچنین آموزش والدین باعث کاهش میزان اختلال در کودکان شوند. ممکن است در شرایطی خدمات تحصیلی ویژه‌ای برای کودکان لازم باشد. کودکان مبتلا به اختلالات رفتاری و اختلالات عاطفی ممكن است به حمایت در مدرسه، از جمله کلاس‌های ویژه و تخصصی نیاز بیشتری داشته باشند. اختلالات رفتاری می‌توانند ناشی از انواع عوامل ژنتیکی و محیطی باشند. اگر فکر می‌کنید که کودکتان اختلال رفتاری دارد هرچه سریع‌تر به مرکز مشاوره مراجعه کنید. متخصصین با تجربه در زمینه کودکان و نوجوانان با استفاده از آزمون‌های دقیق کودک شما را ارزیابی کرده و پکیج‌های درمانی مناسب را تجویز می‌کنند.

منبع: verywellfamily


نشانه-های-پنهان-بیش-فعالی-در-دختران.jpg
فروردین ۱۷, ۱۳۹۸

اختلال بیش فعالی/ نقص توجه مدت‌هاست که به عنوان اختلالی که مردان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، تصور شده ‌است (به یک پسر پر انرژی فکر کنید که مشکل نشستن در کلاس دارد). بااین‌حال، با درک اینکه چگونه اختلال بیش فعالی/ نقص توجه می‌تواند با توجه به جنسیت، به شکل متفاوتی بروز کند، دختران بیشتری با این اختلال تشخیص داده خواهند شد. در دختران مبتلا به ADHD خیال‌پردازی و کمرویی شایع‌تر است، درحالی‌که برای پسران مبتلا به ADHD نوع تکانشی- بیش‌فعال یا نوع ترکیبی بیشتر دیده می‌شود.

زندگی با اختلال ADHD تشخیص داده نشده می‌تواند موجب ضعف‌های زیادی ازجمله ناتوانی در نشستن سر کلاس، عزت‌نفس پایین و سرزنش خود بشود. اختلال بیش فعالی/ نقص توجه، حتی می‌تواند سلامت روان در دوران نوجوانی و بزرگ‌سالی را تحت‌ تأثیر قرار دهد. آگاهی از شیوه‌های مختلفی که ADHD می‌تواند در دختران بروز کند، می‌تواند به شما کمک کند بدانید چه زمانی باید برای ارزیابی به متخصص مراجعه کنید.

بسیار آسان‌تر است کودکی که از نظر فیزیکی فعال و جسور است را به عنوان فرد مبتلا به بیش فعالی/ نقص توجه شناسایی کنیم تا فردی که حواس‌پرت و سرد به نظر می‌رسد. علائم و نشانه‌های ADHD در دختران در موارد زیر مشترک است.

نشانه‌های پنهان بیش فعالی در دختران

جبران بی‌توجهی

علامت ADHD در بسیاری از دختران این است که توجه به کاری که در حال انجام آن هستند بسیار مشکل است. آن‌ها با حوادث خارجی حواسشان پرت می‌شود و یا در دنیای خودشان فرو می‌روند. به عنوان مثال، یک پرنده بیرون از پنجره کلاس می‌تواند توجه آن‌ها از موضوع مهم‌تری (اعلام تاریخ امتحان بعدی) که در اطرافشان در حال اتفاق افتادن است پرت کند. برای جبران آن، دخترمبتلا به این اختلال می‌تواند روی چیزی که دوست دارد یا خوب است تمرکز بیش‌ازحد داشته باشد. تلاش بیش‌ازحد و تمرکز می‌کند که معلمان و والدین ممکن است احتمال بیش فعالی/ نقص توجه را رد کنند. زمانی که چیزی خسته‌کننده است، تمرکز بیش‌ازحد یک استراتژی مقابله‌ای است تا خود را سرگرم کند. در موارد دیگر، ممکن است احساس نکند که هیچ کنترلی بر آن ندارد.

همیشه در حرکت است

اگر یک دختر بیش‌ازاندازه فعال باشد، ممکن است به عنوان دختری که مانند پسرهاست، توصیف شود چون او فعالیت‌های فیزیکی را دوست دارد و به نظر نمی‌رسد که از “چیزهای معمولی” که دختران هم سن او دارند لذت ببرد. ممکن است به روش‌هایی که کم‌تر مشهود باشد این حرکت را داشته باشد، شاید دائماً در حال خط خطی کردن یا حرکت اطراف صندلی خود باشد.

بیش از حد حساس و دارای مشکل در کنترل تکانه

دختری با تکانشگری می‌تواند بیش‌ازحد پرحرف و تکانشگری کلامی داشته باشد، صحبت دیگران را قطع کند و یا موضوعات را دوباره و دوباره در طی مکالمه تغییر دهد. او ممکن است نسنجیده و بدون فکر کلمات را به زبان بیاورد بدون اینکه به تأثیر آن بر روی دیگران فکر کند. برخی از این دختران بیش‌ازحد احساساتی، نازک‌نارنجی و تحریک‌پذیر توصیف می‌شوند.

علائم این اختلال می‌تواند در هر کودک بسیار متفاوت باشد. ممکن است پسری با تشخیص ADHD داشته باشید اما ممکن است دخترتان که در مدرسه مشکل دارد را مبتلا به این اختلال در نظر نگیرید، چرا که مشکلات دخترتان متفاوت از پسرتان به نظر می‌رسد. علائم ADHD در دختران معمولاً به عنوان جزئی از شخصیت دخترانه در نظر گرفته می‌شود به همین دلیل است که این علائم اغلب نادیده گرفته می‌شوند.

نشانه‌های بیش فعالی در دختران

عدم تمرکز از جمله نشانه های اختلال بیش فعالی در دختران است.
کمبود توجه در دختران بیش فعال

همه دخترانی که اختلال بیش فعالی/ نقص توجه دارند علائم و نشانه‌های زیر را نشان نخواهند داد. وهمچنین، داشتن یک یا دو نشانه از آن‌ها برابر با تشخیص این اختلال نیست. بااین‌حال، اگر به نظر می‌رسد که دختر شما چندین نشانه را به طور مداوم نشان می‌دهد، صحبت با یک متخصص با تجربه و حرفه‌ای می‌تواند سودمند باشد.

  • مشکل در حفظ تمرکز دارد و به راحتی حواسش پرت می‌شود.
  • تغییر تمرکز از یک فعالیت به یک فعالیت دیگر
  • آشفته و کثیف (ظاهر وی و فضای فیزیکی اطرافش)
  • فراموش‌کار
  • مشکل در تکمیل وظایف
  • خیال‌بافی و در جهان خود بودن
  • طول می‌کشد تا اطلاعات و دستورالعمل‌ها را پردازش کند؛ به نظر می‌رسد که به شما گوش نمی‌دهد.
  • اشتباهات ناشی از بی‌دقتی و سهل‌انگاری دارد.
  • اغلب تأخیر دارد (مدیریت زمان ضعیف).
  • بسیار پرحرف است (همیشه چیزهای زیادی برای گفتن دارد، اما در گوش دادن خوب نیست).
  • بیش‌فعال (واکنش‌های احساسی اغراق‌آمیز)
  • تکانشگری کلامی دارد، حرف‌های نسنجیده می‌زند و صحبت‌های دیگران را قطع می‌کند.
  • به راحتی ناراحت می‌شود.
  • بسیار حساس به سروصدا، جنس پارچه و احساسات است.
  • بی‌انگیزه به نظر می‌رسد.
  • به نظر نمی‌رسد تلاش کند.
  • خجالتی به نظر می‌رسد.
  • منزوی و در خود فرو رفته به نظر می‌رسد.
  • به‌راحتی گریه می‌کند.

اگر اختلال بیش فعالی/ نقص توجه تشخیص داده شود، قابل درمان و مدیریت است. مداخلات شامل تکنیک‌های مدیریت رفتار، دارودرمانی، مشاوره و حمایت است. تنها دانستن این‌که او اختلال بیش فعالی/ نقص توجه دارد می‌تواند یک دختر را از بار سنگین احساس گناه و شرم خارج سازد. همچنین می‌تواند او را از برچسب‌های خطرناکی مانند عجیب، بی‌انگیزه، احمق یا تنبل رها کند. او هیچ‌یک از این‌ها نیست، او فقط ADHD دارد. با ارزیابی و تشخیص به‌موقع می‌توان زندگی را ساده‌تر و آینده را برای فرزندتان روشن‌تر ساخت.


مقاله مرتبط:تشخیص بیش فعالی/ نقص توجه در کودکان و بزرگسالان

مقاله مرتبط: علائم و نشانه های بیش فعالی و نقص توجه ADHD


منبع: verywellmind


ضربه-مغزی-و-اختلال-یادگیری.jpg
اسفند ۱۸, ۱۳۹۷

آسیب‌های مغزی و اختلالات یادگیری مرتبط با آن، مشکلات جدی برای کودکان هستند. انجمن مغز و اعصاب آمریکا گزارش داده است که ۱.۵ میلیون نفر در ایالات‌متحده دچار آسیب‌های مغزی شده‌اند و این یکی از علل عمده مرگ‌ومیر و ناتوانی در کودکان و بزرگ‌سالان از جمله ناتوانی یادگیری است. آسیب مغزی بیشترین دلیل مرگ کودکان است. در این مقاله اطلاعات مفیدی درباره آسیب مغزی و نحوه تأثیر آن را بر اختلالات یادگیری توضیح داده‌شده است.

آسیب مغزی چیست؟

اختلالات یادگیری و آسیب مغزی با هم رابطه دارند و برای درک بهتر این رابطه ابتدا باید درباره آسیب مغزی بیشتر بدانیم. واژه آسیب مغزی به صدمات مغزی ناشی از آسیب جسمی پس از تولد اشاره دارد. شایع‌ترین علت آسیب مغزی ناشی از ضربه اتفاقی به سر، همانند سوانح رانندگی است. انواع مختلفی از آسیب‌های مغزی وجود دارند که تأثیرات متفاوتی می‌گذارند.

  • تکان مغزی ناشی از ضربه ناگهانی یا ضربه شدید، هنگام حرکت در سرعت‌های بالا رخ می‌دهد.
  • له‌شدگی مغز که خون‌مردگی روی مغز است.
  • آسیب‌دیدگی در مغز زمانی رخ می‌دهد که علاوه بر محل ضربه نقطه مقابل آن نیز آسیب ببیند. مغز، درون جمجمه قرارگرفته و توسط مایع مغزی- نخاعی احاطه‌شده است. در حادثه، برخورد اولیه باعث آسیب در محل ضربه می‌شود. سپس مغز داخل جمجمه حرکت می‌کند و قسمت مقابل جمجمه مورد هدف قرار می‌گیرد و باعث آسیب ثانویه می‌شود. این نوع آسیب در طی توقف ناگهانی در سرعت‌های بالا رخ می‌دهد و همچنین در قربانیان تکان‌های شدید نیز دیده می‌شود.

نشانه‌های رایج آسیب مغزی

نشانه‌های آسیب مغزی از درجه خفیف تا ناتوان‌کننده است. هر فردی که ضربه‌ای به سرش وارد شود، باید فوراً توسط پزشکی که می‌تواند تشخیص دهد که به چه مراقبت‌های حیاتی نیاز است، دیده شود. درمان زودهنگام موفقیت‌آمیزتر خواهد بود. آسیب مغزی شامل علائم زیر است.

  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • بیهوشی
  • لکنت زبان
  • گیجی
  • فراموشی یا سایر مشکلات حافظه
  • تأخیر در پاسخ‌های فیزیکی یا روانی
  • اختلالات بینایی
  • نگاه خالی

در موارد آسیب متوسط و شدید، تشنج، کما، اختلال در رفتار و تفکر و مرگ ممکن است رخ دهد.

آسیب مغزی و اختلالات یادگیری

اختلال یادگیری در افرادی که آسیب مغزی دیده‌اند ممکن است وجود داشته باشد. بسیاری از دانش‌آموزانی که دچار آسیب مغزی شده‌اند، دارای ناتوانی‌های یادگیری ویژه (SLDs) هستند. نوع و شدت اختلال یادگیری به‌شدت آسیب و قسمتی از مغز که تحت تأثیر قرارگرفته است، بستگی دارد. اگر دانش‌آموز قبل از آسیب مغزی دچار اختلالات یادگیری بوده باشد ممکن است این اختلال بدتر شود.

برنامه‌های آموزشی برای کودکان با آسیب‌های مغزی

درمان‌ آسیب‌های مغزی، بسته به نوع و شدت آسیب، متفاوت است. مداخلات پزشکی ممکن است شامل جراحی، بستری طولانی‌مدت و درمان‌های دیگر مانند درمان‌های فیزیوتراپی، مشاوره، رفتاردرمانی، کاردرمانی و گفتاردرمانی باشند. اولین سال پس از آسیب، مهم تلقی می‌شود زیرا چشم‌انداز بهبودی در بلندمدت را در اختیارمان قرار می‌دهد.

برنامه آموزشی خاص برای کودکان با اختلال یادگیری
برنامه آموزشی کودکان با اختلال یادگیری

ایجاد یک برنامه آموزشی اختصاصی مناسب برای کودکانی که بر اثر ضربه‌مغزی دچار اختلال یادگیری شده‌اند مهم است. مربیان با پزشکانی که دانش‌آموز را درمان می‌کند، باید برای ایجاد برنامه انتقالی که به دانش‌آموز با ناتوانی یادگیری کمک می‌کند تا به کلاس درس برگردد؛ همکاری داشته باشند. همچنین برای هرکسی که با دانش‌آموزان کار می‌کند مهم است تا در طول سال اول درمان، به منظور تبادل اطلاعات و ایجاد راهکارهای مناسب و طراحی ساختارهای ویژه بر اساس نیازهای دانش‌آموز با اختلال یادگیری، ارتباطشان را ادامه دهند.


مقاله مرتبط: کمک به کودکان با اختلال یادگیری


شما والدین گرامی باید فرزند خود را بعد از ضربه به سر یا آسیب مغزی، از جوانب مختلف مورد بررسی قرار دهید تا اگر آسیب جسمانی یا اختلال یادگیری به دلیل ضربه ایجادشده است به سرعت شناسایی و برای درمان آن سریع اقدام نمایید. اگر این آسیب‌ها یا ناتوانی یادگیری مورد غفلت قرار بگیرد تأثیرات منفی گسترده‌ای بر زندگی و آینده فرزندتان خواهد داشت.

منبع: Verywellfamily


نشانه-های-اولیه-اختلال-یادگیری.jpg
اسفند ۱۵, ۱۳۹۷

اختلالات یادگیری اغلب تا زمانی که دانش آموزان در حدود دو سال در مدرسه حضور نداشته باشند، تشخیص داده نمی‌شود؛ اما معمولاً نشانه‌هایی از اختلالات یادگیری وجود دارد که والدین ممکن است متوجه آن شوند. مهم‌تر از آن، منابع و استراتژی‌هایی است که می‌تواند به این کودکان کمک کند. در این مطلب نشانه‌های اولیه اختلالات -یادگیری در کودکان را مورد بررسی قرار داده‌ایم.

نشانه‌های اولیه اختلالات یادگیری

اختلالات یادگیری علت مبهمی دارد و حضور عوامل خطر اولیه (که در ادامه  به آن اشاره‌شده) به‌طور قطعی نشان دهنده اختلال یادگیری نیست، اما نشان‌دهنده لزوم نظارت در به مداخله زودهنگام است.

عوامل خطر اولیه در اختلالات یادگیری عبارت‌اند از:

  • سابقه خانوادگی ناتوانی‌های یادگیری
  • آسیب‌ها و بیماری‌های درازمدت که بر تحول عصبی تأثیر می‌گذارد.
  • سوءمصرف مواد والدین
  • مراقبت‌های پزشکی و تغذیه ضعیف در دوران بارداری.
  • آسیب‌های پیش از تولد یا مشکلات زایمان
  • قرار گرفتن در معرض مواد سمی از قبیل سرب و یا قارچ سمی
  • فقر
  • سو استفاده و مورد غفلت قرار گرفتن

مهم است که بدانیم همه ناتوانی‌های یادگیری به خاطر عادات بد پیش از تولد رخ نمی‌دهند. خوشبختانه، بسیاری از خطرات دوران جنینی قابل‌پیشگیری هستند.


مقاله مرتبط: علت و علائم اختلال یادگیری


اختلالات یادگیری و تاخیرات رشد کودکی

اختلالات یادگیری را با مشاهده  تاخیر رشد در هر یک از موارد زیر می‌توان تشخیص داد.

  • حرکات درشت: حرکات عضلات بزرگ مانند ایستادن، راه رفتن یا بالا کشیدن
  • حرکات ظریف: حرکات ماهیچه‌های کوچک مانند چنگ زدن اجسام، حرکت انگشتان دست‌وپا
  • ارتباط: توانایی درک زبان یا استفاده از گفتار
  • مهارت‌های شناختی: توانایی فکر کردن و حل مشکلات
  • اجتماعی/ هیجانی: توانایی تعامل مناسب با دیگران و نشان دادن پاسخ‌های احساسی مناسب

مراحل مهم رشد قابل پیش‌بینی هستند، اما تفاوت خفیفی در رشد کودکان نرمال وجود دارد؛ بنابراین هر تأخیری ناتوانی یادگیری محسوب نمی‌شود. مهم است که از میزان رشد عادی کودکی و اوایل دوران کودکی آگاه باشید تا زمانی که تأخیر اتفاق افتاد متوجه آن شوید.

معاینه‌های منظم کودک

پزشک اطفال در هنگام تولد کودک شما را معاینه خواهد کرد تا علائم حیاتی و واکنش کودک به محرک‌های مختلف را بررسی کند. در طی معاینات منظم، پزشک بر رشد جسمانی، عملکرد شناختی، بینایی، گفتار و زبان کودک نظارت خواهد کرد. سؤالات و نگرانی‌های خود را یادداشت کنید تا آن‌ها را با پزشک فرزندتان به اشتراک بگذارید. اگر شواهدی ازاختلال یادگیری وجود داشته باشد، ارجاع به متخصصان برای مداخله به موقع برای ارزیابی و درمان در صورت نیاز انجام خواهد شد.

علائم ناتوانی‌های یادگیری در مدرسه

ناتوانی یادگیری در مدرسه
علائم ناتوانی یادگیری در مدرسه

ناتوانی یادگیری در سن مدرسه را می‌توان تشخیص داد. پس‌ازاینکه چند ماه از رفتن کودک شما به پیش‌دبستانی گذشت، ملاقاتی با معلم فرزندتان ترتیب دهید. برخی مدارس برای مشخص کردن اینکه که آیا تأخیری در حال حاضر وجود داردیا خیر؟ کودکان را ارزیابی و غربالگری می‌کنند. اگر کودک شما اختلال یادگیری داشته باشد، مدیر ملاقاتی با شما ترتیب می‌دهد و گزینه‌های مداخلات اولیه را با شما در میان می‌گذارد. برنامه آموزشی فردی، خدمات خانوادگی مشابه برای پاسخگویی به نیازهای کودک ایجاد می‌شود.

آموزش مهارت‌های پایه و اختلالات یادگیری

کودکان در سال‌های اولیه مدرسه با درجات متفاوتی تحول می‌یابند و اگر فرزند شما از سایر همکلاسی‌ها اندکی کندتر بود، نشان‌دهنده اختلال یادگیری نیست. در سال سوم کودکان باید قادر به خواندن فصل‌های ساده کتاب در سطح کلاس، نوشتن جملات ساده، جمع‌کردن، تفریق و شروع ضرب باشند. دانش آموزان ممکن است این کارها را با دقت کامل انجام ندهند. طبیعی است که برخی کلمات را وارونه بنویسند. اغلب دانش آموزان یاد خواهند گرفت که این خطاها را با آموزش اصلاح کنند.

در کلاس سوم اگر این نشانه‌ها دیدید، مشکوک به اختلال یادگیری فرزند خود باشید.

  • حروف و صدا را به هم متصل نمی‌کنند.
  • متن در سطح کلاس را نمی‌توانند بخوانند.
  • آنچه را که می‌خوانند درک نمی‌کنند.
  • مفاهیم عددی را درک نمی‌کنند.
  • متوجه نمی‌شوند که اعداد مقادیر را نمایش می‌دهند.
  • به یاد نمی‌آورند که چه حرفی مربوط به کدام صدا است.
  • دشواری پیروی از دستورات، حتی با کمک
  • حافظه ضعیف است.
  • مشکل در ارتباط با همسالان و بزرگ‌ترها
  • نمی‌توانند اطلاعات را تکرار و کپی کنند.
  • زمانی که خط قطع می‌شود نمی‌توانند آن را دنبال کنند.
  • مشکل در توجه و رفتار دارند.

آیا کودکتان مشکل یادگیری شدید دارد؟

یادداشت‌های مربوط به نگرانی‌های خود را با معلمان فرزندتان به اشتراک بگذارید. نمونه‌هایی از تکالیف او را همراه داشته باشید و به معلمش نشان دهید. اگر حدس می‌زنید که فرزند شما ناتوانی یادگیری دارد، از معلم، مدیر و مشاور در مورد ارزیابی کمک بخواهید و برای تعیین اینکه آیا فرزند شما اختلال یادگیری دارد، سؤال کنید. آن‌ها از طریق غربالگری، فرایند ارزیابی و نوشتن نامه ارجاع به متخصص، به شما کمک می‌کنند.

شما والد گرامی تشخیص و درمان اختلال یادگیری در فرزندتان را به تأخیر نیندازید. اگر به ناتوانی یادگیری در فرزند خود مشکوک هستید هرچه سریعتر به روانشناس مراجعه کنید. اختلال یادگیری در فرزندان باعث می‌شود که در مدرسه به موفقیت دست نیابد و به تبع آن از نظر اجتماعی نیز پیشرفتی نداشته باشد.

منبع: Verywellfamily


اختلالات-افسردگی-در-نوجوانان.jpg
اسفند ۱۳, ۱۳۹۷

افسردگی در دوران نوجوانی شایع است و ممکن است با علائم آن در بزرگ‌سالان متفاوت باشد. نوجوانان افسرده به جای اینکه مثل نشانه‌های افسردگی در بزرگ‌سالان غمگین و ناراحت باشند؛ بیشتر تحریک‌پذیر به نظر می‌رسند. همه افسردگی‌ها مثل هم نیستند و کلمه افسردگی، برای توصیف شرایط مختلفی استفاده می‌شود. چهار نوع اصلی برای این اختلال وجود دارد که معمولاً نوجوانان را تحت‌ تأثیر قرار می‌دهد. کلید درمان نوجوان، تشخیص علائم و نشانه‌های افسردگی است و مداخله زودهنگام، عامل کلیدی برای درمان موفق نوجوانان افسرده می‌باشد.

انواع افسردگی در نوجوانان

اختلال سازگاری با خلق افسرده

یکی از انواع افسردگی، اختلال سازگاری در نوجوانان است. اختلال سازگاری در واکنش به یک رویداد و اتفاق زندگی رخ می‌دهد. انتقال به یک مدرسه جدید، مرگ یکی از عزیزان و یا کنار آمدن با طلاق، نمونه‌هایی از تغییراتی هستند که می‌توانند باعث ایجاد اختلال سازگاری در نوجوانان شود. اختلالات سازگاری در عرض چند ماه از یک رویداد و اتفاق آغاز می‌شود و ممکن است تا ۶ ماه طول بکشد. اگر علائم بیش از شش ماه دوام داشته باشد، تشخیص دیگری مناسب‌تر خواهد بود. اختلالات سازگاری می‌تواند در خواب، تکالیف مدرسه و عملکرد اجتماعی نوجوان اختلال ایجاد کند. روان‌درمانی می‌تواند برای نوجوانتان مفید باشد زیرا مهارت‌های جدید را به او آموزش می‌دهند و به او کمک می‌کنند تا با شرایط استرس‌زا کنار بیاید.

افسرده خویی

افسرده خویی درجه خفیف افسردگی مزمن است که بیش از یک سال به طول می‌انجامد. نوجوانان با افسرده خویی اغلب تحریک‌پذیر هستند و ممکن است انرژی کم، عزت‌نفس پایین و احساس ناامیدی داشته باشند. عادات غذا خوردن و الگوهای خواب نوجوان نیز ممکن است به هم بریزد. افسرده خویی اغلب باعث مختل شدن تمرکز و تصمیم‌گیری می‌شود. تخمین زده‌شده است که از هر ۱۰۰ نوجوان ۴ نفر از آن‌ها معیارهای تشخیصی افسرده خویی را دارند. اگرچه افسرده خویی به اندازه افسردگی اساسی شدید نیست، اما مدت‌ زمان طولانی آن می‌تواند آسیب‌های جدی در زندگی نوجوان به همراه داشته باشد. افسرده خویی می‌تواند یادگیری، اجتماعی شدن و عملکرد کلی را مختل کند و همچنین باعث می‌شود یک نوجوان بیشتر مستعد ابتلا به اختلالات خلقی دیگر در آینده شود. درمان شناختی – رفتاری و داروها اغلب در درمان افسرده خویی بسیار مؤثر هستند.

افسرده خویی نوجوانان
اختلال افسرده خویی در نوجوانان

اختلال دوقطبی

اختلال دوقطبی با دوره‌های افسردگی همراه با دوره‌های شیدایی (مانیا) یا هیپومانیا (مانیای خفیف)، مشخص می‌شود. علائم مانیا نیاز کم به خواب، مشکل در تمرکز و زود عصبانی شدن است. در دوره مانیا، نوجوان احتمال دارد سریع صحبت کند، احساس خوشحالی کند و مایل باشد که در رفتارهای مخاطره‌آمیز شرکت کند. بسیاری از نوجوانان در طی دوره مانیا درگیر رفتارهای جنسی پر خطر می‌شوند. نوجوانان مبتلا به اختلال دوقطبی به‌احتمال‌زیاد اختلال قابل‌توجهی در عملکرد روزانه خود تجربه خواهند کرد. تغییرات شدید خلق‌وخو، در تحصیل و دوستی‌های آن‌ها اختلال ایجاد می‌کند. معمولاً اختلال دوقطبی با ترکیبی از داروها و روان‌درمانی، درمان می‌شود.

افسردگی اساسی

افسردگی اساسی جدی‌ترین شکل این اختلال است. هشت درصد از نوجوانان معیارهای تشخیصی اختلال افسردگی اساسی را دارند. قبل از نوجوانی میزان افسردگی در دختران و پسران برابر است. بااین‌حال، پس از نوجوانی، دختران دو برابر بیشتر احتمال دارد مبتلا به این اختلال تشخیص داده شوند. علائم افسردگی اساسی غم و ناراحتی مداوم و تحریک‌پذیری، صحبت در مورد خودکشی، عدم علاقه به فعالیت‌های لذت‌بخش و گزارش‌های مکرر از دردهای جسمانی است. افسردگی اساسی باعث اختلالات شدید در خانه و مدرسه می‌شود. درمان معمولاً شامل روان‌درمانی و دارودرمانی است.

درمان افسردگی

متأسفانه بسیاری از نوجوانان مبتلا به افسردگی، تشخیص و درمان نمی‌شوند. اغلب بزرگ‌سالان علائم این اختلال را در نوجوانان تشخیص نمی‌دهند. اگر متوجه تغییراتی در حالات خلقی و یا رفتار نوجوانتان شدید که بیش از دو هفته طول کشیده است، به روانشناس مراجعه کنید. نگرانی‌های خود را ابراز کنید و نشانه‌هایی را که دیده‌اید را توصیف کنید. قضیه را برای نوجوانتان روشن کنید، اینکه فکر نمی‌کنید او دیوانه یا ضعیف است. به همان روشی که درباره مشکلات سلامت جسمانی با او صحبت می‌کنید، درباره مشکلات سلامت روان نیز صحبت کنید. توضیح دهید که مشکلات روحی نیز مانند مشکلات جسمانی نیاز به درمان دارند؛ و گاهی افسردگی به درمانی فراتر از آنچه که ما می‌توانیم در خانه انجام دهیم نیاز دارد. روان‌درمانی، خانواده‌درمانی، گروه‌درمانی و دارودرمانی می‌تواند گزینه‌های درمانی باشند. درمان بر اساس نوع افسردگی نوجوان و شدت علائم او انتخاب می‌شود.

منبع: Verywellmind


خلق-ادواری-کودکان-و-نوجوانان.jpg
اسفند ۱۳, ۱۳۹۷

اختلال خلق ادواری یا سیکلوتایمی، نوعی اختلال خلقی است که در آن کودک دوره‌های متناوبی از علائم افسردگی و هیپومانیا (شیدایی خفیف) را تجربه می‌کند. اختلال خلق ادواری به عنوان بخشی از طیف اختلالات دوقطبی با علائم خفیف اما مزمن در نظر گرفته می‌شود. اگرچه میزان اختلال خلق ادواری و دیگر اختلالات دوقطبی در کودکان و نوجوانان به خوبی مشخص نشده است اما موسسه ملی سلامت روان میزان اختلال خلق ادواری را حدود ۱ درصد در کودکان و همچنین ۳ درصد در نوجوانان گزارش داده است.

اختلال خلق ادواری

اختلال خلق ادواری شامل دوره‌هایی از علائم افسردگی است که متناوباً با دوره‌های هیپومانیا (خلق بالا)، جایگزین می‌شود. برای دریافت تشخیص بیماری، کودک باید حداقل یک سال علائم بیماری را تجربه کند و بیشتر از دو ماه هم بدون علائم اختلال خلق ادواری نباشد. اختلال خلق ادواری به‌طورمعمول در نوجوانی آغاز می‌شود، اگرچه ممکن است کودکان نیز دچار این اختلال شوند. سابقه خانوادگی اختلال دوقطبی یا اختلال ادواری خویی، یک عامل خطرساز برای ابتلا به اختلال خلق ادواری است. همچنین برخی مطالعات نشان داده است که سیکلوتایمی یک عامل خطرساز برای ابتلا به اختلال دوقطبی نوع II (دوم) است.

اختلال خلق ادواری در کودکان

علائم اختلال سیکلوتایمی خفیف هستند. بااین‌حال، کودک نقص قابل‌توجهی در زمینه‌های مهم عملکرد روزانه‌اش تجربه می‌کند. علائم اختلال خلق ادواری می‌تواند شامل موارد زیر باشد.

  • تحریک‌پذیری
  • تندمزاجی یا زودرنجی
  • نمی‌خوابند یا کم می‌خوابند اما احساس خستگی نمی‌کنند.
  • به‌راحتی حواسشان پرت می‌شود.
  • عدم تمرکز
  • شادمانی بیش‌ازحد
  • فکرهای مکرر در مورد مرگ یا خودکشی
  • سریع صحبت می‌کنند.
  • پرش افکار
  • دشواری در کامل کردن تکلیف
  • درگیر شدن رفتارهای بی‌پروا و پرخطر مانند رانندگی با سرعت‌بالا، خرج کردن پول زیاد، مصرف مواد و غیره
اختلال خلق ادواری یا سایکوتایمی در کودکان
اختلال سیکلوتایمی در کودکان

کودکان یا نوجوانان مبتلا به سیکلوتایمی به دلیل خلق غیرقابل‌پیش‌بینی یا تحریک‌پذیرشان، ممکن است غیرقابل‌اعتماد، دمدمی و تندمزاج توصیف شوند. برای تشخیص سیکلوتایمی علائم افسردگی نباید مانند افسردگی اساسی و همچنین نباید علائم هیپومانیا با معیارهای مانیا (شیدایی) مطابقت داشته باشد. علاوه بر این، علائم نباید با استفاده از مواد مخدر و یا دیگر بیماری‌های روانی یا پزشکی قابل توضیح باشند.


مقاله مرتبط: نشانه های اختلال دوقطبی در کودکان 


گزینه‌های درمان اختلال خلق ادواری

زمانی که یک کودک ارزیابی‌شده و اختلال خلق ادواری تشخیص داده می‌شود، پزشک او تمام عوامل وضعیت او را در نظر می‌گیرد و مناسب‌ترین درمان را برای او تعیین می‌کند. داروهای تثبیت‌کننده خلق مانند لیتیوم و داروهای ضد تشنج تثبیت‌کننده خلق، برای اختلال دوقطبی در کودکان و نوجوانان و همچنین روان‌درمانی نیز به عنوان یک درمان همراه، مؤثر شناخته‌شده‌اند. داروهای ضدافسردگی نیز ممکن است تجویز شود، اما باید با احتیاط در کودکان و نوجوانانی که سابقه خانوادگی اختلال دوقطبی دارند استفاده شود، زیرا ممکن است به‌طور بالقوه به افزایش دوره‌های مانیا یا چرخش خلق کمک کنند.

پیامدهای سیکلوتایمی

اگرچه اختلال خلق ادواری به عنوان یک اختلال مزمن محسوب می‌شود، درمان مناسب می‌تواند به طور قابل‌توجهی به مدیریت علائم کمک کند. بااین‌حال اگر درمان رخ ندهد، ممکن است فرزند شما دچار پیامدهای بلندمدت و کوتاه‌مدت مرتبط با اختلال خلق ادواری شود.

پیامدهای عدم درمان اختلال خلق ادواری به شرح زیر است.

  • عزت‌نفس پایین
  • مشکلات در روابط بین فردی
  • استفاده و سوءاستفاده مواد
  • افت تحصیلی
  • افزایش خطر خودکشی

کم‌تر از نیمی از افراد مبتلا به اختلال خلق ادواری نهایتاً مبتلا به اختلال دوقطبی می‌شوند و در برخی از این افراد با گذشت زمان، سیکلوتایمی از بین می‌رود.

چه زمانی کمک بگیرید

اگر کودک یا نوجوان شما علائم اختلال خلق ادواری یا سایر اختلالات دوقطبی دیگر را دارد، هرچه سریع‌تر با روانشناس مشورت کنید. سیکلوتایمی یک بیماری جدی پزشکی است که نیاز به درمان دارد. درمان می‌تواند به طور قابل‌ توجهی شدت نشانه‌ها را کاهش دهد و به طور بالقوه از وقوع دوره‌های بعدی جلوگیری کند.


مقاله مرتبط: علائم و درمان های اختلالات خلقی

مقاله مرتبط: نشانه های اختلال دوقطبی

مقاله مرتبط: اختلال دوقطبی چیست؟


منبع: Verywellmind


عوامل-ایجادکننده-بیش-فعالی.jpg
اسفند ۱۲, ۱۳۹۷

بیش فعالی/ نقص توجه (ADHD) یكی از شایع‌ترین اختلالات روان‌پزشکی در كودكان است. کودکان مبتلابه این اختلال، بیش‌ازاندازه فعال‌اند و در تمرکز کردن دچار مشکل هستند، آنان نمی‌توانند آرام بنشینند و یا دقت کنند و به جزئیات توجه نمایند. همان‌طور که تحقیقات بیشتری درزمینهٔ اختلال بیش فعالی/ نقص توجه انجام می‌شود، ما قادر به درک عمیق‌تر این شرایط هستیم. در اینجا دلایلی که باعث ایجاد اختلال بیش فعالی/ نقص توجه می‌شود را موردبررسی قرار داده‌ایم.

ژنتیک

ADHD در درجه اول یک اختلال ارثی است. تخمین زده می‌شود که ۸۰% افرادی که دچار اختلال بیش فعالی/ نقص توجه تشخیص ‌داده‌شده‌اند این اختلال را به ارث برده‌اند. مطالعات درباره دوقلوها و کودکان در تعیین نقشی که محیط بازی می‌کند و نقشی که ژن ایفا می‌کند، مفید بوده‌ است. مطالعات بر روی خانواده‌ها نیز به دانش ما در مورد فاکتورهای ژنتیکی ADHD افزوده است. پاتریشیا کوین پزشک اطفالی است که بیش از ۳۰ سال تجربه درزمینهٔ کار با کودکان و خانواده‌های مبتلابه ADHD و ناتوانی‌های یادگیری را دارد. او می‌گوید که سابقه خانوادگی بسیار واضح است و با ایجاد شجره‌نامه خانواده می‌توان اعضایی که علائم این اختلال را نشان می‌دهند، حتی کسانی که تشخیص رسمی دریافت نکرده‌اند را شناسایی کرد. اگر بیش فعالی/ نقص توجه را از یکی والدینتان به ارث برده باشید که بی‌توجهی، تکانش گری/ بیش فعالی یا ترکیبی از این دو را داشته است، در نوع بیش فعالی/ نقص توجه شما تأثیری نخواهد داشت و می‌تواند متفاوت از والدینتان خود را نشان دهد.


مقاله مرتبط: ارثی بودن بیش‌فعالی


قرار گرفتن در معرض سرب

قرار گرفتن در معرض سرب (حتی سطوح پایین) در دوران بارداری یا کودکی می‌تواند منجر به بیش فعالی/ نقص‌توجه شود. سرب را می‌توان در مکان‌هایی مثل رنگ خانه‌های ساخته‌شده قبل از سال ۱۹۷۸ یا بنزین یافت.

قرار گرفتن در معرض مواد

قرار گرفتن در معرض مواد در دوران بارداری می‌تواند ریسک اختلال بیش فعالی/ نقص توجه را افزایش دهد.

درمعرض مواد قرارگرفتن دوران بارداری
تاثیر مواد در دوران بارداری
  • مصرف سیگار

مطالعه‌ای نشان داده است که رابطه معناداری بین تعداد سیگارهای مصرف‌شده در دوران بارداری و خطر ابتلا به این اختلال در کودک وجود دارد. هر چه سیگار بیشتری مصرف شود، احتمال ابتلا، بالاتر می‌رود.

  • مصرف الکل

مطالعه‌ای نشان داد که مادرانی که در دوران بارداری الکل مصرف می‌کنند، دو برابر بیشتر از دیگران کودکان مبتلابه ADHD خواهند داشت و مادری که به الکل در دوران بارداری وابسته بودند سه برابر بیشتر کودکشان مبتلا خواهد شد.

تولد زودرس

تولد زودرس و یا با وزن کم، شانس ابتلا به ADHD را افزایش می‌دهد.

مشکلات زایمان

تشنج زایمان یا طولانی شدن زایمان می‌تواند عامل دیگر افزایش احتمال ابتلا به اختلال در کودکان باشد.

بیماری‌های خاص

بیماری‌هایی مانند مننژیت یا انسفالیت (التهاب مغز) می‌تواند موجب مشکلات یادگیری و توجه شود.

آسیب به سر و مغز

درصد کمی از افراد علائم اختلال ADHD را درنتیجه آسیب مغزی، مانند ضربه‌مغزی اولیه، ضربه روحی و یا عوامل دیگری که مانع رشد طبیعی مغز می‌شود، نشان می‌دهند.

چه چیزی باعث ADHD نمی‌شود

همان‌طور که تحقیقات بیشتر انجام می‌شود، نه‌تنها ما یاد می‌گیریم که چه چیزی باعث ADHD می‌شود، همچنین یاد می‌گیریم چه چیزی باعث آن نمی‌شود. ۵ موردی که باعث این اختلال نمی‌شود به شرح زیر است.

  • تماشای تلویزیون
  • رژیم غذایی، ازجمله شکر بیش‌ازحد
  • اختلالات هورمونی (مانند کم‌کاری تیروئید)
  • والدین فقیر
  • بازی‌های رایانه‌ای

حقایقی در مورد بیش فعالی/ نقص توجه

ADHD ربطی به جنسیت ندارد

بیش فعالی/ نقص توجه یک بیماری مرتبط با جنسیت نیست به‌عبارت‌دیگر، فقط در مردان رخ نمی‌دهد و بنابراین تنها از پدر به فرزندان منتقل نمی‌شود. اغلب افراد فکر می‌کنند که تنها پدران مبتلابه بیش فعالی/ نقص توجه می‌شوند و اگر پدر بیش فعالی/ نقص توجه را نداشته باشد پس کودکان نیز مبتلا نمی‌شوند. این نادرست است. مهم است که بدانیم بسیاری از مادران نیز مانند پدران ممکن است ADHD داشته باشند.

ژن خاصی وجود ندارد

تا به امروز، ژن‌های مختلفی در خانواده‌ها یافت شده است که ADHD را نشان داده‌اند، بااین‌حال، دانشمندان احساس می‌کنند که یک ژن خاص وجود ندارد بلکه برهمکنش چندین ژن و محیط است که علائم اختلال بیش- فعالی/ نقص توجه را ایجاد می‌کنند.

احتمال وقوع

اگر یک کودک در خانواده‌ای مبتلابه ADHD تشخیص داده شود، احتمال ابتلای کودکان دیگر ۶۰% خواهد بود. این بدان معنا نیست که ۶۰ درصد از کودکان شما این اختلال را دارند، بلکه این به این معنی است ۶۰% احتمال دارد که کودکان دیگرتان مبتلا شوند.

اگر علائمی دال بر ADHD در فرزندتان مشاهده کردید بهتر است هر چه سریع‌تر برای تشخیص و درمان اقدام کنید. هر چه درمان سریع‌تر انجام گیرد کودکتان با مشکلات کمتری مواجه خواهد شد.

 منبع: Verywellmind


ارثی-بودن-بیش-فعالی.jpg
اسفند ۱۱, ۱۳۹۷

اگر به‌تازگی تشخیص اختلال بیش فعالی/ نقص توجه گرفته باشید یا یک‌عمر با این اختلال زندگی کرده باشید، سؤال همه بزرگ‌سالان احتمالاً این خواهد بود: “آیا کودکم نیز مبتلابه ADHD است؟” پاسخ این است: بستگی دارد. بزرگ‌ترین عامل این اختلال ژن است و ردپای آن در خانواده دیده می‌شود. حتی اگر هیچ‌یک از اعضای خانواده به‌طور رسمی تشخیص این اختلال را نگرفته باشد اما صفات و ویژگی‌هایی که شبیه ADHD هستند را در افراد خانواده مشاهده خواهید کرد. باوجوداین پیوند ژنتیکی قوی، اگر اختلال بیش فعالی/ کمبود توجه دارید، به این معنی نیست که به‌طور خودکار کودک شما نیز مبتلا خواهد شد. به این دلیل که ترکیبی از ژن‌ها و عوامل محیطی است که مشخص می‌کنند آیا کودکتان مبتلابه این اختلال خواهد شد یا خیر. آن‌ها می‌توانند ژن‌های این اختلال را بدون اینکه فعال شوند، به ارث ببرند. در مطالعه‌ای نشان داده شد که یک‌سوم پدران مبتلابه ADHD دارای فرزندان مبتلابه این اختلال بودند. ممکن است در مورد ژن‌ها احساس ناتوانی کنید، ما در اینجا شش پیشنهاد برای کمک را موردبررسی قرار داده‌ایم.

مراقب باشید

مراقب باشید و اگر کودکتان شروع به نشان دادن علائم یا نشانه‌های اختلال بیش فعالی/ کمبود توجه کرد، به دنبال کمک حرفه‌ای باشید. تشخیص زودهنگام و درمان مناسب برای کودکتان ارزشمند خواهد بود؛ این کار باعث به حداقل رساندن مشکلات و کمک به موفقیت آن‌ها خواهد کرد.

از تفاوت‌ها آگاه باشید

علائم متفاوت بیش فعالی در جنسیت
بیش فعالی در پسران

اگر کودک شما ADHD را به ارث برده باشد، ممکن است با ADHD شما بسیار متفاوت باشد. برای مثال، اگر شما تکانش گری و بیش -فعالی داشته باشید و کودکتان بی‌توجهی داشته باشد، بااینکه هر دو مبتلابه این اختلال هستید، رفتارها و چالش‌هایتان متفاوت خواهد بود. هم‌چنین اختلال بیش فعالی/ نقص توجه معمولاً بسته به جنسیت فرزند شما متفاوت است. اگر پسرتان بیش فعالی/ تکانش گری داشته باشد احتمالاً ازنظر فیزیکی بسیار فعال است، درحالی‌که دختران ممکن است بسیار پرحرف و تکانش گری کلامی داشته باشد. حتی اگر شما با فرزندتان جنسیت یکسانی داشته باشید و اختلال بیش فعالی/ نقص توجهتان هم یکسان باشد، هنوز هم می‌توانید رفتارها و چالش‌های متفاوت ADHD داشته باشید. بااین‌حال، دانستن اینکه این تفاوت‌ها وجود دارد، می‌تواند آگاهی شما را افزایش دهد و به شما در تشخیص زودهنگام علائم ADHD در کودکتان کمک کند.

الگو باشید

رابطه شما با اختلالتان، چگونگی برخورد و کنار آمدن کودکتان با این اختلال را تحت تأثیر قرار می‌دهد. سعی کنید درباره آن با بی‌طرفی و ملایمت صحبت کنید، نه چیزی که وحشتناک است و شما آرزو می‌کنید که کاش آن را نداشتید. علاوه بر این، اگر شما به‌طورجدی علائم ADHD خود را درمان کرده و مدیریت می‌کنید، این کار به کودک شما کمک می‌کند که همان کار را انجام دهد. اگر شما مهارت‌های زندگی دوستانه با اختلالتان را یاد بگیرید و انجام دهید، کودکتان هم همان کار را خواهد کرد. بچه‌ها دوست دارند سازگار شوند. اگر در مدرسه تنها کودک مبتلابه ADHD باشند ممکن است احساس تنهایی و انزوا کنند. دانستن اینکه شما ADHD دارید و خوب عمل می‌کنید، باعث تقویت روحیه آن‌ها شده و باعث می‌شود که احساس تنهایی کمتری داشته باشد.

