شعبه غرب ۸۸۵۷۱۸۰۰ - شعبه شرق ۷۷۸۸۲۸۱۷

Category filter:Allاخبار اکسیراختلالات بالینی بزرگ‌سالاختلالات بالینی کودکاناختلالات بالینی نوجواناناعتیادتست های تشخیصیتست های خود شناسیتست های شخصیتتست های عشق و رابطهتست های متفاوتتغذیه و سلامت روانخلاقیت و هوشداروهای روانپزشکیدرمان های روانشناسیدسته‌بندی نشدهدیگر تست‌ های روان‌شناسیروان‌شناسی اجتماعیروان‌شناسی پیریروانشناسی تربیتیروانشناسی جنسیروان‌شناسی خانوادهروانشناسی خوابروانشناسی سلامتروانشناسی شناختیروان‌شناسی فردیروان‌شناسی کودکروانشناسی محیطیروان‌شناسی نوجوانروانشناسی و گرایش هاروانشناسی ورزشروانکاویزبان بدنشخصیت شناسیعشق، جوانان و ازدواجفرزندپروریکارگاه های روانشناسیگالری عکسگفتاردرمانی کودکانمثبت‌اندیشیمدیریت منابع انسانیمراکز روانشناسی تهرانمشاوره خانواده و بزرگ‌سالمشاوره و روان‌شناسی کودکمشاوره و روان‌شناسی نوجوانموفقیتنقد روانشناسی فیلم سینمایینمونه موفق دکتر فلسفینمونه موفق فرناز رضایینمونه موفق نفیسه مطلقنمونه های موفق اکسیرویدئوهای اکسیر
No more posts

مقالات اکسیر

لوکساپین.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۳ دقیقه

لوکساپین

لوکساپین از داروهای ضدجنون (سایکوز) است. این دارو به وسیله تغییر عملکرد و مواد شیمیایی در مغز فعالیت می کند و برای درمان نشانه های جنون (سایکوتیک) مانند: توهمات، هذیان ها و گیجی به کار برده می شود.

راهنمایی های کلی مصرف لوکساپین

اگر شما شرایط زیر را دارید، قبل از مصرف این دارو با پزشک خود صحبت کنید.

  • بیماری های کلیوی و یا کبدی.
  • بیماری های قلبی یا دیگر مشکلات قلبی مانند: فشار خون بالا، سابقه حمله قلبی یا ضربان قلب نامنظم
  • صرع یا حملات تشنجی
  • بزرگ شدن پروستات یا مشکلات احتباس ادراری
  • گلوکوم

اگر شما شرایط بالا را دارید، ممکن است قادر به استفاده از لوکساپین نباشید و یا این که ممکن است به دوز پایین تر یا مراقبت های خاص در طول درمان احتیاج داشته باشید.


مقاله مرتبط: متادون داروی ضددرد

مقاله مرتبط: کلرپرومازین یک داروی ضدروانپریشی

مقاله مرتبط: نفازودون یک داروی ضدافسردگی


مصرف در دوران بارداری

مشخص نیست که این دارو به جنین آسیب می رساند یا خیر. در صورت شک به حاملگی یا برنامه ریزی برای آن پزشک خود را مطلع سازید.

مصرف در دوران شیردهی

مشخص نیست که به شیر وارد می شود یا خیر. اگر شما به کودک خود شیر می دهید بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

  • این دارو کاملا طبق دستور پزشک مصرف گردد.
  • از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه آن به دیگران خودداری کنید.
  • اگر شما دستورالعمل این دارو را نمی دانید، از پزشک، پرستار یا داروساز خود بپرسید.
  • این دارو را با لیوانی پر از آب مصرف کنید.
  • این دارو معمولا چند بار در روز مصرف می شود. دستورالعمل پزشکتان را ادامه دهید.
  • مصرف لوکساپین را بدون تجویز پزشک قطع نکنید، حتما قبل از قطع مصرف این دارو با پزشک خود صحبت کنید.
  • این دارو را در مکانی به دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.
  • این دارو را دور از دسترس کودکان قرار دهید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن آن خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

فورا کمک پزشکی را دریافت کنید.

خواب آلودگی، گفتار نامعلوم، اضطراب، بیقراری، تشنج، تب، ضربان قلب نامنظم، کما و مرگ از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

هنگام رانندگی یا انجام کارهای پرخطر احتیاط کنید.

این دارو ممکن است باعث خواب آلودگی یا سرگیجه گردد. اگر شما احساس خواب آلودگی یا سرگیجه می کنید از فعالیت های پرخطر اجتناب کنید.