احساس گناه نکنید

افراد مبتلابه اختلال بیش فعالی/ نقص توجه متخصص احساس شرم و گناه برای همه نوع مسائلی هستند از مدام دیر کردن گرفته تا فراموش کردن وظایف مهم در محل کار. بااین‌حال، احساس گناه نکنید که کودک شما ADHD دارد. درست مانند رنگ چشمان آن‌ها، شما هیچ کنترلی ندارید بر روی ژن‌هایی که آن‌ها به ارث می‌برند.

تجربه آن‌ها از ADHD متفاوت از شما خواهد بود

امروزه درباره ADHD بیشتر از قبل می‌دانیم. این بدین معنی است که تشخیص اختلال بیش فعالی/ نقص توجه آسان‌تر است و کمک مناسب از جامعه پزشکی و مدرسه در دسترس است. به‌علاوه، کودک شما یک والد حامی دارد که کشمکش‌های آن‌ها را درک می‌کند. این بدان معنا نیست که والدین شما حمایت‌کننده نبوده‌اند! هر نسلی با دانش و تحقیقاتی که در آن زمان در دسترس آن‌ها قرار دارد، به بهترین نحو عمل می‌کند.

بازنگری در دیدگاهتان

دیدگاهتان به ADHD را تغییر دهید. دکتر کنی هندلمن “اختلال نقص توجه” را “اختلال تفاوت در توجه” می‌نامد. وقتی به ADHD مثل این نگاه کنید، متوجه می‌شوید که مغز کودک شما ممکن است متفاوت از برخی افراد عمل کند، بااین‌حال، تفاوت لزوماً چیز بدی نیست.

اگر هر یک از علائم اختلال بیش فعالی/ نقص توجه را در کودکان مشاهده کردید هر چه سریع به یک متخصص برای گرفتن تشخیص و ارزیابی دقیق مراجعه کنید. تشخیص و درمان زودهنگام به کودکتان کمک می‌کند تا در زندگی موفقیت‌های بیشتری به دست آورد.

منبع: Verywellmind


رابطه-بیش-فعالی-با-اختلال-یادگیری.jpg
اسفند ۸, ۱۳۹۷

اختلال بیش‌ فعالی/ نقص توجه (ADHD)، یک ناتوانی یادگیری (LD) نیست؛ بااین‌حال، یادگیری را دشوار می‌سازد. به‌عنوان‌مثال، زمانی که تلاش می‌کنید بر روی چیزی که معلم می‌گوید تمرکز کنید یا زمانی که به نظر نمی‌رسد قادر به نشستن و توجه به کتاب باشید، یادگیری سخت می‌شود. شما می‌توانید هر دو اختلال را باهم داشته باشید. معمولاً اختلال یادگیری و بیش فعالی/ نقص‌توجه باهم وجود دارند. راسل بارکلی می‌گوید:«کودکان مبتلابه ADHD به‌احتمال بیشتری نسبت به کودکانی که ADHD ندارند، دچار ناتوانی یادگیری هستند».

ارتباط عملکرد اجرایی، ADHD و LD

یادگیری شامل استفاده از کارکردهای اجرایی مغز به‌خصوص توانایی توجه، تمرکز، پرداختن به یک کار و استفاده از حافظه فعال یا کاری است. ما می‌دانیم که اختلال بیش‌ فعالی/ نقص توجه، عملکردهای اجرایی مغز را تحت‌ تأثیر قرار می‌دهد. در حقیقت، دکتر راسل بارکلی می‌گوید که نام دقیق اختلال بیش‌ فعالی/ نقص توجه می‌تواند “اختلال رشد عملکرد اجرایی” باشد.

بسیاری از افراد مبتلابه اختلال بیش‌ فعالی/ نقص توجه به دلیل مشکلات عملکرد اجرایی که مربوط به ADHD آن‌هاست با یادگیری و کارهای مدرسه دچار مشکل هستند، بااین‌حال آن‌ها به‌اندازه کافی نقص ندارند تا تشخیص اختلال یادگیری بگیرند. هنگامی‌که فردی دو اختلال را هم‌زمان دارد، بدین معنی است که اختلالات گسترده‌ای در عملکرد اجرایی همراه با نقص مهارت‌های خاص موردنیاز برای نوشتن، خواندن و ریاضی را دارد.

اختلال یادگیری چیست؟

ناتوانی‌های یادگیری عصب‌شناختی هستند و نشانگر هوش شما یا فرزندتان و میزان تلاش شما نیست. یک روش معروف برای توصیف اختلالات یادگیری این است که مغز شما به‌طور متفاوتی برنامه‌ریزی‌شده‌ است و شما اطلاعات را به روش دیگری دریافت و پردازش می‌کنید. ناتوانی‌های یادگیری می‌تواند خواندن، نوشتن، هجی کردن و ریاضی را دشوار سازد. آن‌ها همچنین می‌توانند بر توانایی شما برای سازمان‌دهی و به یادآوردن اطلاعات، گوش دادن و صحبت کردن، حافظه کوتاه‌مدت و بلندمدت و زمان‌بندی‌تان تأثیر بگذارند.

ناتوانی‌های یادگیری، مشکلات یادگیری ناشی از مشکلات بینایی یا شنیداری و یا مشکلات یادگیری زبان دوم و غیره نیستند. افراد دارای ناتوانی‌های یادگیری معمولاً هوش متوسط یا بالاتر از میانگین دارند، بااین‌وجود اختلاف بین دستاوردها و پتانسیل و توانایی آن‌ها وجود دارد. بااین‌حال، با حمایت و مداخلات مناسب، آن‌ها قادر از بین بردن این تفاوت و نشان دادن مهارت‌های خود خواهند شد. عبارت ناتوانی‌های یادگیری اصطلاحی کلی برای گستره‌ای از چالش‌های یادگیری خاص است. چند ناتوانی یادگیری عبارت‌اند از:

نارسا خوانی یا اختلال در خواندن، اختلال یادگیری در ریاضیات، اختلال یادگیری در نوشتن (دیس گرافیا)، اختلالات یادگیری در مهارت‌های حرکتی (دیس پراکسی)، ناتوانی یادگیری زبان، مشکلات پردازش شنیداری و دیداری.

رابطه LD و ADHD

بااین‌حال، تأثیرات LD و ADHD فراتر از دیوارهای کلاس است. آن‌ها می‌توانند روابط خانوادگی و زندگی در خانه و محل کار را تحت‌ تأثیر قرار دهند. علاوه بر این، ناتوانی‌های یادگیری بر اعتمادبه‌نفس کودک نیز تأثیر می‌گذارند. یک فرض عمومی وجود دارد که اگر فردی باهوش باشد، در مدرسه خوب عمل می‌کند؛ اما این لزوماً برای فردی که LD و ADHD دارد صادق نیست. ناتوانی- یادگیری به این معنا است که دانش‌آموز با یادگیری و نشان دادن دانش خود به روش سنتی، مشکلاتی را تجربه می‌کند. علاوه بر این دانش آموزان با انطباق با رفتارهای مورد انتظار در مدرسه دچار مشکل می‌شوند، به‌عنوان‌مثال قادر نیستند برای دوره‌های طولانی بنشینند و بدون تکانشگری و خیال‌پردازی، توجه کنند. این دانش‌آموز متوجه می‌شود که قادر به انجام کارهایی نیست که کودکان دیگر به‌راحتی آن‌ها را انجام می‌دهند. آن‌ها منزوی‌شده و احساس متفاوت بودن خواهند کرد.

کودکان دارای نقص توجه و اختلال یادگیری
نقص توجه و اختلال یادگیری

تشخیص

زمانی که فردی بیشتر از یک شرایط یا اختلال را داشته باشد، تشخیص اختلال دوم سخت‌تر می‌شود زیرا می‌توانند یکدیگر را پنهان کنند. ا گر اختلال بیش فعالی/ نقص توجه دارید، می‌توانید همه چالش خود را به اختلال ADHD نسبت دهید. به‌علاوه بیش‌فعالی/ نقص توجه و ناتوانی‌های یادگیری در هر فردی به شکلی متفاوت خود را نشان می‌دهند، به همین دلیل تشخیص آن‌ها سخت است و یک چک‌لیست قطعی وجود ندارد! مانند اختلال بیش‌ فعالی/ نقص توجه، مؤلفه ژنتیکی قوی برای ناتوانی‌های- یادگیری نیز وجود دارد. اگر شما یا همسرتان LD داشته باشید، فرزندان شما نیز می‌تواند این اختلال را داشته باشد. به خاطر داشته باشید، دانش قدرت است. تا جایی که ممکن است در مورد ناتوانی‌های یادگیری و اختلال بیش‌ فعالی/ نقص توجه، یاد بگیرید. اگر شما یا فرزندتان دچار اختلال بیش‌ فعالی/ نقص توجه هستید و یک برنامه درمانی را دنبال می‌کنید اما همچنان با چالش‌هایی مواجه هستید، ممکن است مشکل دیگری نیز وجود داشته باشد.


مقاله مرتبط: علائم و نشانه های بیش فعالی و نقص توجه 


چه کسی می‌تواند تشخیص دهد؟

متخصصان مختلفی صلاحیت تست و تشخیص شرایط مختلف را دارند. ممکن است بسته به محل زندگی و صلاحیت متخصص بالینی تفاوت‌هایی وجود داشته باشد.

  • روانشناس بالینی: آن‌ها می‌توانند هم اختلال بیش‌ فعالی/ نقص توجه و هم LD را ارزیابی کنند.
  • روانشناس مدرسه: اگر آن‌ها در مدرسه کار می‌کنند، می‌توانند فقط LD را ارزیابی کنند. بااین‌حال، اگر آن‌ها را به‌طور خصوصی در خارج از مدرسه ملاقات کنید، ممکن است قادر به ارزیابی اختلال ADHD نیز باشند.
  • روان‌پزشک کودک: آن‌ها قادر به ارزیابی اختلال ADHD هستند نه LD.
  • روانشناس تربیتی: آن‌ها می‌توانند LD را ارزیابی کنند و بسته به آموزش‌هایی که دیده‌اند قادر به ارزیابی ADHD نیز خواهند بود.
  • عصب روانشناس (نوروسایکولوژیست): آن‌ها می‌توانند هم اختلال بیش‌ فعالی/ نقص توجه و هم LD را ارزیابی کنند.

ADHD و LD را درمان کنید

مهم است که هم ADHD و هم LD را درمان کنید. برای مثال، اگر کودک شما برای اختلال بیش فعالی و نقص توجه دارو می‌خورد، اما مشکلات ناتوانی‌های یادگیری‌اش همچنان پابرجاست؛ یا اگر برای LD کمک دریافت می‌کند تا زمانی که با مشکلات توجه و تمرکز و تکانشگری درگیر است نمی‌تواند استفاده لازم را ببرد. نه بیش فعالی/ نقص توجه و نه ناتوانی‌های یادگیری درمان نمی‌شوند. بااین‌حال، این به این معنا نیست که شما یا فرزندتان نمی‌توانید زندگی موفق و شادی داشته باشد. بسیاری از افراد موفق دارای بیش فعالی/ نقص توجه همراه با ناتوانی‌های یادگیری وجود دارند ازجمله ریچارد برانسون، بنیان‌گذار امپراتوری ویرجین و دکتر هالوول که بیش از ۲۰ کتاب داشته است و به میلیون‌ها نفر از افراد مبتلابه ADHD کمک کرده است.


مقاله مرتبط: اهمیت درمان زودهنگام اختلالات یادگیری

مقاله مرتبط: درمان حرفه‌ای بیش فعالی


منبع: Verywellmind


درمان-حرفه-ای-بیش-فعالی.jpg
اسفند ۸, ۱۳۹۷

درمان بیش فعالی فقط مصرف دارو نیست. درمان‌های مؤثر دیگری نیز وجود دارند که می‌تواند به کودکان مبتلابه بیش فعالی کمک کند تا توانایی خود را برای توجه بیشتر، کنترل رفتارهای تکانشی و کاهش بیش فعالی بهبود بخشند. وعده‌های غذایی مغذی، بازی و ورزش و یادگیری مهارت‌های اجتماعی بیشتر، همه بخشی از یک برنامه درمانی متعادل است که می‌تواند عملکرد کودک مبتلابه بیش فعالی را در مدرسه و روابطش با دیگران را بهبود بخشیده و استرس و ناامیدی را در وی کاهش دهد.

دارو تنها درمان نیست

محرک‌هایی مانند ریتالین و آدرال که اغلب برای اختلال بیش فعالی /کمبود توجه (ADHD یا ADD) تجویز می‌شوند، اما ممکن است بهترین گزینه برای فرزند شما نباشد و قطعاً این تنها درمان نیست. داروهای ADHD ممکن است به کودکتان کمک کند تا تمرکز بیشتری داشته باشد یا حداقل در کوتاه‌مدت بی‌حرکت یکجا بنشیند؛ اما تا به امروز شواهد کمی وجود دارد که نشان می‌دهد پیشرفت تحصیلی، روابط یا مشکلات رفتاری را در درازمدت بهبود پیدا می‌بخشد؛ و حتی در کوتاه‌مدت، دارو تمام مشکلات را حل نخواهد کرد و علائم ADHD را کاملاً حذف نمی‌کند. علاوه بر این، نگرانی‌ها در مورد اثرات این داروهای قوی بر روی مغز در حال رشد کودکان وجود دارد؛ و عوارض جانبی مانند تحریک‌پذیری، از دست دادن اشتها و بی‌خوابی نیز می‌تواند مشکل‌ساز شود. دارو یک ابزار است، نه یک درمان.

هر کس پاسخ‌های متفاوتی به داروهای ADHD می‌دهد. برخی از کودکان پیشرفت قابل‌ملاحظه‌ای دارند، درحالی‌که برخی دیگر بسیار کم یا اصلاً بهبودی ندارند. عوارض جانبی نیز از کودکی به کودک دیگر متفاوت است و برای بعضی از آن‌ها عوارض آن به‌مراتب بیشتر از منافع داروها است. به دلیل اینکه هر کس پاسخ متفاوتی می‌دهد، پیدا کردن دارو و دوز مناسب آن زمان‌بر خواهد بود. دارودرمانی زمانی که در کنار دیگر درمان‌ها قرار بگیرد اثرگذارتر است. کودک شما نتیجه بهتری از داروها خواهد گرفت مثلاً اگر مهارت‌های مقابله‌ای جدید یاد بگیرد.

داروها همیشه باید تحت نظارت مصرف شود. هنگامی‌که داروهای ADHD با دقت مورداستفاده قرار نگیرند، تأثیر کمتری خواهند داشت و خطرناک است. پزشک باید بر عوارض جانبی نظارت داشته و احساس فرزندتان را بداند و بر اساس آن دوز لازم را تجویز کند. اگر فرزندتان دارو مصرف می‌کند به این معنا نیست که تا ابد باید دارو بخورد. اگر داروها مؤثر نبود می‌توانید با مشورت پزشک، مصرف داروها را به‌آرامی قطع کنید.


مقاله مرتبط: متیل فنیدیت، درمان اختلال بیش فعالی


درمان حرفه‌ای برای بیش فعالی

متخصصان ADHD می‌توانند به شما در ایجاد یک برنامه درمانی مؤثر برای درمان بیش فعالی کودک کمک کنند. ازآنجایی‌که ADHD به بهترین وجه به ترکیبی از درمان‌ها و استراتژی‌ها پاسخ می‌دهد، مشاوره با چندین متخصص توصیه می‌شود.

یکی از این متخصصان برای درمان بیش فعالی، روان‌پزشکان کودک و نوجوان هستند که برای تجویز دارو و تشخیص بیش فعالی به این متخصصین باید مراجعه کنید.

متخصص بعدی روانشناس است. این افراد با تشخیص بیش فعالی و کمبود توجه و روان‌درمانی به شما کمک می‌کنند. روانشناسان به افراد مبتلابه بیش فعالی کمک می‌کنند تا احساساتشان را بررسی کنند.

 گروه سوم درمانگران شناختی- رفتاری هستند. تنظیم برنامه اصلاح رفتار در مدرسه و خانه، ایجاد اهداف به‌هم‌پیوسته برای رفتار و موفقیت و کمک به خانواده‌ها و معلمان برای حفظ پاداش و پیامدهای آن از کارهایی است که درمانگران شناختی – رفتاری انجام می‌دهند.

 گروه چهارم متخصصان تربیتی هستند. این گروه تکنیک‌هایی برای موفقیت و پذیرش در مدرسه را آموزش می‌دهند.

رفتاردرمانی برای درمان بیش فعالی

رفتاردرمانی که همچنین به‌عنوان اصلاح رفتار نیز شناخته‌شده است، نشان داده است که یک درمان بسیار موفق برای کودکان مبتلابه ADHD است. این درمان زمانی مفیدتر است که درمان همراه برای کودکانی که داروهای محرک مصرف می‌کنند، باشد و حتی ممکن است اجازه کاهش دوز دارو نیز داده شود. رفتاردرمانی شامل تقویت رفتارهای مطلوب از طریق پاداش و کاهش رفتارهای نامطلوب با ایجاد محدودیت و پیامدهای آن است. مثلاً یکی از مداخلاتی که معلمان انجام می‌دهند پاداش دادن به کودکی است که تلاش کوچکی داشته که قبل از صحبت در کلاس دست خود را بالا ببرد، فرض این است پاداش دادن به تلاش برای تغییر، کل رفتار جدید را تشویق می‌کند.

رفتار درمانی بیش فعالی کودکان
رفتاردرمانی بیش فعالی

به‌عنوان والدین، شما می‌توانید با کمک درمانگر شناختی – رفتاری یک برنامه اصلاح رفتاری ویژه برای فرزند مبتلابه بیش -فعالیتان ایجاد کنید. تمرکز درمانگر شناختی- رفتاری بر روی راه‌حل‌های کاربردی برای مشکلات روزمره است. این درمانگران می‌توانند برنامه اصلاح رفتار را در خانه و مدرسه ایجاد و شمارا در شکل دادن رفتار کودکتان حمایت کنند. ازآنجایی‌که علائم مبتلایان به بیش‌فعالی به‌شدت متغیر است، شکیبایی کلید رفتاردرمانی است. یک روز کودکتان ممکن است بسیار خوب رفتار کند و روز دیگر به الگوهای قبلی برگردد. گاهی اوقات ممکن است به نظر برسد که آموزش و تمرین جواب نمی‌دهد. بااین‌حال، در طول زمان رفتاردرمانی، علائم ADHD را بهبود می‌بخشد.

آموزش مهارت‌های اجتماعی

ازآنجاکه کودکان مبتلابه نقص کمبود توجه اغلب با تعاملات اجتماعی ساده دچار مشکل هستند و عزت‌نفس پایینی دارند، نوع دیگری از درمان که می‌تواند به آن‌ها کمک کند آموزش مهارت‌های اجتماعی است. به‌طورمعمول آموزش مهارت‌های اجتماعی در یک محیط گروهی، توسط یک درمانگر هدایت می‌شود که رفتارهای موردنظر را انجام می‌دهد و سپس کودکان آن را تکرار می‌کنند. در این گروه کودکان می‌آموزند چطور واکنش‌های دیگران را تعبیر کنند و به‌طور قابل قبولی به آن‌ها پاسخ دهند. گروه مهارت‌های اجتماعی همچنین باید بر روی انتقال این مهارت‌های جدید به دنیای واقعی کار کند.

اگر کودک شما مبتلابه بیش فعالی / کمبود توجه است بهتر است هر چه سریع‌تر برای درمان اقدام کنید. درمان‌های ترکیبی بهترین درمان برای درمان بیش فعالی است.


مقاله مرتبط: درمان بیش فعالی کودکان


منبع: Helpguide


اضطراب-اجتماعی-نوجوانان.jpg
اسفند ۷, ۱۳۹۷

اختلال اضطراب اجتماعی یا هراس اجتماعی در کودکان چیزی به‌مراتب فراتر از خجالتی بودن طبیعی و یا احساس ناخوشایندی که اغلب مردم گاه‌وبیگاه تجربه می‌کنند؛ است. هراس اجتماعی، کمرویی و خجالتی بودن مفرط است که با اضطراب همراه می‌گردد و باعث می‌شود که فرد کاری که دوست دارد را انجام ندهد و یا از حضور در موقعیت‌هایی که ممکن است مجبور به صحبت کردن با دیگران گردد اجتناب کند. در این مطلب به چگونگی تشخیص و درمان این اختلال در کودکان و نوجوانان می‌پردازیم.

تشخیص اضطراب اجتماعی در کودکان و نوجوانان

تشخیص اختلال اضطراب اجتماعی در کودکان و نوجوانان شامل ارزیابی علائم در چندین زمینه مختلف است. این ارزیابی اغلب شامل دیدگاه والدین و معلمان خواهد بود و ممکن است شامل استفاده از سوابق تحصیلی نیز باشد. اغلب، کودکان و نوجوانان مبتلابه اختلال اضطراب اجتماعی شناسایی نخواهند شد، زیرا والدین و معلمان باور دارند که کودک یا نوجوانشان فقط خجالتی است. بااین‌حال، تشخیص و مداخله زودهنگام در پیش‌گیری از طولانی‌مدت شدن این اختلال حیاتی هستند. شرایط پزشکی بالقوه موردبررسی قرارگرفته و توضیحات دیگری برای رفتاری همچون قلدری در نظر گرفته می‌شود. اگر دانش‌آموز در معرض خطر آسیب به خود یا خودکشی باشد، این موضوعات بلافاصله موردبررسی قرار می‌گیرند. همان معیارهای تشخیصی که برای تشخیص اختلال هراس اجتماعی که در بزرگ‌سالان بکار می‌رود شامل کودکان و نوجوانان نیز می‌شود. بااین‌حال، برخی هشدارهای دیگر نیز وجود دارد. کودکان و نوجوانان ممکن است تشخیص ندهند که ترس آن‌ها غیرمنطقی است و اضطراب آن‌ها باید در هنگام تعامل با همسالانشان نیز وجود داشته باشد و فقط در تعامل با بزرگ‌سالان نباشد.


مقاله مرتبط: علائم اضطراب اجتماعی در کودکان و نوجوانان

مقاله مرتبط: درونگرایی در مقابل اضطراب اجتماعی


درمان اضطراب اجتماعی

روان درمانی اضطراب اجتماعی در کودکان
درمان شناختی رفتاری اضطراب کودکان

هدف از درمان اختلال اضطراب اجتماعی در کودکان و نوجوانان، کاهش اضطراب است و به آن‌ها کمک می‌کنند تا از عهده مدرسه و عملکرد روزانه‌شان برآیند. درمان‌های مؤثر شامل موارد زیر است:

  • درمان شناختی – رفتاری (CBT)
  • خانواده‌درمانی
  • داروهایی مانند مهارکننده‌های انتخابی باز جذب سروتونین (SSRIs)، برای مثال: پاکسیل، زولوفت، پروزاک و زاناکس

علاوه بر درمان‌های استاندارد، تعدادی از راهبردهای مقابله‌ای وجود دارد که می‌تواند توسط معلمان، والدین و دانش آموزان برای مدیریت اضطراب اجتماعی در داخل و خارج از مدرسه استفاده شود. مدرسه می‌تواند نقش مهمی در این فرایند ایفا کند؛ چراکه جایی است که اختلال اضطراب اجتماعی اغلب می‌تواند تأثیر منفی بر عملکرد نوجوان داشته باشد. مداخلات مدرسه تحت رهبری روانشناسان، آموزش مهارت‌های اجتماعی و آموزش مهارت‌های آکادمیک همه شیوه‌های مفیدی هستند که مدرسه می‌تواند به‌وسیله آن‌ها در اختلال اضطراب اجتماعی مداخله کند. به‌عنوان یک والد، درباره این اختلال مطالعه کنید و آگاهی خود ازآنچه نوجوانتان تجربه می‌کند را افزایش دهید. با مدرسه در ارتباط باشید تا با معلمان، مشاوران مدرسه و پرسنل دیگر هماهنگ شوید. شما باهم می‌توانید برای بهبود وضعیت کودک و یا نوجوان مبتلابه اضطراب اجتماعی‌تان تلاش کنید.


مقاله مرتبط: تاثیر کتامین در درمان اضطراب اجتماعی


توصیه‌هایی برای والدین کودکان و نوجوانان دارای اضطراب اجتماعی

به‌عنوان والد یک کودک نگران ازنظر اجتماعی، سخت است که بدانید بهترین راه برای ارائه حمایتتان چیست؟ مهم است که اضطراب اجتماعی کودکتان را به شیوه‌ای سازنده مدیریت کنید. به کودک و یا نوجوان خود فرصت دهید تا خود را در معرض موقعیت ترسناک و اضطراب زا قرار دهد. برای کودک یا نوجوانتان سخنرانی نکنید و در صورت مواجهه با این وضعیت، او را تشویق کنید. اهداف واقع‌گرایانه برای کودک یا نوجوانتان مانند رفتن به باشگاه و یا پیدا کردن دوست جدید انتخاب کنید. سپس، گام‌های کلی برای رسیدن به این هدف را مشخص کنید. هم‌چنین فعالیت‌هایی مانند هنر، صنایع‌دستی، موسیقی، یوگا و نوشتن که به کودک یا نوجوانتان کمک می‌کند آرامش پیدا کند را تشویق کنید. شنونده خوبی باشید و بگذارید کودک و یا نوجوان شما بداند که می‌تواند بر آنچه در حال تجربه است، غلبه کند. موفقیت‌های گذشته را به کودک یا نوجوانتان یادآوری کنید و اعتمادبه‌نفس او را افزایش دهید. درنهایت، اگر اضطراب شدید شد، به دنبال کمک به کودک یا نوجوان خود باشید. برخی از مشکلات برای شما خیلی بزرگ هستند که به‌تنهایی بتوانید کنترل آن را به دست گیرید و نیاز به مداخله‌هایی مانند دارودرمانی و یا درمان حرفه‌ای خواهید داشت.

اگر کودک یا نوجوانی دارید که به نظر می‌رسد مبتلابه اختلال اضطراب اجتماعی است بهتر است هر چه سریع‌تر برای تشخیص و درمان به یک متخصص مراجعه کنید. اگر این اختلال برای مدت طولانی بدون تشخیص باقی بماند، کودک یا نوجوانتان آسیب بیشتری را تجربه خواهد کرد. اگر نوجوانی با اختلال اضطراب اجتماعی هستید، به معلم، مشاور مدرسه و والدینتان در مورد علائمی که تجربه می‌کنید صحبت کنید تا بتوانید کمک مناسبی دریافت کنید. اضطراب اجتماعی کودکان اگر در حد شدیدی باشد و با کارکردهای روزمره زندگی او اختلال ایجاد نماید، بهتر است برای مداخله با متخصص روانشناسی مراجعه شود. درمان اضطراب اجتماعی بر اساس ریشه آن صورت می‌گیرد. بر اساس آن مداخلات بر روی ارتباطات والد و کودک، کار کردن روی روش‌های تربیتی والدین، روش‌های رفتاری متمرکز بر کودک صورت می‌گیرد. درصورتی‌که اضطراب تا حد زیادی ریشه زیستی داشته یا شدید باشد درمان‌های دارویی مثل داروهای ضد اضطراب به کار می‌رود.

منبع: Verywellmind


اختلال-اضطراب-اجتماعی-در-نوجوانان.jpg
اسفند ۵, ۱۳۹۷

اختلال اضطراب اجتماعی (SAD) موجود در کودکان و نوجوانان ممکن است تشخیص داده نشوند و آن‌ها با این نشانه‌ها وارد بزرگ‌سالی شوند. اگرچه اضطراب اجتماعی سومین اختلال رایج سلامت روان است، بسیاری از والدین و معلمان با علائم و نشانه‌ها در کودکان و نوجوانان آشنا نیستند. اختلال اضطراب اجتماعی شامل ترس شدید یا فوبیا از وضعیت‌های اجتماعی و در معرض دید قرار گرفتن (مثلاً هنگام غذا خوردن در رستوران) است. اگرچه بیشتر نوجوانان اضطراب طبیعی ناشی از تغییرات را در دوره نوجوانی خود تجربه می‌کنند، کسانی که هراس-اجتماعی دارند، ترسشان با آن موقعیت متناسب نیست. برای برخی از نوجوانان اضطراب اجتماعی مزمن شده و بر عملکرد در مدرسه، فعالیت‌های فوق‌برنامه و توانایی دوست‌یابی تأثیر می‌گذارد.

علائم اضطراب اجتماعی در کودکان و نوجوانان

اختلال اضطراب اجتماعی در کودکان و نوجوانان ممکن است به‌صورت کلی تشخیص داده شوند یا با مشخصه عملکرد تنها (فقط شرایط اجرایی و عملکردی باعث اضطراب می‌شود) تشخیص داده شوند. علائم اختلال اضطراب اجتماعی در کودکان سنین مختلف می‌تواند متفاوت باشد. این نشانه‌ها لزوماً نشان‌دهنده SAD نیست اما اگر آن‌ها را زیاد مشاهده کردید و باعث نگرانی‌تان شده است، به دنبال ارزیابی با یک روان‌درمانگر باشید.

کودکان پیش‌دبستانی

  • ترس از چیزهای جدید
  • تحریک‌پذیری، گریه یا ناله و شکایت
  • وابستگی شدید به والدین
  • امتناع از صحبت
اضطراب اجتماعی در مدرسه
اضطراب اجتماعی در سنین مدرسه

کودکان در سن مدرسه

  • ترس از خواندن با صدای بلند یا پاسخ دادن به سؤالات در کلاس
  • ترس از صحبت کردن با بچه‌های دیگر
  • ترس از حضور در کلاس
  • ترس از صحبت با بزرگ‌سالان
  • ترس از فعالیت‌های موسیقی یا ورزشی
  • ترس از سفارش غذا در یک رستوران
  • ترس از حضور در جشن تولد
  • ترس از دیدار دوستان
  • نگرانی در مورد قضاوت شدن توسط دیگران
  • امتناع از مشارکت در فعالیت‌ها یا مدرسه

نوجوانان

  • ساکت است.
  • خودش را می‌گیرد.
  • اگر تشویق به حرف زدن شود بیشتر عقب می‌کشد.
  • مردد است.
  • منفعل است.
  • بیش‌ازحد نگران ارزیابی منفی است.
  • ترس از خجالت‌زدگی یا تحقیر شدن دارد.
  • دست‌به‌سینه است.
  • سرش را پایین نگه می‌دارد.
  • حالت‌های چهره کمی را نشان می‌دهد.
  • دارای عادات عصبی مثل چرخاندن و بازی با مو یا بی‌قراری هستند.

رفتار در مدرسه

  • به‌طور بالقوه در مدرسه عملکرد ضعیفی دارد.
  • دست خود را در کلاس بالا نمی‌برد.
  • از همکلاسی‌هایش خارج از کلاس اجتناب می‌کند.
  • ترس از صحبت در جلوی دیگران
  • ترس از حرف زدن در کلاس
  • از اینکه در مرکز توجه باشد ناراحت می‌شود.
  • تنها در کتابخانه یا بوفه می‌نشیند.
  • می‌ترسد از معلم کمک بخواهد.
  • می‌ترسد دیر به کلاس برود.
  • ممکن است از رفتن به مدرسه امتناع کند یا ترک‌ تحصیل کند.

رفتار با همسالان

  • در گروه ناراحت است.
  • دوستان کمی دارد.
  • از شروع یا شرکت در مکالمه می‌ترسد.
  • می‌ترسد از دیگران بخواهد که دورهم جمع شوند.
  • می‌ترسد به دیگران زنگ بزند.
  • از ارتباط چشمی جلوگیری می‌کند.
  • آهسته یا زیر لبی حرف می‌زند.
  • به نظر می‌رسد که همیشه “در حاشیه” است.
  • هنگام صحبت با دیگران خیلی کم در مورد خودش حرف می‌زند.

نوجوانان با اختلال اضطراب اجتماعی در تمام زمینه‌های زندگی نقطه‌ضعف دارند. آن‌ها ممکن است در مدرسه ضعیف عمل کنند و در کلاس‌های درس مشکل داشته باشند. دانش آموزان مبتلابه این اختلال به‌احتمال کمتری دوست پیدا می‌کنند و در فعالیت‌های فوق‌برنامه شرکت می‌کنند. نوجوانانی که مبتلابه SAD شدید هستند ممکن است ترک تحصیل کنند یا از ترک خانه امتناع ورزند. علاوه بر این، اختلال اضطراب اجتماعی درمان‌نشده در دوران نوجوانی ممکن است منجر به افزایش خطر مشکلات سلامت روان دیگری در زندگی مانند افسردگی، اختلالات خوردن، سوءمصرف مواد و حتی افکار خودکشی شود.

اختلال اضطراب اجتماعی در کودکان و نوجوانان همانند بزرگ‌سالان، ممکن است ناشی از عوامل ژنتیکی، عوامل محیطی، عوامل اجتماعی و عوامل مغزی / بیولوژیکی باشد. بسیاری از والدین خود را سرزنش می‌کنند، اما باید بدانید که معمولاً ترکیبی از عوامل است که موجب اختلال اضطراب اجتماعی می‌شود. مهم‌ترین چیزی که می‌توانید انجام دهید این است که از کودک خود حمایت کنید و به آن‌ها یاری  کنید تا کمک پیدا کنند. روان‌درمانی می‌تواند به کودک و نوجوانتان کمک کند. در مقالات بعدی درباره تشخیص و درمان این اختلال توضیح بیشتری خواهیم داد.

منبع: Verywellmind


کودکان-اختلال-یادگیری.jpg
اسفند ۱, ۱۳۹۷

اختلال یادگیری به کاربرد زبان بیانی و نوشتاری مربوط می‌شود و می‌تواند به‌صورت ناتوانی کامل در شنیدن، فکر کردن، صحبت کردن، خواندن، هجی کردن و محاسبات ریاضی بروز کند. البته این دانش‌ آموزان مشکل جسمی ندارند، به لحاظ سطح هوش معمولی هستند و حتی ممکن است از هوش بالایی نیز برخوردار باشند، ولی از مشکلات یادگیری در برخی دروس رنج می‌برند. ناتوانی یادگیری را نمی‌توان درمان کرد؛ این یک مسئله مادام العمر است. بااین‌حال، با حمایت و مداخله مناسب، کودکان مبتلا به ناتوانی‌های یادگیری می‌توانند در مدرسه موفق شوند. از نقش خودتان برای کمک به فرزندتان غافل نشوید. شما بهتر از هر کسی او را می‌شناسید، پس برای بررسی انتخاب‌هایی که دارید، کسب اطلاع درباره‌ درمان‌ها و خدمات جدید و همراهی در آموزش فرزندتان پیش‌قدم باشید.

نکاتی برای والدین کودکان مبتلا به اختلال یادگیری

با فرزندتان در خانه کار کنید

پدر و مادر اولین و بهترین معلمان کودکان هستند. به فرزندتان نشان دهید که خواندن می‌تواند سرگرم‌کننده باشد. هر روز با کودکتان مطالعه کنید. به کتابخانه بروید، به کلمات روی بیلبوردهای تبلیغاتی، تابلوهای راهنمایی و رانندگی، برچسب‌های روی مواد غذایی، ایمیل‌ها و نامه‌ها اشاره‌کنید. بازی لغات انجام دهید. با زدن مثالی فرصتی برای خواندن و نوشتن در خانه به کودکتان بدهید.

ارتباط با دیگران

شما تنها نیستید. با پیوستن به والدین و متخصصان دیگر می‌توانید آگاهی خود را در رابطه با اختلالات یادگیری در کودکان افزایش دهید، تصورات غلط متداول را رفع کنید، به ایجاد سیستم‌های آموزشی کمک کنید که بتواند نیازهای کودکان مبتلا به ناتوانی‌های یادگیری را تأمین کند و از شما حمایت کند.

کار با افراد حرفه‌ای و متخصص

متخصصان آموزش‌دیده زیادی وجود دارند که می‌توانند به کودک مبتلا به ناتوانی یادگیری کمک کنند. از معلم فرزندتان یا مشاور مدرسه‌اش اسامی کسانی که می‌توانند به شما کمک کنند را بخواهید. برای دریافت اطلاعات و پیشنهاد‌ها با مراکز و سازمان‌هایی که بر روی اختلالات یادگیری کار می‌کنند تماس بگیرید.

آموزش دادن به کودکان با اختلال یادگیری
کمک گرفتن از افراد متخصص

متخصصانی که می‌توانند به شما کمک کنند

  • شنواسنج: اندازه‌گیری توانایی شنوایی و ارائه خدمات آموزشی، آن‌ها توصیه‌هایی را در مورد وسایل کمک شنوایی (سمعک) ارائه می‌دهند.
  • مشاور آموزشی: ارزیابی‌های آموزشی را انجام می‌دهد؛ با برنامه‌ درسی مدارس آشنا است، اما ممکن است دارای سابقه آموزشی ویژه نیز باشد.
  • درمانگر تربیتی: برنامه‌هایی برای مشکلات یادگیری و رفتاری را طراحی و اجرا می‌کند.
  • متخصص ناتوانی‌های یادگیری: معلمی با مدارک و آموزش‌های خاص، برای ارائه خدمات آموزشی به دانش آموزان مبتلابه ناتوانی‌های یادگیری و معلمان آن‌ها است.
  • متخصص مغز و اعصاب: به دنبال آسیب احتمالی درعملکرد مغز است.
  • کار درمانگر: به بهبود عملکرد حسی و حرکتی کمک می‌کند تا توانایی انجام کارهای روزانه در کودک مبتلابه اختلال یادگیری را افزایش دهد.
  • متخصص اطفال: ارائه خدمات پزشکی به نوزادان، کودکان و نوجوانان؛ به‌طورکلی شامل پرورش حسی، حرکتی و رفتاری است.
  • روان‌پزشک: تشخیص و درمان مشکلات رفتاری و هیجانی شدید و ممکن است دارو نیز تجویز کند.
  • روانشناس (بالینی): ارزیابی روان‌شناختی و ذهنی و درمانی برای رسیدن به سلامت روانی و عاطفی را فراهم می‌کند.
  • روانشناس تربیتی/ مدرسه: ارائه و تفسیر آزمون‌های روانشناسی و تربیتی؛ کمک به مدیریت رفتاری؛ ارائه مشاوره؛ مشاوره با والدین، کارکنان و سازمان‌های اجتماعی.
  • گفتار درمانگر: به کودکان دارای مشکلات زبان و گفتار کمک می‌کند.

نکاتی برای کمک به تکالیف مدرسه

به تکالیف فرزندتان علاقه نشان دهید. درباره موضوعات و کاری که باید انجام شود صحبت کنید. سؤالاتی را بپرسید که نیاز به پاسخ بیش از یک یا دو کلمه دارند. به او کمک کنید تا تکالیفش را قبل از شروع، منظم و سازمان‌دهی کند. زمان ثابت و منظمی را با فرزندتان برای انجام تکالیف مشخص کنید، تهیه یک برنامه منظم از به تعویق انداختن آن جلوگیری می‌کند. مکانی را برای انجام تکالیف کودکتان در نظر بگیرید که نور کافی، آرامش و فضای کافی داشته باشد. کودک خود را تشویق کنید که سؤالات خود را بپرسد و به دنبال پاسخ باشد و زمانی را برای پیدا کردن پاسخ درست در نظر بگیرید. دقت کنید که فرزندتان به دنبال پاسخ بر اساس حقایق و شواهد باشد. مهارت‌های آموخته‌شده در مدرسه را تمرین کنید. تکالیف را به زندگی روزمره خود مرتبط سازید، مثلاً کسر و اندازه‌گیری را در حین آماده‌سازی غذا به او آموزش دهید. سعی کنید برای فرزندتان الگو باشید. در زمانی که او دارد درس می‌خواند شما نیز کتاب یا مجله‌ای مطالعه کنید. فرزندتان را به خاطره گام‌های کوچک و بزرگی که برمی‌دارد تشویق کنید.

به فرزند خود کمک کنید تا کتاب‌خوان بهتری شود

روی رابطه بین حروف و کلمات کارکنید. به بچه‌های کوچک‌تر یاد دهید چگونه چند کلمه ویژه، مانند نام خود، نام حیوانات خانگی، یا شخصیت‌های کارتونی موردعلاقه‌اش یا کلماتی که زیاد می‌بینند مانند خروج یا توقف را هجی کنند، به کودک خود کمک کنید تا درک کند که زبان از صداها، هجاها و کلمات تشکیل ‌یافته است. آواز و کتاب‌های دارای مطالب قافیه‌دار مانند اشعار را برایش بخوانید. با کلمات بازی کنید؛ برای مثال، به کلماتی فکر کنید که با سگ هم‌قافیه می‌شوند و یا با “پ” شروع می‌شوند. صدای حروف را به کودکتان آموزش دهید. حروف و کلمات را بگویید و کلمات احمقانه با فرزندتان بسازید. کلمات جدیدی بیان کنید و کودکتان را تشویق کنید که با صدای بلند هر صدا را هجی کند. به الگوی هجی کردن توجه کنید. به کلماتی که شبیه هم هستند اشاره‌کنید مانند برنده و پرنده.

اگر به عنوان پدر و مادر، هرکدام از علائم اختلال یادگیری را در کودک خود دیده‌اید، حتماً این مشکل را با متخصصان این حوزه و مربیان کودک در میان بگذارید. با اقدامات درمانی اولیه می‌توان به حل مشکلات کودکان در خواندن، نوشتن و سایر مهارت‌ها کمک کرد.


مقاله مرتبط: کمک به کودکان با اختلال یادگیری


منبع: Ldonline


اختلال-یادگیری-در-کودکان.jpg
بهمن ۳۰, ۱۳۹۷

ناتوانایی یادگیری یک اختلال نورولوژیکی و عصبی است. به عبارت ساده‌تر، ناتوانی یادگیری ناشی از تفاوت در “سیم‌کشی” مغز افراد است. کودکان دارای اختلالات یادگیری به اندازه همسالان خود باهوش، یا حتی باهوش‌تر نیز هستند. اما ممکن است مشکل در خواندن، نوشتن، هجی کردن، استدلال، به یادآوردن و یا سازمان‌دهی اطلاعات برای درک مسائل توسط خودشان داشته باشند و یا اگر به روش‌های مرسوم آموزش ببینند، دچار مشکل شوند. ناتوانی یادگیری را نمی‌توان درمان کرد؛ این یک مسئله مادام العمر است. بااین‌حال، با حمایت و مداخله مناسب، کودکان مبتلا به ناتوانی‌های یادگیری می‌توانند در مدرسه موفق شوند و این موفقیت می‌تواند در شغل‌های برجسته نیز ادامه پیدا کند. والدین می‌توانند به کودکان مبتلا به ناتوانی‌های یادگیری، با تشویق نقاط قوت، شناخت نقاط ضعف، درک سیستم آموزشی، کار با افراد متخصص و یادگیری در مورد استراتژی‌ها برای مقابله با مشکلات خاص، کمک کنند تا کودکشان به موفقیت دست یابند.

حقایقی درباره اختلالات یادگیری

بر اساس گزارش موسسه ملی بهداشت، پانزده درصد از جمعیت ایالات‌متحده یا یکی از هفت نفر، دارای نوعی ناتوانی یادگیری هستند. مشکلات خواندن و مهارت‌های زبان از شایع‌ترین اختلالات یادگیری هستند. حدود ۸۰ درصد از دانش آموزان مبتلا به ناتوانی‌های یادگیری، مشکلات خواندن دارند. اختلالات یادگیری اغلب در خانواده فرد مبتلا نیز دیده می‌شود. ناتوانی‌های یادگیری نباید با سایر ناتوانی‌ها مانند اوتیسم، ناتوانی ذهنی، ناشنوایی، نابینایی و اختلالات رفتاری اشتباه گرفته شود. هیچ‌یک از این شرایط ناتوانی در یادگیری نیست. علاوه بر این، برای تشخیص درست این اختلال باید کمبود فرصت‌های آموزشی مانند تغییرات مداوم مدارس و یا شرکت نکردن در کلاس، نیز در نظر گرفته شود.اختلالات توجه، مانند اختلال بیش‌فعالی / نقص در توجه (ADHD) و ناتوانی‌های یادگیری اغلب هم‌زمان رخ می‌دهند، اما این دو اختلالات مشابه نیستند.

اختلالات یادگیری شایع

اختلال در نوشتن کودکان
اختلال در نوشتن کودکان

  • نارساخوانی: ناتوانی مبتنی بر زبان که در آن فرد با درک کلمات نوشته‌شده مشکل دارد. همچنین می‌تواند مربوط به ناتوانی خواندن یا اختلال خواندن باشد.
  • اختلال ریاضی: فرد در حل مسائل و درک مفاهیم ریاضی دچار مشکل است.
  • اختلال نوشتن: در سازمان‌دهی نوشتن و نوشتن در فضای مناسب دچار مشکل است.
  • اختلالات پردازش شنوایی و دیداری: ناتوانی حسی که در آن فرد با وجود شنوایی و بینایی طبیعی دچار مشکل در درک زبان است.
  • اختلال یادگیری غیرکلامی: یک اختلال عصبی که منشأ آن نیمکره راست مغز است و باعث ایجاد مشکلات در عملکرد پردازش بصری – فضایی، شهودی، سازمان‌دهی، ارزیابی و کلی‌نگری می‌شود.

مقاله مرتبط: اختلال ریاضی چیست؟

مقاله مرتبط: اختلالات خواندن یا دیسلکسیا


علائم رایج اختلالات یادگیری

خبر خوب این است که دانشمندان هر روز بیشتر و بیشتر درباره این اختلال یاد می‌گیرند و تحقیقات آن‌ها امیدوارکننده است. اگر والدین، معلمان و متخصصان، ناتوانی یادگیری در سنین پایین را زود تشخیص دهند و کمک مناسب را ارائه دهند، به کودک فرصتی خواهند داد تا مهارت‌های لازم برای هدایت یک زندگی موفق و کاربردی را ایجاد کند. والدین اغلب اولین کسانی هستند که متوجه می‌شوند که “چیزی درست به نظر نمی‌رسد”. اگر از نشانه‌های ناتوانی‌های یادگیری آگاه باشید، می‌توانید مشکلات بالقوه را زود تشخیص دهید. در زیر فهرستی از ویژگی‌هایی آورده شده‌ است که ممکن است منجر به ناتوانی یادگیری شود. بیشتر مردم گاهی یکی یا چند مورد از این علائم هشدار را در فرزندانشان می‌بینند. این طبیعی است. اگر بااین‌حال، شما چندین علامت را در مدت‌زمان طولانی مشاهده کردید، احتمال اختلالات یادگیری را در نظر بگیرید.


مقاله مرتبط: علت و علائم اختلال یادگیری


پیش‌دبستانی

  • کودکان مبتلابه اختلالات یادگیری نسبت به سایر کودکان دیرتر شروع به صحبت می‌کنند.
  • مشکل در تلفظ، کلمات هم‌قافیه، یادگیری اعداد، الفبا، روزهای هفته، رنگ‌ها، اشکال، تعامل با همسالان و پیروی از دستورات دارند.
  • روند رشد واژگان در این کودکان آهسته است، اغلب قادر به یافتن کلمه مناسب نیستند.
  • به‌شدت بی‌قرار هستند و به‌راحتی حواسشان پرت می‌شود.
  • مهارت‌های حرکتی ظریف در آن‌ها به‌کندی رشد می‌کند.

کلاس اول تا چهارم

  • ارتباط بین حروف و صداها را به‌کندی یاد می‌گیرند.
  • لغات اصلی را باهم اشتباه می‌گیرند مانند خوردن، خواستن، دویدن. خطاهای خواندن و نوشتن مانند وارونه‌نویسی دارند.
  • علائم ریاضی را باهم اشتباه می‌گیرد.
  • در یادگیری مهارت‌های جدید که وابسته به حافظه است دچار مشکل هستند.
  • یادگیری زمان برایشان دشوار است.
  • مداد را نمی‌توانند به درستی در دست بگیرند.
  • تکانش گر هستند و به‌دشواری برنامه‌ریزی می‌کنند.
  • حقایق را به‌سختی به یاد می‌آورند.
  • هماهنگی‌شان ضعیف است و ناآگاه نسبت به محیط اطراف خود هستند، به همین دلیل مستعد ابتلا به حوادث هستند.

کلاس پنجم تا هشتم

  • افراد مبتلابه ناتوانی‌های یادگیری در یادگیری پیشوندها، پسوندها، ریشه کلمات و سایر استراتژی‌های املا، کند هستند.
  • در این موارد دچار مشکل هستند: وارونه‌نویسی، اجتناب از خواندن با صدای بلند و نوشتن تکالیف، دست خط، گرفتن محکم مداد، مشکل در درک زبان بدن و چهره، و به یادآوری آهسته حقایق.
  • به‌سختی دوست پیدا می‌کنند و دست‌وپا چلفتی هستند.

دانش آموزان دبیرستانی و بزرگ‌سالان

  • همچنان کلمات را اشتباه تلفظ می‌کنند، اغلب یک کلمه را به‌صورت متفاوتی در یک نوشته می‌خوانند و از خواندن و نوشتن اجتناب می‌کنند. خلاصه کردن مطالب برای آن‌ها مشکل است.
  • آهسته کار می‌کنند و مهارت‌های حافظه و درک مفاهیم انتزاعی‌شان ضعیف است.
  • اطلاعات را غلط تعبیر می‌کنند.
  • به جزییات یا اصلاً توجهی ندارند یا بیش‌ازحد توجه می‌کنند.
  • به‌سختی با موقعیت‌های جدید انطباق پیدا می‌کنند.
  • در امتحان‌هایی که سؤالات باز پاسخ دارد دچار مشکل می‌شوند.

والدین کودکی با اختلال یادگیری افزون بر این‌که باید با مسائل تحصیلی کودک دست‌وپنجه نرم کنند، ممکن است شاهد ناهنجاری‌های دیگری مثل بی‌نظمی، پرخاشگری، مقاومت در برابر پذیرش قانون و توجه‌طلبی افراطی باشند. به همین‌ خاطر، بهتر است که درمان در اسرع وقت آغاز شود؛ چراکه چنین شرایطی در طولانی‌مدت می‌تواند تأثیر نامطلوبی بر ارتباطات اجتماعی کودک بگذارد و اعتمادبه‌نفس او را نشانه بگیرد.

همه ذهن‌های بزرگ مثل هم‌فکر نمی‌کنند

آیا می‌دانستید که آلبرت انیشتین نمی‌توانست تا نه سالگی بخواند؟ والت دیزنی، ژنرال جورج پاتون، و نلسون راکفلر معاون رئیس‌جمهور، در تمام زندگی‌شان مشکل خواندن داشتند. ووپی گلدبرگ و چارلز شواب و بسیاری دیگر، دارای ناتوانی‌های یادگیری هستند که موفقیت نهایی آن‌ها را تحت ‌تأثیر قرار نداده است.

منبع: Ldonline


درمان-بیش-فعالی-در-خانه.jpg
بهمن ۲۹, ۱۳۹۷

به‌عنوان پدر و مادر، شما تأثیر زیادی بر روی درمان فرزند بیش‌فعال خود دارید. شواهد نشان می‌دهد که رژیم غذایی سالم، ورزش و انتخاب‌های هوشمندانه روزانه، می‌تواند به کودک کمک کند تا علائم ADHD خود را کنترل کند. این بدان معنی است که کودک شما می‌تواند درمان بیش فعالی را امروز از خانه شروع کند.

قدرت ورزش در درمان بیش فعالی

ورزش کردن یکی از ساده‌ترین و مؤثرترین راه‌های کاهش علائم ADHD است. فعالیت فیزیکی بلافاصله موجب افزایش سطح دوپامین، نوراپی نفرین و سروتونین مغز می‌شود که همگی تمرکز و توجه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. به‌این‌ترتیب ورزش و داروهای ADHD مانند ریتالین و آدرال عملکرد مشابهی دارند؛ اما برخلاف داروها، ورزش نیازی به تجویز ندارد و باعث ایجاد عوارض جانبی نیز نمی‌شود. فعالیت‌هایی که نیاز به توجه دقیق به حرکات بدن دارند مانند رقص، ژیمناستیک، هنرهای رزمی و اسکیت بورد، برای کودکان مبتلا به ADHD مفید هستند. ورزش‌های تیمی نیز انتخاب خوبی است. عنصر اجتماعی آن‌ها را جالب می‌کند. “زمان سبز” مزایای فراوانی برای مبتلایان به بیش فعالی دارد. مطالعات نشان می‌دهد که صرف وقت در طبیعت، علائم ADHD در کودکان را کاهش می‌دهد. در صورت امکان، کودک خود را تشویق کنید تا در روز حداقل ۳۰ دقیقه خارج از خانه بازی کند.

اهمیت خواب در درمان بیش فعالی

خواب منظم و باکیفیت می‌تواند منجر به بهبود چشمگیر علائم ADHD شود. بااین‌حال، بسیاری از بچه‌هایی که ADHD دارند، در به خواب رفتن در شب دچار مشکل هستند. گاهی اوقات این مشکلات خواب به علت داروهای محرک است و کاهش دوز و یا قطع دارو به‌طور کامل مشکل را حل خواهد کرد. بااین‌حال، درصد زیادی از کودکان مبتلابه ADHD که از داروهای محرک استفاده نمی‌کنند نیز مشکلات خواب دارند.

اگر فرزند شما یکی از آن‌ها باشد، این گام‌ها می‌تواند به شما کمک کند.

  1. تعیین زمان خواب منظم (و تأکید به اجرای آن).
  2. اگر صدای محیط کودکتان را بیدار نگه می‌دارد صدای مزاحم را پیدا کنید و از بین ببرید.
  3. خاموش کردن تمام وسایل الکترونیکی (تلویزیون، کامپیوتر، بازی‌های ویدئویی) حداقل یک ساعت قبل از خواب.
  4. محدودیت فعالیت بدنی در شب.

تغذیه خوب در درمان بیش فعالی

مطالعات نشان می‌دهد وقتی صحبت از مدیریت بیش فعالی است، حتی آنچه می‌خورید و زمانی که می‌خورید می‌تواند تفاوت ایجاد کند. برنامه غذایی و خوردن میان وعده‌ها را طوری برنامه‌ریزی کنید که فاصله بین آن‌ها بیشتر از سه ساعت نباشد، این امر به ثابت نگه‌داشتن قند خون فرزندتان کمک می‌کند، باعث به حداقل رساندن تحریک‌پذیری و کمک به توجه و تمرکز وی می‌شود. سعی کنید در هر وعده غذایی یا میان وعده، کمی پروتئین و کربوهیدرات‌های پیچیده را اضافه کنید. سطوح روی، آهن و منیزیم فرزندتان را بررسی کنید. بسیاری از کودکان مبتلا به ADHD کمبود این مواد معدنی را دارند. افزایش سطح آن‌ها مخصوصاً آهن، ممکن است به کنترل علائم ADHD کمک کند. مطالعه‌ای نشان داده است که مکمل‌های آهن، بهبودی‌ای مانند مصرف قرص‌ها را ایجاد می‌کنند.

نکاتی برای حمایت از درمان بیش فعالی فرزندتان

  1. یک‌ روال را دنبال کنید. مهم است که زمان و مکان را برای همه‌چیز تنظیم کنید تا کمک کنید کودک مبتلابه ADHD درک کند و انتظارات را برآورده سازد. روال ساده و قابل پیش‌بینی برای وعده‌های غذا، مشق شب، بازی و خوابیدن ایجاد کنید.
  2. از ساعت و زمان‌سنج استفاده کنید. در خانه ساعت بگذارید و یک ساعت بزرگ را در اتاق فرزندتان قرار دهید. برای انجام کارهای فرزندتان مانند انجام تکالیف یا آماده شدن در صبح زمان زیادی در نظر بگیرید. برنامه کودکتان را ساده کنید.
  3. اجتناب از زمان بیکاری، ایده خوبی است، اما کودک مبتلابه بیش فعالی ممکن است بیشتر حواسش پرت شود اگر فعالیت‌های خیلی زیادی بعد از مدرسه داشته باشد.
  4. یک مکان آرام به وجود آورید. اطمینان حاصل کنید که فرزند شما یک فضای آرام و خصوصی برای خود دارد.
  5. تنظیم خانه به یک روش سازمان‌یافته. اطمینان حاصل کنید که کودک شما می‌داند که هر چیزی جای خود را دارد.

کودکان مبتلابه بیش فعالی/ نقص توجه در انتقال آنچه در یک محیط یاد گرفته‌اند به محیط دیگر دچار مشکل می‌شوند. برای مثال، آن‌ها ممکن است یاد گرفته باشند که چگونه طغیان‌های آنی را در مدرسه کنترل کنند، اما بی‌صبری دیگران باعث قطع آن در خانه می‌شود.

کودکان مبتلابه اختلال بیش ‌فعالی/ کمبود توجه معمولاً در حین انجام وظایف در الگوهای قابل ‌پیش‌بینی و در مکان‌های قابل ‌پیش‌بینی، به موفقیت دست می‌یابند، به‌طوری‌که آن‌ها می‌دانند که شما چه انتظاری از آن‌ها دارید و چه‌کار باید انجام دهند. برای تشویق تغییرات مثبت در همه موقعیت‌ها، کودکان مبتلابه ADHD نیاز به ثبات دارند. مهم است که والدین کودکان مبتلابه ADHD یاد بگیرند چگونه روش‌های رفتاری درمانی را در خانه اعمال کنند.


مقاله مرتبط: درمان بیش فعالی کودک


منبع: Helpguide


بیش-فعالی-در-کودکان-1.jpg
بهمن ۲۸, ۱۳۹۷

طبیعی است که کودکان به‌طور مداوم مشق شب خود را فراموش کنند، در کلاس درس خیال‌بافی کنند، بدون فکر کردن عمل کنند یا بی‌قرار و ناآرام هنگام غذا خوردن باشند؛ اما بی‌توجهی، تکانشگری و بیش فعالی از نشانه‌های اختلال بیش فعالی/کمبود توجه (ADHD or ADD) در کودکان است. بیش فعالی / کمبود توجه می‌تواند به مشکلات در خانه و مدرسه منجر شود و بر توانایی فرزند شما برای یادگیری و کنار آمدن او با دیگران تأثیر بگذارد. اولین قدم برای رسیدگی به این مشکل و کمک گرفتن برای کودک بیش‌فعال، یادگیری علائم و شناخت نشانه‌های ADHD در کودکتان است.

ADHD یا ADD چیست؟

بیش فعالی در کودکان چیست؟ همه ما بچه‌هایی را می‌شناسیم که نمی‌توانند آرام بگیرند، انگار که هرگز گوش نمی‌دهند، دستورالعمل‌ها را هرچقدر هم که واضح برایشان بگویید، دنبال نمی‌کنند و در زمان‌های نامناسب، نظرات نامناسبی می‌دهند. گاهی اوقات این کودکان به‌عنوان “آشوبگر” شناخته می‌شوند و یا به خاطر تنبل بودن و بی‌نظم بودن موردانتقاد قرار می‌گیرند. اگرچه، آن‌ها ممکن است دچار اختلال بیش فعالی / نقص توجه (ADHD) که قبلاً به‌عنوان نقص توجه (ADD) شناخته می‌شد، باشند. اختلال بیش فعالی / نقص توجه باعث می‌شود که فرد نتواند واکنش‌های خودانگیخته و ناگهانی خود را مهار کند، این واکنش‌ها شامل حرکت کردن تا توجه در سخنرانی است.

نشانه‌های ADHD معمولاً قبل از ۷ سالگی ظاهر می‌شود، اما خیلی مشکل است که بین رفتار نرمال کودک و علائم ADHD تمایز قائل شویم. اگر علائم کمی می‌بینید و این علائم فقط در برخی شرایط ظاهر می‌شوند، احتمالاً ADHD نیست. از طرف دیگر، اگر کودک شما تعدادی از علائم اختلال بیش‌ فعالی / کمبود توجه را نشان می‌دهد و علائم در تمام موقعیت‌ها – در خانه، مدرسه و در بازی وجود دارند – وقت آن است که دقیق‌تر نگاه کنید. هنگامی‌که متوجه شدید کودکتان درگیر مسائلی مانند فراموشی یا دشواری در توجه در مدرسه است، می‌توانید با هم راه‌حل‌های خلاقانه‌ای پیدا کنید و نقاط قوت او را تقویت کنید.

ویژگی‌های اصلی ADHD

وقتی به ADHD فکر می‌کنیم، احتمالاً یک کودک خارج از کنترل که از درودیوار بالا می‌رود و همه‌چیز را به هم می‌ریزد را تصور می‌کنیم؛ اما این تنها تصور ممکن نیست. برخی از این کودکان پرجنب‌وجوش هستند اما گروه دیگر ممکن است آرام باشند اما توجه آن‌ها جای دیگری باشد. برخی روی یک کار توجه بسیار زیادی دارند که نمی‌توانند آن را روی کار دیگری متمرکز کنند، برخی دیگر فقط کمی بی‌توجه هستند، اما بیش‌ازحد تحریک‌پذیر هستند. سه ویژگی اصلی ADHD، عدم توجه، بیش فعالی و تکانشگری است. نشانه‌هایی که کودک با اختلال کمبود توجه نشان می‌دهد به این بستگی دارد که کدام یک از این ویژگی‌ها برتری دارند.

کودکان مبتلا به ADHD ممکن است:

بیش‌فعال و تکانشگر باشد اما قادر به توجه باشد.

کمبود توجه داشته باشد اما بیش‌فعال و تکانشگر نباشد.کودکانی که فقط علائم کم‌توجهی دارند اغلب نادیده گرفته می‌شوند چون دردسری ایجاد نمی‌کنند.

بی‌توجه، تکانشگر و بیش‌فعال باشد (شایع‌ترین شکل ADHD).

عدم تمرکز بر روی انجام فعالیتی
کمبود توجه و حواس پرتی در کودکان

اما کمبود توجه عواقبی نیز دارد: با معلم و والدین به دلیل پیروی نکردن از دستورالعمل‌ها دچار مشکل می‌شوند، عملکرد ضعیفی در مدرسه دارند یا به دلیل رعایت نکردن قوانین در بازی با بچه‌ها به مشکل برمی‌خورند.

 ازآنجایی‌که ما انتظار داریم بچه‌های بسیار کوچک به‌راحتی حواسشان پرت شود و پرجنب‌وجوش باشند، رفتارهای تکانشی – بالا رفتن‌های خطرناک و توهین کردن – اغلب در پیش‌دبستانی با ADHD برجسته می‌شوند. بااین‌حال کودکان در ۴ یا ۵ سالگی یاد گرفته‌اند چگونه به دیگران اعتماد کنند و زمانی که به آن‌ها دستور داده می‌شود آرام بنشینند و هر آنچه به ذهنشان می‌آید را به زبان نیاورند؛ بنابراین زمانی که کودکان به سن مدرسه می‌رسند، افراد مبتلابه ADHD در تمام سه رفتار برجسته هستند: بی‌توجهی، بیش فعالی و تکانشگری.

علائم بی‌توجهی در کودکان دارای بیش‌فعال / نقص توجه (مشکل در تمرکز): قبل از اینکه کارشان تمام شود به‌راحتی حواسشان پرت و خسته می‌شوند. به نظر می‌رسد که به حرف‌هایتان گوش نمی‌دهد. به یادآوردن چیزها و پیروی از دستورالعمل‌ها دشوار است؛ به جزئیات توجه نمی‌کنند یا بی‌دقتی می‌کنند. آن‌ها برای سازمان‌دهی، برنامه‌ریزی و تمام کردن پروژه‌ها مشکل دارند. اغلب تکالیفشان را فراموش می‌کنند و کتاب‌ها و اسباب‌بازی‌هایشان را جا می‌گذارند.

علائم بیش فعالی در کودکان: بی‌قرار هستند و تکان می‌خورند. نمی‌توانند آرام بنشینند، ساکت بازی کنند و آرام باشند. تغییرات ناگهانی در خلق‌وخو دارند. پرحرف هستند.

علائم تکانشگری در کودکان بیش‌فعال: بدون فکر عمل می‌کنند. در گفتگو یا بازی دیگران دخالت می‌کنند. حرف‌های دیگران را قطع می‌کنند، در زمان‌های نامناسب، حرف‌های نامناسب می‌زنند. عدم توانایی در کنترل احساسات قوی دارند که منجر به طغیان‌های خشم یا عصبانیت شدید می‌شود.


مقاله مرتبط: بیش فعالی، انواع، علائم و تشخیص


 آیا کودک من واقعاً ADHD دارد؟

تنها به این دلیل که کودک نشانه‌هایی از بی‌توجهی، تکانشگری و بیش‌ فعالی دارد، به این معنی نیست که او ADHD دارد. شرایط پزشکی خاص، اختلالات روانی و رویدادهای استرس‌زا می‌تواند باعث ایجاد علائمی نظیر اختلال در نقص توجه و بیش‌ فعالی شود. برای تشخیص دقیق بیش فعالی باید موارد زیر توسط یک متخصص رد شود تا بتوان تشخیص بیش فعالی گذاشت:

      • اختلالات رفتاری مانند اختلال سلوک و اختلال نافرمانی مقابله‌ای.
      • اختلالات روانی از جمله اضطراب، افسردگی و اختلال دوقطبی.
      • رویدادهای مهم زندگی یا تجربیات آسیب‌زا (به‌عنوان‌مثال جا به جایی‌های اخیر، مرگ عزیزان، قلدری، طلاق).
      • اختلالات یادگیری و مشکلات خواندن، نوشتن، مهارت‌های حرکتی و زبان.
      •  شرایط پزشکی، از جمله مشکلات تیروئید، وضعیت عصبی، صرع و اختلالات خواب.

مقاله مرتبط: تشخیص بیش فعالی/ نقص توجه در کودکان و بزرگسالان


منبع: Helpguide


درمان-اختلال-یادگیری.jpg
بهمن ۲۴, ۱۳۹۷

پذیرش اینکه فرزندتان مشکل یادگیری دارد ترسناک است. تحقیقات نشان داده است که والدین از این هراس دارند که اگر فرزندشان به‌عنوان فردی دارای اختلال یادگیری شناخته شود تا آخر عمر این برچسب همراهشان است. بدانید که شما تنها نیستید. در نظر داشته باشید که حداقل ۲.۷ میلیون کودک به خاطر ناتوانی یادگیری در مدرسه کمک دریافت می‌کنند. موسسه ملی بهداشت تخمین زده است که یک نفر از هر هفت نفر در ایالات‌متحده (۱۵ درصد) دارای درجاتی از ناتوانی یادگیری هستند. بسیار مهم است که به محض اینکه متوجه شدید کودک شما دچار مشکل یادگیری است، به دنبال کمک بروید.

اهمیت دریافت به‌موقع کمک در اختلالات یادگیری

 جستجوی به‌موقع کمک و تشخیص زودهنگام علائم اولیه اختلالات یادگیری، می‌تواند به معنای تفاوت بین موفقیت و شکست کودک شما در مدرسه باشد. بسیاری از ناتوانی‌های یادگیری، مهارت‌های خواندن و زبان را تحت‌ تأثیر قرار می‌دهند. در حقیقت، اکثریت قابل‌توجهی از دانش آموزان مبتلابه ناتوانی یادگیری، در خواندن مشکل دارند. اگر این کودکان در دوره‌های اولیه کمک مناسبی دریافت کنند، اغلب آن‌ها به خوانندگان ماهر و مستقل تبدیل خواهند شد. هنگامی که کمک به تأخیر می‌افتد، درمان برای کودکان سخت‌تر و سخت‌تر می‌شود. شاید یکی از مهم‌ترین دلایل برای دریافت کمک زودهنگام این است که از ایجاد احساس ناامیدی و سرخوردگی در فرزندتان جلوگیری کنید، این احساس زمانی ایجاد می‌شود که عملکرد خوبی در مدرسه ندارد و چرایی آن را نمی‌داند. باید کمک کنید کودکتان درک کند که متفاوت از دیگران می‌آموزد.

هشتاد درصد از دانش آموزان مبتلا به ناتوانی‌های یادگیری مشکل در خواندن دارند. ۹۰ درصد از آن‌ها اگر تا کلاس اول کمک دریافت کنند، به‌طور عادی قادر به خواندن خواهند بود. ۷۵ درصد از کودکانی که بعد از سن ۹ سالگی کمک دریافت کنند، در طول زندگی دچار مشکل خواهند شد.

ابتدا باید چه کار کنم؟

به حستان اعتماد کنید، هیچ‌کس فرزندتان را بهتر از خود شما نمی‌شناسد. پس اگر به چیزی مشکوک هستید، با معلم فرزندتان صحبت کنید، به دنبال اطلاعات و نظرات تخصصی باشید و نترسید که او را به درستی مورد ارزیابی قرار دهید. با معلم و مشاور فرزندتان ملاقات کنید. آن‌ها می‌توانند به شما بگویند که فرزندتان چقدر خوب با همسالانش تعامل می‌کند، همچنین به شما کمک می‌کنند تا یک ارزیابی کامل از میزان عملکرد فرزندتان در مدرسه داشته باشید. حقوق و مسئولیت‌های قانونی خود را بشناسید. اطلاعاتی در مورد قانون آموزش به افراد دارای ناتوانایی را یاد بگیرید. نقاط قوت و علائق کودکتان را بشناسید. او را در مدرسه و بازی‌ها تشویق کنید و برای بسیاری از کارها که به خوبی انجام می‌دهد به فرزندتان پاداش بدهید. بدانید که تنها نیستید و افراد و گروه‌های مجرب به شما کمک خواهند کرد. تا آنجا که می‌توانید یاد بگیرید. هر چه بیشتر در مورد اختلالات یادگیری بدانید، بیشتر می‌توانید به کودک خود کمک کنید. از مدرسه شروع کنید و با مراکز مربوطه تماس حاصل نمایید.

اهمیت درمان زودهنگام اختلال یادگیری
اختلال یادگیری در کودکان

با کودکتان درباره اختلالات یادگیری صحبت کنید

کودکانی که ناتوانی‌های یادگیری دارند باید مطمئن باشند که کودن یا تنبل نیستند. آن‌ها افراد باهوشی هستند که در یادگیری مشکل دارند چرا که ذهن آن‌ها کلمات یا اطلاعات را به شکل متفاوتی پردازش می‌کند. صحبت درباره ناتوانی یادگیری با کودکان، زمانی که خودتان درک کاملی از اختلال یادگیری نداشته باشید، آسان نیست. اطلاعات خود را افزایش دهید. مهم است که صادق و خوش‌بین باشید. به فرزندتان توضیح دهید که آن‌ها در یادگیری مشکل دارند اما می‌توانند یاد بگیرند. روی توانایی‌ها و نقاط قوت فرزندتان تمرکز کنید. به آن‌ها اطمینان دهید که با تلاش و کمک درست آن‌ها قادر خواهند بود با چالش‌ها روبه‌رو شده و موفق شوند.

مراجعه به متخصصی که بتواند با دقت مشکل را تشخیص دهد کار واقعاً مهمی است. از طرفی شما باید با مدرسه برای فراهم کردن اصلاحات و امکانات ویژه‌ تحصیلی برای فرزندتان همکاری کنید؛ اما از نقش خودتان برای کمک به فرزندتان غافل نشوید. شما بهتر از هر کسی او را می‌شناسید، پس برای بررسی انتخاب‌هایی که دارید، کسب اطلاع درباره‌ درمان‌ها و خدمات جدید و همراهی در آموزش فرزندتان پیش ‌قدم باشید. اختلال یادگیری اختلالی دائمی است، ولی ما با تشخیص و مداخله به موقع می‌توانیم مهارت‌های کودک را به سطح بهینه‌ای برسانیم که همچون سایر افراد زندگی طبیعی داشته باشد. ما اکنون می‌توانیم کودکان در معرض خطر ابتلا به اختلال-یادگیری را در دوران پیش از دبستان شناسایی کنیم بنابراین در این صورت شاید بتوان گفت که می‌توان این اختلال را به طور کامل درمان کرد. با افزایش سن کودکان، شدت اختلال یادگیری در آن‌ها کاهش پیدا می‌کند و معمولاً این اختلال در پسر‌ها نسبت به دختران بیشتر مشاهده می‌شود. کودکان دچار اختلال یادگیری باید برای بهبودی به درمانگرانی مراجعه کنند که علاوه بر داشتن تحصیلات دانشگاهی دوره‌های تخصصی ویژه درزمینهٔ اختلال یادگیری را نیز گذرانده باشند.


مقاله مرتبط: کمک به کودکان با اختلال یادگیری


منبع: ldonline


بیش-فعالی-در-بزرگسالان.jpg
بهمن ۲۳, ۱۳۹۷

به‌تنهایی، هیچ‌کدام از علائم اختلال کمبود توجه غیرطبیعی نیستند. بیشتر افراد احساس پراکندی فکری، غیرمتمرکز بودن و حواس‌پرتی دارند. علاوه بر این، علائم اختلال بیش‌ فعالی/ کمبود توجه، با مشکلات دیگری ازجمله ناتوانی‌های یادگیری و مسائل عاطفی که نیاز به درمان‌های کاملاً متفاوتی دارند، به‌آسانی اشتباه گرفته می‌شود. به همین دلیل بسیار مهم است که یک متخصص بهداشت روان تعیین کند که آیا این علائم به بیش فعالی مربوط می‌شود یا خیر.

تشخیص ADHD: آنچه باید بدانید

آیا شما به راحتی گیج، آشفته و فراموش‌کار می‌شوید و فکر کرده‌اید که اختلال کمبود توجه مقصر است؟ آیا به کودک غیرقابل‌کنترل و بی‌قرار خود نگاه می‌کنید و فکرمی کنید ممکن است بیش‌فعال باشد؟ قبل از اینکه نتیجه‌گیری کنید، به یاد داشته باشید که تشخیص ADHD (اختلال بیش فعالی و کمبود توجه) اصلاً ساده نیست. حتی بیش فعالی مزمن و یا حواس‌پرتی لزوماً با ADHD برابر نیست. هیچ تست پزشکی، فیزیکی و آزمایش‌های دیگری برای تشخیص اختلال بیش فعالی / نقص توجه وجود ندارد. برای مشخص کردن اینکه آیا شما یا کودکتان ADHD دارید، یک پزشک یا دیگر متخصصان بهداشت روان باید درگیر شوند و شما می‌توانید انتظار داشته باشید که او از تعدادی ابزار متفاوت استفاده کند: چک‌لیست علائم، سؤالاتی در مورد مشکلات گذشته و حال یا معاینه پزشکی برای مشخص کردن علل نشانه‌های دیگر. در نظر داشته باشید که علائم ADHD، مانند مشکلات تمرکز و بیش فعالی، می‌تواند با سایر اختلالات و مشکلات پزشکی اشتباه گرفته شود، به همین دلیل ارزیابی و تشخیص دقیق لازم است.

اختلال بیش ‌فعالی/ نقص توجه در هر فرد متفاوت است، بنابراین طیف وسیعی از معیارها برای کمک به متخصصان بهداشت روان برای تشخیص بیش ‌فعالی وجود دارد. مهم است که با متخصص خود صادق باشید تا او بتواند به دقیق‌ترین نتیجه‌گیری برسد. برای دریافت تشخیص ADHD، شما یا فرزندتان باید ترکیبی از علائم برجسته ADHD، یعنی بیش فعالی، تکانش گری یا بی‌توجهی را نشان دهید. متخصصان بهداشت روان در ارزیابی این مشکل به عوامل زیر نگاه خواهند کرد:

شدت علائم چقدر است؟ برای تشخیص اختلال بیش‌فعالی، علائم باید تأثیر منفی بر روی شما و یا زندگی فرزندتان داشته باشند. به‌طورکلی، افرادی که واقعاً دچار اختلال ADHD هستند، مشکلات عمده در یک یا چند حوزه از زندگی‌شان دارند مثل شغل، امور مالی یا مسئولیت‌های خانوادگی.

شروع علائم اختلال بیش فعالی و کمبود توجه از چه زمانی است؟ ازآنجاکه اختلال بیش ‌فعالی در دوران کودکی شروع می‌شود، پزشک یا درمانگر چگونگی ظهور علائم را بررسی می‌کنند.

اگر بزرگ‌سال هستید آیا می‌توانید این نشانه‌ها را در کودکی خود ردیابی کنید؟ چند وقت است که این علائم شما یا فرزندتان را آزار می‌دهد؟ علائم باید حداقل ۶ ماه قبل از تشخیص اختلال بیش‌ فعالی، وجود داشته باشند.

نشانه‌ها چه زمانی و کجا بروز می‌کنند؟ علائم اختلال بیش‌ فعالی باید در چندین محیط مانند خانه و مدرسه وجود داشته باشد. اگر نشانه‌ها تنها در یک محیط ظاهر شوند، بعید است که ADHD مقصر باشد.

تشخیص ADHD در بزرگ‌سالان

برخی افراد وقتی بزرگ می‌شوند، برخی دیگر زمانی که فرزندشان تشخیص بیش فعالی را گرفته و بعضی دیگر در طول تحصیل، متوجه اختلال خود می‌شوند. درنهایت این علائم باعث کاهش سبک‌های مقابله‌ای شده و در زندگی روزمره فرد مشکلات معناداری به وجود می‌آورد که درنتیجه به دنبال کمک می‌روند. اگر این علائم را در خود می‌بینید با یک متخصص مشورت کنید. اگر بدانید که فرآیند ارزیابی به چه گونه‌ای است، فرایند ارزیابی بیش فعالی گیج‌کننده یا ترسناک نیست. احتمالاً لازم است قبل از ارزیابی پرسشنامه‌ای پر کنید و از کسی که به شما نزدیک است خواسته می‌شود که در این ارزیابی شرکت داشته باشد. از شما درباره علائم و مدت زمان آن و مشکلاتی که در گذشته به وجود آورده، سؤال می‌شود. تست‌هایی مانند چک‌لیست و آزمون‌های توجه از شما گرفته می‌شود. با اعضای خانواده و کسی که با شما نزدیک است صحبت می‌شود؛ و یک معاینه پزشکی برای رد دلایل فیزیکی دیگر انجام می‌شود.


مقاله مرتبط: عاقبت اختلال بیش فعالی در بزرگسالی

مقاله مرتبط: نشانه های متفاوت بیش فعالی در بزرگسالی


تشخیص ADHD در کودکان

زمانی که به دنبال تشخیص بیماری کودک خود هستید باید بدانید که تنها نیستید و با کمک دیگران می‌توانید با مشکل فرزندتان مبارزه کنید. همراه با متخصصانی که در تشخیص اختلال بیش‌ فعالی آموزش‌دیده‌اند، می‌توانید به یک ارزیابی سریع و دقیق که منجر به درمان می‌شود، کمک کنید.


مقاله مرتبط: بیش فعالی کودکان

مقاله مرتبط: بیش فعالی در کودکان چیست؟

مقاله مرتبط: اختلال نقص توجه در کودکان


نقش شما به عنوان والدین

زمانی که به دنبال تشخیص کودک خود هستید، بهترین مدافع و مهم‌ترین منبع حمایت، شما هستید. به‌عنوان والد در این فرآیند، نقش شما هم عاطفی و هم عملی است. می‌توانید در طی فرآیند تشخیص، حمایت عاطفی از کودکتان داشته باشید. اطمینان حاصل کنید که کودک شما را متخصص مناسبی می ببیند و در صورت لزوم نظر متخصص دومی را هم جویا شوید. ارائه اطلاعات دقیق به متخصص، از جمله پاسخ‌های دقیق درباره شرح‌حال کودکتان و نظارت بر سرعت و دقت ارزیابی داشته باشید.

اختلال ADHA در کودکان
اختلال بیش فعالی در کودکان

نقش متخصصان

معمولاً بیش از یک متخصص در ارزیابی بیش فعالی نقش دارند. پزشکان، روانشناسان بالینی و مدرسه، مددکاران اجتماعی بالینی، آسیب شناسان گفتار و زبان، متخصصین یادگیری و مربیان ممکن است هرکدام در ارزیابی ADHD نقش مهمی ایفا کنند.

مانند بزرگ‌سالان، هیچ تست و آزمایشی برای تشخیص بیش فعالی در کودکان وجود ندارد. نتیجه‌گیری متخصصان بر پایه علائم قابل‌مشاهده و رد دیگر اختلالات است. آن‌ها سؤالات زیادی درباره تاریخچه پزشکی و خانوادگی از شما خواهند پرسید. از ابزارهای غربالگری استاندارد بیش فعالی استفاده خواهند کرد. کودکتان را در حال بازی و در مدرسه مشاهده کرده و از آزمون‌های روان‌شناختی برای اندازه‌گیری بهره هوشی و ارزیابی سازگاری اجتماعی و هیجانی وی استفاده می‌کنند.

اگر شما یا کودکتان تشخیص بیش فعالی / نقص توجه گرفته‌اید، صبر نکنید و هر چه سریع‌تر برای درمان اقدام نمایید. پیدا کردن درمان‌های مناسب برای شما یا کودکتان یک فرآیند است – فرآیندی که زمان، پشت‌کار و آزمون‌وخطا را در برمی‌گیرد. ADHD قابل درمان است؛ امیدتان را از دست ندهید. با رفتار مناسب و پشتیبانی، شما یا فرزندتان قادر خواهید بود علائم ADHD را تحت کنترل درآورده و زندگی ایده‌آل خود را ایجاد کنید. این مسئولیت شما است. این به شما بستگی دارد که برای مدیریت علائم ADHD، اقدام کنید. متخصصان بهداشت روان می‌توانند به شما کمک کنند اما در نهایت مسئولیت در دستان خودتان است. آگاهی در مورد بیش فعالی کلیدی است. درک این اختلال به شما کمک می‌کند تصمیمات آگاهانه در مورد تمام جنبه‌های زندگی و درمان خود و همچنین کودکتان بگیرید.


مقاله مرتبط: درمان بیش فعالی کودک


منبع: HelpGuide


children-Autism2.jpg

طبق آمار رسمی سازمان جهانی بهداشت، در سال ۱۹۷۵ از هر ۵ هزار نفر، یک نفر به اوتیسم مبتلا بوده اما در سال ۲۰۰۴ این میزان به یک در ۱۶۶ نفر رسیده و در سال ۲۰۱۴ از هر ۴۲ کودک یک نفر مبتلا به اوتیسم بوده است. مشکل بسیاری از کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم این است که تا به سن ۴ سالگی یا بیشتر نرسند تشخیص داده نمی‌شود. مرکز کنترل بیماری‌های ایالات متحده (U.S. CDC) اظهار می‌کند که تشخیص معتبر اوتیسم در سن ۲ سالگی هم ممکن است. حتی بسیاری از والدین، پیش از ۱ سالگی فرزند خود، متوجه علائم اولیه اوتیسم می‌شوند و تا سن ۱۸ ماهگی کودک، به تفاوت‌های او با سایر کودکان پی می‌برند. هر چقدر که درمان یک کودک مبتلا به اوتیسم زودتر آغاز شود، نتایج بهتری حاصل خواهد شد. در صورتی که متوجه هر یک از این علائم اولیه اوتیسم شدید یا در مورد روند رشد کودک خود نگران هستید، هر چه سریع‌تر با یک پزشک مشورت کنید.

چگونه والدین می توانند علائم هشدار دهنده را تشخیص دهند

به عنوان پدر و مادر، شما بهترین افراد برای شناسایی اولیه اوتیسم هستید. شما فرزندتان را بهتر از هر کسی می شناسید و رفتار و دلایل آن را مشاهده می کنید که یک پزشک متخصص اطفال در یک دیدار سریع ۱۵ دقیقه ای ممکن است فرصتی برای دیدن آنها نداشته باشد. مهم این است خودتان آموزش ببینید، و متوجه شوید چه چیزی نرمال است و چه چیزی نیست.

نظارت بر رشد کودک تان

اوتیسم شامل مجموعه ای از تاخیرهای رشدی است، هر نشانه اجتماعی، احساسی و عاطفی، می تواند راهی موثر برای شناسایی زودتر مشکل باشد. در صورتی که هر تاخیری نشان دهنده اوتیسم نیست، اما می تواند نشان دهنده مشکلات دیگر باشد.

در صورت نگرانی اقدام کنید

هر کودک با سرعت متفاوت رشد می کند، بنابراین اگر فرزند دیر صحبت کرد یا به راه افتاد، وحشت نکنید. وقتی صحبت از رشد به میان می آید، طیف وسیعی از “نرمال”وجود دارد. اما اگر شما به فرزند خود مشکوک هستید، منتظر نمانید و به یک متخصص مراجعه کنید.

منتظر نمانید که ببینید چه می شود

بسیاری از والدین به این نکته اشاره می کنند: “نگران نباشید” یا “صبر کنید و ببینید چه می شود”. اما انتظار بدترین کاری است که می توانید انجام دهید. شما در خطر از دست دادن ارزشمندترین زمان هستید، زمانی که فرزند تان بهترین فرصت را برای بهبودی دارد. البته که کودکانی که دچار اوتیسم یا مشکلات دیگر هستند بعید به نظر می رسد که رشد بدون مشکل داشته باشند. به منظور توسعه مهارت ها در حوزه های دارای تاخیر، کودک شما نیاز به کمک اضافی و درمان هدفمند دارد.

به غریزه خود اعتماد کنید

در حالت ایده آل، دکتر فرزندتان، نگرانی شما را جدی گرفته و ارزیابی کامل برای اوتیسم یا دیگر تاخیرهای رشد انجام خواهد داد. اما گاهی اوقات، حتی پزشکان به اصطلاح معروف، متوجه برخی نشانه ها نمی شوند و یا مشکلات را دست کم می گیرند. به حس درونی خود گوش دهید، به دنبال یک نظر دوم باشید و با یک متخصص دیگر مشورت کنید.

علائم و نشانه های اوتیسم در نوزادان و کودکان نوپا

کودک شما موارد زیر را انجام نمی دهد:

  • تماس چشمی، مانند نگاه کردن به شما در هنگام تغذیه یا لبخند زدن در هنگام لبخند زدن
  • واکنش نشان دادن به اسمش و صدای آشنا
  • تکان دادن دست به عنوان خداحافظی و دیگر ژست های بدن برای برقراری ارتباط
  • ایجاد صدا برای جلب توجه شما
  • آغاز کردن یا پاسخ دادن به آغوش
  • تقلید حرکات و حالات چهره شما
  • بازی با افراد دیگر و یا به اشتراک گذاشتن علاقه و لذت
  • توجه و یا مراقبت اگر شما به خودتان آسیب برسانید یا احساس ناراحتی کنید.

مقاله مرتبط: اوتیسم چیست؟


نشانه ها و علائم در کودکان بزرگ تر

همانطور که کودکان بزرگ تر می شوند، پرچم های قرمز برای اوتیسم متنوع تر می شوند. علائم و نشانه های هشداردهنده ای وجود دارد، اما آنها معمولا در حول اختلال در مهارت های اجتماعی، مشکلات گفتاری و زبان، مشکلات ارتباطی غیر کلامی و رفتار غیر انعطاف پذیر هستند.

علائم مشکلات اجتماعی

  • نمی داند چگونه با دیگران ارتباط برقرار کند، بازی کند، یا دوست شود.
  • ترجیح می دهد که لمس نشود، بغل نشود، یا نوازش نشود.
  • مشکل در درک احساسات و یا صحبت کردن در مورد آنها.
  • علائق و دستاوردهایش را با دیگران به اشتراک نمی گذارد (نقاشی، اسباب بازی ها).
  • وقتی کسی با او صحبت می کند انگار که گوش نمی دهد.
  • به نظر می رسد که انگار به دیگران علاقه مند نیست و یا متوجه نیست در اطرافش چه می گذرد.

تعامل اجتماعی پایه می تواند برای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم دشوار باشد. بسیاری از بچه های طیف اوتیسم به نظر می رسد که ترجیح می دهند در دنیای خود زندگی کنند، بی نظیر و جدا از دیگران باشند.

علائم گفتاری و مشکلات زبان

  • با تن صدای عجیب و ریتم غیرعادی صحبت می کند.
  • تکرار کلمات مشابه یا عبارات بارها و بارها، اغلب بدون قصد ارتباطی
  • پاسخ به سوال با تکرار آن، به جای پاسخ دادن به آن
  • سوالات و راهنمایی های ساده را درک نمی کند
  • متوجه شوخی، طعنه و کنایه ها نمی شود و جملات را کلمه به کلمه معنا می کند.
  • استفاده از دستور زبان نادرست و اشاره به خود او در شخص سوم است

کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با گفتار و زبان مشکل دارند. و اغلب با تاخیر صحبت می کنند.

علائم مشکلات ارتباطی غیرکلامی

  • اجتناب از تماس با چشمی
  • حالات صورتش با آنچه می گوید مطابقت ندارد.
  • تظاهرات چهره، تن صدا و ژست های دیگران را متوجه نمی شود.
  • معمولا به مناظر، بوها و بافت ها و صداها واکنش نشان می دهد. ممکن است به شدت به صدای بلند حساس باشد.

 

علائم عدم انعطاف

  • دنبال یک روال سختگیرانه (به عنوان مثال، اصرار دارد که از یک مسیر خاص به مدرسه برود)
  • دشواری در تطبیق با هرگونه تغییر در برنامه و یا محیط اطراف
  • دلبستگی غیر معمول به اسباب بازی ها و یا اشیاء عجیب و غریب مانند کلیدها یا نوارهای لاستیکی
  • اشتغال ذهنی با یک موضوع که اغلب شامل اعداد یا علامت ها می باشد
  • برای مدت طولانی مشغول تماشای اشیاء متحرک مانند پنکه می شود.

رفتارهای محدود و تکراری معمول در کودکان مبتلا به اوتیسم

 

  • تکان خوردن به جلو و عقب
  • چرخش در یک دایره
  • کوبیدن سر
  • حرکت انگشتان در مقابل چشم
  • خراش دادن
  • چرخاندن چرخ
  • تکرار کلمات و صداها
  • مشاهده اشیاء متحرک

مرکز مشاوره و روانشناسی اکسیر با روانشناسان و متخصصان مجرب آمادگی ارائه کمک به شما والدین گرامی جهت تشخیص و بهبود علائم اوتیسم در کودکان می باشد.


depression1.jpg
مرداد ۱, ۱۳۹۷

حدود ۲۵ درصد کودکان آمریکایی از افسردگی رنج می برند. افسردگی در پسران زیر ده سال بسیار شایع است. اما تا ۱۶ سالگی، دختران بیشتر دچار افسردگی می شوند. اختلال دوقطبی در نوجوانان شایع تر از کودکان است. با وجود این، اختلال دوقطبی در کودکان نیز می تواند شایع باشد. همچنین در کودکان مبتلا به اختلال تمرکزی و بیش فعالی، اختلال وسواس فکری ـ عملی و نیز اختلال رفتاری، ابتلا به افسردگی افزایش می یابد.