هنگامی که شما از حالت نشسته یا خوابیده بلند می شوید، در این زمان ممکن است سرگیجه اتفاق بیفتد. برای جلوگیری از سرگیجه، شما باید به آرامی بلند شوید.

الکل را با احتیاط مصرف کنید، زیرا ممکن است باعث افزایش خواب آلودگی و سرگیجه گردد.

هنگام درمان با لوکساپین از گرم شدن بیش از اندازه اجتناب کنید، زیرا هنگامی که شما لوکساپین را مصرف می کنید خیلی سریعتر آب بدن خود را از دست می دهید.

عوارض جانبی لوکساپین

اگر شما هرکدام از این عوارض خطرناک را تجربه کردید، مصرف لوکساپین را قطع کرده و به پزشک خود اطلاع دهید.

  • واکنش های آلرژیک (مشکلات تنفسی، گرفتگی گلو، تورم صورت، زبان، لبها و گلو).
  • حرکات غیرقابل کنترل دهان، زبان، فک، بازوها و پاها
  • یرقان یا زردی

اگر عوارض خفیف زیر اتفاق افتاد، مصرف لوکساپین را ادامه دهید و با پزشک خود در این باره صحبت کنید.

  • سرگیجه یا خواب آلودگی
  • سردرد
  • ضعف، لرزش
  • اضطراب
  • افزایش سرعت ضربان قلب
  • یبوست
  • خشکی دهان
  • افزایش وزن

این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض دیگری نیز اتفاق بیفتد. درباره تمام عوارض ناخواسته و مزاحمی که برای شما اتفاق می افتد با پزشک خود صحبت کنید.

تداخلات دارویی

لوکساپین ممکن است عوارض جانبی داروهایی را که باعث خواب آلودگی می شوند مانند: ضدافسردگی ها، الکل، آنتی هیستامین ها، مسکن ها، داروهایی که برای درمان بیخوابی مورد استفاده قرار می گیرند، داروهای ضداضطراب، آرامش دهنده های عضلانی و هر داروی دیگری که شما احساس راحتی یا خواب آلودگی می کنید افزایش می دهد.

درباره تمام داروهایی که شما مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید.

داروهای دیگری نیز وجود دارد که می تواند با لوکساپین تداخل پیدا کند.

قبل از مصرف هر داروی با نسخه و یا بی نسخه با پزشک و یا داروساز خود صحبت کنید.


متادون-1.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

متادون

متادون داروی ضددرد و داروی کمکی در سم زدایی موارد مخدر است و نشانه های ترک دارو را در افراد معتاد به هروئین کاهش می دهد.


مقاله مرتبط: انواع مواد مخدر

مقاله مرتبط: ترامادول و اعتیاد به مواد مخدر


راهنمایی های کلی

چنانچه شما در هریک از حالات زیر بسر می برید، لازم است قبل از مصرف متادون پزشک خود را مطلع سازید.

  • سابقه فردی و یا خانوادگی سندرم « Long QT »
  • آسم، اختلال انسداد ریوی، آپنه خواب، مشکلات تنفسی
  • بیماری کلیوی و یا کبدی
  • کم کاری تیروئید
  • حملات تشنجی یا صرع
  • فشار خون پایین
  • بیماری کیسه صفرا
  • اختلالات غدد فوق کلیوی یا بیماری ادیسون
  • بزرگ شدن پروستات، مشکلات ادراری
  • اختلالات روانی
  • سابقه سوء مصرف مواد و یا الکل

اگر شما شرایط زیر را دارید، در این صورت قادر به استفاده از متادون نخواهید بود.

  • در صورت وجود حساسیت به داروهای مخدر (تسکین دهنده) مانند: کدئین، مورفین، اکسی کنتاین و…
  • در صورت ابتلا به حملات آسمی و یا اختلال انسداد روده ای

مصرف در دوران بارداری: متادون جزء گروه C است. این دارو می تواند به جنین آسیب برساند. علاوه بر این می تواند باعث اعتیاد یا نشانه های ترک دارو در نوزادانی که مادران آنها در مدت بارداری این دارو را مصرف می کرده اند، بشوند. در صورت شک به حاملگی یا برنامه ریزی برای آن، پزشک خود را مطلع سازید.

مصرف در دوران شیردهی: متادون در شیر وارد شده. زنان دریافت کننده متادون نباید به کودک شیرخوار خود شیر بدهند، زیرا خطر وابستگی شیرخوار وجود دارد.

راهنمای مصرف

  • از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
  • دوره درمان را با مقدار توصیه شده، کامل کنید (هرگز بیش از دوز تجویز شده مصرف نکنید، زیرا متادون همانند دیگر داروهای مخدر می تواند تنفس شما را کاهش دهد و تنفس ضعیف می تواند منجر به مرگ گردد).
  • مصرف دارو تنها با تجویز پزشک مجاز است.
  • راه مصرف متادون، خوراکی، عضلانی، زیرجلدی است.
  • هنگامی که متادون به عنوان بخشی از برنامه درمانی برای اعتیاد دارویی یا سم زدایی به کار برده می شود، شما متادون را از درمانگاه یا داروخانه خاص دریافت خواهید کرد.
  • پزشک شما ممکن است توصیه کند که متادون به شما از طریق یکی از اعضای خانواده یا دیگر مراقبان شما داده شود، برای این که مطمئن شود که شما متادون را به مقدار تجویز شده مصرف می کنید.
  • در طول درمان با متادون ممکن است مشاوره و یا مراقبت پزشکی توصیه گردد.
  • از جویدن، خرد کردن و له کردن یا بلعیدن آن اجتناب کنید. متادون را در لیوان ۴ اونسی از آب یا آب پرتقال قرار دهید و اجازه دهید قرص در مایع حل شود. قرص به صورت کامل حل نخواهد شد، فورا این ترکیب را بنوشید.
  • مصرف نادرست متادون باعث افزایش عوارض جانبی این دارو و حتی مرگ می شود.
  • خطر سوء مصرف این دارو وجود دارد، ممکن است تحمل یا وابستگی فیزیکی یا روانی بوجود آورد و فقط این دارو باید برای فردی که تجویز شده مورد استفاده قرار بگیرد.
  • متادون دور از دسترس کودکان و در مکانی امن نگهداری شود.
  • در درجه حرارت ۳۰ – ۱۵ و دور از نور نگهداری شود.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید. ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن آن خودداری کنید. اگر شما بیشتر از سه روز مصرف متادون را فراموش کردید، حتما به دکترتان اطلاع دهید زیرا ممکن است شما به دوز پایین تری برای شروع مجدد نیاز داشته باشید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه:

در صورت مصرف بیش از اندازه این دارو، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید.

مصرف بیش از اندازه متادون می تواند خطرناک باشد به ویژه اگر شما همراه با این دارو الکل یا داروهای مخدر مصرف کنید.

خواب آلودگی، گیجی، حرکات کره ای مردمک چشم، پوست سرد و خنک، نبض ضعیف، تنفس کند، غش یا ایست تنفسی از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

  • هنگام رانندگی یا انجام هر کاری که به هوشیاری نیاز دارد احتیاط کنید.
  • از نوشیدن الکل هنگام مصرف متادون اجتناب کنید. زيرا می تواند باعث عوارض جانبی خطرناک و حتی منجر به مرگ گردد.
  • برچسب های مواد غذایی و داروهایی را که مصرف می کنید، بررسی کنید، برای این که مطمئن شوید که این محصولات از ترکیبات الکلی به وجود نیامده اند.
  • متادون می تواند به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.

 متادون

عوارض جانبی متادون

شایع

واکنش های آلرژیک (کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان یا گلو).

خطرناک

  • تنفس ضعیف
  • توهمات، گیجی
  • سینه درد، سرگیجه، غش، ازدیاد ضربان قلب
  • مشکلات تنفسی، احساس سبکسری

خفیف

  • اضطراب، عصبانیت، بی قراری
  • مشکلات خواب
  • خنکی دهان، تهوع، استفراغ، اسهال، یبوست، کاهش اشتها
  • کاهش میل جنسی، ناتوانی جنسی، مشکلات ارگاسم
  • احساس ضعف و خواب آلودگی
  • اگر شما هرکدام از این عوارض را داشتید، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید.

تداخلات دارویی

  • داروهای مخدر، تسکین دهنده ها، خواب آورها
  • دیورتیک (مدر)
  • آنتی بیوتیک ها مانند: آزیترومایسین، سیپروفلوکساسین، کلاریترومایسین، اریترومایسین، ایتراکونازول، کتوکونازول، مترونیدازول
  • داروهای قلب یا فشار خون مانند: دیلتیازم، وارپامیل
  • داروهای HIV مانند: نلفیناویر، ریتوناویر، استاوودین، زیدوودین
  • مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO) مانند: ایزوکربوکسازید، ترانیل سیپرومین، فنالازین، سلژیلین.
  • داروهای مخدر مانند: پنتازوسین، بوپرنورفین
  • ریفامپین
  • داروهای ضدتشنج مانند: فنوباربیتال، فنی توئین.
  • این لیست کامل نیست و داروهای دیگری وجود دارد که می تواند با متادون تداخل کند.
  • درباره تمام داروهایی که مصرف می کنید، حتی ویتامین ها، داروهای گیاهی و دیگر داروهای تجویز شده توسط پزشکان دیگر با پزشک خود صحبت کنید.
  • لیست تمام داروهایی را که استفاده می کنید به پزشک خود نشان دهید و بدون مشورت با پزشک خود هیچ داروی جدیدی را استفاده نکنید.