نشانه های افسردگی در کودکان

علائم و نشانه های افسردگی در کودکان

  • زودرنجی و عصبانیت
  • احساس مداوم ناراحتی و ناامیدی
  • انزوای اجتماعی
  • حساسیت بیش از حد نسبت به نه شنیدن
  • تغییر در اشتها – افزایش یا کاهش
  • تغییر در خواب – بی خوابی و یا خواب بیش از حد
  • جیغ ‌و داد و یا گریه کردن
  • اختلال در تمرکز
  • خستگی مفرط و کمبود انرژی
  • ناراحتی های فیزیکی (مثل دل درد و سردرد) که به روش های درمانی معمول پاسخ نمی دهند
  • کاهش توانایی های عملکردی در فعالیت های خانگی، مدرسه، خارج از برنامه، تفریحات و علایق.
  • احساس بی ارزش بودن و گناه
  • اختلال در تفکر و تمرکز

همه‌ کودکان تمامی این علائم را بروز نخواهند داد. در واقع، اکثر افراد علائم متفاوتی را در زمان ها و شرایط متفاوت بروز می دهند. البته برخی از کودکان زمانی که در محیط مناسب قرار می گیرند عملکرد خوبی خواهند داشت ولی اکثر کودکان مبتلا به افسردگی شدید در فعالیت های اجتماعی خود دچار تغییرات شدیدی شده و علاقه‌ آنها به مدرسه و عملکرد آنها افت خواهد کرد، همچنین ممکن است تغییراتی در ظاهر آنها مشاهده شود.

اگر هر کدام از علائم فوق در کودکی بیش از دو هفته طول کشید، باید حتما کودک توسط یک متخصص مورد بررسی قرار بگیرد، پزشک باید ابتدا بعد از معاینات ساده و روتین پزشکی وجود بیماری های بالینی را در کودک رد کند سپس به بررسی بیشتر علائم افسردگی بپردازد. در صورت دیده شدن علائم افسردگی، کودک باید به یک روانپزشک اطفال ارجاع شود. بررسی سلامت روانی با تست ها و مصاحبه های مختلف و همچنین گفتگو با والدین و معلمان کودک انجام می شود. روانپزشک ممکن است از معلمان یا افراد دیگری غیر از والدین کودک که با کودک در ارتباط هستند بخواهد در مورد هرگونه تغییر رفتار خاص در کودک به او اطلاعات بدهند.

چه چیزی باعث افسردگی می شود

چه چیزی باعث افسردگی می شود

مانند این بیماری در بزرگسالی، افسردگی دوران کودکی می تواند ناشی از عوامل مختلفی باشد، از تغییرات شدید در زندگی یا مشکلات خانوادگی و اجتماعی گرفته تا مشکلات مربوط سلامت بدنی، مستعد بودن از نظر ژنتیک یا اختلالات بیوشیمیایی در بدن، همه می توانند در یک بیماری افسردگی نقش داشته باشند. تغییر شرایط زندگی، مانند به دنیا آمدن فرزند دیگر، یا مشکلات با همسالان در مدرسه شایع ترین علل افسردگی در کودکان هستند. کودکانی که والدین افسرده دارند یا روابط بین والدین شان دچار مشکل شده است، بیشتر در معرض ابتلا به افسردگی هستند. احساس گناه به خاطر اشتباهی ناخواسته، مصرف مواد یا رفتار پرخطر دیگر هم ممکن است باعث افسردگی کودک شود.

توصیه هایی جهت پیشگیری از بروز افسردگی در کودکان

برای کودکان در سال های بین نوزادی و نوجوانی، رابطه‌ محکم و سالم بین آنها و والدین می تواند از ایجاد افسردگی جلوگیری کند. ازجمله رفتارهایی از طرف والدین که می توانند رابطه‌ سالم با فرزندان را تقویت کنند می توان به مهر و محبت و توجه به نیازهای کودک مثل برداشتن قدم هایی در جهت استقلال بیشتر کودک با توجه به سن او اشاره کرد.

۱) در برخورد و رفتار با کودک و نوجوان، والدین باید با توجه به جنسیت فرزندشان با آنها ارتباط داشته باشند، زیرا نیازها و واکنش های فردی در دختران و پسران دارای تفاوت هایی می باشد که در صورت عدم توجه به آنها عوارضی همچون افسردگی را ممکن است در دراز مدت به دنبال داشته باشد.

۲) ارتباط نسبی در مورد خصوصیات فیزیولوژیک و تغییرات مربوط به آن به ویژه در دوران بلوغ فرزندان و برخورد و واکنش های مناسب.

۳) توجه والدین به ارتباطات خود و سالم ساختن محیط خانواده جهت رشد طبیعی (جسمی، اجتماعی، عاطفی و اخلاقی) فرزندان و پیشگیری از مشاجرات خانوادگی جهت حفظ امنیت عاطفی اعضای خانواده ها از طریق ارتباط.

۴) تقویت نقاط مثبت رفتار و عملکرد فرزندان از طریق دادن پاداش مادی، کلامی و غیر کلامی و تشویق آنان.

۵) توجه به نیازها و علایق فرزندان و ارائه پاسخ مناسب با جنس و سن آنها

۶) داشتن برنامه ریزی منظم برای فرزندان جهت استفاده مناسب از وقت و هدفمند بودن هر مرحله از زندگی.

۷) توجه به موفقیت تحصیلی فرزندان و تلاش برای شکوفایی توانایی های ذهنی، جسمی استعداد آنها و برخورد منطقی در مواجهه با مشکلات تحصیلی.

۸) تشویق به شرکت در فعالیت های ورزشی، علمی، هنری و استفاده صحیح از اوقات فراغت.

درمان افسردگی در کودکان

افسردگی در کودکان نیز مانند بزرگسالان به دلیل ترکیبی از عوامل مرتبط با سلامت بدنی، اتفاقات زندگی، تاریخچه خانواده، محیط، عوامل ژنتیکی و نوسانات زیستی شیمیایی ایجاد می شود. افسردگی یک حالت گذرا نیست و معمولا بدون درمان های مناسب درمان پذیر نیست.

در صورت تشخیص افسردگی در کودک، متخصصین احتمالاً روش های درمانی را پیشنهاد می کنند. در این روش های درمانی بر روی از بین بردن هرگونه عارضه‌ پزشکی که ممکن است باعث افسردگی شده و یا آن را تشدید کرده باشد تمرکز می شود. برای مثال فردی که با عارضه‌ کمبود هورمون های تیروئیدی ممکن است تحت هورمون درمانی با لووتیروکسین قرار گیرد. دیگر بخش های یک برنامه‌ درمانی ممکن است شامل تغییر در سبک زندگی و رفتارها، روان درمانی، روش های درمانی مکمل و احتمالاً داروهایی برای افسردگی متوسط تا شدید باشد. اگر علائم بیماری تا حدی شدید باشند که درمان با دارو مناسب به نظر برسد، استفاده از دارو به همراه جلسات روان درمانی باعث می شود تا علائم بیماری با سرعت بیشتر و برای مدت زمان طولانی تری بهبود یابند.

اکثر متخصصین، درمان افسردگی شدید را به مدت ۶ ماه تا یک سال ادامه می دهند تا از بروز دوباره‌ علائم جلوگیری شود. درمان کودکان مبتلا به افسردگی می تواند اثر بسیار خوبی بر روی عملکرد او با همسالان خود، افراد خانواده و فعالیت های مدرسه داشته باشد. بدون درمان، علائم این بیماری برای مدت زمان بسیار طولانی تری باقی خواهند ماند. همچنین ممکن است این علائم بهبود پیدا نکرده و یا حتی بدتر شوند. با انجام درمان، شانس بهبودی تا حد زیادی افزایش پیدا می کند.


یادگیری-1.jpg

گفتاردرمانی یکی از شاخه های توانبخشی مشابه رشته هایی همچون فیزیوتراپی و کاردرمانی و شنوایی سنجی ست که هدف ان بهبود اختلالات گفتار و زبان ، ارتباط و بلع و اختلالات صدا میباشد.

مشکلاتی که در گفتار و زبان وجود دارد، طیف وسیعی را شامل میشود؛ مشابه کودکانی دیر صحبت میکنند ، دارای لکنت و اختلالات تلفظی و یا اختلال در یادگیری  و … میباشد.

در این مقوله به صورت کوتاه به اختلال خواندن و نوشتن که زیر مجموعه اختلالات یادگیری میباشد پرداخته میشود.احتمالا برخی دوستان و یا هم کلاس های خود را به خاطر دارید که در کودکی به ان ها تنبل کلاس و درس نخوان میگفتند، دایما تنبیه میشدند و درنهایت به سختی تا پایه ی راهنمایی و یا دبیرستان پیش می آمدند. ولی اغلب مدرسه را رها کرده و به کار روی می اوردند!این افراد به احتمال زیاد دارای اختلال خواندن و نوشتن بودند و نه تنبل وووو…

درمان مشکلات خواندن و نوشتن

اختلال خواندن و نوشتن چیست؟

این مشکل که در سنین مدرسه رخ میدهد عموما با مشکلاتی در یادگیری حروف و نویسه های زبان مادری همراه است.این کودکان اغلب زبان شفاهی را به خوبی صحبت میکنند و مشکلی در برقراری ارتباط با همسالان ندارند اما در یادگیری خواندن و نوشتن دچار ضعف اند.

خواندن و نوشتن انها نه به علت مشکلات هوشی و یا نرفتن بهمدرسه و عدم انجام تکالیف است بلکه مشکل فراتر ازین موارد است.

این کودکان در درس املا و در روخوانی از همسالان خود بسیار ضعیف تر هستند و با تکرار و تنبیه نیز مشکل انها برطرف نمیشود.

کودکانی که اختلال خواندن و نوشتن دارند با تستهای رسمی مشخص میشوند و ارزیابی انها ت.وسط گفتاردرمان میباشد.

آیا مشکل خواندن و نوشتن قابل درمان است؟

آیا مشکل خواندن و نوشتن قابل درمان است؟

بله این مشکل تا حد زیادی قابلیت بهبودی دارد و بسته به این که چه نوع مشکلی در خواندن و نوشتن هست میتواند درمان متناسب را دریافت کند.

در صورتی که والدین یا معلمین با کودکی مواجه باشند که با وجود تکرار و تمرین زیاد همچنان در یادگیری نویسه های فارسی دچار مشکل است و سطح خواند او حداقل شیش ماه از همسالانش پایینتر است بهتر است با مراجعه به گفتاردرمانی آینده تحصیلی بهتری برای کودک و یا دانش اموز خود رقم بزنند.

چرا این مشکل وجود دارد؟

علت اصلی ان را در مغز و نحوه تقسیم بندی وظایف در ان باید جست و جو کرد . مغز افراد نارسا خوان(دارای مشکلات خواندن و نوشتن)متفاوت از سایرین سازمان بندی شده.

درنهایت بستگی دارد که علت مشکلات کودک مثلا به حافظه بینایی و یا حساسیت کم شنیداری و یا مشکلات آگاهی واج شناختی برگردد علایم متفاوتی در بروز این مشکل مشاهده میکنیم.

دقت داشته باشید که به مرور زمان نه تنها مشکلات خواندن و هوشتن کودک کم نخواهند شد بلکه به علت این که نمیتواند بر این نقص خود فائق بیاید مشکلات دیگری نیز به وجود می اید و در دروسی که نیازمند درک مطالب  هست مثل مسیله های ریاضی و یا امتحانات کتبی مدرسه  مشکل بیشتر حس میشود.در نهایت فرد ممکن است انگیزه ای برای کسب تحصیل و رفتن به مدرسه نداشته باشد .پس قبل ازین که مشکل به مرحله ی حاد برسد و فرد از تحصیل روی گردان شود بهتر است درمان شروع شده و خود فرد با مشاهده پیشرفتش ترغیب به یادگیری می شود.

حداقل سنی که برای مشکوک شدن به این اختلال وجود دارد اینست که شیش ماه از پایه اول ابتدایی سپری شده باشد.

شادی بختیار


down.jpg

مراقبت های بهداشتی ویژه سندرم داون

افراد با سندرم دان علاوه بر مراقبت های بهداشتی معمول همگانی باید تحت معاینات و توجهات خاص قرار گیرند.

نکاتی که در این راهنما فراهم گردیده هم برای والدین و هم برای کلیه متخصصین کودکان، داخلی، ژنتیک، فیزیوتراپی، گفتار درمانی، شنوایی سنجی و همه افرادی که به نحوی در خدمات دهی افراد با سندرم داون نقش دارند، مفید و ضروری است. آگاهی و دانش عمومی در این زمینه موجب بالا رفتن سطح بهداشت و سلامت افراد سندرم داون می گردد وزمینه دخالت آنان در فعالیت های معمول اجتماعی فراهم می آید. مراقبت های بهداشتی را می توان بر اساس گروه های سنی دسته بندی کرد:

نوزادان (از تولد تا یک ماهگی)

شیر خواران (یک تا دوازده ماهگی)

کودکان(یک تا دوازده سالگی)

نوجوانان (دوازده تا هجده سالگی)

بالغین (بالای هجده سال)

انجام آزمایشات تیروئید در شش و دوازده ماهگی توصیه می شود

نوزادان (از تولد تا یک ماهگی) :
در صورت مشاهده استفراغ یا عدم دفع مدفوع، انسداد دستگاه گوارش بررسی شود. بررسی وضعیت تغذیه بسیار مهم است تا بدانیم آیا کالری کافی به نوزاد می رسد؟

معاینه قلب: از نظر وجود ضربان نا منظم، سوفل قلبی، سیانوز.

معاینه چشم:جهت وجود آب مروارید (کاتاراکت) مراجعه به چشم پزشک اطفال در شش ماهگی توصیه می شود.

در صورت مشاهده حرکات لرزشی چشم(نیستاگموس) یا انحراف چشم (استرابیسم) یا شواهد کاهش بینایی باید بلافاصله به چشم پزشک مراجعه شود.

معاینه گوش: جهت اوتیت میانی (عفونت گوش میانی) ووضعیت شنوایی به روش ABRجهت تشخیص کمبود شنوائی حسی عصبی مادرزادی. معاینه فونتانل ها(ملاج).

بررسی های آزمایشگاهی و مشاوره ها:

کاریوتیپ (آزمایش کروموزومی)

مشاوره ژنتیک.

شمارش کامل خون جهت بررسی پر خونی یا کاهش پلاکت ها

آزمایشات تیروئید.

توصیه ها: باید والدین متوجه اهمیت شروع بموقع اقدامات درمانی مانند گفتار درمانی، کار درمانی، فیزیوتراپی بوده و اثرات مداخله زود هنگام را بدانند.

۲-شیرخواران (یک تا دوازده ماهگی) :

در مورد عفونت های تنفسی و خصوصا” عفونت گوش میانی باید توجه نمود .

در صورت یبوست اقدامات تغذیه ای را شروع کنیم و اگر یبوست با این گونه اقدامات و به همراه نرم کننده های مدفوع برطرف نشد، احتمال بیماری تنبلی روده ( هیرشپرونگ ) را در نظر بگیریم.

والدین باید به بینایی و شنوایی شیرخوار توجه کنند ، در مورد خرخر شبانه که نشانه آپنه انسدادی است باید توجه نمود .

لازم است که معاینه در مورد وضعیت عصبی ، عضلانی – اسکلتی ، چشم ، گوش ، لگن و قلب انجام شود.

بررسی شنوایی به روش ABRدر سه ماهگی انجام شود.(اگر قبلا” انجام نشده است).

انجام آزمایشات تیروئید در شش و دوازده ماهگی توصیه می شود .

توصیه ها : لازم است کودک در اسرع وقت توسط پزشک فوق تخصص مغز و اعصاب کودک ویزیت شود .

۳-کودکان یک تا دوازده سالگی :

مشکلات رفتاری را باید توجه نمود .

معاینه عصبی جهت بررسی وجود فشار بر نخاع الزامی است .

بررسی شنوایی سنجی سالانه (در صورت وجود عفونت گوش میانی مکررفواصل بررسی کوتاهتر شود.) لازم است .

رادیوگرافی لاترال از مهره های گردنی در سه تا پنج سالگی جهت احتمال بی ثباتی مهره های گردنی لازم است .

بررسی اولیه وضعیت دندان ها در دو سالگی وسپس هر شش ماه یکبارلازم است .

کالری غذای دریافتی باید کمتر از میزان توصیه شده برای سایر کودکان هم سن باشد.فیبر کافی در غذا گنجانده شود.

ورزش منظم، تحت نظر متخصص،در برنامه کودک قرار گیرد.

در این سنین گفتار درمانی ، فیزیوتراپی یا کار درمانی برحسب نیاز ادامه یابد.

در صورت نیاز به اقدامات دندانپزشکی اگر مشکل قلبی وجود دارد باید آنتی بیوتیک استفاده گردد.

نوجوانان (دوازده تا هیجده سالگی) :

باید کنترل قد و وزن با به کار بردن منحنی های رشد صورت گیرد ومعاینه دقیق قلب با دقت بر شواهد بیماری دریچه ای انجام شود .

درصورت تمایل فرد به شرکت درمسابقات ورزشی بررسی مهره های گردن لازم است.

باید به شرکت در برنامه های اجتماعی و تفریحی با دوستان تشویق نمود.

۵-بالغین بالای هیجده سال :

باید در مهارتهای روزمره استقلال داد.

بررسی این افراد از جهت کاهش حافظه، اختلال تعادل ، تشنج و بی اختیاری ادرار یا مدفوع مناسب است .


adhd-1.jpg

فرزند من از طرف معلم مدرسه تشخیص بیش فعالی گرفته است آیا میتوانم از ریتالین استفاده کنم؟
به جز روانشناسان متخصص در زمینه و روانپزشک هیچ فرد دیگری نمی تواند این اختلال را شناسایی کند. اگر فرزند شما علائم بیش فعالی را دارد و به تازگی در زندگی شما بحران خاصی مثل فوت یا تولد فرزند جدید اتفاق نیفتاده است حتماًبه متخصص مراجعه کنید تا باانجام تست های تشخیصی مناسب و شرح حال گیری دقیق بتواند در روند تشخیص و درمان به شما کمک کند. میزان و طریقه مصرف ریتالین باید حتماً زیر نظر روانپزشک باشد.

فرزند من مبتلا به بیش فعالی است چه بازی هایی را بیشنهاد می کنید؟
ماروپله، منچ، موسیقی، شطرنج، نقاشی کردن، نوشتن و داستان تعریف کردن انجام تمرین های ساده ریاضی ، نرمش و فوتبال ،دوچرخه سواری ،ماساژ و تمرینات آرام بخش ، دوش گرفتن و شنا، یادگیری زبان جدید، معما، شباهت و تفاوت عکس هایی که نیاز است ترتیب آن راپیدا کنید و …..

بیش فعالی کودکان

آیا آزمایشی فیزیکی برای تشخیص اختلال کمبود توجه/ بیش فعالی موجود است؟
هیچ تست آزمایشگاهی که بتواند اختلال کمبود توجه ،بیش فعالی را تعیین کند وجود ندارد.اما این امر می تواند اهمیت داشته باشد که برخی علائم بیش فعالی یا مشکلات توجه را مستثنی کنیم .بنابراین پزشک ، آزمایش عصب شناختی فیزیکی و اساسی برای بیمار در نظر می گیرد.چشم ها و گوش ها ، انجام برخی آزمایشات عکس العمل های اعمال حرکتی، هماهنگی و تست حواس بیمار ، می تواند اطلاعات مهمی از بیمار در اختیارمان قرار دهد .

اگر بیمار یا خانواده او سابقه بیماری صرع دارند پزشک آزمایش نوارمغزی (EEG) نیز انجام خواهد داد. این عمل علائم خاصی از اختلال کمبود توجه بیش فعالی را نشان نخواهد داد اما ممکن است اشکال خاصی از صرع رانمایان کند .

اسکن مغزی برای تشخیص دیگر عوامل ناشناخته مشکلات توجه (مثل بد فرمی عروق _تومور و تجمع مایع مغزی /نخاعی در حفره مغز ) مفید است .

آموزش های نوین مغز و اعصاب کودکان

من معلم هستم و با کودکان بیش فعال ارتباط زیادی دارم چگونه می توانم به آنها کمک کنم؟
بسیاری از مشکلات این کودکان در این مکان رخ می دهد(شکست تحصیلی ، طرد شدن توسط همسالان نارسایی شناختی و اختلال رفتار ارتباطی )، پس مداخله در این سطح بسیار مهم می باشد .

مداخله از قبیل:

در نظر گرفتن انواع پاداش
دادن استراحت های مکرر
متمرکز کردن برنامه های درسی در ساعت های صبح
نشاندن آنها در کنار شاگردان دیگر
و آموزش در روابط مناسب با همسالان که در این قسمت باید آموزش حل مسئله اجتماعی داده شود برای اتخاذ راهبردهایی برای جلوگیری از بروز مشکل در شروع یک رابطه یا حفظ یک تعامل اجتماعی با هم کلاسی ها.

 نورو فیدبک در کاهش علائم بیش فعالی
نورو فیدبک در کاهش علائم بیش فعالی

آیا درمان نورو فیدبک در کاهش علائم بیش فعالی مفید است؟
امروزه بیش از هر زمان دیگری، برای درمان کودکان بیش فعال و کم توجه

از نورو فیدبک استفاده می شود. بیش از ۷۵ درصد کودکان مبتلا به بیش فعالی و کم توجهی به وسیلۀ نورو فیدبک بهبودی می یابند .

باید به خاطر داشت که نورو فیدبک در واقع نوعی یادگیری است، و مغز یاد می گیرد که چطور به تنظیم خود پرداخته و نقائص عملکرد خود را برطرف کند .مانند هر درمانی کامل کردن دوره درمان با نورو فیدبک بسیار مهم است و ناقص گذاشتن درمان سبب عود علائم می گردد. همچنانکه رانندگی را یاد می گیریم و آن را فراموش نمی کنیم این یادگیری هم فراموش نمی شود .

در حقیقت مغز مهارت جدیدی به دست آورده است.

البته برای داشتن یک درمان کامل علاوه بر رعایت ترتیب جلسات و کامل کردن آنها، همکاری خانواده و عمل به کلیه دستورات و راهنمایی درمانگر ضروری است.

در نورو فیدبک به مغز آموزش خود تنظیمی داده می شود ، لذا هیچگونه عوارض و خطری به دنبال ندارد.


Anger.jpg

در مشاوره کودک و مشاوره خانواده دارای فرزند توجه به عصبی بودنفر فرد خصوصا کودک از درجات بالایی برخوردار است.عصبانیت و پرخاشگری در دوران کودکی تا حدی عادی است، ولی به تدریج کودک به علت رشد شخصیتی بر خود مسلط می شود. احتمال دارد عصبانیت اولین علامت یک افسردگی باشد ولی اغلب واکنشی است انفجاری و آتشین نسبت به محرومیت و ناکامی، چون کودک نمی تواند خواسته های خود را به تعویق بیندازد. پرخاشگری شدید یا غیظ و خشم مکمن است با علت احساس رنجش عمیق کودک بر اثر بی عدالتی یا تبعیض اولیا باشد، ولی غالباً علت آن تضادها و کشمکش های درونی کودک در مقابل عوامل آزاردهنده یا احساس عجز و ناتوانی است.

عصبانیت و پرخاشگری کودکان

غیظ و خشم کودکان بطور مختلف مانند فریاد کشیدن، گریه کردن، خود را به زمین زدن و به خاک مالیدن، گاز گرفتن، دشنام دادن شکستن اشیاء، و حتی کتک زدن والدین تظاهر می کند. این حالات اغلب از دو یا سه سالگی به بعد یعنی در یک دوره منفی گری یا مقاومت دیده می شود، و در پسران شایع تر از دختران است.

این حالات معمولا ً زیانی به کودک نمی رساند اما اگر ادامه یابد باعث عدم رشد اجتماعی و وجدان اخلاقی می شود و در نتیجه در مراحل بعدی زندگی ممکن است به اختلالات شخصیتی و سایکوتیک منجر شود. در کودکان بزرگتر اگر این حالات بروز کند ممکن است نوعی بازگشت به کودکی تعبیر و توجیه شود.

دزدی، دروغگویی، فرار از مدرسه می توانند جزء پرخاشگری های انفرادی یا حتی گروهی باشند. مصرف سیگار، مشروبات الکلی، تجاوز جنسی و اقدام ویا ژست به خودکشی در نوجوانان پرخاشگر خیلی زود به چشم می خورند.

عصبانیت و پرخاشگری گاهی پس از بیماری مثل آنسفالیت، یا ضایعات عضوی مغزی بروز می کند. پرخاشگری در صرع های تمپورال فراوان به چشم می خورند.

برای درمان باید علت را در خانواده نیز جستجو کرد. اغلب پدران یا حتی مادران الکلیک، سایکوپات، و مادران حساس و هیجانی هستند و در پرورش کودک خود جانب اعتدال را رعایت نکرده اند. یا در پرورش کودک کوتاهی کرده یا بلعکس در مراقلت از کودک افراط شدید داشته اند.

بهترین طریقه آرام کردن کودک، مبارزه با علت ناکامی، برخورد منطقی و اطمینان بخشیدن به کودک است. غالباً بهتر است کودک و والدین توماً درمان شوند.

درمان های؛ روان درمانی فردی ، گروهی، خانوادگی ، مشاوره روانشناسی، در صورت لزوم انتقال کودک به منزل دیگر یا بستری در بیمارستان، درمان های دارویی در صورتی که علت ضایعات مغزی باشد، و همچنین سن شروع درمان و ادامه آن هر کدام به نوبه خود قدم موثری در بهبودی این بیماران است.


kg1.jpg

تعامل کودک با همسالان، آشنا شدن آنها با قوانین اجتماعی، ایجاد روابط اجتماعی، بازی‌های گروهی و رشد توانایی‌های فردی از مزایای مهدکودک است که زمینه‌ساز مدرسه‌پذیری و به دنبال آن جامعه‌پذیری افراد می‌شود.

علت ترس بعضی از کودکان از مهد کودک

امروزه افرادی که رفتارهای مورد پذیرش در جامعه را به‌راحتی می‌آموزند، همان کودکانی بوده‌اند که دوران خردسالی‌شان را در مهدکودک‌ها سپری کرده‌اند.
بچه‌هایی که پا به موسسه یا مهدکودک می‌گذارند، چند دسته‌اند؛ دسته‌ای آنهایی هستند که به مادرانشان چسبیده‌اند و با آنها پا به این محیط جدید می‌گذارند. گروهی از بچه‌ها هم هستند که بی‌توجه به پدر و مادر در اتاق‌ها و محیط مهد می‌چرخند و به همه جا سرک می‌کشند. دسته دیگر اما آنهایی هستند که اصلا پایشان را به این محیط جدید نمی‌گذارند، گریه می‌کنند و از مادران‌شان جدا نمی‌شوند.
ترس از مهد کودک حالتی است که کودک از رفتن به مهد کودک امتناع می‌ورزد و در منزل می‌ماند و به اصرار پدر و مادر هم توجهی نمی‌کند. پافشاری و اصرار پدر و مادر باعث پیدایش علائم عدم تعادل روانی و اختلالات جسمانی می‌شود. این اختلالات معمولاً به صورت دل درد، استفراغ، سر درد، سرگیجه و ضعف ظاهر می‌شود و غالباً ادامه پیدا می‌کند.

مهدکودک

نکته حائز اهمیت در این نوع از ترس، از بین رفتن حالات جسمانی در روزهای تعطیل است و بررسی عدم علل عضوی لازم و ضروری است. این نوع ترس اکثراً در روزهای اول ورود به مدرسه، کودکستان یا مهدکودک اتفاق می‌افتد و در اکثر موارد پس از چند روز از بین می‌رود. مطالعات نشان داده‌اند که در بیشتر موارد علت مربوط به مهد کودک نبوده بلکه ترس و اضطراب کودک ناشی از جدا شدن از مادر و تنهایی است و به همین دلیل احساس عدم امنیت می‌کند. بین این کودکان و مادرانشان وابستگی شدیدی وجود دارد. این کودکان در منزل با قدرت، نترس و فعال‌اند و در محیط خارج برعکس ترسو، غیرفعال و وابسته به والدین خود هستند. نبودن عواطف مادری و بخصوص تغییر در رفتار مادر و حق تصورات دوران کودکی مبنی بر اینکه مادر دیگر او را دوست ندارد ممکن است یکی دیگر از علل اصلی امتناع از رفتن به مهد کودک باشد.
متاسفانه یكی از عللی كه باعث می‌شود خانواده‌ها از فرستادن كودكان‌شان به مهد سر باز بزنند، به دلیل ترس كودك و حتی خود پدر و مادر از مهد است. قبل از هر چیز والدین باید در زمینه امنیت و صلاحیت مهد مورد نظرشان اطمینان حاصل كنند تا با خیال راحت و بدون نگرانی كودك را به مهد بسپارند در غیر این‌صورت دل‌نگرانی والدین به كودك منتقل می‌شود. خانواده برای فرستادن كودك خود به مهد باید از قبل برای كودكش در خصوص فضای آنجا توضیح دهد و درصدد برآید كه علاقه كودكش را زیاد كند و زمینه را برای تعامل او با دوستان جدید و بازی‌های گروهی فراهم كند؛ گرچه این كار از وظایف مربیان است اما در ابتدا خانواده باید این مساله را برای كودك روشن كند. تا زمانی كه فرزندان در مهد احساس امنیت نكرده‌اند خانواده نباید تنهایشان بگذارند و بهتر است در روزهای اول، مادر در مهد حضور داشته باشد تا اعتماد كودك نسبت به مربی و بچه‌ها جلب شود، این پروسه ممكن است برای برخی از كودكان، دو، سه روز اول باشد و برای برخی دیگر تا چند هفته ادامه پیدا كند و نكته بسیار مهم این است تا زمانی كه فرزندان خودشان احساس امنیت و راحتی نكرده‌اند، آنها را تنها نگذاریم برای اینكه كودك به فضای مهد عادت كند.

آنها را تنها نگذاریم

والدین باید هر روز از كودك‌شان بپرسند كه در مهد چه اتفاقاتی رخ داده و به این ترتیب بتواند از لابه‌لای حرف‌های فرزندشان مسائل اجتماعی را بیابند مثل اینكه ممكن است كودك دستشویی داشته باشد اما خجالت بكشد با مربیان مهد در میان بگذارد و… خانواده با شنیدن حرف‌های كودك، می‌تواند به مسائل آگاه شده و برای حل آنها اقدام كند

۱. براي ورود کودک خود به مهدکودک از قبل علاقه‌مندي، حمايت و تشويق لازم را فراهم آوريد.

۲. با کودک خود راجع به مهدکودک و اينکه آنجا چه فعاليت‌هايي انجام مي‌شود، صحبت کنيد: اسباب‌بازي، بچه‌ها، خواب، قصه، موسيقي و…

۳. خودتان کودک را با مهد آشنا کنيد: کجا اتاق اوست و جاي دست‌شويي را نشان‌اش بدهيد و او را به مربيان معرفي کنيد.

۴. اگر کودک نگراني دارد بگذاريد راجع به آن صحبت کند. او مي‌تواند اشياي آشنا و يا حتي عکس‌هايي را از خانواده همراه خود داشته باشد.

۵. زمان فعاليت‌هاي روزانه کودک را از قبل متناسب با شرايط مهدکودک رفتن‌اش فراهم آوريد (مثلا زمان خواب و بيداري، لباس پوشيدن و…)

۶. وقتي تصميم گرفتيد کود‌ک‌تان را به مهدکودک بفرستيد، در تصميم خود جدي باشيد و اگر مشکلي پيش آمد، سعي کنيد مشکل را رفع نماييد، نه اينکه از مهد رفتن کودک‌تان انصراف دهيد.

۷. حتما سر ساعت تعيين‌شده براي بردن فرزندتان از مهد اقدام کنيد و کودک را منتظر نگذاريد زيرا در اين‌ صورت نگران شده و فکر مي‌کند که شما فراموش کرده‌ايد او را برگردانيد.

۸. وقتي کودکان از نگراني‌هاي‌شان براي مهد رفتن مي‌گويند به آنها گوش دهيد و بگوييد بچه‌هاي ديگري هم اين مساله را داشته‌اند و بعضي از آنها مي‌ترسند؛ چون نمي‌دانستند که چه‌طور بايد به مربي خود بگويند که مي‌خواهند دست‌شويي بروند يا گرسنه هستند. گاهي پيش مي‌آيد که بعضي از بچه‌ها، بچه‌هاي ديگر را اذيت مي‌کنند و کودکان‌ نمي‌دانند که چه کار بايد بکنند، بنابراين از کودک خود بپرسيد: «آيا تو هم از اين مشکلات داري، چيزي هست که تو را در مهد اذيت کند؟!» اين کمک مي‌کند که ما متوجه مشکل کودک در مهد بشويم و به برطرف شدن آن کمک کنيم.
مادر و پدرها در اینكه چه سنی برای فرزندشان هنگام ورود به مهدكودك مناسب است، اغلب دچار تردید می‌شوند، چراكه نظر متخصصان در این‌باره متفاوت است اما همگی بر این باور متفق‌القولند كه كودك تا پایان دو سالگی باید در محیط خانواده و نزد والدینش باشد، چراكه در دو سال اول زندگی، كودك به شدت وابسته به والدینش است و نباید بگذارند این دل‌بستگی و وابستگی غیر ایمن شود، چراكه مشكلات عاطفی برای كودك‌شان فراهم می‌شود. سه وچهارسالگی زمان مناسبی برای ورود كودك به مهد


20110916-26.web_-1.jpg

 

کم‌توانی ذهنی چند نوع است؟عقب‌ماندگي ذهني، درجات مختلفي دارد؛ افراد دچار نوع خفيف اين عارضه، داراي هوش‌بهر (بهره يا ضريب هوشي) ۵۰ تا ۷۰ هستند. اين افراد مي‌توانند آموزش دوره ابتدايي را به سختي به پايان ببرند و امور اوليه زندگي خود را انجام دهند اما محتاج سرپرستي ديگران هستند.

افراد گروه دوم، عقب‌ماندگي متوسط ذهني دارند و هوش‌بهر آنها از ۳۰ تا ۵۰ است. اين گروه قادر به آموزش رسمي دبستاني نيستند و فقط مي‌توانند برخي مهارت‌هاي تربيتي مانند خوردن غذا و پوشيدن لباس را بياموزند و محتاج به سرپرستي کامل هستند.

سومين گروه، مبتلا به عقب‌ماندگي شديد ذهني هستند که در آن هوش بهر کمتر از ۳۰ است. اين افراد نه آموزش‌پذير هستند و نه تربيت‌پذير و حتي قادر به تشخيص مخاطرات و پرهيز از آنها نيستند و نياز به مراقبت موسسه‌اي دارند. خوشبختانه بيشتر افراد کم‌توان ذهني را مبتلايان به نوع خفيف آن تشکيل مي‌دهند. هوش بهر طبيعي از ۹۰ تا ۱۱۰ است و افراد داراي اين بهره هوشي مي‌توانند تحصيلات دوره دبستان و دبيرستان را پشت سر بگذارند و گاهي نيز در صورت وجود شرايط مساعد، وارد دانشگاه شوند و مانند مردم عادي بنيان جامعه را تشکيل دهند. افرادي که ميزان هوش بهر آنها از ۱۱۰ به بالا باشد، به ترتيب افراد «نخبه»، «برجسته»، «هوشمند يا نابغه» برحسب افزايش ميزان هوش بهر طبقه‌بندي مي‌شوند. براي نمونه، هوش بهر سعدي بالاتر از عدد ۱۴۰ تخمين زده مي‌شود.

در عين حال باريکه‌اي نيز در اين ميان است که «هوش مرزي» نام دارد و کساني را شامل مي‌شود که بهره هوشي آنها بين ۷۰ تا ۹۰ است. اين افراد از نظر ظاهري مانند بقيه مردم‌اند اما در کلاس‌هاي درس به‌عنوان شاگردان تنبل که قادر به فهم درس نيستند، مورد توهين قرار مي‌گيرند. اين افراد با زحمت بسيار مي‌توانند دوره ابتدايي را در مدرسه‌هاي عادي به پايان ببرند و حتي قادرند دوره دبيرستان را نيز در صورت وجود شرايط مناسب، با دشواري به پايان برسانند. آنها در عرصه اجتماع قادر به رقابت با افراد طبيعي نيستند و به‌عنوان افراد ساده‌لوح مورد سوءاستفاده ديگران قرار مي‌گيرند. در امر ازدواج نيز به علت اينکه قادر به برآوردن خواسته‌هاي شريک زندگي خود نيستند، دچار مشکل مي‌شوند و در واقع چون داراي آن اندازه از توان ذهني هستند که از نارسايي خود باخبر باشند، رنج زيادي هم مي‌برند. اين افراد مي‌توانند ازدواج کنند و شايد فرزندان آنها هوش طبيعي نيز داشته باشند و در هر حال نمي‌توان آنها را عقب‌مانده ذهني ناميد. کساني که دچار عقب‌ماندگي با درجه هوشي کمتر از ۷۰ هستند، معمولا نمي‌توانند ازدواج کنند زيرا هم خانواده متوجه وجود اشکالات جدي در آنهاست و هم شريک آينده زندگي‌شان با ديدن شرايط فرد، تمايلي به ازدواج با آنها نخواهد داشت. البته گاهي برخي خانواده‌ها برخلاف مصالح اين افراد، ترتيب ازدواجشان را مي‌دهد اما در صورت ازدواج، دچار مشکلات فراواني مي‌شوند، قادر به درک مسووليت‌هاي خود به‌عنوان يک همسر نيستند و اگر صاحب فرزندي نيز شوند، نمي‌توانند نقش والدي را براي آنها ايفا کنند زيرا هوش بهر آنها با وجود سن بالا، حداکثر در حد کودک
۱۱ تا ۱۲ ساله باقي مي‌ماند بنابراين فرزندان اين قبيل والدين با نارسايي‌ها، کمبودها پرورش پيدا مي‌کنند و از اينکه والدين خود را به سايرين نشان دهند، احساس شرمساري مي‌کنند. بديهي است که اين کودکان در معرض انواع و اقسام مشکلات رواني و آسيب‌هاي اجتماعي نيز قرار مي‌گيرند.

به همين دليل توصيه نمي‌شود که اقدام به ازدواج کنند و نبايد خانواده آنها را براي اين کار تشويق كند اما اگر اين خانواده‌ها اصرار به ازدواج کم‌توان ذهني خود دارند، توصيه مي‌شود کسي را براي اين کار انتخاب کنند که باروري نداشته باشد زيرا اين خانواده‌ها در برابر جامعه و کودکي که قرار است از اين والدين به دنيا بيايند، مسوول هستند. در واقع مفهوم فرزند براي اين بيماران چيزي شبيه به اسباب‌بازي است و نمي‌توانند والدين خوبي باشند.

نویسنده : دکتر فربد فدايي



کودکان بسیار حساس به طور طبیعی جذاب و با توانایی های عالی خود برای همدردی با دیگران هستند، اغلب افراد به راحتی به آنها جذب می شوند. آنها خلاق، دارای درک بالا، و دارای استعداد توانایی درک پیچیدگی های زندگی هستند و همین طور آنها به شدت مستعد ابتلا به اختلالات هستند.

ویژگی های کودکان بسیار حساس

کودکان مزبور یک یا تمام نشانه های زیر را دارا هستند:
  •  آیا فرزند شما دارای احساسات قوی است؟ آیا از حس بویایی و شنوایی بسیار نیرومندی برخوردار می باشد؟ آیا نسبت به درد حساسیت زیادی نشان می دهد؟
  • آیا فرزند شما به آسانی هیجان زده می شود؟ آیا احساسات شدیدی بروز می دهد؟ آیا گاهی آن قدر به هیجان می آید که به گوشه عزلت پناه می برد؟
  •  آیا قدرت درک فرزند شما بیشتر از همسالان خود و یا حتی بزرگسالان است؟ آیا سوالات هوشمندانه ای می پرسد و زیاد فکر می کند؟
  • آیا نسبت به مسائل پیرامون خود هوشیارانه برخورد می کند؟ آیا متوجه مسائل و تغییرات کوچک مانند جابجایی جزئی اثاثیه یا تغییرات ظاهری دیگران می شود؟
  •  آیا به احساسات مردم حساسیت زیادی نشان می دهد؟ آیا متوجه اندوه دیگران شده و برای کمک کردن به آنها تلاش می کند؟ آیا به حیوانات اهمیت زیادی می دهد؟
  • وقتی والدین متوجه می شوند که فرزند حساسی دارند دوران دشواری را سپری می کنند؟

در ادامه نکاتی برای والدین با کودکان بسیار حساس (HSC) به اشتراک گذاشته شده است.

بخاطر کسی که هستند آنها را دوست بدارید.

برای کودکان بسیار حساس بسیار آسان است که احساس سوء تفاهم و از خودبیگانگی کنند، زمانی که جهان می تواند مکان بسیار قضاوت کننده باشد. در نتیجه، والدین ممکن است از کارشناسان مشاوره بگیرند، اما یک مسئله رایج برای کودکان بسیار حساس این است که تشخیص اشتباه می گیرند. والدین ممکن است اطلاعات اشتباه بدهند و باور داشته باشند که کودک شان اختلال دوقطبی یا مشکل در توجه و تمرکز دارد و با دارو درمان می شود. والدین اغلب می خواهند برای فرزندشان «بهترین» را انجام دهند ولی بعضی وقت ها مهم ترین چیزها، نکات ساده ای هستند که فراموش یا نادیده گرفته می شوند. خانواده باید درک کند که حساسیت بالا یک مسئله بیولوژیکی است، نه یک انتخاب. و فرزند خود را برای کسی که هست، دوست بدارید.

با آنها صبور باشید.

بچه های بسیار حساس، محتاط هستند، به خصوص زمانی که آنها با تجربه ای نا آشنا مواجه می شوند. در نتیجه، ممکن است زمان بیشتری برای تصمیم گیری لازم داشته باشند، زیرا آنها اطلاعات را به طور کامل پردازش می کنند. دکتر ایلین آرون، نویسنده شخصیت بسیار حساس، می نویسد: “اکثر کودکان بسیار حساس به نظر می رسد که سازگاری آنها ضعیف است، اما در واقع از آنان خواسته می شوند که بیش از حد سازگار شوند.”

هرگز به آنها فشار نیاورید و یا آنها مجبور نکنید که در کاری عجله کنند. این امر تنها آنها را بیشتر تحریک می کند. اگر متوجه شدید که فرزندتان مطمئن نیست که در وضعیتی چطور باید رفتار کنید، حمایتش کنید و به او نشان دهید که اشتباه کردن هیچ ایرادی ندارد. کودکان بسیار حساس می توانند بسیار انتقادگر و در مورد نتایج بالقوه انتخاب های خود نگران باشند. به عنوان یک پدر و مادر، می توانید به او آموزش دهید به خود عشق بورزد و درک کند که آنها لازم نیست کامل باشند.

به جای هل دادن، سقلمه بزنید.

بیشتر کودکان حساس، هنگام تصمیم گیری دچار پریشانی می شوند و به علت ترس غالبا از فرصت ها استفاده نمی کنند. گاهی بهترین کاری که شما می توانید انجام دهید این است که او را در گرفتن تصمیمات جدید تشویق کنید. در مورد تنبیه هم همین طور.
بهتر است به جای فریاد کشیدن بر سر فرزندتان، با ملایمت به تصحیح رفتار او بپردازید. اگر فرزندتان بداند که تحت هر شرایطی همچنان او را دوست خواهید داشت هنگام تصمیم گیری کمتر دچار تردید می شود و از تغییرات نمی هراسد. او باید بداند که شما سعی نمی کنید شخصیت دیگری از وی بسازید.
شما می توانید فرزند خود را در تعامل با جهان اطراف یاری کنید. یادتان باشد تمام کودکان چه حساس و چه معمولی همیشه نیازمند چتر حمایتی والدین خود هست.

مرزهای سالم را به او آموزش دهید.

کودکان بسیار حساس مستعد ایثار هستند. در نتیجه، آنها ممکن است هنگام کمک و پشتیبانی از دیگران، نیازهای خود را نادیده بگیرند. والدین باید توجه بیشتری به این نکته داشته باشند هنگامی که کودک حساس آنها احساس فرسودگی می کند به او یادآوری کنند گفتن “نه” آنها را بی ارزش نمی کند اما برای حفظ سلامت روان و سلامت فردی آنها ضروری است. مثال هایی برای آنها بزنید که نشان دهد آنها می توانند به دیگران کمک کنند بدون اینکه خود را نادیده بگیرند. مهم است که پدر و مادر کمک کنند آنها روی پای خود بایستند و برای خود ایستادگی کنند.

پیش بینی پذیری

کودکان بسیار حساس شرایط قابل پیش بینی و روتین را ترجیح می دهند، زیرا آنها به راحتی تحت تاثیر شرایط جدید قرار می گیرند. در صورت نیاز به فعالیت های اجتماعی، آنها را مجبور به وقفه های مکرر کنید. هر چه رویداد اجتماعی بزرگ تر باشد، زمان بیشتری فرزندتان نیاز به بازیابی انرژی دارد. برخی از والدین این کودکان احساس می کنند فرزندشان خیلی کم درگیر فعالیت هایی می شوند که از نظر آنها سرگرم کننده و جالب است در صورتی که آنها نیاز به محیط آرام تر برای حفظ تعادل دارند.