داروها.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

کلرپرومازین داروی ضدروانپریشی می باشد که در گروه داروهای (FEEN-oh-a-zeens) فنوتیازین ها قرار دارد. او به وسیله تغییر عملکرد مواد شیمیایی مغز شما عمل می کند.
کلرپرومازین برای درمان اختلالات روانپریشی مثل: اسکیزوفرنی، مانیک دپرسیو، مشکلات رفتاری شدید در کودکان استفاده می شود. آن همچنین برای درمان تهوع و استفراغ، نگرانی های قبل از جراحی، سکسکه های دائمی، پورفیری متناوب حاد، نشانه هایی از کزاز مورد استفاده قرار می گیرد.

کلرپرومازین یک داروی ضدروانپریشی

کلرپرومازین برای اهداف دیگری غیر از آنچه که در بالا لیست شد، استفاده می شود.
اگر پس از مصرف دارو علائمی چون حرکات غیرقابل کنترل یا پرش در ناحیه چشم، لب، زبان، صورت، بازوها، پاهای خود دیدید، دارو را سریعا قطع کرده و با پزشک خود در میان بگذارید، چون این ها می تواند نشانه هایی از عوارض جانبی خطرناک دارو باشد.
کلرپرومازین در شرایط جنون (روانپریشی) مرتبط به دیوانگی استفاده نمی شود.
کلرپرومازین ممکن است موجب نواقص قلبی، مرگ ناگهانی و ذات الریه در افراد مسن همراه با شرایط مرتبط به زوال عقل (جنون) شود.
اگر شما دچار ضربه مغزی یا گودی یا تورفتگی مغز استخوان هستید و یا از مقدار زیادی الکل یا داروهای خواب آور استفاده کرده اید از کلروپرومازین استفاده نکنید.
اگر به کلرپرومازین یا فنوتیازین های دیگر حساسیت دارید از آن استفاده نکنید.
قبل از مصرف کلرپرومازین اگر در شرایط زیر قرار دارید پزشک خود را مطلع سازید:
بیماری های کبدی یا کلیوی، بیماری قلبی یا فشار خون بالا، آب سیاه، مشکلات شدید تنفس، سرطان سینه در گذشته یا حال، سطح کلسیم پایین در خون، تومور غده فوق کلیوی، بزرگ شدن پروستات یا مشکلات دفع ادرار، سابقه حملات صرع، بیماری پارکینسون یا اگر شما دچار عوارض جانبی شدیدی به خاطر مصرف این دارو یا داروی مشابه شده اید.
قبل از مصرف کلرپرومازین پزشک خود را از کلیه داروهایی که مصرف می کنید مطلع سازید.

راهنمایی کلی

کلرپرومازین در شرایط روانپریشی مرتبط به دمانس استفاده نمی شود.
کلرپرومازین ممکن است موجب نواقص قلبی، مرگ ناگهانی، ذات الریه در افراد مسن همراه با شرایط مربوط به جنون شود.
اگر دچار ضربه مغزی یا سرکوبی مغز استخوان هستید و یا از مقدار زیادی الکل یا داروهای خواب آور استفاده کرده اید از کلرپرومازین استفاده نکنید.
اگر به کلرپرومازین، فنوتیازین، پرفنازین، فلوفنازین و… حساسیت دارید، این دارو را مصرف نکنید.

اگر در شرایط زیر قرار دارید قبل از مصرف کلرپرومازین پزشک خود را مطلع کنید:

بیماری های کبدی یا کلیوی
بیماری قلبی یا فشار خون بالا
آسم شدید، آمفیزم، مشکلات تنفسی دیگر
آب سیاه
سرطان سینه در گذشته یا حال
سطح پایین کلسیم خون
تومور غده فوق کلیوی
بزرگ شدن پروستات یا مشکلات دفع ادرار
سابقه حملات صرع
بیماری پارکینسون

مصرف در دوران بارداری

کلرپرومازین می تواند باعث ایجاد عوارض جانبی در نوزاد بشود اگر مادر در دوران حاملگی از آن دارو استفاده کرده باشد. اگر شما باردارید قبل از مصرف دارو با پزشک خود مشورت کنید و اگر تصمیم به بارداری دارید در زمان مصرف دارو پزشک خود را مطلع سازید.

مصرف در دوران شیردهی

کلرپرومازین می تواند در شیر مادر نفوذ کند و به نوزاد آسیب بزند، پس اگر در حال شیردهی هستید، قبل از مصرف دارو پزشک خود را مطلع سازید.
اگر کودک دچار تب شده یا نشانه های بیماری آنفلوانزا را داراست قبل از مصرف کلرپرومازین پزشک را مطلع کنید.
افراد مسن ممکن است بیشتر تحت تاثیر عوارض جانبی این دارو قرار گیرند.
راهنمای مصرف
این دارو را کاملا مطابق دستور پزشک مصرف کنید. این دارو را بیشتر از مقدار مصرف توصیه شده استفاده نکنید و دستورالعمل روی برچسب نسخه را دنبال کنید. پزشک ما ممکن است گاهی دوز داروی شما را تغییر دهد تا بدین وسیله بهبودی بیشتری حاصل شود.
مصرف این دارو باعث می شود که نتیجه بعضی از آزمایشات شما بسیار غیرطبیعی باشد، پس پزشک خود را در مورد مصرف کلرپرومازین مطلع سازید.
اگر شما نیازمند به اسکن با اشعه X یا MRI از ستون فقرات خود هستید قبل از مصرف کلرپرومازین پزشک خود را مطلع سازید. شما ممکن است نیازمند به قطع دارو برای مدت کوتاهی باشید.
بعد از یک دوره طولانی از مصرف کلرپرومازین این دارو را ناگهان متوقف نکنید چون ممکن است شما دچار عوارض ناخوشایند ترک این دارو مثل: تهوع، استفراغ، گیجی، احساس ضعیفی شوید. با پزشک خود در مورد این که چگونه می توان از عوارض ترک این دارو جلوگیری کرد، صحبت کنید.
این دارو را در مکانی دور از حرارت و رطوبت قرار دهید.

فراموش کردن دوز مصرفی

سریع دوز فراموش شده را پس از به یاد آوردن مصرف کنید، اگر زمان یادشده نزدیک به زمان دوز بعدی دارو بود، دوز قبل را استفاده نکرده و دوز جدید را طبق جدول زمانبندی شده مصرف نمایید. هیچ گاه مقدار زیادی از دارو را برای جبران دوز فراموش شده استفاده نکنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

اگر شما فکر می کنید مقدار زیادی از دارو را در یک نوبت زمانی مصرف کرده اید حتما به اورژانس مراجعه کنید.
نشانه های مصرف بیش از حد دارو عبارتند از: خشکی دهان، یبوست، ورم کردن یا درد در ناحیه شکم، احساس بیقراری، تب، حملات صرع، سفتی عضلات، حرکات نامنظم ماهیچه ها، تغییر در ضربان قلب، خواب آلودگی شدید، ضعف

موارد احتیاط

کلرپرومازین می تواند ایجاد عوارض جانبی چون تخریب تفکر و عکس العمل شود، پس در زمان رانندگی یا انجام کارهایی که نیاز به بیداری و هوشیاری کامل دارد مراقب باشید.
از تغییر وضعیت ناگهانی مثل سریع نشستن یا بلند شدن و یا از حالت خوابیده بلند شدن جلوگیری کنید چون ممکن است احساس سرگیجه کنید. به صورت آرام و ملایم حرکات خود را انجام دهید تا از افتادنتان جلوگیری شود.
از نوشیدن الکل جلوگیری کنید چون عوارض جانبی کلرپرومازین را افزایش می دهد.
از قرار گرفتن در نور خورشید یا تخت خواب های دباغی اجتناب کنید، چون کلرپرومازین پوست شما را نسبت به نور خورشید بسیار حساس می کند و آفتاب سوختگی رخ می دهد. برای جلوگیری از لباسهای پوشیده و محافظ در برابر نور خورشید و کرم های ضدآفتاب با spf>15 استفاده کنید.


داروها1.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

نفازودون

نفازودون یک داروی ضدافسردگی است که برای درمان اختلال افسردگی اساسی مورد استفاده قرار می گیرد. نفازودون از نظر مواد شیمیایی شبیه دیگر گروه های ضدافسردگی ها مانند: مهارکننده های اختصاصی بازجذب مجدد سرتونین(SSRI )، ضدافسردگی های سه حلقه ای یا مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO) نیست.