آنها را تشویق کنید

بسیار مهم است که والدین به کودک خود تاکید کنند که شک و تردید آنها واقعی نیست، بلکه افکاری مخرب هستند. کودکان بسیار حساس تمایل زیادی به خودآگاه بودن دارد، زیرا آنها نگران این هستند که چگونه شکست آنها روی نحوه درک شان تاثیر می گذارد. آنها اغلب عزت نفس شان ناشی از عملکردشان است. به عنوان یک پدر و مادر، ضروری است که شما یک فضای امن ایجاد کنید که در آن خطر پذیری و اشتباه کردن قابل قبول است. به آنها کمک کنید تا ببینند که موفقیت سیاه و سفید نیست، اما افت و شکست در واقع برای تبدیل شدن به فردی قوی و بهتر ضروری است. رویاهای آنها را تشویق کنید و همیشه دلسوری خود را نشان دهید. آخرین چیزی آنها به آن احتیاج دارند فردی است که خود از شکست بترسد.


1478.jpg
خرداد ۲۲, ۱۳۹۶

دکتر حانیه صالحیان در در این جلسه چند بازی جالب برای رفع مشکل اضطراب اجتماعی کودکان معرفی کرده اند. امیدواریم این نکات و بازی ها برای شما کاربردی باشند.


1474.jpg
خرداد ۲۲, ۱۳۹۶

دکتر حانیه صالحیان در رابطه با اضطراب اجتماعی و علل و نشانه های احتمالی خجالتی و کم رو بودن کودکان توضیحات ارزنده ای را به مادران و پدران عزیز ارائه داده اند.


1460.jpg
خرداد ۱۶, ۱۳۹۶

دکتر حانیه صالحیان در رابطه با مشکل عصبانیت کودکان، مثل جیغ کشیدن، پرخاشگری، کتک زدن و … صحبت های ارزنده ای را برای مادران ارائه داده اند. مرکز مشاوره اکسیر شما را به دیدن و گوش دادن به این برنامه دعوت می کند.

1303.jpg
اردیبهشت ۲, ۱۳۹۶

بسیاری از والدین تا قبل از مراجعه به پزشك اطلاعی از عقب ماندگی كودك خود ندارند و همه رفتارها و واكنش ها را به عللی غیر از عقب ماندگی نسبت می دهند ولی بعد از مراجعه به پزشك و براساس شواهد تجربی با ناگاه در می یابند كه كودكشان عقب مانده است.

واکنش های رایج به عقب ماندگی کودکان

واكنش های والدین در مواجهه با این مشكل غالبا متفاوت است. شایع ترین واكنش های والدین این كودكان به شرح زیر است:

احساس گناه و تقصیر

این واكنش نسبت به سایر واكنش ها نزد والدین شایع تر است. به خصوص اگر كودك بدون برنامه قبلی یا اصولا در یك بارداری ناخواسته به دنیا آمده باشد. در این حالت والدین عقب ماندگی را حمل بر بی توجهی در مسائل بهداشتی مادر و كودك در دوران بارداری می دانند. این مادران خود را سزاوار تنبیه و عقوبت می دانند.

احساس ناكامی و محرومیت

این واكنش نه تنها به علت داشتن فرزند عقب مانده بلكه به علت نبودن یا ناقص بودن وسایل درمانی نگهداری و مراقبت از این كودكان به وجود می آید. حدود نیمی از خانواده های این كودكان از وضع درمان ناراضی بوده، نحوه برخورد مردم با این خانواده و كودك عقب مانده، مخارج سنگین نگهداری و بالاخره درمان ناپذیری كودك باعث شدت ناكامی می شود.

انكار واقعیت یا كتمان حقیقت

یكی دیگر از مكانیسم های دفاعی كه این والدین استفاده می كنند انكار است. والدین برای توجیه عقب ماندگی كودك اظهار می دارند كه با رشد كودك مشكلاتش برطرف می شود. این وضع ادامه می یابد تا وقتی كه كودك می خواهد وارد مهد كودك یا مدرسه بشود كه در آنجا مشكلات كودك آشكارتر می شود. حتی گاهی انكار والدین به قدری زیاد می شود كه كوچكترین رفتار كودك را به پای تیزهوشی وی می گذارند.

اضطراب و نگرانی

یكی دیگر از واكنش های شایع والدین اضطراب و نگرانی است كه در پی آگاهی از عقب ماندگی كودكشان شروع شده و بعد از مراجعه به متخصصان و مایوس شدن از بهبود كودك تشدید می شود. و زمانی به اوج خود می رسد كه والدین متوجه می شوند كه كودكشان همراه سایر عقب مانده ها باید در مدارس مخصوص درس بخوانند. گاهی از اضطراب و دلهره شدید ابتدا كودك را به آسایشگاه یا مراكز نگهداری این كودكان می سپارند و هر نوع امید بهبود را از دست می دهند. گاهی والدین كودك را وسیله تخلیه عاطفی خود قرار داده و دائماً به دلایل مختلف او را تنبیه می كنند.

مكانیسم برون فكنی یا فرافكنی

یكی دیگر از واكنش های والدین این است كه عقب ماندگی كودك را به سهل انگاری و خطای دیگران نسبت می دهند و خود را عاری از هرگونه عیب و نقص می دانند. این والدین عقب ماندگی كودك را ناشی از نقایص وسایل درمانی، بهداشتی و نگهداری دانسته و دیگران را مسئول این پیامد می دانند.


74.jpg

اختلال یادگیری چیست؟

هزاران نفر در جامعه دچار اختلال یادگیری هستند. کودکان و بزرگسالان بسیاری همراه با این اختلال به سختی زندگی می‌کنند و این در حالی است که اطلاعات کافی در رابطه با آن به جامعه داده نمی‌شود. تشخیص اختلال یادگیری و اطلاع‌رسانی در مورد علایم و درمان‌های مربوط به آن مسأله مهمی است زیرا وجود این اختلال نه‌تنها می‌تواند عامل شکست تحصیلی باشد، بلکه باعث کاهش اعتماد به‌نفس، خشم، پرخاشگری، استرس و سرخوردگی خواهد بود.
اختلال یادگیری مسأله جدیدی نیست. طی دهه‌های گذشته هم کودکان بسیاری به آن مبتلا بوده‌اند اما چون سواد اهمیت بالایی نداشته و تعداد افراد بی‌سواد زیاد و بسیاری از مشاغل یدی بوده، بنابراین علایم آن کمتر به چشم می‌آمد. امروزه تحصیلات اهمیت بیشتری پیدا کرده و تعداد مدارس بیشتر شده و اکثر کودکان تحصیل می‌کنند. به همین دلیل علایم مربوط به اختلال یادگیری در همان سال‌های نخست تحصیل مشخص می‌شود و به چشم می‌آید. اختلال یادگیری ارتباطی با هوش کودک ندارد و هر چه سریع‌تر تشخیص داده شود، راحت‌تر قابل‌درمان است.

 اختلال یادگیری

اختلال یادگیری در واقع شامل گروهی از اختلالات است و به معنی ناتوانی فرد برای دریافت و تحلیل اطلاعات چه به صورت کلامی و چه غیرکلامی است. فرد دچار اختلال یادگیری در خواندن، نوشتن یا محاسبات به مشکل برمی‌خورد. اختلال یادگیری مشکلی پایدار است و در آن پیشرفت تحصیلی فرد با کارکرد هوشی‌اش تطابق ندارد.

 آمار مبتلایان چقدر است؟

در ایالات متحده آمریکا هشت درصد کودکان به‌دلیل اختلال یادگیری تحت درمان هستند اما آمار دقیقی از این موضوع در کشور ما و سایر کشورها وجود ندارد. دلیل آن هم پیچیده بودن این اختلال و دامنه تعریف مبهم آن است. متأسفانه در کشور ما آموزش و پرورش، روان‌شناسی، روان‌پزشکی و… هرکدام طبقه‌بندی و تعریف مخصوصی برای اختلال یادگیری دارد که به دنبال آن این موضوع بر تشخیص و درمان هم اثر می‌گذارد. به‌طور کلی، به نظر می‌رسد ۸ تا ۱۰ درصد کودکان در کشور ما دچار این اختلال باشند. اختلال یادگیری در پسران شایع‌تر است. به هر صورت تشخیص این اختلال اهمیت زیادی دارد زیرا علاوه بر مشکلات تحصیلی که دانش‌آموز پیدا می‌کند، اختلالات دیگر روان‌پزشکی مثل پرخاشگری و اختلالات رفتاری هم ممکن است با آن همراه شود.


15.jpg

نشانه های اختلال دوقطبی در کودکان

ویژگی بارز اختلال دوقطبی در کودکان، تحریک پذیری مزمن یا شدید و مداوم است. این تحریک پذیری در کودکان اغلب به صورت خلق و خوی تلخ یا خلق و خوی انفجاری بروز می کند که این حالات به صورت متناوب (سه بار یا بیشتر در هفته) رخ می دهد. وقتی کودکان در حالت طغیان و پرانرژی نیستند، اغلب خلق و خوی تحریک پذیر و عصبی پیدا می کنند که این خلق و خو بیشتر در طول روز و در تمام هفته پایدار است. علاوه بر بداخلاقی و خلق و خوی تلخ، اختلال دوقطبی در کودکان با طغیان های شدید و مکرر که نسبت به موقعیت زمانی و مکانی اغراق آمیز هستند، شناخته می شود.

شیوع این اختلال در کودکان هنوز مشخص نیست اما تقریباً حدود ۲ تا۵ درصد کودکان به این اختلال مبتلا هستند. بروزعلائم این اختلال در کودکان قبل از سن ۱۰ سالگی است و تشخیص و درمان آن باید قبل از ۱۸ سالگی و بعد از ۶ سالگی انجام گیرد.

علائم شاخص اختلال دوقطبی در کودکان

۱. طغیان های شدید و مکرر در کودک که به صورت کلامی و رفتاری (پرخاشگری نسبت به افراد و اموال) بروز می کند. این طغیان ها نسبت به موقعیت به شدت اغرق آمیز هستند.

۲. طغیان های کودک با سطح سنی و رشدی او مغایر است.

۳. این طغیان ها بطور متوسط، ۳ بار در هفته یا بیشتر رخ می دهد.

۴. حالت کودک در بین دو طغیان، تحریک پذیری شدید است که تقریباً هر روز مشاهده می شود و این حالت هم توسط دیگران قابل تشخیص است.

۵. علائم فوق در کودکان مبتلا به این اختلال، باید ۱ سال یا بیشتر آنهم بدون توقف تا سه ماه ادامه داشته باشد. همچنین این علائم باید در چند موقعیت (مثلاً خانه یا مدرسه) بروز داشته باشند و حداقل در یک موقعیت دوام پیدا کنند.

۶. تشخیص این بیماری نمی تواند پیش از ۶ سالگی و قبل از ۱۸ سالگر صورت گیرد. همچنین نشانه های این اختلال در کودکان باید قبل از ۱۰ سالگی نمایان شود.

۷. طول دوره ای که علائم حالت شیدایی و سرخوشی در کودکان دیده می شود، نباید بیشتر از یک روز باشد.

۸. علائم این اختلال در کودکان مبتلا، تنها به حالت افسردگی محدود نمی شود و کودک حتماً باید هر دو حالت خلقی را تجربه کرده باشد. در ضمن باید مطمئن شد که رفتار کودک با سایر اختلال ها قابل توضیح نیست.

نکته دیگری که می توان به آن اشاره کرد، این است که باید مطمئن شد که علائم فوق در اثر استفاده از دارویی خاص در کودک ظاهر نشده اند و علت دیگری دارند.

در پایان هم باید بدانید که تشخیص بیماری های و اختلالات روانی مانند سایر بیماری ها باید توسط یک متخصص انجام گیرد و این مطلب فقط برای آگاهی و افزایش دانش شما خواننده گرامی تهیه شده است. حالا که با مطالعه این مطلب شناختی کلی درباره نشانه های این اختلال کسب کردید، در موارد لازم به متخصص مراجعه کنید.


children-deppresion.jpg

افسردگی در کودکان

حدود پنج درصد از جمعیت کودک و نوجوان جوامع مختلف دچار بیماری افسردگی هستند. کودکانی که استرس دارند، عزیزی را از دست داده اند یا به یکی از اختلال های توجه، یادگیری، اضطراب یا اختلال رفتاری مبتلا هستند؛ بیشتر از سایر کودکان در معرض خطر ابتلا به افسردگی قرار دارند. همچنین بروز افسردگی در کودکان ممکن است ریشه در خانواده آنها داشته باشد.

رفتار کودکان و نوجوانان مبتلا به افسردگی اغلب با رفتار بزرگسالان مبتلا به این بیماری متفاوت است. روانشناسان کودک همواره به والدین توصیه کرده اند که درباره بروز نشانه های افسردگی در فرزندانشان هشیار باشند.
اگر یک یا چند مورد از نشانه های زیر در کودکی بروز کرد و برای مدت قابل ملاحظه ای دوام داشت، والدین آن کودک باید به متخصص مراجعه کنند:

ناراحتی، اندوه و گریه های مکرر و متناوب
نا امیدی
کاهش علاقه به فعالیت ها و سرگرمی هایی که سابقاً برای کودک جذاب بوده اند
خستگی مداوم و کمبود انرژی
انزوا طلبی و کم شدن ارتباطات اجتماعی
کمبود اعتماد به نفس و احساس گناه بی دلیل
نشان دادن حساسیت شدید به شکست ها یا رد خواسته هایشان
افزایش تحریک پذیری، عصبانیت و خصومت
دشواری در برقراری ارتباط
شکایت های مکرر از دردهایی مثل سردرد و دل درد
غیبت های مکرر در مدرسه و افت عملکرد تحصیلی
کاهش قدرت تمرکز
بروز تغییرات اساسی در عادات غذایی و الگوی خواب
تهدید یا اقدام به فرار از خانه
فکر کردن یا اقدام به رفتارهای خودآزارانه و خودکشی
بسیار مشاهده شده است که کودکی که قبلاً بیشتر وقتش را به بازی با دوستانش مشغول بود، پس از بروز افسردگی بیشتر وقتش را به تنهایی و بدون سرگرمی می گذراند. همچنین این سرگرمی های قبلی این کودکان، پس از بروز بیماری جذابیت خود را از دست خواهد داد. گاهی اوقات در کودکان و نوجوانان مبتلا به افسردگی، تمایل به مرگ و خودکشی بروز می کند و همین امر باعث می شود این کودکان بیشتر در معرض خطر خودکشی باشند. همچنین بروز افسردگی در نوجوانی موجب گرایش نوجوانان به استفاده از موادمخدر می شود.
همچنین درصدی از کودکانی در خانه یا مدرسه دردسر درست می کنند، مبتلا به افسردگی هستند. از آنجا که کودکان و نوجوانان به اقتضای سنشان اغلب ناراحت نیستند، ممکن است والدین رفتار غمزده آنها را نشانه ای از افسردگی ندانند. در اینگونه موارد، اگر از کودک یا نوجوان درباره علت ناراحتی اش سوال شود، اغلب پاسخ می دهند که فقط ناراحت هستند و دلیلی برای این ناراحتی بیان نمی کنند.

تشخیص و درمان زودهنگام افسردگی در کودکان بسیار ضروری است. افسردگی از آن دسته بیماری هایی است که برای درمان آن باید به متخصص مراجعه کرد. این درمان های تخصصی اغلب شامل درمان و مشاوره فردی و خانواده درمانی به طور همزمان است. البته در برخی از موارد هم برای درمان از داروهای ضد افسردگی استفاده می شود.


anxity-3.jpg

اضطراب جدایی

اضطراب جدایی در کودکان اختلالی است که زمان شروع آن ۸ ماهگی است. البته این نوع از اضطراب در این سن را نمی‌توانیم اختلال به حساب آوریم بلکه فرآیند طبیعی در روند رشدی کودکان است که در صورت برقراری روابط عاطفی مثبت و ایجاد دلبستگی میان مادر و کودک این اضطراب برطرف خواهد شد و در صورتی که این دلبستگی با والد صورت نگیرد، در دوره نوپایی، پیش‌دبستانی و حتی دبستان تبدیل به یک اختلال خواهد شد.

اضطراب جدایی

تنها اختلال اضطرابی در دوران کودکی اول، اختلال اضطراب جدایی است. این اختلال به لحاظ سن شروع منحصر به فردش جایگاه «اختلال اضطرابی» کودکی را به خود اختصاص داده است. این اختلال، به واسطه اضطراب شدید در مورد جدایی از خانه و دلبستگی‌های اولیه مثل والدین مشخص می‌شود. کودکان مبتلا به این اختلال ممکن است هنگام جدایی یا پیش‌بینی جدا شدن گریه و ناراحتی زیادی از خود نشان دهند. این کودکان از اینکه یک حادثه خاص، باعث جدایی آنان شود، ترس دارند، مثلاً ترس از گم شدن یا دزدیده شدن. کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی معمولاً سعی می‌کنند با دیگران به‌خصوص با والدینشان بخوابند و از تنها ماندن در خانه اجتناب می‌کنند.

نشانه‌های اصلی اضطراب در نوزادان:

آویزان شدن به پدر و مادر: کودک هنگام ترس و اضطراب دوست ندارد کسی جز پدر و مادرشان او را لمس کند و برای احساس امنیت بیشتر به بغل پدر و مادر می‌رود و سر خود را روی قفسه سینه آنها می‌گذارد یا به پای والدینش می‌چسبد.
گریه کردن: یکی از نشانه‌های مهم اضطراب در کودکان گریه است. معمولاً کودکان یا به دنبال افزایش اضطراب گریه می‌کنند یا هنگام جدایی آن‌قدر گریه می‌کنند که ضربان قلب‌شان بالا رفته و نفس کشیدنشان به سختی صورت می‌گیرد و در نتیجه اضطرابشان اوج می‌گیرد.
اختلال در خواب: کودکانی که اضطراب جدایی دارند، معمولاً در به خواب رفتن مشکل دارند. آنها ممکن است چندین بار در شب از خواب بیدار شوند یا بخواهند پیش پدر و مادر خود بخوابند یا وقتی والدین آنها را سر جایشان می‌گذارند، از خواب بیدار شده یا اینکه خیلی زود از خواب برمی‌خیزند و به طور کلی اختلالی در خواب والدین ایجاد می‌کنند.
کودک از تنها بازی کردن متنفر است: کودکی که تا قبل از این به تنهایی بازی می‌کرده و به اسباب بازی‌هایش علاقه داشته، ناگهان پریشان شده و به طور مکرر می‌خواهد که والدین در کنارش باشند و بازی کند یا با آنها بازی کند.
به طور کلی اضطراب جدایی در کودکان ۸ ماهه امری طبیعی است و با برقراری پیوند عاطفی مثبت و دلبستگی با مادر بهبود می‌یابد. اگر اضطراب جدایی با کمک دلبستگی به مادر بهبود نیابد، احتمال اینکه کودک تا مدت‌ها درگیر این اضطراب و وضعیت‌های پریشان‌کننده بعدی باشد، زیاد است. به خصوص این اختلال در دوران دبستان و دوره نوجوانی می‌تواند امور روزمره فرد را مختل کند و در تحصیل و رشد اجتماعی او تأثیر نامطلوب بگذارد. البته درمان این اختلال در دوره دبستان و نوجوانی متفاوت است.
این اختلال در هر سنی دیده می‌شود و راهکارهای درمانی آن برحسب سن و شرایط متفاوت است. در دوران نوزادی بهترین راه بهبود، افزایش پیوند با والدین و شخص مراقب کودک یا به عبارت تخصصی‌تر افزایش «دلبستگی» است. کودکانی که دلبستگی ایمن با والدین یا مراقب خود برقرار می‌کنند، به راحتی می‌توانند این بحران نوزادی را طی کنند اما اگر کودکان دلبستگی ناایمن و پریشان داشته باشند، این اضطراب آنها به دوره‌های بعدی رشد انتقال پیدا کرده و اختلالاتی در روند زندگی روزمره، تحصیل، رشد عاطفی و اجتماعی و نیز رشد شناختی برجای خواهد گذاشت. از این رو تأکید اصلی متخصصان روانشناسی بر افزایش دلبستگی ایمن با نوزاد است. راه‌های زیر می‌تواند به شما کمک کند تا کودکی با دلبستگی ایمن داشته باشید:

ـ فراهم کردن رفاه و آرامش: وقتی نوزاد شما گریه می‌کند یا ناراحت است، به سرعت پیش او آمده و او را آرام کنید.در این شرایط کودک یاد می‌گیرد که جهان امن است و کمتر گریه می‌کند.
ـ وقت بیشتری را با کودک خود بگذرانید: سعی کنید پیام‌هایی را که کودکتان به سمت شما می‌فرستد، شناسایی کرده و به سرعت پاسخ دهید. کودک شما برای برقراری ارتباط به شما وابسته است.
ـ درباره کودکتان به عنوان فردی منحصر فکر کنید؛ فردی با نیازها و احساسات متعلق به خودش.
ـ وقتی فرد یا چیزهای جدید را به او معرفی می‌کنید، آرام باشید و به کودکتان اجازه دهید تا آنچه شما قصد انجامش را دارید، بشناسد. بنابراین او یاد می‌گیرد که جهان قابل پیش‌بینی است.
ـ جهان را از منظر چشم کودکتان بنگرید. آنچه او می‌بیند، احساس می‌کند یا سعی می‌کند انجام دهد را تصور کنید. کشف کنید که او واقعاً چه چیز را دوست دارد و چه چیز را دوست ندارد.
ـ انعطاف‌پذیر باشید: یاد بگیرید که چه کارهای متفاوتی را می‌توانید برای کودکتان انجام دهید و بر روی یک کار مشخص کلید نکنید.
ـ اگر از نظر جسمی و ذهنی در وضعیت خوبی باشید، بهتر قادر خواهید بود تا عشق و رفاه را برای کودکتان فراهم سازید.
ـ به کودکتان شانس موفقیت بدهید و موقعیت‌های موفق شدن را برای او فراهم سازید: شما می‌توانید یک جغجغه را به دست کودکتان ببندید تا وقتی او دست و پایش را تکان داده و سر و صدا تولید کرد، اثر خود را روی اشیای دیگر بفهمد و یاد بگیرد که می‌تواند انسانی اثرگذار و مفید باشد.

منابع:

خدایاری فرد، محمد و سهرابی، فرامرز. (۱۳۹۲). روانشناسی بالینی کودک و نوجوان. تهران: آوای نور.

Oppenheim, D., Goldsmith, D. (۲۰۰۶). Attachment theroryin clinical work with children.London:the Guilford press


CD-disorder.jpg

اختلال سلوک

از جمله عواملی که اغلب اوقات با خطر ابتلای کودک به اختلال سلوک مرتبط است، خصوصیات خود کودک، والدین وی و تعامل کودک و والد است. برای مثال محققان دریافته­‌اند که مشکلات تحصیلی و هوشی عوامل پیش‌بینی­‌کننده بروز اختلال سلوک هستند. اما بسیاری از کودکان با توانایی­‌های ضعیف تحصیلی هستند که دست به اعمال ضداجتماعی نمی‌زنند.

از دیگر جنبه­‌های خطرساز در کودک می­‌توان به نارسایی­‌های شناختی و زیستی اشاره کرد. در همین راستا بایستی درباره شیوه کودک برای معنا دادن به محیط خود (پردازش شناختی) به ­عنوان یک عامل دخیل در اختلال سلوک شناخت دقیق‌تری کسب کنیم.
کودکان پرخاشگر اغلب نقایص شناختی دارند. آنان فاقد مهارت­‌های حل مسأله هستند و در مقیاس­‌های توانایی ارائه راه ­حل­‌های گوناگون برای مسائل، نمره پایین می­‌گیرند. همچنین به ­نظر می­‌رسد که کودکان مبتلا به اختلال سلوک نسبت به کودکان غیرمبتلا، بیشتر احتمال دارد برای حل مشکلات بین‌فردی به راه­ حل­‌هایی بیندیشند که در نظر دیگران پرخاشگرانه است و کمتر احتمال دارد که به راه­ حل­‌های مناسب اجتماعی فکر کنند.
کودکان پرخاشگر هنگامی که به تعاملات اجتماعی فکر می­‌کنند، دستخوش تحریفات شناختی می­‌شوند. این تمایل را در یک سلسله پژوهش اثبات کرد. او به کودکان تصاویر ویدئویی نیم­ تنه کودکی را نشان داد که در حال انجام کاری با پیامد منفی بود. در تعدادی از نوارها نیت هنرپیشه (کودک پرخاشگر) که باعث پیامد منفی می­‌شد، مبهم بود. سپس از کودکان شرکت­‌کننده در تحقیق خواسته شد رفتار هنرپیشه را توجیه و تبیین کنند. بررسی­‌ها نشان داد که پرخاشگرها بیش از کودکان غیرپرخاشگر احتمال داشت که در نوارهای ویدئویی مبهم، نیت هنرپیشه را خصمانه بدانند؛ یعنی هنرپیشه به عمد باعث پیامد منفی شده است! برعکس، غیرپرخاشگرها بیشتر احتمال داشت اعمال مبهم را تصادفی قلمداد کنند. برای تشریح این تحریف شناختی مثالی می­‌زنیم. فرض کنید دستگاه پخش جیبی جدیدی دارید. در راه مدرسه مدت کوتاهی آن را به دوستتان قرض می­‌دهید. وقتی آن را برمی­‌گرداند، گوشی­‌هایش دیگر خوب کار نمی­‌کند. چه بلایی بر سر آن آمده است؟ درصد زیادتری از کودکان پرخاشگر در مقایسه با کودکان غیرپرخاشگر احتمال دارد بگویند که آسیب به ­عمد ایجاد شده است؛ مثلاً ممکن است بگویند «این کار را کرد که مرا عصبانی کند» یا «از روی حسادت این کار را کرد». غیرپرخاشگرها بیشتر تمایل دارند خرابی گوشی را به علل دیگری غیر از نیات خصمانه کودک دیگر نسبت دهند و ظاهراً بیشتر تمایل دارند بپذیرند که به هر­حال چنین اتفاق­‌هایی رخ می‌­دهد.
به­ طور خلاصه، یافته­‌های تحقیق مذکور به این نتیجه رسید که کودکان پرخاشگر نوعی سوگیری اسنادی خصمانه دارند: وقتی موقعیت مبهم است، آنان معمولاً انگیزه­‌های منفی را به سایرین نسبت می­‌دهند. این تحریف ممکن است کودک پرخاشگر را وادار به مقابله به مثل کند و به یک دور باطل منجر شود.

درمان‌های خانواده‌محور اختلال سلوک

والدین به دلیل نفوذ و تماس بیشـتر بـا کودکـان مـی‌تواننـد در اجرای مداخلات رفتاری در محـیط طبیعی زنـدگی کـودک نقـش بسزایی داشته باشـند. بـه همـین دلیـل در دهـه‌هـای اخیـر توجـه روزافزونی به گنجاندن آموزش مدیریت والدین در طرح‌های درمانی اختلالات روانشناختی شـده اسـت. خـانواده شـبکه‌ای از ارتباطات است که در آن والدین و کودکان در فرآیندی دوسـویه بـا هم تعامل دارنـد. در ایـن مجموعـه، طـرفین قادرنـد تـأثیرات بـس شگرفی بر یکدیگر داشته باشند. با تأمل در کیفیت روابط والـدین و کودک و موشکافی در آن می‌توان به نقش حساس آنها در ارتباط با کودک پی برد.
در دهه‌های اخیر روانشناسان تأکید بسیاری بر روابط کودک بـا مراقبانش داشته‌اند. آنها واکنش‌های متقابل را اساس رشد عـاطفی و شناختی کودک ذکر کرده‌اند. همان‌طورکه واکنش‌های والد قـدرت اثرگذاری بسیاری بر کودک دارد، رفتارها و خلق و خوی کودک نیز می‌تواند بر رفتار و عواطف والد نسبت بـه فرزنـدش تـأثیر فـراوان داشته باشد. مطالعات مختلفی کارآمـدی برنامـه‌هـای آمـوزش والـدین را آزمایش کرده‌اند. بازبینی‌های متعدد نشان می‌دهد که آموزش والدین بــه طــور کلی تــأثیر مثبتـی بــر والــدین و کــودک دارد. شــماری از نویدبخش‌ترین رویکردها در خصوص درمـان اختلال سلوک نیـز مستلزم مداخله در مورد والدین و اعضای خانواده کودکـان اسـت.
در پژوهشی دریافت غالبـاً می‌تـوان از چگـونگی تعامل والد ـ کودک به عنـوان پـیش‌بینـی‌کننـده مشـکلات رفتـاری کودکان استفاده کرد. تعامل‌هایی که معمولاً همراه با خصومت متقابل، بدبینی و مهار بیش از حد خشونت هستند، در بسیاری از آسیب‌هـای دوران کودکی دخیل هستند. نتایج پژوهشی نشان داد آموزش مـدیریت بـه والـدین باعث کاهش بیش‌فعالی، نافرمانی و رفتار پرخاشگرانه کودک دچار اختلال نقص توجه ـ بیش‌فعالی می‌شود، همچنین رفتار والـدگری را بهبود و استرس والدین را کاهش می‌دهد.
آموزش مدیریت والد: آموزش مدیریت والد (PMT) که براساس یادگیری اجتماعی طراحی شده، راهکارهای مؤثر و قابل استفاده در درمان کودکان دچار رفتارهای ناسازگارانه است. در PMT به والدین آموزش داده می‌شـود کـه چگونـه تعــاملات مثبــت بــا کودکانــشان را افــزایش داده و از تعارضات بکاهند و از روش‌های نامناسـب فرزنـدپروری بپرهیزند. آموزش مدیریت والدین، دربرگیرنده تقویـت مثبت، اعمال نظـم و مقـررات غیـرخـشن، نظـارت و سرپرستی مؤثر و حل مشکلات به صورت مسالمت‌آمیز است. هدف این‌گونه برنامه‌های آموزشی افزایش رفتارهای مثبت در والدین، کاهش تکنیک‌های انضباطی خشن (مانند محروم کردن) و جایگزین کردن تکنیک‌های غیرخشن و به کارگیری مهارت حل مسأله است. آگاهی والدین از محورهای اصلی این برنامه درمانی در تنظیم رفتارها و اصلاح سیستم تربیتی و ارتباطی‌شان (در رابطه با کودکان) اثرگذار است. برخی از مهم‌ترین محورهای این برنامه درمانی که بایستی با مشارکت و آگاهی والدین انجام گیرد، بدین شرح است:

۱. کاهش ارتباط با همتایان بزهکار
۲. کـاهش روش‌های نامناسب فرزندپروری
۳. آمـوزش مهـارت‌هـای حـل مسأله و آموزش مدیریت والـدین
۴. مهارت‌های خودتنظیمی، مهارت‌های کنار آمدن و ابراز وجود
۵. مهـارت‌‌های کنترل خشم
۶. نظـارت و نظـام‌مند

منابع:

کمیجانی، مهرناز. (۱۳۸۸). گذری بر راهبردهای درمانی اختلال سلوک. شماره ۹۵ و ۹۶ – آبان و آذر ۱۳۸۸. ۴۵ – ۴۰.
کندال، فیلیپ سی. (۱۳۸۹). روانشناسی مرضی کودک (ترجمه بهمن نجاریان و ایران داودی). تهران: انتشارات رشد.

Carr A. Family therapy, concepts, process and practice. New York, Wiley ۲۰۰۷.
Sadeghi A. efficacy of parents management training on family function and quality life and symptoms of children with ADHD. shahid beheshti university. ۲۰۰۸(thesis in Persian).
Patterson J, Mockford C, Stewart-Brown S. Parents perceptions of the value of the Webster–Straton parenting program: A qualitative Study of a general practice based initiative child, care, health & development. Journal of Child Psychology ۲۰۰۵;۳۱: ۵۳-۶۴.
Gill AM, Hyde L, Shaw DS, Dishion TJ, Willson MW. Clinical child adolescents psychology, the family checkup in early childhood: A case study of intervention process, Psychological University of Virginia. htpp:// ndltd.com. Accessed ۲۰۱۱ may۱۳, ۲۰۰۹.


tics.jpg

تیک های عصبی کودکان

تصور می شود که حرکت تکراری، سریع و غیر ارادی عضلات که تیک عصبی در کودکان نام دارد، در ۱۰% از کودکان وجود داشته باشد. کودکان ۷ تا ۱۲ سال بیشتر از دیگران مبتلا می شوند و این عادت در پسران بیشتر از دختران به نسبت ۳به ۱ بروز می کند.
اسپاسم عادتی معمولاً در خانواده کودک مبتلا وجود دارد. بعضی از اسپاسم های عادتی تا دوران بلوغ نیز ادامه می یابد.
در ادبیات انواع مختلف تیک های عجیب و غریب توصیف شده است. چارلز دیکنز از کسانی است که در این کار مهارت بسیار داشت.

علل ابتلا به تیک عصبی در کودکان

اغلب شرایط تنش زا در منزل یا مدرسه سبب بروز تیک در کودکان می شود. چنین فرض میشد که تیک اغلب اوقات به علت اعتقادات خرافی علیه فشارها بوجود می آید. تقلید نیز انگیزه ای قوی برای بروز تیک است. یک همکلاسی که چشمانش تیک دارد یا پدر بزرگی که می‌لنگد احتمالاً ممکن است در محیط زندگی کودک وجود داشته باشد. یک تیک ساده با بیماری کره (chorea) یا با سندرم ژیل دولاتورت (Gilles de la Tourette) فرق دارد.
در بیماری کره (که در برخی از بیماری ها از جمله فلج مغزی دیده می شود، یا پس از ابتلا به انسفالیت بروز می کند) برخلاف اسپاسم عادتی حرکات خیلی کلیشه ای و قابل پیش بینی نیست.
سندرم ژیل دولاتورت بیماری آزار دهنده ویژه ای است که در آن بسیاری از تیک های عضلانی پیچیده و شدید با تکرار کلمات وقیح و سرفه های پارس مانند عجیب همراه است. درمان این سندرم بی نهایت مشکل است و ممکن است در ۵۰% موارد تا بزرگسالی نیز ادامه یابد. همین نکته آن را از تیک معمولی متمایز می کند.

مشخصات بیماری تیک عصبی در کودکان

تیک در تمام قسمت های بدن بروز می کند، اما در سر و گردن بیشتر دیده می شود. چشمک زدن، چرخاندن لب ها، و یا بالا انداختن شانه ها از تیک های بسیار متداول است.
در یک سلسله حرکات تیک همواره یک دسته از عضلات دخالت دارد، به طوری که فرد دقیقاً از قبل می داند که حرکت بعدی چه خواهد بود. (این حالت کاملاً با حرکات غیر ارادی که به خاطر عوامل جسمی رخ می دهد، فرق دارد.)
سرفه مکرر، قورت دادن یا بو کشیدن مکرر از انواع دیگر تیک های آزار دهنده در کودکان است. این گونه تیک ها اغلب در شرایط بسیار مضطرب کننده در کودک به وجود می آید و حتی با برطرف شدن فشارها و ناراحتی ها نیز ادامه می یابد.

تدابیر درمانی تیک عصبی

بیشتر مواقع اسپاسم عادتی در اثر مرور زمان خود به خود از بین می رود. اما تصور می شود که در ۶% از کودکان مبتلا به تیک اسپاسم عادتی خاصی تا بزرگسالی ادامه یابد.
به والدین توصیه می شود که فرزندان خود را به خاطر ابتلا به تیک سرزنش یا مسخره نکنند. این عمل آنها اثر معکوس دارد و بدتر کودک را متوجه مشکل می کند.
خانواده درمانی در مواردی که تنش و نگرانی های خانوادگی وجود دارد، بسیار مفید است. هر پزشک عمومی می تواند درباره تماس و مذاکره با افراد متخصص که در درمان این نوع بیماران مهارت دارند، خانواده کودک را راهنمایی کند.
رفتار درمانی نیز مفید است. درمانگر می تواند به والدین روشهایی را بیاموزد که با استفاده از آنها در مواقعی که کودک دچار تیک می شود، توجه او را به چیز دیگری معطوف کنند.
تجویز داروهای آرامبخش آخرین تدبیر درمانی است که باید در مواقعی که کودک تیک بسیار شدید دارد، اتخاذ شود. مصرف این داروها باید بدقت کنترل شود و هرگز نباید به مدت طولانی ادامه پیدا کند.

پیامد بیماری تیک عصبی در کودکان

بیشتر تیک های ساده خود به خود تا زمان نوجوانی از بین می رود و تعداد کمی تا بزرگسالی ادامه پیدا می کند و در سراسر زندگی فرد همراه وی باقی می ماند و جزئی از شخصیت فرد می شود.
بهبودی تیک هایی کهبه علت بیماری کره یا سندرم ژیل دولا تورت بوجود می آید، چندان رضایت بخش نیست و به درمان تخصصی تری نیاز دارد.

منبع:

پی شلوو، استیون(۱۳۹۲) کتاب جامع سلامت کودک(ترجمه دکتر سید احمد سیادتی) انتشارات طبیب
کلایگمن، مارکدانت(۱۳۹۳) مبانی طب کودکان نلسون(ترجمه اساتید دانشگاه علوم پزشکی) انتشارات ارجمند


school-phobia.jpg

ترس از مدرسه

آیا کودک شما به محض رسیدن زمان رفتن به مدرسه، از دردهای خاصی مانند دل‌درد شکایت می‌­کند؟ اگر در آن روز کودک شما در خانه بماند، دل‌دردش برطرف می­­‌شود و دوباره فردا صبح که زمان رفتن به مدرسه است، دردها ظاهر می­­‌شوند؟ آیا هنگامی­ که در حال متقاعد کردن کودک خود برای رفتن به مدرسه هستید، اوقات تلخی می‌کند؟ اگر بله، به احتمال قوی کودک شما دچار اجتناب از مدرسه و مدرسه‌هراسی است. این دسته از کودکان به علت مسائل اضطرابی که بدان مبتلا هستند، مشکلات عدیده­‌ای در به مدرسه رفتن و ماندن در آنجا دارند. کودکان گریزان از مدرسه، معمولاً رفتاری فریبکار و مقابله­‌جویانه دارند و در غالب موارد والدین آنها از این رفتار کودک اطلاع ندارند. این در حالی است­ که کودکان اجتنابی و هراسان از مدرسه، رفتار مقبولانه­‌تری دارند و معمولاً دارای شکایت­‌های گوناگونی هستند. والدین آنها نیز از رفتار کودک آگاه هستند و انرژی قابل توجهی را هر روز صبح برای بردن کودک به مدرسه، صرف می­‌کنند. در ادامه بعضی توصیه­‌ها به والدین کودکان هراسان از مدرسه، ارائه می­‌شود.

مدرسه هراسی

کودک را از لحاظ مسائل جسمانی بررسی کنید

اگر کودک شکایت‌­های جسمانی مانند دل‌درد یا سردرد دارد، نزد یک متخصص کودکان مسأله را بررسی کنید. به احتمال زیاد کودک از لحاظ جسمانی مشکل خاصی نداشته باشد اما در هر حال بهتر است که این موضوع را برای اطمینان خاطر مورد بررسی قرار دهید.

با کودک صحبت کنید

راجع به مسائلی که کودک را آزار می­‌دهند، با او صحبت کنید اما در عین حال کودک را متوجه این مسأله بکنید که در هر صورت باید به مدرسه برود. به یاد داشته باشید که بعضی از کودکان توانایی شرح مواردی که از آن در رنج هستند را ندارند، در نتیجه اگر احساس می­‌کنید که این مکالمه شما نتیجه­‌ای ندارد، آن را به اجبار ادامه ندهید. تنها چیزی که لازم است باور داشته باشید، این است که کودک شما توانایی حل این مشکل را دارد و شما نیز در این مسیر به او کمک خواهید کرد.

برای کودک سخنرانی نکنید

از بحث‌های طولانی با کودک در مورد مزایای مدرسه رفتن و اهمیت آن خودداری کنید. سخنرانی و نصیحت کردن هیچ کمکی نخواهد کرد و شاید مسائل را دشوارتر کند. هر گونه توجهی حتی توجه منفی می­‌تواند منجر به تقویت و حفظ مشکل شود.

به دنبال الگوهای تکرارشونده باشید

به دنبال الگوهای تکرارشونده شکایت‌های جسمانی کودک خود باشید. آیا کودک شما با سردرد یا دل‌درد بیدار می­­‌شود؟ آیا این شکایت­‌ها زمانی که مشغله­‌های زیادی دارد یا توجهش به مسائل دیگری معطوف شده است، همچنان ابراز می­­‌شوند؟ آیا در روزهای تعطیل نیز همچنان احساس کسالت دارد یا فقط در روزهایی که باید به مدرسه برود، چنین شکایت‌هایی را بیان می­‌کند؟ البته نباید از این شواهد برای مقصر کردن کودک خود استفاده کنید، بلکه باید به دنبال علت اصلی اجتناب کودک از رفتن و ماندن در مدرسه باشید.

با مسئولان مدرسه جلسه­‌ای داشته باشید

با مشاور و مسؤولان مدرسه در خصوص اجتناب کودک از مدرسه جلسه­‌ای داشته باشید. این جلسه این پیغام را به مسؤولان مدرسه خواهد داد که بدانند آنها نیز موظف هستند برای حل این مشکل تلاش کنند.

ماندن در خانه را جذاب نشان ندهید

به کودک نشان دهید که اگر به واقع بیمار است، باید با یک پزشک ملاقات کند و در تختخواب خود بماند. تلویزیون باید خاموش بماند و کودک حق تماشای آن را ندارد. اجازه ندهید در زمانی که بچه به بهانه­‌های مختلف از مدرسه رفتن امتناع می­‌کند، در خانه هر کاری که دوست دارد را انجام دهد.

در خانه یک فضای آموزشی را شبیه‌سازی کنید

اگر پس از تلاش طولانی، همچنان نتوانستید کودک را به مدرسه بفرستید و در خانه ماند، یک میز بیاورید و از کودک بخواهید که پشت آن قرار گیرد و شروع به خواندن یا نوشتن کند و کارهای معمول آن روز مدرسه را انجام دهد.

سیاست معافیت پزشکی تعیین کنید

برای مثال می­‌توانید با کودک این طور قرار بگذارید که در زمان ناراحتی و کسالت، تنها در صورتی از رفتن به مدرسه معاف خواهد شد که تب داشته باشد. در غیر این صورت اگر واقعاً حالش خوب نبود، مسؤولان مدرسه، پس از بررسی شرایط او می­‌توانند او را به خانه برگردانند. این قانون می‌­تواند شما را از خواهش­‌های صبحگاهی کودک برای معافیت از مدرسه رفتن در آن روز بخصوص خلاص کند. گاهی همین مشاجره‌­ها در مورد مدرسه رفتن یا نرفتن می­‌تواند برای این رفتار کودک به عنوان یک تقویت‌کننده عمل کند، چراکه او توجه بیشتری را با این رفتار جلب می‌­کند.

از کمک دیگران استفاده کنید

اگر شرایط به گونه‌­ای است که به تنهایی نمی­‌توانید از پس اصرار کودک برای امتناع از مدرسه رفتن برآیید، از افراد دیگر خانواده بخواهید که به شما کمک کنند و کنترل شرایط را برای مدتی به دست بگیرند. چراکه این شرایط می­‌تواند هیجانات زیادی را تحریک کرده و موقعیت را به سمت وخامت بیشتر بکشاند. شاید بهتر باشد خود را برای مدتی از داستان مجبور کردن کودک به رفتن به مدرسه کنار بگذارید و برای مثال از پدر بخواهید که هر روز او را به مدرسه ببرد. اگر در این بین، بحث اختلال اضطراب جدایی نیز مطرح باشد، درگیر شدن پدر برای بردن کودک به مدرسه می­‌تواند مؤثرتر باشد.

در نهایت باید گفت اگرچه قرار گرفتن در چنین شرایطی آن ­هم هر روز صبح ـ برای هر والدی خیلی دشوار است اما تلاش کنید در این زمان­‌ها خونسردی خود را حفظ کرده و به هیچ عنوان از تصمیم خود برای بردن کودک به مدرسه، کوتاه نیایید. در عین حال باید به صورت پشتیبانی‌کننده رفتار کنید (یعنی نسبت به ناراحتی و شکایات کودک خود اهمیت قائل شوید و برای مثال به او بگویید که بعد مدرسه، با هم به پزشک مراجعه خواهید کرد). به یاد داشته باشید که کودک شما باید به مدرسه برود. مدرسه مکانی است که او در آنجا به بلوغ ـ نه تنها از نظر هوشی بلکه از منظرهای اجتماعی و هیجانی ـ خواهد رسید. با رعایت موارد بالا و همین طور استفاده از کمک تخصصی روانشناسان بالینی کودک و نوجوان می‌توانید باور داشته باشید که کودک شما قادر خواهد بود به زودی بر ترس خود از رفتن به مدرسه غلبه کرده و حتی در شرایط سخت‌تر نیز عملکرد مطلوبی از خود نشان دهد.

منابع:

Markway, Barbara. September ۰۹, ۲۰۱۳. What to Do When Your Child Won’t Go to School. Retrived April ۳, ۲۰۱۶ from https://www.psychologytoday.com/blog/shyness-is-nice/۲۰۱۳۰۹/what-do-when-your-child-wont-go-school.
Davies, Leah. April ۲۰, ۲۰۱۱. Overcoming School Phobia. Retrived April ۳, ۲۰۱۶ from http://www.kellybear.com/TeacherArticles/TeacherTip۵۱.html.