 

راهنمایی های کلی مصرف نفازودون

اگر شما به نفازودون یا ترازودون حساسیت دارید و یا مشکلات کبدی ناشی ار مصرف نفازودون دارید، قادر به استفاده از این دارو نخواهید بود.

اگر شما هرکدام از داروهای زیر را استفاده می کنید، نباید نفازودون را مصرف کنید.

  • کاربامازپین
  • سیزاپراید
  • پیموزاید
  • مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO) مانند: ایزوکربوکسازید، ترانیل سیپرومین، فنالازین، سلژیلین
  • ترفنادین

مصرف همزمان نفازودون و این داروها می تواند عوارض خطرناکی ایجاد کند.

شما باید حداقل ۱۴ روز بعد از قطع مهارکننده MAO صبر کنید، قبل از این که نفازودون را مصرف کنید.

شما بعد از قطع مصرف نفازودون باید ۷ روز صبر کنید تا این که بتوانید مهارکنندهMAO را مصرف کنید.

چنان چه شما در هریک از حالات زیر به سر می برید، لازم است قبل از مصرف نفازودون پزشک خود را مطلع سازید، زیرا ممکن است به آزمایش های خاص در طول درمان احتیاج داشته باشید و یا به دوز دارویی که با شرایط شما سازگار است نیاز داشته باشید.

  • بیماری های کبدی
  • بیماری های قلبی یا حمله قلبی
  • اختلال دوقطبی
  • صرع یا اختلالات تشنج
  • سابقه افکار یا اقدام به خودکشی

شما ممکن است هنگام مصرف ضدافسردگی ها، افکار خودکشی داشته باشید، به ویژه اگر شما کمتر از ۲۴ سال داشته باشید. اگر شما نشانه های افسردگی و یا افکار خودکشی را در چندین هفته اول درمان دارید، حتما به پزشک خود اطلاع دهید. هرگز خودسرانه دوز داروی خود را تغییر ندهید. علاوه بر این خانواده و مراقبان باید به تغییرات خلقی فرد آگاه باشند.

پزشکتان باید حداقل در ۱۲ هفته اول درمان، شما را به صورت منظم ویزیت کند.

مصرف در دوران بارداری

این دارو طبق نظر سازمان غذاوداروی آمریکا( FDA) در دوره بارداری جزء گروه C است. این دارو ممکن است به جنین آسیب برساند. در صورت شک به حاملگی یا برنامه ریزی برای آن به پزشک خود اطلاع دهید.

مصرف در دوران شیردهی

مشخص نیست که آیا این دارو به شیر مادر وارد شده یا خیر و یا این که به کودک شیرخوار آسیب می رساند یا خیر. اگر شما به کودک شیر می دهید، بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

  • این دارو را کاملا طبق دستور پزشک مصرف کنید.
  • هرگز این دارو را بیشتر ازمقدار و مدت تجویز شده مصرف نکنید.
  • ز مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
  • پزشک شما هرچند وقت یک بار ممکن است دوز داروی شما را تغییر دهد، برای این که بهترین نتیجه را به دست آورید.
  • شما ممکن است نفازودون را با غذا و یا بدون غذا مصرف کنید.
  • اگر شما نیاز به جراحی دارید، قبل از جراحی پزشک خود را از مصرف این دارو مطلع سازید، زیرا ممکن است پزشکتان این دارو را برای مدت کوتاهی قطع کند.
  • نفازودون را در مکانی به دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.
  • نفازودون را به دور از دسترس کودکان قرار دهید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن دارو خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

  • اگر شما فکر می کنید بیش از مقدار تجویز شده این دارو را مصرف کرده اید، فورا کمک پزشکی دریافت کنید.
  • تهوع، استفراغ، خواب آلودگی شدید، صرع (حملات تشنج) از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

  • هنگام مصرف نفازودون از نوشیدن الکل اجتناب کنید.
  • داروهای سرماخوردگی یا آلرژیک، نارکوتیک ها، قرص های خواب آور، آرامش دهنده های عضلانی، داروهای ضدصرع و اضطراب ممکن است عوارض جانبی نفازودون را افزایش دهند. اگر شما به طور منظم از این داروها و یا هر داروی ضدافسردگی استفاده می کنید، حتما به پزشک خود اطلاع دهید.
  • نفازودون می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
  • هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به هوشیاری نیاز دارد، احتیاط کنید.
  • از تغییر وضعیت ناگهانی یعنی بلند شدن سریع از حالت نشسته یا خوابیده پرهیز کنید، زیرا ممکن است باعث سرگیجه شود.

عوارض جانبی

اگر شما هرکدام از نشانه های زیر را دارید، فورا کمک پزشکی دریافت کنید.

  • واکنش های آلرژیک: راش پوستی، کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان، گلو.
  • تغییرات خلقی یا رفتاری، اضطراب، حملات هراسی، مشکلات خواب، احساس تکانشی، خشم، پریشانی، تندخویی، پرخاشگری، بیقراری، بیش فعالی (جسمی یا روانی)، افسردگی شدید، افکار خودکشی، خودویرانگری
  • اگر شما هرکدام از عوارض خطرناک زیر را داشتید، فورا مصرف این دارو را قطع کنید.
  • تهوع، ناراحتی معده، کاهش اشتها، خارش، ادرار تیره.
  • یرقان
  • گیجی، توهمات، افکار یا رفتار غیرعادی
  • صرع
  • دردناک بودن نعوظ آلت تناسلی
  • تب، دردهای جسمانی، نشانه های آنفلوآنزا
  • احساس بیهوش شدن
  • عوارض خفیف شامل:
  • تهوع خفیف، اسهال، یبوست.
  • سرگیجه، خواب آلودگی، ضعف
  • مشکلات خواب
  • خشکی دهان، گلودرد
  • مشکلات بینایی
  • سردرد
  • افزایش اشتها

این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض دیگری اتفاق بیفتد. درباره تمام عوارض ناخواسته و مزاحمی که برای شما اتفاق می افتد با پزشک خود صحبت کنید.

تداخلات دارویی

اگر شما هرکدام از داروهای زیر را استفاده می کنید به پزشک خود اطلاع دهید.

  • بوسپیرون
  • سیکلوسپورین
  • دیگوکسین
  • هالوپریدول
  • فنی توئین
  • پروپرانولول
  • تاکرولیموس
  • تریازولام
  • وارفارین
  • داروهای کاهش کلسترول
  • داروهای ضدافسردگی مانند فلئوکستین

این لیست کامل نیست و ممکن است داروهای دیگری وجود داشته باشند که با نفازودون تداخل پیدا کنند. درباره تمام داروهای بی نسخه و یا با نسخه ای که شما مصرف می کنید با پزشک خود اطلاع دهید. این توصیه می تواند داروهای گیاهی، ویتامین ها و دیگر داروها را دربربگیرد. هیچ داروی جدید را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید.


پیموزاید.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۵ دقیقه

پیموزاید

پیموزاید داروی ضدروان پریشی می باشد و زمانی تاثیر خود را خواهد گذاشت که تغییراتی در عملکرد مواد شیمیایی موجود در مغز به وجود آید. (و به دنبال به وجود آمدن تغییراتی در عملکرد مواد شیمیایی موجود در مغز، تاثیر خود را خواهد گذاشت).

  • این دارو به منظور متوقف ساختن تیک های صوتی و حرکتی در بیماران مبتلا به اختلال Tourette’s به کار می رود.
  • این دارو ممکن است به منظور درمان بیماری های دیگری که در این لیست نام آنها ذکر نشده است مصرف شود.
  • در صورت مشاهده هرگونه حرکت غیرارادی دهان، زبان، گونه، چانه، بازو و یا پاها و یا به دنبال آن تب، سفت شدن ماهیچه، تعرق، ضربان نامنظم و ضربان سریع قلب (سریع شدن ضربان قلب)، با پزشک خود تمام بگیرید.
  • در حین رانندگی، کار با ماشین آلات یا انجام هرگونه فعالیت پرخطر، احتیاط کنید.
  • پیموزاید ممکن است باعث سرگیجه و یا خواب آلودی شود.
  • در صورتی که احساس کردید دچار سرگیجه و یا خواب آلودگی شده اید از انجام این گونه فعالیت های پرهیز کنید.
  • از الکل محتاطانه استفاده کنید زیرا الکل ممکن است خواب آلودگی و سرگیجه را در حین مصرف پیموزاید افزایش دهد.
  • از بیش از اندازه گرم کردن خود (از زیاد گرم کردن خود) در هوای گرم و در زمان ورزش، پرهیز کنید زیرا پیموزاید خطر گرمازدگی را افزایش می دهد.
  • به منظور حفظ هیدراتها مایعات فراوان بنوشید.