OCD-Children.jpg

وسواس فکری عملی در کودکان

دوری باطل در یک اختلال! اختلالی که مختص دوران بزرگسالی نبوده و کودکان را حتی قبل از یک سالگی (به شکل گریه‌های مداوم) درگیر می‌کند. این اختلال به لحاظ دسته‌بندی در طبقه اختلالات اضطرابی قرار دارد. کودک به خاطر اضطرابش دست به اعمالی می‌زند ولی با ادامه یافتن این رفتارها، دوباره اضطرابش بالا می‌رود و این دور باطل ادامه می‌یابد. وسواس فکری عملی به صورت رفتارهای آیینی مثل ساختن یک برج و خراب کردن آن و دوباره ساختن و دوباره خراب کردن یا بازی کردن با یک قسمت خاص از پتو و خوابیدن تحت شرایطی خاص دیده می‌شود. همه این رفتارها برای آن است که اضطراب کودک پایین بیاید. گاه رفتارهای آیینی در سال بعد از بین می‌رود اما گاه این اختلال ادامه یافته و رفتارهای آیینی و افکار وسواسی تغییر ماهیت می‌دهند.
وسواس فکری عملی اختلالی است که پایه نوروبیولوژیک دارد؛ یعنی مغز روی فکر و عملکرد کودکان تأثیر می‌گذارد و مشخص می‌کند که کودک در شرایطی خاص چگونه فکر ‌کند. این اختلال همراه با اجبار و فکری مزاحم است و معمولاً روزی یک بار رخ می‌دهد. افکار وسواسی افکار، تکانه‌ها و تصاویر مزاحم و غیرارادی هستند که منجر به نگرانی، ترس و ناراحتی‌های غیرقابل تحمل می‌شوند.
از این رو افراد برای غلبه بر وسواس، رفتارهای متفاوتی از خود بروز می‌دهند تا اضطراب ناشی از وسواسشان کم شود. آنها با بروز رفتارهای آیینی اضطرابشان را کم می‌کنند. مثلاً مدام دست‌هایشان را می‌شویند یا قفل درها را چک می‌کنند. برخی رفتارهای آیینی قابل مشاهده هستند؛ مثل شستن دست‌ها. اما برخی رفتارها غیرقابل مشاهده است. مثلاً او به طور مداوم دعا یا یک وِرد را می‌خواند که از اتفاقات احتمالی در آینده پیشگیری کرده و اضطرابش را کاهش دهد اما همه این کاهش اضطراب‌ها موقتی است.
وسواس فکری عملی درمان قطعی ندارد اما کودکان در فرآیند درمان یاد می‌گیرند همان طور که با آلرژی و دیابت یا بیماری‌های مزمن مبارزه می‌کنند، نشانه‌های وسواس خود را نیز کنترل کنند.

نشانه‌های وسواس فکری عملی در کودکان

کودکان مبتلا به وسواس، افکار بدی به ذهنشان می‌رسد. همین باعث نگرانی و اضطرابشان شده و به طور مداوم درباره آن صحبت می‌کنند. مثلاً کودک از ترس اینکه کسی در رابشکند و وارد خانه شده و همه اعضای خانواده را از بین ببرد، مدام قفل درها و پنجره‌ها را چک کرده یا موقع خواب والدینش را مجبور به چک کردن قفل درها، آن هم در چند مرحله می‌کند. از دیگر افکار وسواسی معمول، ترس از میکروب‌ها است که به وسیله شستن مداوم دست‌ها ادامه می‌یابد و این کار وقت زیادی را از کودک می‌گیرد.
بنابراین ترس از آسیب، میکروب‌ها، شستن و چک کردن نشانه‌های معمول وسواس در کودکان است. وسواس می‌تواند به راه‌های بی‌شماری بروز کند. اختلال‌های دیگری نیز ممکن است با وسواس همراه شوند؛ مثل اختلال‌های اضطراب، افسردگی، دوقطبی، بیش‌فعالی همراه با نقص توجه، اختلالات خوردن، اختلالات طیف اوتیسم و اختلالات تیک/ سندرم تورت.
بدین لحاظ چندین اختلال که همراه با وسواس می‌شوند و شبیه وسواس هستند نیز می‌بایست توسط متخصصان سلامت روان درمان شوند، شامل اختلال بدشکلی بدنی، اختلال احتکار کردن، اختلال کندن مو، اختلال کندن پوست، جویدن ناخن، کندن پوست لب و حالت نشخوار مداوم.

درمان وسواس فکری عملی در کودکان

در حالی که درمان قطعی وسواس فکری عملی وجود نداد، درمان شناختی ـ رفتاری می‌تواند تا حدودی کودک را از علائم و نشانه‌های وسواس خلاص کند. البته برخی اوقات این درمان با دارودرمانی همراه می‌شود. بنابراین متخصصان روانشناسی و نیز متخصصان آموزش والدین می‌توانند به شما یاری رسانند که چگونه اختلال را کنترل کرده و با آن کنار بیایید. دارودرمانی هم نقش مهمی در کنترل وسواس بازی می‌کند. به‌خصوص وقتی کودک همراه با وسواس به اختلال دیگری مثل افسردگی مبتلا می‌شود، پزشک حتماً دارو تجویز می‌کند. گاه دارودرمانی می‌تواند رواندرمانی را سرعت ببخشد. چون بسیاری از این داروها اضطراب کودکان را هنگام رواندرمانی پایین می‌آورند و عملکرد مغزی او را بالا می‌برند. البته داروها می‌بایست صرفاً توسط پزشک متخصص تجویز شده و از مصرف خودسرانه آنها بپرهیزید.
درست است که وسواس درمان قطعی ندارد اما والدین در این زمینه کمک‌های زیادی می‌توانند به کودکشان کنند و آنها می‌بایست برخی از خط مشی‌ها را به کار گرفته تا کودکشان راحت‌تر با این مشکلات کنار آمده و بر نشانه‌های وسواس غلبه کند. در اینجا ما به چند خط مشی برای والدین اشاره می‌کنیم:
ـ کودکتان را موجودی وسواسی نپندارید. او کودکی است که مبتلا به اختلال وسواس است و این برچسب را مدام بر کارهایش نچسبانید.
ـ شما تنها نیستید و کودکان دیگری نیز به این اختلال مبتلا هستند. می‌توانید از خانواده‌های آنها راهنمایی بگیرید.
ـ آرام باشید! با کودکتان رفتاری آرام و محبت‌آمیز داشته باشید. واکنش به رفتارهای وسواسی کودک تنها منجر به وخیم تر شدن اوضاع و بیشتر شدن استرس او می‌شود.
ـ همیشه به روش آرام، واضح و مثبت با او صحبت کنید.
ـ هیچ وقت کودکتان را با هیچ کودک دیگری مقایسه نکنید.
ـ کودکتان را تشویق کنید تا بیشترین انرژی‌اش را برای فعالیت‌های لذت‌بخش صرف کند. مثل: ورزش، گوش دادن به موسیقی و…
ـ خودتان نیز بیشتر به فعالیت‌های لذت‌بخش مشغول شوید تا اینکه بر روی رفتارهای وسواس‌گونه کودکتان متمرکز شوید.
ـ لازم است که رفتارهای آیینی و نشانه‌های وسواس را بشناسید اما این آگاهی را زمینه‌ای برای مشغله ذهنی خود نسازید به طوری که بسیاری از رفتارهای طبیعی کودک را هم رفتاری وسواسی بپندارید.
ـ با دوستان و فامیل و همکاران مثل قبل ارتباط داشته باشید و روابط اجتماعی او را کم‌رنگ نکنید.
ـ هیچ وقت رفتارهای کودکتان را مورد قضاوت قرار ندهید.
ـ هیچ وقت برای کودکتان تصمیم نگیرید مگر آنکه او نتواند انتخاب درستی کند. سعی کنید با دادن حق انتخاب به او اعتماد به نفسش را بالا ببرید.
ـ هیچ وقت به کودکتان فشار نیاورید که افکار وسواسی و رفتارهای آیینی‌اش را کنار بگذارد. این کار تنها اضطراب او را بالا می‌برد و نشانه‌های اضطراب را شدت می‌بخشد. تنها با مشورت متخصص به او راهکار بدهید.
ـ مشکلات را قدم به قدم حل کنید. انعطاف‌پذیر باشید. تنها در یک زمان به روی یک تکلیف کار کنید.
ـ مسؤولان مدرسه را از بیماری کودکتان آگاه کنید. فوایدی در گفتن به پرسنل مدرسه وجود دارد. به علاوه، به یاد داشته باشید که ممکن است معلم‌ها اطلاعات کمی درباره وسواس فکری عملی داشته باشند. بنابراین شما نقش کلیدی در آگاه‌سازی مدرسه دارید. شما می‌توانید برخی منابع مثل کتاب، مجلات و… درباره وسواس را به مدرسه و معلم کودکتان بدهید تا درباره وسواس اطلاعات به دست آورند.

منابع:

Beyond ocd recourses get there. (۲۰۱۶). Helping A Child Who Has OCD. Retrieved from
Cobert, J. (۲۰۰۹). ۱۰۰ Questions & answers about your child’s ocd. Boston: Jones and Bartlett.


autism-1.jpg

اوتیسم چیست؟

بیشتر نوزادان و کودکان خردسال، موجوداتی اجتماعی هستند که برای شکوفا شدن و رشد، نیاز و تمایل به تماس با دیگران دارند. آنها لبخند می‌زنند، در آغوش دیگران می‌آیند، می‌خندند و به بازی‌هایی مثل دالی‌بازی مشتاقانه پاسخ می‌دهند اما گاه کودک به این شکل تعامل برقرار نمی‌کند. در عوض، به نظر می‌رسد در دنیای خویش است و با رفتارهای تکراری و عجیب و غریب و مشکلات در برقراری ارتباط باعث نگرانی والدین می‌شود. اینها خصوصیات یک اختلال به نام «اوتیسم»است. اوتیسم یا درخودماندگی را بیشتر می‌توان یک اختلال نورولوژیکی که خود را در سال‌های اولیه کودکی (۳ سال آغازین کودکی) نمایان می‌کند، معرفی کرد. این اختلال باعث می‌شود که مغز نتواند در زمینه رفتارهای اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی به درستی عمل کند و مانع او برای یادگیری چگونگی ارتباط و تعامل با دیگران به طور اجتماعی می‌شود. کودکان و بزرگسالان اوتیستیک در زمینه ارتباط کلامی و غیرکلامی، رفتارهای اجتماعی و بازی‌های نمادین دارای مشکل هستند. (خوشابی، ۹۲ و حکیم شوشتری، ۹۳) شیوع این بیماری در سال‌های اخیر شدت یافته و به ۱ در ۱۵۰ نفر رسیده است. (پیوسته‌گر و همکاران، ۹۳) اوتیسم در سنین خردسالی قابل‌تشخیص است. این بیماری اغلب زمانی کشف می‌‌شود که والدین نگران ناشنوایی کودک می‌شوند، کودک هنوز صحبت نمی‌کند، به آغوش والدین یا دیگران نمی‌رود و در برخی موارد، ارتباط چشمی ندارد. همچنین ممکن است رفتارهای عجیب مثل تکان‌ دادن خود، حرکات دست یا نیاز وسواس‌گونه به حفظ نظم و ترتیب نشان دهد. برخی از کودکان مبتلا به اوتیسم اصلاً صحبت نمی‌کنند و مشکلات شدید تکلمی دارند. کودکانی که صحبت می‌کنند نیز ممکن است شعرگونه حرف بزنند، پژواک کلام داشته باشند (تکرار کلام خود مثل پژواک) و به خودشان به صورت «او» (سوم شخص) اشاره کنند یا از زبان عجیبی استفاده کنند. آنها اصرار به یکسانی داشته و در مقابل تغییر مقاوم هستند. خنده و گریه بی‌دلیل دارند یا بدون علت مشخص نگران و مضطرب می‌شوند. به روش آموزش معمول پاسخ نمی‌دهند، با اسباب‌بازی درست بازی نمی‌کنند، چرخیدن و تاب خوردن را خیلی دوست دارند، احساس درد کمتر یا بیشتر از حد دارند، از خطرات نمی‌ترسند و پرتحرک یا کم‌تحرک هستند. شدت اوتیسم از خفیف تا شدید متفاوت است. بعضی از این کودکان بسیار باهوش هستند و هر چند مشکلاتی در تطابق با مدرسه دارند، در مدرسه عملکرد خوبی از خود نشان می‌دهند. آنها ممکن است در بزرگسالی قادر به زندگی مستقل باشند. سایر کودکان اوتیستیک ممکن است استعداد فوق‌العاده‌ای در هنر، موسیقی یا موارد دیگر نشان دهند. علت اوتیسم ناشناخته است؛ اگرچه تئوری‌های جدید، وجود مشکلی در عملکرد یا ساختمان سیستم عصبی مرکزی را علت آن می‌دانند. از آنجایی که توارث از عوامل مهم در بروز این بیماری است، وجود یک خواهر یا برادر بیمار، احتمال ابتلای فرزند بعدی را افزایش می‌دهد.کودکان مبتلا به اوتیسم نیازمند ارزیابی جامع و برنامه‌های رفتاری و آموزشی ویژه هستند. بعضی از کودکان اوتیستیک ممکن است از درمان دارویی نیز بهره ببرند. روانپزشکان کودک و نوجوان برای تشخیص اوتیسم و کمک به خانواده‌ها در طراحی و اجرای برنامه درمانی مناسب آموزش می‌بینند. آنها می‌توانند به خانواده‌ها در انطباق با استرس ناشی از وجود کودک اوتیستیک کمک کنند. اگرچه اوتیسم درمان قطعی ندارد، درمان مناسب می‌تواند اثری مثبت بر تکامل کودک بگذارد و موجب کاهش کلی رفتارهای ایذایی و علائم بیماری شود. دلیل این بیماری به درستی مشخص نیست اما مسلم است که این کودکان نیاز به آموزش و کمک دارند. از جمله درمان‌هایی که برای آنها می‌توان در نظر گرفت، عبارتند از: دارودرمانی، رفتاردرمانی، گفتاردرمانی، کاردرمانی، آموزش تربیت شنیداری و آموزش یکپارچگی حسی.
برداشت کودکان اوتیسم از جهان، با برداشت ما کاملاً متفاوت است. مؤثرترین روش برای شناخت کودک این است که مدت زمان کوتاهی را در ابتدای ملاقاتمان با او بگذرانیم و عکس‌العمل او را در یک موقعیت ملاحظه کنیم. سعی کنید وارد دنیای کودک شوید، نه اینکه او را وادار به انجام فعالیتی کنید که شما می‌خواهید. برای چند لحظه سعی کنید بفهمید او از چه چیزی لذت می‌برد. آنچه او انجام می‌دهد، شما هم تکرار کنید. برای بعضی از بچه‌ها استفاده همزمان از چند حس مشکل است، بنابراین اگر آنها در حال نگاه کردن به چیزی هستند، شاید نتوانند کلمه به کلمه به حرف‌های شما توجه داشته باشند. نقش خانواده در روند بهبود و یادگیری مهارت این کودکان بسیار پررنگ است و با استفاده از روش‌هایی ساده می‌توانند کار مشاور و درمانگر را تسهیل بخشند، از جمله این روش‌ها عبارتند از:

ماساژ دادن: ماساژ دادن قسمتی از بدن کودک که آن را تکان می‌دهد، می‌تواند روش مؤثری برای کمک به متمرکز شدن حواس او باشد. این استراتژی ساده، اغلب خیلی تأثیرگذار است.

الگودهی: خیلی از کودکان در شروع کار با مشکل مواجه می‌شوند. به کودک اجازه دهید شما را تماشا کند و چندین بار حرکات را انجام دهید. بعضی اوقات انجام حرکت هم‌زمان با کودک مفید است. برای مثال، کودکی که قادر نیست از روی صندلی بلند شود، اگر شما کنارش بنشینید و بگویید «حالا با هم بلند می‌شویم» و بعد با او بلند شوید، قادر خواهد بود این کار را انجام دهد.

ریتم و موسیقی: برای بعضی از بچه‌ها، خواندن یک آواز با یک آهنگ مناسب یا شمردن برای شروع و ادامه دادن یک حرکت مفید است. برای مثال اگر کودکان آهنگ مخصوصی را در زمان مناسبی می‌خوانند، شما با زدن ضربه با دستانتان روی میز و گفتن ۱، ۲، ۳ به حرکتشان کمک کنید.

تمرین فیزیکی: بعد از ورزش‌های قدرتی فیزیکی، بعضی از بچه‌ها قادرند برای مدتی اندام را به طور مؤثرتری هماهنگ کنند.
اوتیسم بیماری شایع قرن ما است که در کودکی تشخیص داده می‌شود. با تشخیص به‌موقع و انتخاب مناسب راهکارهای درمانی می‌توان به این کودکان در یادگیری مهارت‌های لازم برای زندگی یاری رساند.

منابع:

احسن‌زاده، اکبر، صالحی، معصومه، قسیسین، لیلا، بهرامی، اکبر و هاشمی، هدیه. (۱۳۹۰). بررسی و مقایسه حوادث دوران رشد در کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم و کودکان طبیعی، نشریه پژوهش در علوم توانبخشی، ۵، ۶۵۱—۶۴۰.
سرابی، ملیحه، حسن آبادی، حسین، مشهدی علی و اصغری نکاح، سیدمحسن. (۱۳۹۱). تأثیر برنامه «آموزش والدین و پروراندن مهارت‌ها» بر استرس مادران کودکان مبتلا به اوتیسم، فصلنامه خانواده‌پژوهی، ۸، ۲۷۲-۲۶۱.
راهکارهایی برای آموزش کودکان اوتیسم
خوشابی، کتایون. (۱۳۹۲). اوتیسم چیست؟
حکیم شوشتری، میترا (۱۳۹۳)
اوتیسم چیست؟ آیا اوتیسم درمان می‌شود؟ سایت روانپزشکان.


children-3.jpg
مرداد ۲۹, ۱۳۹۵

درمان خودارضایی در کودکان

خود ارضایی در کودکان به عنوان یک مسأله شایع اما تابو همواره مطرح است. سؤالی که ممکن است پیش بیاید، این است که چه عواملی سبب می‌شوند کودک بیشتر خودارضایی کند؟

در این مقاله به این عوامل پرداخته شده است.

خودارضایی یکی از رفتارهای شایع دوران کودکی است که بسیاری از کودکان آن را تجربه می‌کنند. مواردی که در خودارضایی کودکان باید بررسی شوند، عبارتند از: وجود انگل‌های روده‌ای، عفونت‌های ادراری، عدم رعایت بهداشت پس از دفع مدفوع، نوازش‌های بی‌مورد و غلط، مالش دادن بدن، دستکاری آلت تناسلی، بیماری پوستی و قارچی ناحیه تناسلی، شستشوی افراطی ناحیه تناسلی، مواجه شدن با صحنه‌های جنسی، محرومیت از محبت والدین، انزوا و تنهایی، اضطرب و عصبی بودن.

علت خود ارضایی در کودکان

وجود انگل‌های روده‌ای

بعضی از کودکان انگل روده‌ای مثل کرمک (اکسیور) دارند. شب‌هنگام کرمک از روده به خارج از مقعد حرکت می‌کند و سبب التهاب و خارش ناحیه مقعد و اطراف دستگاه تناسلی کودک می‌شود. خارش این ناحیه سبب تحریک ناحیه تناسلی و احساس لذت می‌شود که خود می‌تواند مقدمه‌ای جهت شروع خودارضایی باشد.

عفونت‌های ادراری

کودکان، به‌خصوص دختربچه‌ها به علت فیزیولوژی کوتاه مجاری ادراری بیشتر در معرض عفونت‌های ادراری هستند. عفونت سبب التهاب و احساس سوزش و خارش ناحیه تناسلی می‌شود و ممکن است کودک با خارش این ناحیه به احساس لذت دست یابد. تکرار این مسأله ممکن است سبب ایجاد خودارضایی در کودک شود.
عدم رعایت بهداشت پس از دفع مدفوع

کودکان به‌خصوص دخترها به علت نزدیکی مقعد و آلت تناسلی در صورتی که پس از دفع مدفوع، شستشو و نظافت کامل در آنها صورت نگیرد، ممکن است باقیمانده مدفوع باعث سوزش، خارش و التهاب در این ناحیه شود و کودک با خاراندن این ناحیه و احساس لذت خودارضایی کند.

نوازش‌های بی‌مورد و غلط

برخی از مادران یا مراقبین کودک در جهت خنداندن کودک آنها را قلقلک می‌دهند. نوازش بیش از حد ناحیه تناسلی، شکم و کشاله ران می‌تواند سبب تحریک ناحیه تناسلی، ایجاد لذت و خودارضایی در کودکان شود.

مالش دادن بدن

حرکاتی مانند خوابیدن روی شکم، مالیدن خود به زمین یا اشیای سخت مثل عروسک، تشک و… درکودک امری عادی و طبیعی است. این حرکات بیشتر به صورت بازی و تفریح و سرگرمی انجام می‌شود اما همین اصطکاک و مالش افراطی ناحیه تناسلی ممکن است سبب تحریک جنسی کودک شود و با تکرار به خودارضایی تبدیل شود.

دستکاری آلت تناسلی

برخی از کودکان و حتی والدین هنگام تعویض پوشک با آلت تناسلی کودک خود بازی می‌کنند که این ممکن است باعث بروز خودارضایی در کودک شود.

بیماری پوستی و قارچی ناحیه تناسلی

برخی بیماری‌های پوستی روی آلت تناسلی مانند کهیر و ناراحتی‌های قارچی مانند کاندیدا در ناحیه تناسلی می‌تواند باعث التهاب، خارش و تحریک ناحیه تناسلی شود و به خودارضایی بینجامد.

شستشوی افراطی ناحیه تناسلی

برخی از والدین به‌خصوص والدینی که وسواس در شستشوی کودک دارند، هنگام شستشوی کودک در حمام یا هنگام تعویض پوشک کودک وسواس به خرج می‌دهند. این تحریک و تماس ممکن است سبب تحریک ناحیه تناسلی کودک و خودارضایی شود.

مواجه شدن با صحنه‌های جنسی

کودکانی که شاهد روابط جنسی والدین خود یا دیگران بوده‌اند یا به آنها فیلم جنسی نشان داده شده و مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفته‌اند، بیشتر در معرض خودارضایی هستند.

محرومیت از محبت والدین

کودکانی که به دلایل متعددی چون فوت والدین، جدایی و طلاق، غیبت‌های طولانی والدین و بیماری‌های جسمی و روحی شدید از عاطفه و مهر و محبت والدین به‌خصوص مادر بهره کافی نبرند، احساس انزوا و تنهایی می‌کنند و برای آرامش و تسکین خود راهی جستجو می‌کنند که یکی از این راه‌ها خودارضایی است.

انزوا و تنهایی

کودکانی که نتوانند با اجتماع ارتباط مطلوبی داشته باشند و از بازی با همسن و سالان خود به لذت و شادی نرسند یا همبازی مناسبی ندارند، احساس ناکامی، سرباری و طردشدگی دارند و به دنبال راهی جهت کسب لذت برمی‌آیند. خودارضایی یکی از آسان‌ترین راه‌ها است.

اضطراب

کودکانی که به هر دلیل از اضطراب رنج می‌برند، برای مثال اضطراب جدایی، اضطراب امتحان، ترس از مدرسه، ترس از جمع، انواع فوبیاها و ترس‌های بیمارگونه برای رهایی از اضطراب و ترس ممکن است به خودارضایی رو آورند.

عصبی بودن

کودکانی که با هر مسأله‌ای دچار انفجار هیجانات می‌شوند، ممکن است خودارضایی اضطرارگونه داشته باشند.

راهکارها و درمان خودارضایی کودکان

در شستشوی کودک دقت لازم را به عمل آورند اما وسواس نداشته باشند.
اگر بیماری پوستی در کودک وجود دارد، آن را درمان نمایند.
در مورد پوشش کودک خود دقت لازم را داشته باشند.
به کودک محبت و توجه کافی مبذول کنند.
در منزل آرامش برقرار کنند.
روابط احتماعی کودک راگسترش دهند و از تنهایی کودک جلوگیری کنند.
مراقب حفظ حریم و جدایی اتاق خواب کودک باشند.

منابع:

امین‌زاده، مجتبی. (۱۳۸۹). مسائل جنسی کودکان: تعلیم و تربیت فرزندان (چاپ جهارم). تهران: نشر قطره.

د فریتاس، کریستال. (۱۳۹۳). کلیدهای آموزش و مراقبت از سلامت جنسی در کودکان و نوجوانان (ترجمه سارا طوسی). تهران: صابرین.



قلدری

براساس تحقیقی در دانشگاه میشیگان در مورد کودکان مبتلا به بیش فعالی و نقص توجه به نتایجی درباره عوارض مصرف داروهای مربوطه به خصوص ریتالین دست یافتند.

از دیرباز می دانستیم که کودکان ADHD سخت تر از کودکان دیگر می توانند برای خود دوست پیدا کنند و آن دوستی را حفظ کنند و گاهی نیز قربانی همسالان خود نیز می شوند.

این تحقیق به مدت ۴ سال بر روی ۵۰۰۰ دانش آموز دبیرستان و راهنمایی انجام گرفت که حدود ۱۵ درصد آنها ADHD داشتند و در ۱۲ ماه قبل ۴% از محرک ها برای آنها تجویز شده که ۲۰% آنها دارو را دریافت می کردند ولی مصرف نمی کردند یا آن را فروخته بودند یا به همسالان و افراد دیگر داده بودند و حدود نیمی از آنها داروی خود را مصرف می کردند. همچنین تعداد کمی از این دانش آموزان درخواست تغییر دارو دادند.

با توجه به اینکه تشخیص ADHD عواقب مادام العمری دارد و این عواقب به بزرگسالی نیز انتقال می یابد و اثرات اجتماعی آن بر یک طیف گسترده ای از مردم تاثیر می گذارد پس این افراد در انزوا زندگی نمی کنند. میان سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱ افزایش ۴۲ درصدی تشخیص ADHD در آمریکا داشتیم و میان سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ افزایش ۲۷ درصدی مصرف داروهای محرک برای درمان را داشتیم.

این تحقیق مبنی بر این نیست که خانواده ها نگران مصرف داروی فرزندان خود باشند و داروها را قطع کنند بلکه فقط نظارت دقیق تر داشته باشند و با فرزندان خود صحبت کنند که این داروها فقط برای درمان آنهاست و نباید به دیگران بدهند.

کودکان و نوجوانانی که داروهای محرک برای درمان مصرف می کنند به خصوص ریتالین باید تحت نظارت باشند چون امکان دارد این داروها را مصرف نکنند و به دیگران و همسالان خود بدهند که این هم باعث این می شود که مورد اذیت و آزار همسالان و دیگران قرار بگیرند و هم خود درمان نشوند و علاوه بر اینکه این عوارض را با خود به بزرگسالی می برند همچنین قلدری در میان همسالان خود می کنند و یا قربانی قلدری دیگران می شوند.

این را هم به یاد داشته باشیم بچه های مبتلا به ADHD کمتر تلاش نمی کنند درست این است که آنها اگر بهتر می توانستند انجام می دادند بنابراین با حمایت و درمان صحیح آنها می توانند بر این نقصان خود غلبه کنند.

منبع:

University of Michigan

ADHD meds may be a prescription for bullying

۲۰۱۶ June 16

 

تهیه شده در مجله سلامت روان اکسیر

نویسنده: بهناز خدادادیان


خرداد ۲۱, ۱۳۹۵

اختلال خواندن

این یافته بسیار مهم است، چرا که چگونگی کارکرد مغز را در تکلیف پیچیده ای همچون خواندن آشکار می کند و ملاحظات قابل توجهی برای درمان اختلالات یادگیری از جمله اختلال خواندن دارد.

محققین این مطالعه، لوری و همکارانش می گویند که خوانندگان ابتدایی سعی می کنند تا کلماتی که می خوانند را بازتولید آوایی کنند و این کار را بسیار سخت و طولانی می کند، پس از باز تولید آوایی در اولی مراحل یادگیری این مرحله برای سریع تر پیش رفتن و تند خواندن جای خود را به بازتولید دیداری می دهد.

خوانندگان ماهر نیز در زمانی که به کلمات مشکلی برخورد می کنند آن را به صورت آوایی پردازش و باز تولید میکنند. اما زمانی که به یک خواننده ماهر تبدیل شوید دیگر نیازی نیست باز تولید آوایی صورت گیرد بلکه کلمات به صورت دیداری آشنا هستند. لوری توضیح می دهد که: ما در مغز مناطق مختلفی را برای هر یک از اجزای خواندن مشخص کرده ایم. منطقه ای که کلمات را به صورت دیداری پردازش می کند از منطقه ای که بصورت آوایی تولید میکند متفاوت است.

لوری و همکارانش آزمایش بازشناسی کلمات را بر روی ۲۷ شرکت کننده داوطلب در دو آزمایش جدا با استفاده از تصویر برداری FMRI انجام دادند. آنها مشاهده کردند که حتی کلماتی که تلفظ صوتی یکسانی داشت ولی معنا و تصویر متفاوتی داشت ( hare و hair) نورون های متفاوتی را در یک منطقه خاص از مغز فعال کردند. اگر پردازش کلمات در این منطقه از مغز بر اساس صدا می بود انتظار می رفت تا در این آزمایش نورون های یکسانی فعال شوند.

لوری بیان می کند در این منطقه از مغز کلمات به صورت بینایی پردازش می شوند نه صوتی. همچنین محققین منطقه ای را پیدا کردند که در آن دو کلمه hare و hair نورون های یکسانی را فعال کرد.

نویسنده این پژوهش توضیح می دهد که در مغز یک منطقه برای پردازش دیداری و یک منطقه برای پردازش صوتی وجود دارد.

در مطالعات گذشته بیان شده بود که هر دو پردازش بینایی و صوتی در یک منطقه انجام می گیرد. در این تحقیق مشخص شد که این دو در مناطق جدایی پردازش می شود.

این یافته توضیح می دهد که چرا افراد مبتلا به خوانش پریشی در خواندن بسیار آرام هستند و با زحمت متن را می خوانند. این امر به دلیل است که یادگیری اولیه صوتی در این افراد سریع و نرمال است ولی در بازشناسی دیداری بعدی مشکل دارند و این امر برای آنها دشوار است.

منبع تحقیق:

Laurie S. Glezer, Guinevere Eden, Xiong Jiang, Megan Luetje, Eileen Napoliello, Judy Kim, Maximilian Riesenhuber. Uncovering phonological and orthographic selectivity across the reading network using fMRI-RA. NeuroImage, ۲۰۱۶; DOI:10.1016/j.neuroimage.2016.05.072

تاریخ انتشار:

پنج شنبه ۲۰ خرداد

تهیه شده در مجله سلامت روان اکسیر

نویسنده: حمید احدی


خرداد ۳, ۱۳۹۵

نافرمانی مقابله ای

اختلال نافرمانی مقابله ای (Oppotional Defiant Disorder) از اختلالات رفتار ایذایی به شمار می رود. این ختلال با الگوی ثابت رفتار منفی کارانه، نافرمانی و خصمانه، نسبت به اولیای قدرت (همانند والدین و معلم) و نیز توانایی برای قبول مسئولیت اشتباهات خود و ملامت دیگران مشخص است. مطالعات همه گیرشناسی صفات منفی کارانه در جمعیت غیر کلینیکی، این صفات را در ۱۶ تا ۲۲ درصد کودکان دبستانی گزارش نموده است.

طبق راهنمای تشخیصي و آماري اختلال هاي روانی ويرايش پنجم (DSM-5) میزان شیوع این اختلال بین ۲ تا ۱۶ درصد است ( انجمن روانپزشکی آمریکا، ۲۰۰۲) که در حدود ۶ تا ۱۰ درصد از آنان نیازمند مداخله هستند ( کاپلان و سادوک،۲۰۰۳).

ارجمندی راد و همکاران (۱۳۹۲) پژوهشی با عنوان ” بررسی اثر بخشی قصه درمانی بر کاهش علائم کودکان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابله ای ” منتشر کردند.

شواهد نشان می دهد اختلال نافرمانی لجبازی دوران کودکی با اختلالات شخصیتی، مشکلات تحصیلی، اجتماعی در سنین بالاتر مرتبط است (کاپلان و سادوک، ۲۰۰۳). همچنین این کودکان پرخاشگر، از سوی همسالان خود طرد شده، از نظر تحصیلی عملکرد ضعیفی داشته و در معرض خطر بزهکاری در دوره نوجوانی و اخراج از مدرسه قرار دارند (چارسیا و سونگ یانگ، ۲۰۰۶).
این اختلال ممکن است از ۳ سالگی شروع شود، ولی معمولا تا ۸ سالگی آغاز می شود. سن بروز آن معمولا بین ۸ تا ۱۲ سالگی است و شیوع آن قبل از سن بلوغ، در پسران بیشتر است (کاپلان و سادوک، ۲۰۰۵؛ نک، کازدین، هییریپی و کسلر، ۲۰۰۷). ولی نرخ شیوع آن در طول دوره نوجوانی در دختران و پسران برابر است (لوبر و همکاران، ۲۰۰۹).

این پژوهش در چهارچوب طرح آزمایشی، ۲۰ نفر از دانش آموزان پایه چهارم و پنجم ابتدایی که بر اساس فهرست رفتاری کودک (BCLC) و فرم گزارش معلم (TRF) با علائم اختلال نافرمانی مقابله ای تشخیص داده شده بودند انتخاب شده و به شکل تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند . طرح پژوهش از نوع پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بوده است . گروه آزمایش به مدت ١٢ جلسه ٤٥ دقیقه ای دو مرتبه در هفته تحت قصه درمانی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که قصه درمانی موجب کاهش علائم اختلال نافرمانی مقابله ای و بی اعتنایی در کودکان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابله ای می شود و قابلیت کاربرد قصه درمانی را در درمان مشکلات رفتاری کودکان نشان داد.

حکایت و قصه در فرآیند درمان عرصه ای را فراهم می آورد که مراجع می تواند قصه ی زندگی خودش را به آن فراافکند و به مضمون قصه، معنای واقعی ببخشد. قدرتمندترین مکانیزمی که در این جا عمل می کند، شاید همانندسازی باشد. به این معنی که مراجع خودش را در جایگاه و نقش شخصیت اصلی قصه قرار داده و سعی می کند که آنچه شخصیت داستان انجام داده یا از انجام آن سر باز زده را تقلید کند. چنانچه قصه سربسته بوده و به اندازه ی مناسب مبهم باقی بماند، ممکن است مراجع فرافکنی نموده و برای یافتن راه حلی برای تعارض خاصی که در قصه نقل شده است تلاش کند.

شاید مهمترین نقشی که قصه یا اسطوره در درمان ایفا می کند، همگانی و جهانی جلوه دادن مشکلاتی است که مراجع با آن ها دست و پنجه نرم می کند. بنابراین مراجع احساس نمی کند که تنها است و مشکلش خاص، منحصربفرد و غیرقابل حل است. این همان پدیده ای است که در فرایند گروه درمانی به خوبی شناخته شده و یکی از مزیت های گروه درمانی محسوب می شود. چرا

که همگانی دیدن مشکل و شریک شدن تجارب فردی، همواره یکی از عوامل درمانی بسیار مؤثر گزارش شده است. حکایت یا قصه در وهله ی اول به مراجع می گوید که او تنها نیست که اینگونه

مشکلات را تجربه کرده است و چنین احساسی دارد، بلکه دیگران هم قبل از او چنین مشکلاتی داشته اند. فهم این نکته اغلب درد و ناراحتی را بطور معناداری کاهش داده و به فرد کمک می کند تا همانند دیگران برای یافتن راه حلی برای مشکل خود تلاش نماید. قصه چهار قلمرو از وجود انسان را تحت تأثیر قرار می دهند: قلمرو شناختی، قلمرو عاطفی، قلمرو بین فردی، قلمرو شخصی. ما به قصه، استعاره و تمثیل نیاز داریم تا چیزی را که قابل دیدن یا لمس کردن نیست، خوب درک کنیم، در غیر اینصورت آن را فراموش می کنیم. براساس نظریه ی شناختی- رفتاری، پردازش های شناختی نقش بسیار مهمی در به راه اندازی، نگه داری و مدیریت احساسات و هیجانات (مثل افسردگی، خشم، پرخاشگری و عصبانیت) در افراد ایفا می کنند. بنابراین قصه ها می توانند به شنونده نگرش و نظام باورهای جدیدی ارائه کند و بواسطه ی همین ویژگی، تمثیل و قصه جایگاه ممتازی در شناخت درمانی دارند.

قصه، جان مایه تخیل فعال است و مجموعه ای از حواس کودک ر ا به کار می گیرد. در قصه درمانی یک درمانگر آگاه، هوشمند و خلاق به دلیل آشنایی با ساختار قصه با دقت علمی بیشتری موضوع را پیگیری می کند و قصه ای مناسب برای نقل برمی گزیند و کودکان نیازمند به آرامش را مداوا می نماید.

منبع:

– ارجمندی راد، ش.، دلگشاد، ئ.، زمانی علویجه، م. ( ۱۳۹۲). بررسی اثربخشی قصه درمانی بر کاهش علائم مبتلا به اختلال نافرمانی مقابله ای. دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی تبریز.

– قصه درمانی، دکتر علی صاحبی

نویسنده: کوثر کسائیان

 


Dyslexia-.jpg

نارسا خوانی
نارسا خوانی

اختلال در خواندن، یکی از اختلالات یادگیری ویژه است. با وجود تحقیقات متعددی که برای یافتن علت آن انجام گرفته، هنوز یک نتیجه ی قطعی در این مورد به دست نیامده است. به بسیاری از دانش آموزانی که دارای اختلال خواندن هستند، متاسفانه برچسب کودن، کم ذهن، عقب مانده و امثال آن زده می شود که هیچ کدام صحیح نیستند. این دانش آموزان به علت مشکلی که در خواندن دارند، نمی توانند کتاب های درس علوم، ریاضی و امثال آن را بخوانند و بنابراین در آن درس ها نیز با مشکلاتی رو به رو می شوند. اگرچه نمی توان ویژگی های صد در صد مشابهی را در این گونه کودکان مشاهده کرد، اما می توان گفت اغلب آن ها ویژگی های زیر را دارند:

۱) بیش تر این کودکان پسر هستند. بنابر برخی تحقیقات، تعداد پسرانی که این مشکل را دارند، چهار برابر دختران است.

۲) در کلاس های درس غالبا مشکلات رفتاری دارند.

۳) تمایل به خواندن ندارند.

۴) قادر نیستند یک دایره ی لغات بینایی ایجاد کنند.

۵) دامنه ی توجه شان کوتاه است.

۶) در تمرکز، مشکل دارند.

۷) معمولا در مدرسه افت تحصیلی دارند.

۸) معمولا دارای مشکلات جسمی مانند ضعف بینایی و شنوایی هستند.

۹) اغلب شان مسائل هیجانی دارند.

۱۰) احساس ناامیدی، بی لیاقتی و کم جراتی می کنند.

۱۱) در خواندن شفاهی و کلامی تردید می کنند و گاه دچار لکنت می شوند.

۱۲) هنگام خواندن، به جای این که چشم هایشان را تکان دهند، سرشان را حرکت می دهند.

۱۳) کلمه به کلمه می خوانند.

۱۴) به زحمت، با صدای کشیده و لحن یکنواخت می خوانند.

۱۵) به نقطه گذاری ها توجه ندارند و از توجه کردن به معنی کلمات غافل اند.

۱۶) وقتی مطلبی را آهسته می خوانند، لب های شان را تکان می دهند یا در ذهن شان کلمات را می خوانند.

۱۷) واژه ها را غیرمرتبط با محتوا و غیرمرتبط با عناصر آوایی حدس می زنند.

۱۸) کلماتی را که تازه خوانده اند، جا به جا یا تکرار می کنند.

۱۹) حافظه ی دیداری و شنیداری شان ضعیف است.

۲۰) فاقد تمیز و تشخیص کافی شنیداری هستند.

۲۱) محیط خانوادگی شان برای موفقیت در مدرسه به آن ها فشار می آورد و یا این که نگرش منفی افراطی به عملکرد مدرسه دارند.

۲۲) در مدرسه سازگاری مناسبی ندارند.

۲۳) رشد اجتماعی کافی ندارند.

منبع: درمان اختلالات خواندن / نوشته ی دکتر مصطفی تبریزی، علیرضا تبریزی، نرگس تبریزی.

الهه عبدالرحمانی / دپارتمان بازی درمانی


hyper1.jpg

بیش فعالی و نقص توجه
بیش فعالی و نقص توجه

امروزه بسیاری از مادران و پدران از شیطنت بسیار زیاد كودكانشان شكایت دارند. آنها اظهار می‌دارند كه فرزندشان مرتب در حال حركت و فعالیت است و نوعی حالت بی‌قراری و ناآرامی در او مشاهده می‌كنند. برخی از این والدین از فقدان تمركز حواس و ضعف درسی كودك نیز صحبت می‌كنند. آنها علت این فعالیت‌ بیش از اندازه را نمی‌دانند و مرتب فرزندشان را مورد سرزنش قرار می‌دهند. این كودكان بعضا مورد انتقاد و تنبیه بسیار زیاد قرار می‌گیرند.
عده‌ای از پدر و مادرها كنترل خود را از دست می‌دهند و این كودكان را به شدت كتك می‌زنند یا آنها را مورد تهدید قرار می‌دهند. در این نوشتار سعی شده است پدیده بیش فعالی در كودكان توضیح داده و راه‌های برخورد مناسب با این حالت ارائه شود.اختلال بیش‌فعالی كه در اغلب موارد با نقص توجه همراه است، معمولا در دوران كودكی بروز می‌كند. كودكان بیش فعال همان گونه كه از این عنوان بر میآید بسیار پرتحرك‌اند و نمی‌توانند یكجا آرام باشند.
كودكان بیش فعال در مورد كارها و اشیایی كه به طور طبیعی باید در برابر آنها احساس خطر كنند، خطری احساس نمی‌كنند، اختلالات سلوك در این كودكان بعضا دیده می‌شود، مثلا بعضی از آنها رفتارهای پرخاشگرانه دارند و برای آسیب رساندن به دیگران آنان را تهدید می‌كنند. بعضی دیگر در اعمالی چون سرقت و تقلب به طور كلی كارهایی كه تخلف از قوانین و مقررات محسوب می‌شود، ‌شركت می‌كنند. كودكان بیش‌فعالی كه دچار نقص توجه هستند، در تحصیل با مشكل مواجهند. دامنه توجه در آنها بسیار محدود است و به همین علت نمی‌توانند تمركز لازم را در حین درس خواندن داشته باشند. این كودكان به سرعت حواسشان پرت می‌شود و به كوچكترین محرك بیرونی واكنش نشان می‌دهند.
در نتیجه عملكرد تحصیلی آنان پایین می‌آید و در یادگیری دچار مشكل می‌شوند. از لحاظ اجتماعی، كودكان بیش‌فعال تاثیر مثبتی بر دیگران نمی‌گذارند و مرتب مورد انتقاد قرار می‌گیرند.
آنها به دلیل دقت پایین، اغلب دچار اشتباه می‌شوند و انتقاد دیگران را نسبت به خود برمی‌انگیزند. این بچه‌ها به جزئیات مسائل توجهی ندارند. حتی در بازی‌ها نیز با دشواری رو برو می‌شوند و در ارتباط خود با بچه‌های دیگر مشكل پیدا می‌كنند. اغلب از دستورالعمل‌ها پیروی نمی‌كنند و از عهده تكالیف مدرسه و سایر كارها و وظایف بر نمی‌آیند. آنان از درگیر شدن با تكالیفی كه مستلزم تلاش ذهنی مداوم است، می‌پرهیزند.
اغلب، وسایل خود را گم می‌كنند و دچار فراموشكار‌ی‌اند. به طور افراطی حرف می‌زنند و پیش از تمام شدن پرسش‌ها پاسخ می‌دهند.
منتظر نوبت ماندن برایشان دشوار است و بسیاری اوقات مزاحم كار دیگران می‌شوند.
نقش والدین در كمك به كودكان بیش فعال

والدین در قدم اول بایستی راجع به تشخیص مطمئن باشند و به فرزندان خود برچسب نادرست نزنند.
انرژی اضافه این كودكان باید از طریق فعالیت‌های مثبت، از جمله ورزش كردن، مصرف شود. بهتر است آنها را برای بازی به زمین‌های بزرگ برد و اجازه داد كه به فعالیت‌هایی لذت‌‌بخشی بپردازند.

 والدین به خاطر داشته باشند كه این كودكان را به هیچ‌وجه تنبیه نكنند. زیرا رفتارهای انتقام‌جویانه‌ از آنها سر خواهد زد. بهتر است با آنان مودبانه و با محبت رفتار نمایند البته در برخورد با سایر كودكان نیز داشتن رفتاری مهرآمیز و عاری از خشونت لازم است.

از دادن خوردنی‌هایی مثل كاكائو و شكلات به این كودكان تا حد امكان خودداری نمایند. چون باعث تحریك‌پذیری آنها می‌شود.

خواب شبانگاهی این كودكان موضوع مهمی است. آنها باید شب‌ها زودتر به رختخواب بروند. بهتر است والدین برنامه خانواده‌را به گونه‌ای مناسب تنظیم كنند و به هر طریق ممكن به كودك بفهمانند این یكی از قوانین خانواده اوست كه شب‌ها تا دیروقت بیدار نمانند. توصیه می‌شود كودك از وسایلی چون كامپیوتر و تلویزیون به صورت افراطی استفاده نكند.


kondnevisi.jpg

کند نویسی کودکان

عدم هماهنگی چشم و دست
فشار زیاد قلم روی کاغذ
عدم صحیح در دست گرفتن قلم
ضعیف بودن عضلات انگشتان و دست
ملال آور بودن نوشتن به دلیل ضعف یا عدم داشتن انگیزه و…. کند نویسی همچنین موجب ضعف دانش آموز در درس املا می شود.
این مشکل او را در انجام تکالیف نیز ناتوان کرده و از جهتی اگر در سنین پایین درمان نگردد ، در سنین بزرگسالی باعث به وجود آمدن مشکلات ثانویه می گردد.
در بسیاری از موارد مشاهده شده است که والدین با پرخاش و اعتراض به دانش آموز و آموزگار او موجب تشدید این مشکل شده اند.
چند تمرین برای رفع مشکل «کند نویسی» در کودکان

دانه‌هاي کوچک (مثلاً دانه‌هاي تسبيح) را روي زمين ريخته و از او بخواهيم آن‌ها را با سر انگشت‌هاي شصت و اشاره و ميانه، جمع کند.

هوا نويسي (نوشتن با قلم روي هوا و فضاي اطراف): اين روش در تند نويسي، کمک قابل توجّهي به دانش‌آموزان مي‌کند؛ چرا که اين عمل در تسريع حرکات عضلات دست، بازو و ساعد و هماهنگي مغز با چشم و دست، تأثير بسياري دارد.

سينه‌خيز رفتن: روزي چند دقيقه (کم‌تر از ده دقيقه) دانش‌آموز سينه‌خيز برود. اين عمل در هماهنگي اعضاي بدن بسيار مؤثّر است. هر روز قبل از نوشتن تکاليف، چند دقيقه انگشتان را باز و بسته کند.

رنگ آمیزی نقاشی‌ها به صورت حرکت افقی، عمودی و مورب کمک شایانی در تندنویسی دانش آموز دارد.

در پایان باز هم عنوان می شود که پرخاش و تنبیه در درمان مشکلات نه تنها نقش مثبتی ایفا نکرده بلکه آسیب زا است.


aotism1.jpg

اتیسم
اتیسم

تمپل گراندین افراد اوتیستیک را از نظر فکری به ۳ نوع تقسیم می‌کند .
۱- Visual thinker کسانی که تصویری فکر می کنند . تمپل گراندین خود را جزء این دسته می داند و می گوید من در قالب تصا ویر فکر می کنم و ریاضیاتم واقعا” بد است . این افراد وقتی کلمه‌ای می شنوند تصویر آن کلمه در ذهنشان حاضر می شود . و با کنار هم گذاشتن آن تصا ویر معنی و مفهوم جملات را متوجه می‌شوند . تمپل گراندین برای توضیح این موضوع آن را به سرچ کردن در گوگل تشبیه می‌کند . می‌گوید وقتی کلمه‌ای می شنوم تمام تصا ویری که از آن کلمه دارم به یک با ره در ذهنم حاضر می‌شود و مثل این است که آنرا در گوگل سر چ کرده ام . مثلا” وقتی کلمه کلیسا را می‌شنود تمام کلیسا هایی که از بچگی دیده در ذهنش حاضر می‌شود .
۲ – pattern thinker این گروه براساس طرح والگو فکر می‌کنند . این افراد فکر موسیقی و ریاضی دارند . بعضی افراد که در این گروه قرار دارند می‌توانند محاسبات پیچیده ریاضی را در مدت کوتاهی بدون ذره ای خطا انجام دهند . وبعضی دیگر می توانند نت های پیچیده موسیقی را به راحتی حفظ کنند و بنوازند از جمله فردی به نام درک پا را واسینی که یک موسیقیدان اوتیستیک و نابینا است . او قادر است فقط با شنیدن یک موسیقی آن را بنوازد . او ۱۰۰۰۰ نت موسبقی را حفظ است .
۳ – گروه سوم کسانی هستند که حافظه بسیار خوبی دارند و اصلا” تصویرى فکر نمی‌کنند . این افراد می توانند تمام آمار ورزشی ، هوا شناس و غیره را به خاطر بسپارند . مثلا” در فیلم مرد بارانی ( که براساس یک شخصیت واقعی ساخته شده ، البته داستان فیلم واقعی نیست ) می بینیم که مرد بارانی با یک نگاه به دفترچه تلفن همه شماره تلفن ها را حفظ می‌کند . که خود من با دیدن فیلم فکر می کردم به ضرورت فیلم در این موضوع اغراق شده ا ما وقتی با شخصیت واقعی فیلم آشنا شدم متوجه واقعیت این موضوع شدم .
گاهی فکر می کنم اوتیسم معجزه ای از معجزات خلقت است .


dafi.jpg

اختلالات دفعی
اختلالات دفعی

مسائل دفعی کودکان یکی از مهم‌ترین مسائل دوران کودکی و از عمده‌ترین نگرانی‌های احتمالی خانواد‌ه‌هاست. تلاش در جهت آموزش آداب مربوط به دفع، معمولاً از یک سالگی کودک شروع و تا ۵/۲ سالگی ادامه می‌یابد. هرچند این آموزش به عوامل مختلفی همانند هوش، پختگی اجتماعی، فرهنگ و تعاملات کودک و والدین بستگی دارد و گسترش توانائی کنترل کودک در طی زمان به ترتیب کنترل مدفوع در شب، کنترل مدفوع در روز، کنترل ادرار در روز و کنترل ادرار در شب پدیدار می‌شود، امّا به هرحال، کودکانی وجود دارند که در دفع ادرار یا مدفوع خود دچار اختلال هستند. در DSM IIIR اختلال‌های دفعی به دو گروه عمده بی‌اختیاری کارکردی مدفوع و بی‌اختیاری کارکردی ادرار تقسیم می‌شد. درحالی‌که در DSM IV با حفظ همان طبقه‌بندی واژه کارکردی در نام‌گذاری این اختلال‌ها حذف شده و اختلال‌های دفعی تحت عنوان بی‌اختیاری مدفوع و بی‌اختیاری ادرار مورد بحث قرار گرفته است.

● سبب شناسی
اختلال در دفع مدفوع می‌تواند دلایل متعددی داشته باشد.استرس ها وهیجان ها ترس ،آزارجنسی ، رشد نکردن دستگاه عصبی ، وراثت ، بیماری صرع،اظطراب
یبوست، اهمال در آموزش توالت رفتن، واکنش‌جوئی‌های کودک و مشکلات عضوی گوناگون می‌توان عامل سبب‌ساز این اختلال باشد. این کودکان اغلب شکم‌های باد کرده دارند و ممکن است از دردهای شکمی نیز رنج ببرند، اکثر این کودکان دچار یبوست هستند و یا گاهی بدون هیچ دلیل عضوی از رفتن به توالت و دفع مدفوع امتناع می‌ورزند.
در کودکانی که دچار یبوست هستند، به‌علت درد ناشی از عبور و تخلیه مدفوع به‌دلیل کوچک بودن مخرج انتهائی، کودک از توالت رفتن وحشت دارد و با جلوگیری از انجام عمل دفع، یبوست سخت‌تری را موجب می‌شود، هنگامی‌که کودک تجربه ناخوشایندی از رفتن به توالت داشت باشد، ترس و تنفر از آن مکان برایش به‌وجود می‌آید و در نهایت باعث می‌شود که مدفوع خود را نگه‌دارد. و در کودکانی که دچار یبوست نیستند و بدون هیچ دلیل عضوی، از توالت رفتن امتناع می‌ورزند، بروز چنین رفتارهائی در این کودکان می‌تواند دلایل گوناگونی داشته باشد که از مهمترین آن‌ها مخالف با والدین ومبارزه برای دستیابی و کسب قدرت و به‌دست آوردن توجه والدین می‌باشد و یا گاهی این کودکان از کثیف کردن خود در توالت می‌ترسند، زیرا در گذشته به این علت تنبیه شده‌اند و در نتیجه سعی می‌کنند مدفوعشان را در خود نگه دارند تا از این طریق نظم را رعایت کرده باشند. بعضی از والدین انتظارات خیلی زیاد از پاکیزگی کودکان دارند و همچنین گاهی تعاملات غلط و منفی بین کودک و خانواده می‌تواند سبب بروز این مشکل شود. درادامه چند نظریه را در سبب شناسی

این اختلال برسی می کنیم.

● بی اختیاری دفع

بي‌اختياري‌ ادرار یعنی فرد ‌ اختيار مثانه‌ طبيعي را ‌ دارد اما به‌علت‌ محدوديت‌هاي‌ فيزيكي‌ نمي‌تواند خود رابه‌ موقع‌ به‌ توالت‌ برساند.
●علل احتمالی بی اختیاری دفع:

۱)فراموش‌ كردن‌ اینکه به‌ توآلت‌ برود
۲)دفع كردن‌ در هر جا و هر زمان
۳)تنبلی در بلند شدن‌ به‌ موقع‌ از تخت‌ براي‌ رفتن‌ به‌ توآلت‌

●علل‌ فیزیکی :

۱)زوال‌ عقل‌
۲)افسردگي‌
۳)اختلالات‌ حركت‌

۴)عوامل تشديد كننده بيماري

۵)عفونت‌هاي‌ اداري‌
۶)ديابت‌ شيرين‌
۷)بالا رفتن‌ سن‌؛ كمبود استروژن در زنان‌
۸)سابقه‌ چندين‌ زايمان‌
۹)آسيب‌ نخاعي‌ در افراد
۱۰)وجود يك‌ بيماري‌ عمومي‌ تعضيف ‌كننده‌

●نظریه ها:

اولین نظریه از دیدگاه روانکاوی است که فروید بنیان‌گذار آن است. از نظر روانکاوان، کودک خردسال می‌تواند از این راه پدر و مادرش را راضی نماید و یا انتقام از آنها در رقابت با کودک کوچکترتوجه آن‌ها را جلب نماید و همچنین گاهی با حفظ مدفوع می‌خواهد لذت ببرد به منظور ارضای تمایلات برآورده نشده اش و یا کودک از طریق دفع مدفوع احساس ترس از دست دادن چیزی را دارد که در نهایت این‌گونه کودکان دربزرگسالی رفتاری صرفه‌جوولجوج و منظم و,وسوساسی پیدا می‌کنند.
نظریه دوم که رویکرد رفتاری می‌باشد؛ افراد این گروه معتقد هستند که کودک آموزش استفاده از توالت را نیاموخته و یا غلط آموخته و یا این امر را وسیله‌ای برای برانگیختن واکنش حتی منفی والدین می‌داند و همچنین ممکن است نتیجه رفتارهای اجتنابی مانند ترس از توالت رفتن مانند درد هنگام یبوست و غیره باشد.

نظریه سوم دیدگاه جدید روان پویشی است که بی اختیاری ادرار را در دو معقوله بیان می کند(سورز):

۱)شرطی شدن ناتوانی:بیشتر اوقات درطبقه کم درآمد جامعه ناشی ازمحرومیت ها

ودرطبقه مرفه جامعه مجاز شناختن عمل ناشی میشود.

۲)فروپاشی رابطه مادر و فرزند:نبود مادر به هر دلیل(مرگ.طلاق والدین.مسافرت طولانی.بیماری مادر وبستری شدن طولانی وی و….)ویاقطع ارتباط عاطفی.

البته ازنظرسورز بی اختیاری دفع میتواند دلایل دیگرهم داشته باشد

۱) عامل فشاربیرونی باشد(تولد یک فرزند دیگر)

۲)عامل فشار درونی
باشد(ازنوع جنسی یا ادیپی یا روانی باشد)

نظریه چهارم از دیدگاه آدلر است او معتقد است که ناتوانی درکنترل دفع یک حقارت

ذاتی است وبه علاوه همه اعضای بدن انسان به یک اندازه توانایی ندارد وهر کس ممکن دریکی از اعضای خود ضعف سرشتی داشته باشد.بنابراین کودک مبتلا به عدم کنترل دفع دچار حقارت عضوی در دستگاه پیشاب خود است.از نظر او انسان ممکن است مبتلا به چند حقارت عضوی باشد.

نظریه پنجم دیدگاه فیشر و فراری است که معتقد به ارثی بودن اختلال دفع هستند.

ازنظر آنها۵۲%موارد یک یاچند تن از اعضای خانواده مبتلا به این مشکل هستند و ۸۰%موارد پدر یا مادر مبتلا به یکی از ناراحتی های عصبی-روانی بوده اند ویا در کودکی مبتلا به اختلال دفع بوده اند لذا پیش بینی مشود که این افراد تأخیر رشد اعصاب مثانه را به ارث میبرند.((این دیدگاه هنوز ثابت نشده))

نظریه ششم دیدگاه گودمن و مایکلز ارتباط زیادی بین عدم کنترل دفع ومکیدن شصت،جویدن ناخن لکنت زبان وخشم کودکانه به علاوه در همین تحقیقات بین عدم کنترل دفع وبزهکاری افراد رابطه وجود دارد.در تاریخچه مردان بزهکار شب ادراری به فراوانی دیده شده.درواقع بین شب ادراری وبزهکاری رابطه وجود دارد زیرا منشأ بعضی از دلایل آنها یکی بوده (آشفتگی محیط خانه.نا امنی.اختلالات روانی کودک)

●انواع عدم کنترل ادرار

۱)اولیه

۲)ثانویه

اولیه: کودک از همان ابتدا نتوانسته ادرارش را کنترل کند.

ثانویه: ناتوانی درعدم کنترل ادرار بعد از مدتها کنترل ادرار به وجود می آید

●علایم تشخیصی(شب ادراری ومدفوع)

شب ادراری:

علامت اساسی بی‌اختیاری کنشی در ادرار، دفع ادرار در طی روز یا شب در رختخواب یا لباس است. اغلب اوقات این عمل غیرارادی است امّا گاهی نیز ممکن است ارادی باشد. برای تشخیص دادن بی‌اختیاری کارکردی ادرار عمل دفع باید حداقل دو بار در هفته و حداقل به مدت سه ماه رخ دهد ، یا این‌که از نظر بالینی موجب نابهنجاری یا تخریب قابل ملاحظه‌ای در کارکرد اجتماعی تحصیلی یا دیگر حوزه های مهّم کارکردی شود. فرد باید به سنی رسیده باشد که از کودک انتظار می‌رود ادرار خود را کنترل کند (بدین معنی که سن تقویمی کودک حداقل باید ۵ سال باشد یا چنانچه کودک تأخیر در رشد دارد سن عقلی او باید حداقل معادل ۵ سال باشد). عدم کنترل ادرار منحصراً ناشی از تأثیر مستقیم فیزیولوژیکی یک ماده مثل داروهای افزاینده ادرار یا یک حال طبی عمومی مثل دیابت نباشد.

●علائم و اختلالات همراه

عوارض ناشی از بی‌اختیاری ادرار به محدودیت‌های اعمال شده بر فعالیت‌های اجتماعی
(مثل شرکت در اردوهای چند روزه)، تأثیر آن بر عزّت نفس کودک، میزان طرد اجتماعی از سوی همسالان و عصبانیت، تنبیه و طرد از جانب مراقبان بستگی دارد. اگرچه بیشتر کودکان مبتلا به بی‌اختیاری ادرار از اختلال روانی دیگری رنج نمی‌برند، شیوع اختلالات روانی و دیگر اختلالات مربوط به رشد در افراد مبتلا به بی‌اختیاری ادرار بیش از افراد معمولی است. با این اختلال ممکن است بی‌اختیاری مدفوع، اختلال شبگردی و اختلال وحشت خواب نیز وجود داشته باشد. عفونت‌های مجاری ادرار در کودکان مبتلا به بی‌اختیاری ادرار، به‌ویژه نوع روزانه آن شایعتر از کودکانی است که مبتلا به این اختلال نیستند. معمولاً پس از درمان مناسب عفونت موجود، بی‌اختیاری ادرار همچنان ادامه می‌یابد.

بی اختیاری مدفوع:

علامت اساسی بی اختیاری مدفوع دفع مکرر در محلهای نامناسب(لباس.کف اتاق.توی رختخواب و…)این عمل بایدحداقل ماهیانه بیش از یک بار و سه ماه متوالی انجام گیرد .سن عقلی وزمانی او باید ۴سال باشد.اختلال عضو وجود نداشته باشد.این عمل ناشی از تأثیر مستقیم فیزیولوژیکی یک ماده (میلین ها)نباشد. اجابت‌ مزاج‌ دردناك‌ و وجود زخم. گاهي‌ وجود يك‌ توده‌ در پايين‌ شكم‌ در سمت‌ چپ‌

بروز بحران‌ جسمي‌ يا عاطفي‌ در زندگي‌ كودك‌، مثل‌ تولد خواهر يا برادر
●عوامل تشديد كننده بيماري:
۱)بروز اخير يك‌ بيماري‌ كه‌ موجب‌ زياد شدن‌ توجه‌ به‌ كودك‌ شود.
۲)سوء رفتار
۳)استرس

۴)به‌ هنگام‌ بروز بيماري‌ در كودك‌، توجه‌ خيلي‌ بيش‌ از اندازه‌ به‌ وي‌ نداشته‌ باشيد.
۵)از تأكيد بيش‌ از اندازه‌ در مورد عادت‌ رفتن‌ به‌ توالت‌ خودداري‌ كنيد.

۶)به‌ اين‌ مسأله‌ رويكردي‌ تدريجي‌ و انتظاراتي‌ واقع‌بينانه‌ داشته‌ باشيد.

۷)در صورت‌ وقوع‌ تصادفي‌ بي‌اختياري‌ اجابت‌ مزاج‌، مايه‌ خجالت‌ كودك‌ خود نشويد و وي‌ را سرزنش‌ نكنيد.
۸)به‌ موقعيت‌هايي‌ كه‌ براي‌ كودك‌ استرس‌زا هستند حساسيت‌ نشان‌ دهيد و با وي‌ در مورد احساساتش‌ صحبت‌ كنيد.
۹)كودك‌ خود را در برابر سوء رفتار جسمي‌ و جنسي‌ محافظت‌ كنيد.
۱۰)به‌ تغذيه‌ مناسب‌ كودك‌ خود توجه‌ نشان‌ دهيد.

●انواع فرعی شب ادراری

۱)شبانه

۲)روزانه

۳)روزانه و شبانه

ادرار شبانه

شایعترین نوع بی اختیاری ادرار، ادرار در جریان خواب شبانه تعریف میشود.زمان وقوع این رویداد معمولا
درطی نیمه نخسته شب است.گاهی هم در طی خواب(رم)رخ میدهد. عدم کنترل ادرار شبانه ۶۳% گزارش شده.

ü ادرار روزانه

بی اختیاری ادرار روزانه در دخترها شایعتر از پسران است و پس از سن ۹ سالگی نادر است.افرادی که بی اختیاری ادرار روزانه دارند می توان به دو گروه تقسیم کرد.گروه اول(ناخودداری فوری) که مشخصه آنان میل ناگهانی,وناپایداری در برابر فشاراست.گروه دوم (تاخیر در تخلیه)که آگاهانه میل به ادرار کردن را به تاخیر می اندازند تا اینکه ناخود ادراری رخ می دهد.البته این تاخیر گاهی ناشی از اکراه در رفتن به دستشوی به دلیل اضطراب اجتماعی یا مشغول شدن به فعالیتهای تحصیلی یا بازی است.عدم کنترل ادرار روزانه۷% گزارش شده است.

روزانه و شبانه

این نوع فرعی به‌عنوان ترکیبی از بی‌اختیاری ادرار نوع روزانه و شبانه تعریف شده است.عدم کنترل ادرار در این نوع مشکل ۳۰%گزارش شده است.

●شیوع اختلال دفعی(همه گیرشناسی)

بروز این ناتوانی بین ۵تا۱۵%کودکان گزارش شده که۵%شامل کودکانی است که همیشه این ناراحتی رادارند و ۱۵%شامل کودکانی است که گهگاهی دچار این مشکل میشوند.درباره فراوانی این اختلال در پسران ۶۲% ودختران۳۸%مبتلایان را تشکیل می دهند.تعداد کودکان شب ادراری اولیه۸ تا ۹ برابر شب ادراری ثانویه است.
شیوع بی اختیاری ادرار در کودکان ۵ ساله تقریبا ۵ تا ۱۰ درصد,در ۱۰ ساله ها حدود ۳ تا ۵ درصد و درا فراد ۱۵ سال یا بزرگتر تقریبا ۱ درصد است.
در حدود ۷۵ درصد همه کوکادنی که یه این بیماری مبتلا هستند سابقه این اختلال در یکی از خویشاوندان درجه اول آنان یافت می شود.خطر اختلال بی اختیاری ادرار در فرزندانی که والدین آنها خود سابقه این اختلال را داشته ۵ تا ۷ برابر بیشتراست.

بیشتر کودکانی که این اختلال را دارند با رسیدن به سن نوجوانی کنترل ادرار را به دست می آورند

●پيشگيري‌
رژيم‌ غذايي‌ طبيعي‌ و متعادل‌ داشته‌ باشيد و به‌طور منظم‌ ورزش‌ كنيد تا قدرت‌ عضلاني‌ حفظ‌ و زياد شود.
پيش‌ از آغاز علايم‌ بي‌اختياري‌ ادرار، تمرينات‌ زیر‌ را فرا گيريد و به‌كار ببنديد:
ـ هدف‌ از اين‌ تمرينات‌ شناسايي‌، كنترل‌ و قوي‌ كردن‌ عضلات‌ كف‌ لگن‌ است‌. انسان‌ با استفاده‌ از اين‌ عضلات‌ قادر به‌ قطع‌ ادرار در زمان‌ جاري‌ شدن‌ آن‌ است‌. تمرينات‌ زير اين‌ عضلات‌ را قوي‌ مي‌كنند و بنابراين‌ فرد مي‌تواند اين‌ عضلات‌ را تحت‌كنترل‌ خود درآورد و هرگاه‌ كه‌ خواست‌ آنها را شل‌ كند:
ـ براي‌ اين‌ كه‌ مشخص‌ شود كه‌ كدام‌ عضلات‌ درگير هستند، به‌ هنگام‌ ادرار كردن‌ سعي‌ شود ادرار به‌طور متناوب‌ قطع‌ و وصل‌ شود. ـ در حالت‌ مختلف‌ مثل‌ نشستن‌، ايستادن‌، راه‌ رفتن‌، رانندگي‌، تلويزيون‌ نگاه‌ كردن‌ يا گوش‌ كردن‌ به‌ موسيقي‌، به‌ تمرين‌ منقبض‌ كردن‌ و شل‌ كردن‌ اين‌ عضلات‌ پرداخته‌ شود.
ـ عضلات‌ بايد تدريجاً منقبض‌ شوند و به‌ آهستگي‌ هرچه‌ تمام‌تر شل‌ شوند.
ـ عضلات‌ از جلو به‌ عقب‌ منقبض‌ شوند، از جمله‌ عضلات‌ مقعد
ـ هر صبح‌، بعداز ظهر، و عصر اين‌ تمرينات‌ بايد انجام‌ شوند.
ابتدا در هر دفعه‌، ۵ بار تمرينات‌ انجام‌ شوند، و سپس‌ اين‌ ميزان‌ به‌ ۳۰-۲۰ بار در هر دفعه‌ رسانده‌ شود.
اگر بتوان‌ علت‌ زمينه‌ساز را شناسايي‌ و درمان‌ نمود، مشكلات‌ بي‌اختياري‌ را مي‌توان‌ معالجه‌ كرد يا به‌ ميزان‌ قابل‌ توجهي‌ بهبود داد.
به‌ دنبال‌ درمان‌ علت‌ زمينه‌ساز، ممكن‌ است‌ نياز به‌ وسايل‌ خارجي‌ يا صفحات‌ بسيار جاذب‌ وجود داشته‌ باشد.
پرستاران‌ كارآموزان‌ به‌ بيمار كمك‌ خواهند كرد كه‌ چگونه‌ با مشكل‌ خود كنار بيايد. مثلاً برنامه‌ريزي‌ براي‌ ادرار، تشويق‌ به‌ ادرار در زمان‌ مناسب‌، و تمرينات‌ مخصوص‌ از جمله‌ كارهايي‌ هستند كه‌ امكان‌ انجام‌ آنها وجود دارد.
در بعضي‌ از موارد، براي‌ اين‌ مشكل‌ نياز به‌ كمك‌ فرد مراقبت‌كننده‌ از بيمار وجود دارد.
امكان‌ دارد صفحات‌ جذب‌كننده‌ يا پوشك‌هاي‌ مخصوص‌ پوشيده‌ شوند.
سوندهاي‌ خارجي‌ براي‌ بعضي‌ از مرداني‌ كه‌ بي‌ اختياري‌ شديد دارند.

● درمان

اختلال مدفوع:
به‌طور کل در درمان این اختلال، مطالعات پژوهش‌های مختلف بیانگر آن هستند که درمان‌های رفتاری وسیله مطمئنی برای درمان این اختلال به شمار می‌آیند، در کودکانی که دچار یبوست هستند باید با روش‌های مختلف سعی در از بین بردن یبوست کرد، می‌توان برای از بین بردن یبوست حبوبات، غلات و انواع سوپ و سبزیجات و میوه‌های تازه را در برنامه غذائی کودک افزایش داد تایک اجابت مزاج خوب به‌وجود آید، تجارب مکرر بدون ناراحتی از دفع می‌تواند به کودکی که تجارب دردناکی را در گذشته تجربه کرده، کمک کند.
و حال کودکی که به علل اختلال عاطفی و بدون هیچ علت عضوی، حالت قبض مدفوع را دارد، در درمان این کودکان ابتدا می‌بایست شرح حال دقیقی از وضعیت آن‌ها به‌دست آورده تا بتوان علت حبس مدفوع را مشخص کرد و در صورت وجود تنش‌های خانوادگی و تعامل منفی والدین و کودک و ی
اوجود استرس و ترس، آن‌ها را از بین برد. پژوهش‌هائی که عمدتاً از بررسی مربوط به آموزش کنترل مدفوع تشکیل می‌شود به‌صورت قوی مبین آن است که آموزش توأم با سخت‌گیری و تنبیه منجر به ایجاد خصومت در کودکان می‌شود که در این مرحله باید علل لجاجت و خصومت کودک با والدین مشخص شود تا بتوان آن‌ها را از بین برد.
همچنین عده‌ای از کودکان وجود دارد که مدفوع را جزئی از وجود خود می‌دانند که در این‌صورت باید والدین برای کودک، بدنش را به شکل خیلی ابتدائی تشریح کنند و در مورد چگونگی به‌وجود آمدن و خروج مدفوع برایش توضیح دهند تا کودک بداند که مدفوع جزئی از بدن او نیست و نیاز به خروج دارد. و یا کودکانی هستند که از محیط توالت می‌ترسند و به این علت از رفتن به آنجا امتناع می‌ورزند که باید در این‌صورت ترس کودک را شناخت، با او به توالت رفت محل قرار گرفتن ادرار و مدفوع را به او نشان داد.
یا اگر از صدای سیفون می‌ترسد باید به‌همراه او سیفون را کشید و برایش توضیح داد که چه عملی را انجام می‌دهد و بی‌خطر می‌باشد، کودک را برای صحبت کردن در مورد ترس‌هایش تشویق کنید، کودک را به‌طور آزمایشی بر روی توالت بنشانید تا متوجه شود که به‌درون آن نمی‌افتد، یک اسباب‌بازی مخصوص که کودک دوست دارد را در توالت بگذارید که کودک تشویق شود و محیط مطبوعی برایش به‌وجود آید.
یکی دیگر از عواملی که باعث می‌شود کودک از رفتن به توالت خودداری کند ممکن است به این علت باشد که برخی از والدین از مکان توالت برای تنبیه کودک استفاده می‌کنند که اینکار موجب ناامن شدن محل توالت برای کودک شده و او در آنجا احساس ترس می‌کند، در نهایت والدین باید سعی کنند به دقت، کودک خود را بشناسند تا از این طریق بتوانند او را درک کنند و مسائل او را حل نمایند.

شب ادراری:

درمانگر باید در فهم کودک نیازهای او بکوشد وبا وی رابطه عاطفی برقرار کند تا بیماری به آسانی درمان شود.از جمله کارهایی که او باید انجام دهد :

۱)از توبیخ و تنبیه کردن کودک بپرهیزیم

۲) کودک را برای بیان مشکلات خود وکمک به پدر ومادر برای درک مشکلاتش واصلاح رابطه اش واعضای خانواده ، و…تشویق کنیم.

۳)ازبین بردن جو اضطراب، ترس ونا آرامی در محیط خانه

۴)کودک را در فواصل معین از شب برای ادرار کردن بیدار کنیم.دادن مایعات به مقدار کم میتواند مؤثر باشد.

۵)استفاده از داروهای آمفتامین برای ایجاد خواب سبک تر توصیه می شده است

همچنین استفاده افدرین وبلادون که سبب انبساط مثانه و سبکی خواب می شود مؤثر است.

۶)استفاده از دارو های ضد افسردگی وضداضطراب برای تنظیم دستگاه عصبی مرکزی نتیجه بخش است.

۷)از بین بردن بیماری های عفونی و یبوست می تواند به کنترل ادرار کمک کند.

· درمان شرطي:

۱) شامل تعليم كودك براي بيدار شدن از نظر دفع ادرار پس از وارد كردن يك محرك است. یک زنگ برقی است كه دررختخواب کودک قرار داده كه نسبت به رطوبت حساس است . هنگامي كه وسيله ادرار را تشخيص مي دهد زنگ به صدا در آمده و بطور كامل كودك را بيدار مي كند لذا كودك نهايتا ياد مي گيرد كه ادرار خود را در جاي مناسب تخليه كند. ميزان موفقيت تقريبا ۹۰-۶۰ درصد است.

۲)تهیه و نصب یک تابلوی کاغذی در بالای تخت کودک و یاداشت شب هایی که کودک خود را خیس می کند با رنگ قرمز علامت میزنیم وشبایی که خود را خیس نکرد تشویقش می کنیم.

داروها و درمان

امكان‌ دارد نرم‌ كننده‌ها و حجيم‌ كننده‌هاي‌ مدفوع‌ كمك‌ كننده‌ باشند.
در صورت‌ گير كردن‌ مدفوع‌ و ايجاد انسداد، استفاده‌ از تنقيه‌ يا شياف‌ ممكن‌ است‌ ضروري‌ باشد.

از مصرف‌ بيش‌ از اندازه‌ شير، موز، سيب‌، و ژلاتين‌ بايد خودداري‌ شود.
ميزان‌ فيبر غذايي‌ بايد زياد شود.

اگر كودكتان‌ بي‌اختياري‌ اجابت‌ مزاج‌ دارد، و اين‌ مسأله‌، علي‌رغم‌ تلاش‌هاي‌ شما، بيش‌ از دو ماه‌ ادامه یابد باید به پزشک مراجعه شود.

· منابع

۱)آزاد، حسین، روان‌شناسی مرضی کودک، پاژنگ، تهران

۲)راهنمای آماری و تشخیصی اختلالات روانی DSM IV

۳)کاپلان، سادوک، خلاصه روانپزشکی علوم رفتاری، روانپزشکی بالینی جلد۳

۴)کودکان استسنایی دکتر میلانی فر

۵)مرضی کودک دادستان


aotism.jpg

اتیسم
اتیسم

روانشناسان دانشگاه آنجلیا (UEA) و دانشگاه استرلینگ ارتباط بین ویژگی‌های ابتلا به اوتیسم و خلاقیت را مورد بررسی قرار داده و به نتایجی دست یافتند.

دکتر مارتین دوهرتی، نویسنده این مطالعه اظهار کرد: افراد مبتلا به اوتیسم ایده‌های خلاقانه کمتر اما بهتری دارند. اوتیسم یک بیماری روانی است که از اوایل کودکی شروع می‌شود، به طوری‌که کودک در برقراری ارتباط با دیگران مشکل دارد و شکل‌گیری ارتباط در این کودکان ضعیف است.

محققان این بررسی را در بین ۳۱۲ نفر انجام و از طریق پرسشنامه آنلاین، اطلاعات مرتبط با بیماری اوتیسم و خلاقیت آنها را مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند.
این مطالعه برای اولین بار بر روی ایده‌های غیرمعمول بیماران اوتیسمی انجام شده است. افراد مبتلا به اوتیسم برای حل مشکلات، راه‌حل‌های جایگزین ارائه می‌دهند که این راه‌حل‌ها به عنوان تفکر واگرا شناخته می‌شود. دوهرتی افزود: افراد مبتلا به اوتیسم در تفکر خود سفت و سخت‌تر هستند چرا که ایده‌های آنها غیرمعمول و بسیار نادر و تعجب برانگیز است. این تفاوت در میان آنها پیامدهای مثبت برای حل خلاقانه موضوع دارد.
این پژوهش در مجله Autism and Developmental Disorders منتشر شده است.


khandan.jpg
شهریور ۸, ۱۳۹۴

اختلال خواندن
اختلال خواندن

كودكان مبتلا به اختلال نوشتن، در سال هاي نخستين دبستان در زمينه هجي كردن كلمات و بيان افكار خود طبق هنجارهاي دستوري متناسب با سن، دچار مشكل مي شوند. جملات شفاهي يا كتبي آن ها حاوي تعداد زيادي اشتباهات دستوري و ضعف در ساختن پاراگراف ها است. در كلاس دوم يا پس از آن، اين كودكان به طور معمول در نوشتن جملات ساده و كوتاه، دچار اشتباهات دستوري مي شوند. شايع ترين علائم باليني آن ها شامل اشتباهات هجي كردن، اشتباهات دستوري، اشتباهات نقطه گذاري، ضعف در ساختن پاراگراف ها و دست خط بد است. اين دانش آموزان در نوشتن حروف با صداهاي مشابه (س، ص، ث؛ ت، ط؛ ذ، ز، ض) دچار مشكل مي شوند كه اين مورد به ضعف در حافظه ديداري آن ها برمي گردد.

حافظه ديداري به اين معنا است كه كودك بتواند شكل درست حروف مورد نظر را بنويسد. در دانش آموزان داراي اختلال در حافظه ديداري، كودك به خوبي قادر نيست تصوير حرف مورد نظر را به خاطر بياورد. به عنوان مثال واژه سطل را به شكل ستل مي نويسد يا نمي تواند تشخيص دهد صابون را با كدام (ص، س، ث) بنويسد. نمونه اين اشتباهات را در ديكته اين قبيل كودكان فراوان می بينيم، مانند: قروب (غروب)، سابون (صابون)، موازبت (مواظبت) و اهتيات (احتياط).

در واقع دانش آموزان مبتلا به اختلال نوشتن كه در حافظه ديداري مشكل دارند كلمات را درست مي شنوند ولى هنگام نوشتن، يكى ديگر از شكل هاي همان حرف را استفاده مي كنند. بنابراين كلمه از لحاظ آوايى صحيح است، اما از لحاظ املاى فارسى نادرست است. اين دانش آموزان با وجود اين كه در بينايي هيچ مشكلي ندارند، در يادآوري و بازشناسي حروف الفباي نوشته شده، اعداد، كپي كردن اشكال، محاسبه و مسائل رياضي دچار مشكل می شوند. اگر غلط هاي املايى كودكان بيشتر از نوع مواردى باشد كه در بالا ذكر شد، لازم است با تمرين هاي مناسب جهت تقويت و پرورش حافظه ديدارى اقدام به رفع آن گردد.

برخى از معلمان و خانواده ها، كودك را وادار مي كنند تا از روى واژه هايى كه غلط نوشته است بارها و بارها بنويسد. اين گونه تمرين ها شايد به طور موقت بتواند به دانش آموزان كمك كند، اما به اين دليل كه به تقويت حافظه ديدارى كودكان كمكى نكرده است بي فايده است؛ چرا كه اين كمك ها به ساير موارد انتقال نمي يابد. بنابراين بهتر است حافظه ديداري دانش آموز تقويت شود تا نه تنها ديكته درست واژه اي را كه درست نوشته فراگيرد، بلكه با خواندن و ديدن هر كلمه جديد، توانايي به خاطر سپاري آن را داشته باشد.

يكي از روش هاي مورد استفاده در بهبود اختلالات يادگيري كودكان، بازي درماني است. از بازي درماني

در تقويت مهارت هاي مربوط به حافظه ی ديداري، استفاده می شود. براى اين كه بتوانيم حافظه ديدارى كودكان را تقويت كنيم نياز به استفاده از ابزارها يا تمرين هاي پيچيده اى نداريم. تنها لازم است در حين بازى با كودكان در طول روز، از تمرين هاي خاصى استفاده كنيم و به مرور شاهد تقويت حافظه ی ديدارى كودكان باشيم. بنابراين راهبردهاي درماني تقويت حافظه ديداري بهتر است به صورت بازي و با حوصله انجام شوند.

عبدی، اکبر؛ کرمی، مهدی؛ حاتمی، جواد. (۱۳۹۱). اثربخشی حافظه ی دیداری به طریق بازی درمانی بر کاهش خطاهای املایی دانش آموزان دارای اختلال نوشتن. پژوهش در علوم توانبخشی. شماره ی ۸.

الهه عبدالرحمانی / دپارتمان بازی درمانی


happy-children-carnival-party_78949-16.jpg
مرداد ۱۷, ۱۳۹۴

انواع بیش فعالی ، علائم و تشخیص بیش فعالی

علائم و تشخیص بیش فعالی آغاز مرحله درمان و مهم ترین بخش در درمان اختلالات کودک است. اختلال بيش‌فعالي معمولا از ۲ سالگي به بعد شروع مي‌شود و ۳ نوع دارد؛ بيشتر كودكان بيش‌فعال دچار مشكل تمركز هم هستند و شايع‌ ترين نوع بيش‌فعالي، در كودكان پرتحرك و پرجنب‌وجوش و همزمان با مشكل توجه و تمركز است. نوع دوم، در كودكاني ديده مي‌شود كه فقط مشكل پرتحركي و عملكرد تكانه‌اي دارند و نوع سوم، در كودكاني است كه فقط دچار مشكل تمركزند. مطالعه‌ها در نمونه‌هاي ايراني نشان داده كه ۵ تا ۶ درصد كودكان كشور ما دچار بيش‌فعالي هستند. آمارهاي ما با آمارهاي جهاني مطابقت دارد و اختلال بیش فعالی به طور شايع‌ تر در اولين پسر خانواده‌ها و به طور كلي در جنس مذكر بيش‌ از جنس مونث ديده مي‌شود.

درمان اختلال بیش فعالی/ نقص توجه و علایم تشخیص آن در کودکان ابتدایی

علائم و تشخیص بیش فعالی

 معمولا كودكان بيش‌فعال كم ‌تمركز، پرتحرك و پرجنب‌وجوش، مرتب در حال دويدن و پريدن‌ اند . آن ها دست به كارهاي خطرناك مي‌زنند و نمي‌توانند عواقب عملكرد خود را پيش‌بيني كنند.

بچه‌هاي طبيعي وقتي دست به كار خطرناكي مي‌زنند و دچار آسيبي مي‌شوند، معمولا عبرت مي‌گيرند در حالي كه كودكان بيش ‌فعال عبرت‌پذير نيستند و ممكن است عمل خطرناكي را چند بار تكرار كنند. بچه‌هاي بيش‌فعال را در خانه معمولا در حالي كه روي كابينت، درراور و به طور كلي در ارتفاع هستند، مي‌بينيد. آن ها اين كارهاي خطرناك را در طول روز چندبار انجام مي‌دهند به همين علت احتمال آسيب‌ ديدنشان زياد است.

 خيلي از کودکان بيش‌فعال، عملكرد تكانه‌‌اي هم دارند؛ يعني رفتارهاي ناگهاني از آنها سر مي‌زند. مثلا كودك نشسته و ناگهان كنترل تلويزيون كه دستش است، پرتاب مي‌كند .

اين رفتارها به صورت‌هاي ديگر هم بروز مي‌كند؛ مثلا ممكن است كودك ناگهان روي دوش پدر يا جفت ‌پا روي شكم او بپرد! يا وقتي در حال ردشدن از كنار بچه‌ ديگري است، بدون اينكه مشكلي ايجاد شده باشد، به او ضربه‌اي بزند يا هلش دهد! اين رفتارهاي ناگهاني و تكانشي اغلب كودكان بيش‌فعال، باعث آزار و اذيت ديگران مي‌شود.

کمبود توجه و عدم تمرکز در کودکان

مشكل بچه‌هاي بيش‌فعال كه تمركز ندارند، معمولا خود را از دوران مهدكودك نشان مي‌دهد، آنها حوصله انجام بازي‌هاي فكري ندارند و از انجام كارهاي فكري كه بايد روي آن تمركز داشته باشند، خودداري مي‌كنند . اين كودكان معمولا فراموش كار و حواس‌پرت هستند . آن ها در مهدكودك در يادگيري شعر هم مشكل پيدا مي‌كنند چون اين كار به توجه و تمركز نياز دارد . در نقاشي هم چندان موفق نيستند چون انجام اين كار مستلزم اين است كه مدتي يك جا بنشينند، علاوه بر اين، براي تمام كردن طرح و رنگ‌آميزي كامل هم به مشكل برمي‌خورند به طوري كه مي ‌بينيم كودك نقاشي را نصفه رها مي‌كند يا فقط طراحي مي‌كند و اصلا آن را رنگ نمي‌كند يا اين كار را نيمه‌كاره و بي‌دقت انجام مي‌دهد.

علائم بیش فعالی

 بچه‌هاي بيش‌فعال نام دوستان شان را هم فراموش مي‌كنند حتي ‌امكان دارد اسامي افراد نزديك را هم فراموش كنند و مرتب از پدر يا مادرشان مي‌پرسند اسم اين آقا يا خانم چه بود؟ گاهي از همان دوران مهد، مربي شكايت مي‌كند كودك بيش‌فعال نظم كلاس را به هم مي‌زند، سر جاي خود نمي‌نشينند و مرتب راه مي‌رود. بچه‌هاي بيش‌فعال زياد حرف مي‌زنند، تن صدايشان بلند است و در كار و حرف ديگران دخالت مي‌كنند.

براي تشخيص بيش‌فعالي، اين علائم بايد حداقل در دو محيط ديده شود؛ مثلا در خانه و مهدكودك، در مدرسه و در مهماني‌ها. كنترل بچه‌هاي بيش‌فعال وقتي با مادر خود تنها در منزل هستند، راحت ‌تر است و كم تر مشكل ايجاد مي‌كنند ولي وقتي نفر سومي مثل پدر يا خواهر و برادر وارد مي‌شوند، جنب ‌وجوش و تحرك آن ها بيش تر مي‌شود و در مهماني‌ها كنترل شان بسيار سخت ‌تر خواهد بود. يكي از كارهاي خطرناكي كه جزو عملكرد تكانه‌اي بچه‌هاي بيش‌فعال است، اين است كه ناگهان دست پدرومادر را رها و وسط خيابان شروع به دويدن مي‌كنند.

درمان در مرکز اکسیر

كودكاني كه فقط مشكل تمركز دارند، مي‌توانند بسيار آرام باشند به همين دليل مشكل آن ها دير تشخيص داده مي‌شود. بچه‌هاي بيش‌فعال- كم‌ تمركز رفتارهاي نامطلوبي دارند كه باعث مي‌شود پدر و مادر سريع‌تر آن ها را نزد روان شناس ببرند در حالي كه تشخيص مشكل بچه‌هايي كه فقط عدم‌ تمركز دارند، به دليل آرام بودن، حتي ممكن است به سنين اول و دوم دبستان بكشد. بچه‌هاي كم ‌تمركز در ديكته و رياضي مشكل دارند. والدين معمولا قبل از اين سنين متوجه كم ‌تمركز‌ي آن ها نمي‌شوند ولي وقتي سن شان بيشتر مي‌شود، مشكل تمركز مخصوصا در سال ‌هاي ابتدايي بروز مي‌كند. دو درسي كه بيش از هر چيز به تمركز نياز دارد، ديكته و رياضي است و مي‌بينيم اين بچه‌ها در ديكته‌ هايشان دقت کم تری دارند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در خصوص کودکان به صفحه خدمات کودک ما مراجعه (میتوانید اینجا را کلیک کنید) یا با جستجو کلمه کودک در قسمت جستجوی سایت اطلاعات کسب کنید.


tik.jpg
مرداد ۱۵, ۱۳۹۴

اختلال تیک
اختلال تیک

تیک اختلالی رفتاری است که به دلیل ناسازگاری شخصیتی، احساس بی‌کفایتی و ناامنی، خصومت، تحریک‌پذیری، لکنت زبان، ترس و دلواپسی به وجود می آید. تیک ممکن است به دنبال یک حادثه روانی و اضطراب ناشی از حوادث خانه یا مدرسه به وجود آید. تیک نوعی پرش ناگهانی یا انقباض غیرارادی عصبی عضلانی است که در هر قسمت از بدن می‌تواند به صورت مزمن یا زودگذر در کلام یا رفتار ظاهر شود. تیک در هنگام خواب از بین می‌رود. تیک کلامی یا رفتاری به دو شکل ساده و مرکب است و از مشخصات آن تکراری و ناموزون بودن آن است. تیک ساده مدت کوتاهی به طول می‌انجامد و بعد از چند هفته یا چند ماه از بین می‌رود. تیک‌های عصبی میان پسران بیشتر از دختران است. این حالت ممکن است تا سن میانسالی ادامه داشته باشد. میزان شیوع تیک در خانواده‌ای که عضو مبتلا دارند، به مراتب بیشتر است.

انواع تیک:

شایع‌ترین تیک‌ها، تیک چهره‌ای است و می‌تواند به انواع مختلف مانند پلک زدن، کشیدن ابروها، گاز گرفتن لب، چین دادن پیشانی و … تظاهرکند. چرخش غیرارادی گردن در جهت‌های مختلف، بالا انداختن شانه‌ها، کشیدن دست به مو و سر و صورت، خم کردن زانو و حرکات اضافی در راه رفتن در رده تیک‌های گردن و اندام‌هاست.

درمان انواع تیک:

عوامل محیطی و هیجانی از جمله مواردی شناخته شده‌ای هستند که در تشدید تیک موثر هستند. پرش‌های عصبی در مواجهه با موفقیت‌های هیجانی و اضطراب و اختلاف‌های خانوادگی تشدید می‌شوند و در مواقعی که آرامش وجود دارد، به حداقل می‌رسند. برای درمان این گونه رفتارها در درجه اول باید محیط خانواده را بررسی و به اطرافیان گوشزد کرد که انتظارات بیش از حد از کودک نداشته باشند. فشار آوردن روی فرد برای ترک یا کاهش این رفتارها نه تنها مفید نیست بلکه نتیجه عکس دارد و باعث تشدید این گونه رفتارها می‌شود. تذکر مستقیم یا تنبیه کودک برای ترک رفتار عادتی به هیچ ‌وجه موثر نیست، باید از شیوه تربیتی مبتنی بر تشویق استفاده شود. باید در مواقعی که کودک تیک ندارد، بیشتر به او توجه و او را نوازش کرد. چنان چه در درمان تیک با رفتار درمانی بهبودی حاصل نشد، باید چالش‌های درمانی این گونه اختلالات عصبی را مورد تجدیدنظر داد.

الهه عبدالرحمانی / دپارتمان بازی درمانی


loknat.jpg
مرداد ۱۳, ۱۳۹۴

لکنت زبان کودکان
لکنت زبان کودکان

کودکی که لکنت دارد تنها گفتارش قدری طولانی‌تر می‌شود، وگرنه تمامی خواسته‌ها و نیازهایش مشابه سایر کودکان است. او باید در وهله اول خود را عادی بداند، ارزش‌های اجتماعی، مسؤلیت‌های گوناگون و رفتارهائی که از سایر کودکان انتظار دارید، باید از او هم نیز انتظار داشته باشید، اختصاص دادن زمان کافی برای شنیدن صحبت‌های کودکی که مبتلا به لکنت است، سبب می‌شود تا احساس اعتماد به نفس کند و نظرات و گفته‌هایش را با ارزش بداند. فراهم آوردن فرصت‌هائی برای شنیدن حرف‌های کودک تا حد زیادی می‌تواند لکنت او را کاهش دهد.

اگر زمانی که کودک صحبت می‌کند احساس کند گفتارش قطع نمی‌شود، با آرامش و راحتی بیشتری صحبت خواهد کرد، و بالعکس چنان چه احساس کند کلامش از جانب والدین، خواهران، برادران و دیگر اعضاء خانواده‌اش قطع خواهد شد، نمی‌تواند به سهولت و روانی صحبت کند. هنگامی که با کودک درباره لکنت زبان صحبت می‌کنید، سعی‌ تان بر این باشد که مثال‌ها و نمونه‌هائی عینی از زندگی روزمره آشنای او برایش بیاورید تا نگرشی عادی، ملموس و قابل حل از آن در ذهنش داشته باشد. با این کار اطرافیان کودک می‌توانند هم زمینه‌ای برای گفت و گوئی راحت و صمیمانه با فرزندشان ایجاد کنند و هم به او کمک کنند تا به‌گونه‌ای مثبت درصدد حل مشکل خود برآید. به کودکی که به لکنت مبتلاست، هیچ‌گاه با اضطراب و نگرانی نگاه نکنید و هرگز ترس خود را از این که ممکن است کلمات کودک از گیرها و تکرارها خلاص نشود، ابراز نکنید. به‌همین منظور توجه به نکات زیر در خانه می‌تواند سودمند باشد:

▪ هنگام صحبت، سخنان یکدیگر را قطع نکنند.

▪ رعایت نوبت در صبحت کردن می‌تواند فشار و تنش‌های کودک را کاهش دهد.
▪ به‌‌جای یکدیگر صحبت نکنید (هرکس باید حرف خودش را بزند).
▪ انتظارات غیر معقول از کودک نداشته باشید.

▪ هنگام سخن گفتن و گفت و گو با کودک رقابت نکنید.

برای درمان لکنت زبان کودکان روش‌های بی‌شماری وجود دارد که هر یک بر دیدگاهی خاص تدوین شده‌اند.

از جمله؛ روش‌های روان‌کاوی، گروه درمانی، خود درمانی، دارو درمانی، شناخت درمانی و… .

▪ کودک را با سئوالات مکرر و گوناگون خود تحت فشار قرار ندهید.

▪ از کودک نخواهید تا بالاجبار جلوی جمع سخنرانی کند و یا شعر بخواند، بلکه او را تشویق کنید تا از صحبت کردن در جمع نهراسد و به تدریج احساس آرامش و راحتی کند.

▪ شرایطی که موجب ناراحتی، ضعف و ناتوانی کودک می‌شود، برایش ایجاد نکنید.
▪ سرعت و شتاب را از جریان زندگی کودک حذف کنید.

▪ هنگام صحبت کردن با کودک از جمله ساده و کوتاه استفاده کنید.

▪ وقتی با کودک صحبت می‌کنید، موضوع صحبت را پشت سر هم تغییر ندهید، زیرا ذهن کودک را خسته می‌کند.

▪ لکنت پدیده‌ای است که اغلب قطع و وصل می‌شود. اگر والدین و مربیان بتوانند شرایطی که لکنت در آن شروع می‌شود را پیدا کنند، می‌توانند برای قطع آن به کودک کمک کنند.

▪ زمانی که کودک می‌خواهد صحبت کند، شهامت و جرأت او را از بین نبرید.

▪ کودک را تشویق کنید تا در مورد ترس‌ها. هیجانات و اضطراب‌هایش صحبت کند.

▪ اگر کودک ترجیح می‌دهد درباره لکنتش صحبت نکند، افراد خانواده هم عکس‌العمل خاصی نشان ندهند.

▪ هنگامی که برای کودک داستانی می‌خوانید، با صدائی بلند و شمرده بخوانید. در صورت تمایل کودک، اجازه دهند که او هم داستان را تعریف کند.

▪ در مواردی با تقویت اعتماد به نفس کودک، میزان لکنت او کاهش می‌یابد، بنابراین والدین و اعضاء مؤثر خانواده می‌توانند با مهم‌ نشان دادن توانائی‌های کودک و کم اهمیت نشان دادن لکنت او، عزت نفس او را تقویت کنند (نقاط قوتش را تشویق کنید و کمک کنید تا به هدف‌هایش ـ هر چند کوچک و ناچیز باشد ـ برسد).

▪ هیچ گاه با کودک با خشم و عصبانیت صحبت نکنید.

▪ حداقل روزی ۱۰ ـ ۵ دقیقه با کودک آرام صبحت کنید.

▪ علاقه و محبت خود را با روش‌های گوناگون به کودک نشان دهید و حس اعتماد به نفس و ارزشمندی را در او تقویت کنید.

هیجان بالا از هر منبعی که باشد، میزان لکنت را افزایش می‌دهد.

الهه عبدالرحمانی / دپارتمان بازی درمانی


adhd5.jpg
مرداد ۳, ۱۳۹۴

بیش فعالی کودکان
بیش فعالی کودکان

آیا علم می تواند پیش بینی کند که چه کسانی دچار ADHD خواهند شد؟

چه می شد اگر ما قادر بودیم پیش بینی کنیم که چه کسی بیشتر در معرض ابتلا به بیماری آلزایمر یا ADHD در است؟ (حتی قبل از اینکه علائم شناختی یا رفتاری شروع به توسعه کنند؟ )

اگرما هشدار پیشرفته ای داشته باشیم، چگونه باید بهتر درمان کنیم، سرعت را کم کنیم یا شاید از شرایط توسعه کامل چلوگیری کنیم. خوب، دانشمندان در حال مطالعه نشانگرهای زیستی همراه با ADHD یا بیماری آلزایمر،و طیف وسیعی از شرایط دیگر هستند.

یافته های مرتبط با تشخیص بیش فعالی و نقص توجه

نشانگرهای زیستی:

امروزه جستجو برای نشانگرهای زیستی یک موضوع داغ در علم و پژوهش است. واژه نشانگر، تلفیقی از “نشانگر بیولوزیکی” به معنای یک شاخص کلیدی است که بر حضور یا احتمال بعدی گسترش یک اختلال پزشکی یا رفتاری دلالت دارد. مزایای هشدار دهنده پیشرفته بسیار واضح و بدیهی است. آنکه ما درباره نشانگرهای زیستی قابل اعتماد برای زوال عقل یا سرطان، یا برای اختلالات عصبی مثل اوتیسم و ADHD صحبت می کنیم.

بنابراین آیا نشانگرهای زیستی برای ADHD وجود دارد؟ اگر چنین است، ممکن است آنها به ما چه بگویند؟

خوب، نتایج مطالعات اخیر نکات جالبی برای اندیشیدن به ما داده اند. از آنجا که ADHD یک اختلال رشدی است که باید ابتدا در کودکی یا اوایل نوجوانی پدیدار شود(نمی تواند برای اولین بار در دوران بزرگسالی دیده شود)، جستجو برای نشانگرهای زیستی ADHD در کودکان متمرکز شده است.

ADHD در پسران بیشتر از دختران تشخیص داده شده و نیز تعدادی از مطالعات نشانگر این نابرابری جنسیتی هستند.در صورتیکه این تحقیق به شدت بر ADHD در جوانان متمرکز شده است، اهمیت این اثر برای بزرگسالان مبتلا به ADHD ، اینکه آن می تواند به ما بگوید محدوده این اختلال بیش از کل عمر ما ست، قابل توجه است.

یک مطالعه اخیر نشانه های زیستی ADHD از چین، شامل اصلاح اسکن MRI به آنچه که تصویر برداری عملکرد مغزی نامیده می شود به دنبال تفاوت در فعالیت مغزی در پسران مبتلا به ADHD و مقایسه با پسرانی که این اختلال را ندارند انجام شده است.

فعالیت مغز و ADHD

فقط یک مطالعه در آوریل ۲۰۱۴ از ژورنال رادیولوژی توسط کوای یانگ گونگ و همکارانش در چین منتشر شده،نشان می دهد که اسکن MRI عملکردی قابل اعتماد برای ارائه تشخیص زود هنگام ADHD فراهم می کند. این نسخه ویژه از MRI اجازه می دهد تا دانشمندان به برخی از انواع گسترده ای از عملکرد( مانند سوخت و ساز بدن) در زمان حال نگاه کنند به جای فقط ساختمان مغز که MRI به طور منظم انجام می دهد، به عبارت دیگر آن بیشتر شبیه تماشای یک ویدئوی خیلی کند از آنچه مغز انجام می دهد، است نه تنها یک تصویر کلی از آنچه که به نظر می رسد. یک تیم تحقیقاتی فعالیت های مغز را در ۳۳ پسر رنج سنی ۱۶-۶ سال که ADHD داشتند در برابر ۳۲ پسر همان رنج سنی که به ADHD مبتلا نبودند را مقایسه کردند. دانشمندان دریافتند که پسران با ADHD اختلالات عملکرد در چندین منطقه مغز و مدارهایی که میدانیم در برنامه ریزی و انگیزه کنترل و رفتارها درگیر می شود، داشتند. فرد مبتلا به ADHD اغلب نه تنها با تمرکز و حواسپرتی، بلکه با مدیریت زمان و سازماندهی و کنترل امیال درگیر و در حال منازعه است.

شاخصهای زیستی دیگر و ADHD

یک مقاله پیشین درباره نشانگرهای زیستی ممکن از ADHD در جای دیگرمشاهده می شود. این دانشمندان بر نتایج بزرگ تصویری MRI بحث شده مطالعه قبلی در بالا تمرکز نمی کنند، در عوض آنها آن را بیشتر به سطح سلولی پائین می آورند.

مروری علمی بر نشانگرهای زیستی ADHD بوسیله کاتیا اسکاسیلاتی و یک تیم از همکاران ایتالیایی و امریکایی به تعدادی از نشانگرهای زیستی دیگر برای ADHD اشاره دارد. مقاله آنها یک بررسی سیستماتیک از دیگر مطالعات گذشته منتشر شده در مورد موضوع است و آن در مجله آکادمی روانپزشکی امریکایی کودکان و نوجوانان در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. آنها نتیجه گرفتند که تعدادی از نشانگرهای زیستی ممکن است با علائم ADHD مرتبط باشد ازجمله انتقال دهنده عصبی نوراپی نقرین، یک آنزیم که MAO نام دارد که نوروترانسمیترهایی مثل دوپامین، اپی نفرین و نوراپی نفرین، کورتیزول و روی را غیر فعال می سازد. نوروترانسمیترهای ذکر شده در بالا تنها مخصوص ADHD نبوده، آنها با طیف وسیعی از اختلالات دیگر از افسردگی تا اسکیزوفرنی همراه هستند. برخی از نشانگرهای زیستی ممکن دیگراز ADHD ، گرچه نیازمند مطالعات بیشتری است، شامل یک ماده شیمیایی اغلب مرتبط با مصرف غذا ( نوروپپتید Y ) و DHEA است. بدنسازان و طرفداران ورزش ممکن است قبلا از DHEA شنیده باشند.آن بعنوان یک عامل عضله سازی استفاده شده است و برای استفاده از سوی برخی از سازمانهای ورزشی دانشگاهی و حرفه ای ممنوع شده است.بر طبق MayoClinic.org، DHEA یک هورمون آدرنال است که باعث تولید برخی از هورمون های مردانه و زنانه است. پس آسان است ببینیم که چرا برای ورزشکارممنوع است.بنابراین یک نشانگر زیستی ممکن، سطوح پائین تر از DHEA با ADHD در ارتباط است اما مثل همه این یافته ها به این معنی نیست که لزوما DHEA باعث ADHD است. سطوح پائینDHEA با افسردگی، بیماری های قلبی و نیز پیری طبیعی همراه است، بعلاوه ممکن است یک وابستگی بین DHEA (یا هر یک از مواد ذکر شده) و علائم ADHD وجود داشته باشد بدون آنکه لزوما دلیل آن علائم باشد.

خب، این به چه معناست؟

قدرت بالقوه یک نشانگر برای هر شرایط دیگری این است که به ما در تشخیص بهتر و زود هنگام فرد در معرض اختلال کمک

میکند. در حال حاضر ما فقط بعد از زمانی که علایم شروع به گسترش کنند احتمال ابتلا فرد به ADHD یا آلزایمر را در نظر

میگیریم. بعلاوه تحقیق درباره نشانگرها پیچیدگی و چند بعدی بودن لینک ها و علل احتمالی این اختلال ها را به ما نشان داده است.

در حال حاضر هیچ راه سریع مشخصی برای شناسایی ADHD وجود ندارد اما در آینده شاید با یکی در نظر گرفتن ترکیب

نشانگرهای قابل اعتماد راهی باشد. برای ADHD و بسیاری از شرایط دیگر، نشانگرهای زیستی ارتباط به اختلال دارند بدون اینکه مستقیما موجب آن باشند. این بایک رابطه سببی واقعی، مانند نیازو پیمان ویروس HIV به توسعه ایدز یا یک الگوی ژنیتیکی خاصی که در یک فرد به منظور توسعه بیماری هانتینگتون مورد نیاز است مقایسه می شود.

وعده می دهیم که بزودی استفاده از نشانگرهای زیستی در دقت در تشخیص و توسعه موثرتر یا حتی درمان پیشگیرانه بهبود خواهد یافت.تحقیق در مورد نشانگرهای زیستی در مراحل ابتدایی است که آن را یک ظرفیت بالقوه برای یک آینده بهتر در تشخیص و مدیریت ADHD نگه می دارد.

مرکز مشاوره و خدمات روانشناختی اکسیر


behavior.jpg
مرداد ۳, ۱۳۹۴

اختلالات رفتاری
اختلالات رفتاری

اختلال های رفتاری کودکان، اختلال های شایع و ناتوان کننده ای هستند که برای معلمان، خانوده، و خود کودکان مشکلات بسیاری ایجاد می کنند و با بسیاری از معضلات اجتماعی همراه اند. محققان دریافته اند که اختلال های رفتاری معمولا نخستین بار در سال های آغازین دبستان مشاهده می شوند. اختلال های رفتاری به طور چشمگیری بر عملکرد تحصیلی – اجتماعی کودکان تاثیر منفی می گذارند و احتمال ابتلا به بیماری های روانی در دوره ی بزرگسالی را افزایش می دهند. از جمله اختلال های رفتاری، اختلال نافرمانی مقابله ای است. کودکان مبتلا به این اختلال معمولا با بزرگترها جر و بحث می کنند، از کوره در می روند و خشمگین، رنجیده خاطر، و زودرنج هستند. آنان مکررا در برابر درخواست های بزرگسالان نافرمانی می کنند و عمدا باعث ناراحتی دیگران می شوند و برای اشتباهات و سوء رفتار خود دیگران را سرزنش می کنند. سبب شناسی این اختلال را ترکیبی از ویژگی ها و گرایش های ژنتیکی، یا زیست شناختی کودکان، شیوه های فرزندپروری ناکارآمد و شرایط محیطی عنوان کرده اند. این کودکان معمولا در مدرسه پیشرفت خوبی ندارند، در روابط بین فردی ضعیف هستند، دارای مشکلات توجهی هستند، عمدتا فاقد مهارت های شناختی، عاطفی، و اجتماعی مورد نیاز برای انجام تقاضاهای بزرگترها هستند.

تاکنون روش های درمانی متنوعی برای مواجهه با مشکلات رفتاری، شناختی و هیجانی این کودکان به کار گرفته شده است. یکی از این روش ها که بسیار موثر هست، درمان های شناختی – رفتاری است که به بهبود خلق و کنترل خشم کمک می کند. این درمان آگاهی کودکان از الگوهای تفکر را که محرک و هدایت کننده رفتار آن هاست، افزایش می دهد و روش هایی را برای مقابله با تفکرشان، به آن ها می آموزد. می توان درمان های شناختی – رفتاری را در یک مدل بازی درمانی ترکیب کرد. با به کارگیری بازی و اسباب بازی ها، کودکان افکار، احساسات، و نگرانی هایی را که نمی توانند به گونه ی دیگری بیان کنند، انتقال می دهند. آن ها به راحتی و بدون خطر دنیای درونی خویش را از طریق بازنمایی نمادین و عینی اسباب بازی ها بیان می کنند. اسباب بازی ها فرصت ایجاد تسلط و کنترل بر دنیای پیرامون را برای کودکان فراهم می کنند. در بازی درمانی درمانگر فرصت دارد تا به دنیای کودک وارد شده و به مشکلات کودک رسیدگی کند و به او کمک کند تا رفتارهای انطباقی را یاد بگیرد و بر کمبود مهارت های هیجانی و اجتماعی غلبه کند.

منبع: صفری، سهیلا؛ فرامرزی، سالار؛ عابدی احمد. (۱۳۹۳).

تاثیر بازی درمانی شناختی – رفتاری بر نشانه های رفتاری دانش آموزان نافرمان. مجله پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه. دوره ی ۲۵. شماره ی ۳.

الهه عبدالرحمانی گروه بازی درمانی مرکز مشاوره و خدمات روانشناختی اکسیر


Untitled-13.jpg
مرداد ۱, ۱۳۹۴

افسردگی کودکی
افسردگی کودکی

در سالهاي اخير وجود افسردگي در كودكان و نوجوانان نه تنها محرز دانسته شده است، بلكه نظر بر اين است كه افسردگي كودكي مي تواند مشكلات جدي براي سلامت عمومي ايجاد كند. به گونه اي كه پژوهش ها نشان داده است كه شناسايي افسردگي هاي كودكي و نوجواني مي تواند احتمال بيماريهاي رواني ديگر، ناراحتي هاي شديد، رفتارهاي ناسازگارانه و حتي مرگ و مير كودكان و نوجوانان را كاهش مي دهد.

تشخیص

مطابق با DSM-IV تشخيص افسردگي كودكان زماني داده مي شود كه در يك يا چند دورة دو هفته اي شواهدي دال بر تغيير كاركرد نشان بدهد. از جمله اين كه كودك افسرده ممكن است تحريك پذير يا بي علاقه شود و از خيلي چيزها لذت نبرد يا هر دو حالت را داشته باشد. در ضمن كودك بايد حداقل چهار مورد از نشانه هاي زير را تقريباً هر روز داشته باشد و برخي از كاركردهاي مهم او مختل شود:

۱) لاغر شدن و نرسيدن به وزن مورد انتظار.

۲) اختلال در خواب (پرخوابي يا بي خوابي).

۳) كندي يا تحريك روانی حركتي شديد.

۴) خستگي يا كم انرژي بودن.

۵) احساس بي ارزش بودن يا احساس گناه بي جا و افراطي.

۶) افت توانايي تفكر، تمركز و تصميم گيري.

۷) افكار تكراري در مورد مرگ و خودكشي.

علت ها و شیوع:

افسردگي كودكي ممكن است به عوامل شيميايي، زيستي، ژنتيكي و عوامل روان شناختي از جمله روان پويايي، شناختي، رفتاري، فشارهاي رواني زندگي و عوامل محيطی اجتماعي يا تركيبي از موارد فوق مربوط باشد. به طور كلي حدود ۲ درصد كودكان پيش از سن بلوغ و حدود ۵ تا ۸ درصد نوجوانان دچار افسردگي هستند و طيف باليني اين اختلال را از غمگيني ساده تا افسردگي اساسي يا اختلال دو قطبي در برمي گيرد. روان درماني و دارو درماني براي كودكان و نوجوانان داراي اختلال هاي افسردگي مفيد تشخيص داده شده است. هرچند شواهد نشان مي دهند كه روان درماني براي اغلب كودكان افسرده مقدم بر دارو درماني است.

درمان ها

از جمله درمان هاي روان شناختي افسردگي، روان درماني روان پويشي است كه طي آن درمانگر با استفاده از روشهاي مختلف به كودك افسرده كمك مي كند تا افكار، احساسات و تخيلات خود را ابراز كند و رابطه بين احساسات و هيجان هاي ناخودآگاه و عملكردهايش را دريابد. يكي از اين روشها گوش كردن به قصة يك كودك است. ترغيب كودك افسرده به شرح دادن قصه خودش به هر طريقي كه مي تواند بسيار درمان كننده است و مي تواند در تسكين بخشيدن به نشانه هاي افسردگي مؤثر واقع شود. اين فن در متون پژوهشي قصه درماني ناميده مي شود. در واقع قصه درماني در سالهاي اخير به صورت يكي از روشهاي بازي درماني كودكان مطرح شده است. البته استفاده از قصه درماني به مثابة يك فن درماني ابعاد گسترده اي دارد و تنها به درمان مشكلات روان شناختي كودكان ختم نمي شود. در قصه درماني فرض بر اين است كه تغيير در زبان و ادبيات قصه هاي زندگي خود به تغيير در معاني زندگي فرد منجر مي شود و تغيير در قصه زندگي فرصت هاي جديدي براي رفتار و روابط با ديگران ايجاد مي كند.

قصه درماني با مفروضه هاي پست مدرنيسم يا فرانوگرايي همخواني دارد. پست مدرنيسم از اين عقيده حمايت مي كند كه هيچ حقيقت مطلقي وجود ندارد، بلكه به نظر و ديدگاه ما بستگي دارد. در دنياي پست مدرن قصه و داستان فضاي آزادي براي عمل كردن به حساب مي آيند. قصه ها به ما را ه حل هايي ارائه مي كنند كه غيرمنتظره و شگفت انگيزند و در عين حال شدني و مثبت هستند. قصه ها به ما امكان مي دهند تا از قفس تعارض هايمان رهايي پيدا كنيم. رويكردهاي داستاني به مراجع جرئت و شهامت تغيير كردن را مي دهد. قصه درمانگران به ما كمك می كنند درباره اينكه كي هستيم، كي بوده ايم و چه می توانیم باشيم، معاني جديدتر و تعبيرهاي جديد ابداع كنيم. از اين نظر آسيب شناسي رواني نمونه اي از قصه هاي زندگي است كه از مسير اصلي خارج شده است و روان درماني تمريني براي ترميم و بازسازي قصه زندگي تلقي مي شود.

شیبانی، شهناز، یوسفی لویه، مجید؛ دلاور، علی. (۱۳۸۵). تاثیر قصه درمانی بر کاهش علائم افسردگی در کودکان افسرده. پژوهش در حیطه ی کودکان استثنائی. شماره ی ۴.

الهه عبدالرحمانی- مرکزمشاوره و خدمات روانشناختی اکسیر


depression.jpg

افسردگی کودکان
افسردگی کودکان

بسیاری از مردم فکر می کنند که افسردگی تنها بزرگسالان را تحت تاثیر قرار می دهد. در حقیقت، افسردگی بر کودکان و نوجوانان نیز می توانند تاثیر بگذارد

سر و کار داشتن با کودکان افسرده

اگر احساس می کنید که کودک شما دچار افسردگی است سخت است که بدانید چه کار باید انجام دهید. اولین کاری که باید انجام دهید صحبت کردن با آنهاست. سعی کنید دریابید مشکل آنها چیست. و صرف نظر از آنجه مشکل را به وجود آورده آن را بی اهمیت ندانید. ممکن است از نظر شما موضوع خاصی نباشد اما این مشکل اساسی برای کودک شماست. اگر بعد از صحبت با کودک تان هنوز نگران هستید. به متخصص مراجعه کنید. در غیر این صورت اگر نگران هستید که کودکتان مستعد افسردگی است، می توانید با بودن در کنار کودک از وقوع این مسئله جلوگیری کنید

دکتر کنیزکی می گوید: تمام کودکان و نوجوانان نیازمند احساس محترم شمرده شدن، ارزشمندی و دوست داشته شدن هستند. آنها نیاز دارند تا روابطی را با مراقبین خود ( معمولا والدین) داشته باشند تا با دریافت محبتِ مثبت نامشروط، احساس ارزشمندی در آنها رشد پیدا کند

منبع : NHS


tamarkoz.jpg

تمرکز
تمرکز

درمانی جدید، ساده و ایمن برای حل مشکل شما

آیا نگران فرزند حواسپرت خود هستید؟ آیا فکر می کنید که کودک یا نوجوانی دارید که نمی تواند از ظرفیت هوشی خود به خوبی استفاده کند؟ فرزند پر انرژی تان دائم در حال بالا و پایین پریدن و خرابکاری است؟ آیا فرزندتان، دچار مشکلات تحصیلی است و از سر و کله زدن با او خسته شدید؟ آیا دوست دارید که فرزندتان در زمینه تمرکز و توجه، حافظه و انگیزه تحصیلی ارتقاء پیدا کند؟

اگر مسائل بالا از جمله نگرانی های شما نیز است. حال سوالات زیر در مورد فرزندتان به دقت و با توجه به ۶ ماه اخیر پاسخ دهید:

۱. آیا در هنگام انجام تکالیف مدرسه، به طور مکرر اشتباه می کند و در انجام آنها با دشواری هایی روبرو است؟

کم ———————– متوسط ———————– زیاد

۲. وقتی با او صحبت می کنید به نظر می رسد که فکرش جای دیگری سیر می کند و به حرف هایتان توجهی ندارد؟

کم ———————– متوسط ———————– زیاد

۳. دائم وسایل اش را جا می گذارد یا گم می کند؟

کم ———————– متوسط ———————– زیاد

۴. در انجام تکالیف مدرسه یا کارهای دیگر اش حواسپرت است و با محرک کوچکی تمرکز اش را از دست می دهد؟

کم ———————– متوسط ———————– زیاد

۵. دائما وول می خورد و روی صندلی به سختی بند می شود؟

کم ———————– متوسط ———————– زیاد

۶. معمولا در حال جنب و جوش است و از در و دیوار بالا می رود؟

کم ———————– متوسط ———————– زیاد

۷. اصلا صبر و حوصله ندارد و نمی تواند منتظر نوبت اش بماند؟

کم ———————– متوسط ———————– زیاد

اگر از سوال ۱ تا ۴ پاسخ هایی که دادید اکثرا، گزینه متوسط و یا زیاد است و احتمال اینکه فرزند شما دارای مشکل تمرکز و توجه باشد زیاد است. همچنین اگر از سوال ۵ تا ۷ ، بیشتر پاسخ های شما، گزینه متوسط و یا زیاد است. احتمال دارد فرزندتان دچار بیش فعالی است. پس برای اطمینان بیشتر حتما با یک روانشناس مشورت کنید. در غیر این صورت جای نگرانی نیست.

مشکل کمبود توجه/بیش فعالی که به نام ADHD نیز شناخته می شود، مهمترین احتلال رفتاری در میان کودکان است. در حدود ۵ درصد جمعیت کودکان را در بر می گیرد. میلیون ها کودک دارای ADHDبرای درمان، دارو مصرف می کنند. ولی ۲۵ درصد آنها به دارو پاسخ نمی دهند و یا قادر به تحمل عوارض جانبی آن نیستند. بدون درمان، این کودکان در معرض مشکلات فراوانی در آینده قرار خواهندگرفت. مشکلات تحصیلی، اختلال های روانپزشکی، سوء مصرف مواد و موقعیت پایین شغلی از جمله آنهاست. اگر چه دارو درمانی شکل اصلی درمان این مشکل از ابتدا بوده است. اما امروزه روش های غیر دارویی و سالم تری برای درمان پاین مشکل ایجاد شده است که ازجمله مهمترین آنها نوروفیدبک است.

کارکرد مغز کودکان دارای ADHD دچار مشکلاتی است که سبب ساز این مشکل در آنها شده است. تکنیک نوروفیدبک با تنظیم دوباره این امواج مغزبه بهبود این مشکل کمک می کند. نوروفیدبک در قالب بازی های کامپیوتری فعالیت امواج مغز را به حالت نرمال و طبیعی باز می گرداند. در این حالت فرد یاد می گیرد تا بعضی از امواج مناسب را افزایش و بعضی دیگر را که نامناسب هستند کاهش دهد. در واقع هدف نوروفیدبک نرمال سازی کارکرد مغز است تا در نهایت کودک بتواند تمرکز خود را باز یابد و آرامش و صبر و حوصله بیشتری پیدا کند.



کودک بیش فعال

با کودک ADHD خود صحبت کنید و احساس خود را نسبت به او بازگو کنید.

بسیاری از والدین کودکان ADHD بیشتر گفتگوهای شان با فرزندشان پیرامون مسائل و مشکلات رفتاری آن هاست و از مکالمه درباره ی خود کودک غافل می شوند. وقتی این روش ادامه می یابد، کودک حس می کند زمانی خوب و دوست داشتنی است که تکالیفش را انجام دهد و نقیصه هایش برطرف شود. اما چون خیلی از اوقات در انجام تکالیف خود دچار مشکل می شود یا برخی از ناتوانی های خود را تجربه می کند، به این باور می رسد که دوست داشتنی نیست و والدین برای او به عنوان یک فرزند، ارزش و محبتی قائل نیستند. باور می کند دوست داشتن او مشروط به شرط هایی است که خیلی از اوقات فاقد آن است. این باورها موجب احساس تنهایی و بی کسی او می شود و بسیاری از اوقات به افسردگی گرایش پیدا می کند. برای مقابله با چنین حالتی، والدین باید با کودک حرف بزنند و احساسات مثبت شان را به وی یادآوری کنند، احساساتی که صرفأ به خاطر فرزند بودن وجود دارد، بدون هیچ قید و شرطی، بنابراین به کودک بگوئید:

ماه ها انتظار تولدش را کشیده اید.

در این مدت به خاطر او غذاها و ویتامین های خاصی خورده اید.

از تکان خوردنش در دوره ی جنینی احساس شادابی کرده اید.

هنگام تولدش تمام اقدامات لازم را برای ورود او به این دنیا انجام داده اید.

وقتی در آغوشش گرفته اید احساس خوشبختی کرده اید.

او دوست داشتنی است.

او ارزشمند است.

به خاطر خود او است که در کنارش هستید.

می تواند هروقت نیاز دارد، تقاضای کمک کند.

می تواند احساساتش را بدون کنترل و سانسور بروز دهد.

می تواند آرزوهایش را بیان کند.

کودک باشد و کارهای بچه گانه انجام دهد.

بگوئید از شادابی او لذت می برید.

الهه عبدالرحمنی- دپارتمان بازی درمانی اکسیر


1508.jpg

شیوع بیش فعالی ADHD رو به افزایش است اما والدین از کاربرد داروهای روانپزشکی برای کودکان خود هراس خاصی دارند. چه بسا دارو درمانی تنها اثر مقطعی داشته باشد. لذا کار بر روی درمان های روانشناختی و غیر دارویی ضروری به نظر می رسد.

کودکان بیش فعال

بازی درمانی یکی از روش های درمانی بسیار موثری برای این کودکان است.

خصوصيات كودكان بيش فعال

  • ۱- دائما به اين طرف و آن طرف می دود و از اشيا بالا می رود.
  • ۲- نمی تواند آرام در يكجا بنشيند و مدام می جنبد.
  • ۳- نمی تواند بر تكاليف مدرسه و يا ساير كارها برای مدت طولانی تمركز كند.
  • ۴- غالبا دست به كارهای خطرناك می زند بدون اينكه عواقب آن را در نظر بگيرد ،مثل دست زدن به بخاري وسوختن، پريدن به وسط خيابان و يا بالا رفتن از نرده ها.
  • ۵- اغلب پيش از اتمام سوال، جواب از دهانش بيرون می پرد.
  • ۶- اغلب به سختی تحمل انتظار را دارد.
  • ۷- وسط حرف ديگران می پرد.
  • ۸- حرف شنوی كمی دارند. به اصطلاح نافرمان هستند.
  • ۹- مرتب از جای خود بلند می شود ودر كلاس راه می رود يا بدون اجازه صحبت می كند.
  • ۱۰- حين درس به سخنان معلم گوش نكرده به كار ديگری می پردازد.
  • ۱۱- علائم عدم دقت وتمركز حواس را نشان می دهد.
  • ۱۲- اغلب قادر نيست كاری را كه شروع كرده تمام كند.
  • ۱۳- غالبا به نظر می آيد به مطالب درسی گوش نمی كند.
  • ۱۴- اختلال حافظه و تفكر در يادگيری از خود نشان می دهد.
  • ۱۵- غالبا قبل از تفكر اقدام به عمل می كند.
  • ۱۶- دائما از فعاليتی به فعاليت ديگری می پردازد.
  • ۱۷- غالبا در كلاس، ديگران را باصدای بلند صدا می زند و با آن ها حرف می زند.
  • ۱۸- درسازمان دادن به كارها با مشكل رو به رو است.
  • ۱۹- دربازی ها و فعاليت های گروهی نمی تواند منتظر نوبت باشد.
  • ۲۰- به نظارت فرامان در كارها نياز دارد .
  • ۲۱- در خلال خواب دائم در تقلا وتكان خوردن است.
  • ۲۲- اغلب وسايل لازم برای انجام تكاليف مدرسه و يا فعاليت های داخل خانه را گم می كند مثل مداد، كتاب.
  • ۲۳- دچارعقب ماندگی ذهنی يا مشكلات عاطفی نيست.
  • ۲۴- معمولا از نظر ظاهر و لباس كثيف و ژوليده بوده ولباس های خود را پاره می كند.
  • ۲۵- اعتماد به نفس آنها پايين است چون دائما از طرف اطرافيان طرد می شوند.
  • ۲۶- اضطراب به دليل حواس پرتی در بيش فعال ها زياد است.
  • ۲۷- بيش فعالی زمينه ارثی دارد .
  • ۲۸- سازگاری آنها خوب است چون احساس خطر مي كنند.
  • ۲۹- افراد بيش فعال ترسو هستند.
  • ۳۰-%۹۰ افراد بيش فعال مادرانی افسرده دارند واحساس گناه مي كنند.

بازی درمانی و بیش فعالی

کودک پیش فعال، معمولا یک بازی یا یک فعالیت را تا آخر به سرانجام نمی رساند و در نیمه راه رها می کند اما به هر حال کودکان در سن مدرسه، برای یادگیری درس های خود و انجام تکالیف شان، نیازمند حدی از توجه و تمرکز هستند و اگر کودک نتواند توجه و تمرکز خود را کنترل کند، در یادگیری و انجام تکالیف خواندن، نوشتن و ریاضی دچار مشکل می شود.

بدترین تنبیه برای کودک بیش فعال، این است که از او بخواهید کاری انجام دهد که نیاز به توجه و تمرکز داشته باشد؛ مثلا به او بگویید بیا با هم این مسئله ریاضی را حل کنیم. در این حالت معمولا کودک حاضر است هر کار دیگری بکند، به غیر از تمرکز روی آن مسئله ریاضی. در موارد بسیار شدید باید ضمن بازی درمانی از دارو درمانی نیز استفاده کرد.

روش اجرای بازی درمانی برای کودکان ADHD، شامل موارد زیر است :

  • ۱- بازی ها و فعالیت هایی که با هدف یکپارچه سازی حسی و همچنین تعدیل پرحرکتی صورت می پذیرد که شامل ۱۰ فعالیت جداگانه است.
  • ۲- بازی ها و فعالیت هایی جهت افزایش تحمل شامل ۳ فعالیت می باشد.
  • ۳- بازی ها و فعالیت هایی جهت افزایش خودکنترلی شامل ۴ فعالیت.
  • ۴- بازی و فعالیت جهت افزایش توجه و تمرکز شامل۳ فعالیت.

بازی هایی مانند پازل، راه رفتن بر روی تخته‌های تعادلی، مسدود کردن نخود و لوبیا و تشکیل‌خانه، نقاشی و فعالیت‌های بدنی را در درمان اختلال بیش فعالی و فقدان توجه می توانند موثر باشند.

بازی‌هایی مانند پازل موجب تمرکز مبتلایان به این اختلال می‌شود، بنابراین استفاده از پازل‌ها می‌تواند مشکل عدم یادگیری در این کودکان را که بخشی از آن به عدم تمرکز مربوط شود برطرف کند.

استفاده از مداد رنگی و نقاشی، راه‌ دیگری برای درمان اختلال بیش فعالی و فقدان توجه است. باید از بازی‌ها و شیوه‌های کم خطر در درمان کودکان بیش فعال استفاده کرد چرا که آنها دچار نقص توجه هستند و بازی‌هایی که نیاز به توجه دارند را نمی‌توانند انجام دهند.

همچنین می‌توان برای بالا بردن تمرکز و دقت این کودکان یک صفحه حاوی مطلبی ورزشی به کودک بدهیم و از او بخواهیم تا دور تمام کلمات «توپ» خط بکشد.

برای کنترل انرژی مبتلایان به اختلال بیش فعالی و فقدان توجه باید از ورزش‌هایی که پریدن در آن‌ها زیاد است استفاده کنیم.

بازی درمانی کودک محور مبتنی بر رابطه کودک والد  (CPRT)

با استفاده از گروه های کوچک، اصول ومهارت های اولیه بازی درمانی کودک محور به والدین آموزش داده می شود. در بازی درمانی کودک محور ارتباط درمانی والد وکودک بر حل مشکل متمرکز است تا ارتباط بین کودک و والد افزایش یابد. بازی یک روش اولیه کودکان برای بیان کردن خودشان می باشد، بنابراین  در سی پی آر تی بازی به عنوان وسیله ای برای تسهیل تعامل وافزایش ارتباط بین کودک و  والد بکار برد و والدین مهارت های جدید را در ۳۰ دقیقه بازی هفتگی تمرین می کنند و تجربیات خود را به گروه گزارش می کنند.

اهداف و مقاصد

اهداف برای والدین

  • – یادگیری اصول و مهارت های بازی درمانی کودک محور
  • – یادگیری چگونگی تشویق خودمداری، مسئولیت پذیری و اعتماد به نفس در کودکان
  • – رشد درک و نگرش واقع بینانه نسبت به خود و کودک
  • – افزایش پذیرش خود و اعتماد به نفس والدین در توانایی های خود
  • – رشد مهارت های فرزندپروری موثر بر اساس تکامل راهکارهای مناسب

اهداف بازی درمانی برای کودکان

  • – تجربه کردن مثبت تر احساسات عزت نفس، ارزش، اعتماد به نفس و شایستگی از طریق احساس پذیرش، درک
  • – تغییر هرگونه برداشتهای منفی احساسات، نگرش ها و رفتار والد از طریق اعتماد و احساس امنیت
  • – کاهش یا از بین بردن رفتار مشکل ساز
  • – رشد منبع درونی کنترل (کنترل خود)  ،تبدیل به خود مداری بیشتر، مسئولیت پذیری کارها و در نهایت روش های مناسب در بیان و برآوردن نیازها
  • – رشد موثر مهارت های حل مشکل

اهداف برای رابطه والد و کودک

  • – تقویت رابطه والد و کودک و پرورش حس اعتماد، امنیت و نزدیکی برای والد و کودک
  • – بهبود تعاملات خانواده و ابراز  محبت
  • – افزایش سطح  شادی و لذت بین والد و کودک
  • – بهبود مقابله با استرس و حل مشکل

مطالعات حاکی از این است که بازی درمانی باعث کاهش معنی دار شدت علائم بیش فعالی همراه با کمبود توجه، بیش فعالی، کمبود توجه، خطاهای پاسخ دهی و افزایش معنی دار زمان پاسخ دهی می شود. در واقع می توان از بازی درمانی به عنوان یک روش درمانی موثر برای کودکان و نوجوانان مبتلایان به ADHD بهره برد.

Blinn به بررسی تاثیر بازی درمانی شناختی رفتاري در حل مشکلات مبتلایان به ADHD پرداخت که نتایج وی نیز حاکی از تاثیر معنادار بازي درمانی در بهبود مشکلات ناشی از این اختلال بود.

MOORE نیز به منظور افزایش مهارت کودکان مبتلا به ADHD از نوعی تمرین چشمی شبه، بازی استفاده نمود. نتایج آن نشان داد که با گذشت زمان، تکانش گری چشم های این کودکان کاهش یافته، تمرکز وتوجه افزایش داشته و مهارت های گوش دادن در این کودکان بهتر می گردد.

چند بازی ساده با کودک بیش فعال

بازی با لیوان آب

یک لیوان آب سرخالی به کودک می دهیم و از او می خواهیم مسافت حدود یک متر را با این لیوان برود و برگردد و مواظب باشد که آب از لیوان نریزد. این بازی تمرکز و برقراری، حفظ تعادل بین دست و پا و چشم کودک مان را قوی می کند و باعث می شود که نوشتن از روی کتاب برای کودک آسان شود. بعد از چند روز، به یک مرحله سخت تر می رویم و از کودک می خواهیم که با همان لیوان آب از سه یا چهار پله بالا و پایین برود.

بازی با برگ کاغذ

برای افزایش تمرکز در خوب گوش دادن و نوشتن دیکته، در کودکانی که این اختلال را دارند، می توانیم از یک بازی استفاده کنیم؛ به این ترتیب که یک برگه کاغذ جلوی دهان مان می گیریم و کلمه ای را به آرامی می گوییم و از کودک بخواهیم آن کلمه را به ما بگوید. دلیل کاغذ گرفتن جلوی دهان، جلوگیری از لب خوانی کودک است. اگر لب خوانی کند، دیگر توجه و دقتی به خوب گوش دادن نمی کند.

این بازی ها، برخلاف ظاهر ساده ای که دارند، برای بچه هایی که دچار بیش فعال، نقص توجه اند، خیلی سخت هستند، چرا که این بازی ها تاثیر مستقیمی روی مغز بچه ها می گذارند و باعث ایجاد تمرکز و تقویت حافظه و دقت آن ها می شوند.

معمولا بچه های خیلی زود از انجام این بازی ها خسته می شوند که این خستگی را می توانیم با شاد کردن محیط بازی و فشار نیاوردن به کودک کمتر کنیم. ممکن است کودک وقتی می خواهد برای اولین بار این بازی ها را انجام دهد، متوجه توضیحات شما نشود و حوصله اش برود و اشتیاقی به بازی پیدا نکند.

در این شرایط بهتر است شما اول این بازی را انجام دهید تا برای کودک قابل فهم شود. می توانیم از فرزندان دیگر در خانه یا دوستان کودک یاری بگیریم و به صورت نوبتی این بازی ها را انجام دهیم.

راه رفتن روی جدول

با کودک خود به کوچه بروید و از او بخواهید، مسافتی را روی جدول کنار کوچه یا خیابان راه برود و دست های خود را باز نگه دارد، این بازی کمک زیادی به حفظ تعادل بدن و تمرکز او دارد.

بازی فوت کردن شمع

از کودک می خواهیم، شمعی را که روشن کرده ایم فوت کند، بدون خاموش شدن شعله، یعنی فقط شعله شمع حرکت کند ولی خاموش نشود. این بازی هم ممکن است مثل بازی های دیگر برای بچه ها سخت باشد ولی کودک شما با تمرین و تشویق موفق به انجامش می شود.

بازی با توپ تخم مرغی

یک توپ تخم مرغی را روی میزی به طول تقریبا یک متر بگذارید. خود شما در یک طرف میز و کودکتان سمت دیگر میز بنشینید و این توپ را با کمک فوت کردن به سمت مقابل هدایت کنید، طوری که توپ به جای دیگری نرود و اگر هم رفت، با کمک فوت آن را به مسیر درستش برگردانید.