مقاله مرتبط: کلرپرومازین یک داروی ضدروانپریشی

مقاله مرتبط: داروی ضدروانپریشی تیوتکسین


راهنمایی کلی

در صورت ابتلا به هریک از بیماری های زیر، قبل از مشورت با پزشک از پیموزاید استفاده نکنید:

  • بیماری کبدی
  • بیماری کلیوی

بیماری قلبی و یا در صورت ابتلا به دیگر بیماری های مرتبط با قلب مانند: فشار خون بالا، سابقه ابتلا به سکته قلبی و یا ضربان های نامنظم، صرع، بزرگ شدن غده پروستات و یا به وجود آمدن مشکلاتی در ارتباط با دفع ادرار وابتلا به بیماری آب سیاه (گلوکوم).

در صورت ابتلا به هریک از بیماری های ذکر شده، امکان مصرف پیموزاید وجود ندارد و یا در صورت امکان می تواند با تغییر دز و یا انجام یکسری روش های خاص در طول درمان، از آن استفاده کرد.

مصرف در دوران بارداری

  • پیموزاید طبق نظر FDA در دوران بارداری جزء گروه C است.
  • این بدین معنی است که مضر بودن پیموزاید برای جنین هنوز مشخص نیست.
  • در صورتی که باردار می باشید و یا قصد دارید که در طول درمان باردار شوید، قبل از مصرف پیموزاید با پزشک خود تماس بگیرید.

مصرف در دوران شیردهی:

مشخص نیست که به شیر وارد شده یا خیر. بهرحال، اگر به کودک خود شیر می دهید بدون هماهنگی با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

  • این دارو را دقیقا به همان میزانی که برای شما تجویز شده است، مصرف کنید.
  • در صورتی که دستورالعمل داده شده توسط پزشک مبنی بر میزان مصرف پیموزاید را نمی دانید، بدین منظور می توانید از داروساز، پرستار، پزشک بخواهید تا شما را راهنمایی کنند.
  • این دارو همراه با یک لیوان پر از آب مصرف شود.
  • هرگز این دارو را بیش از حد تجویز شده، مصرف ننمایید.
  • در طول درمان با داروی پیموزاید، هرگز از گریپ فروت و یا آب آن استفاده نکنید.این دارو در صورتی که با گریپ فروت استفاده شود می تواند تاثیرات مضری به همراه داشته باشد.
  • قبل از قطع نمودن مصرف این دارو، با پزشک خود مشورت نمایید.
  • احتمال دارد روند بهبودی چند هفته به طول بینجامد و یا ممکن است به منظور کسب بهبودی کامل، درمان ادامه پیدا کند. ممکن است قبل از قطع نمودن مصرف پیموزاید، دوره کوتاهی جهت کاهش دز دارد، برایتان تجویز شود.
  • پیموزاید را در دمای اتاق و به دور از رطوبت و گرما نگهداری نمایید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن، آن را میل کنید ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن آن خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه هرچه سریعتر به اورژانس مراجعه نمایید.

علائم ناشی از مصرف بیش از حد داروی پیموزاید ممکن است به صورت سرگیجه، خواب آلودگی، حرکات غیرقابل کنترل، کما و حتی مرگ مشاهده شود.

موارد احتیاط

  • در حین رانندگی، کار با ماشین آلات و یا انجام هرگونه فعالیت پرخطر، احتیاط کنید.
  • پیموزاید ممکن است باعث سرگیجه و یا خواب آلودگی شود.
  • در صورتی که احساس کردید دچار سرگیجه و یا خواب آلود شده اید از انجام این گونه فعالیت ها پرهیز کنید.
  • از الکل محتاطانه استفاده نمایید (در مصرف الکل، محتاطانه عمل کنید) زیرا الکل ممکن است خواب آلودگی و سرگیجه را در طول درمان با پیموزاید، افزایش دهد.

عوارض جانبی پیموزاید

  • در صورت بروز هرگونه حرکت غیرارادی در دهان، زبان، گونه، چانه و بازو و پاها و به دنبال آن، تب، سفتی عضلات، تعرق، ضربان نامنظم، سریع شدن ضربان قلب با پزشک خود تماس بگیرید.
  • در صورت بروز هریک از این عوارض، از مصرف پیموزاید خودداری و به مرکز پزشکی مراجعه و یا با پزشک خود تماس بگیرید: بروز حساسیت (واکنش های آلرژیک): مشکلات تنفس، گرفتگی گلو، ایجاد تورم بر روی لب، زبان، صورت و یا زدن کهیر. کله یا تشنج، تب و یا نامنظم شدن و سریع شدن ضربان قلب
  • در صورت بروز علائمی از قبیل: سرگیجه و خواب آلودگی، بی خوابی، تهوع یا استفراغ، اسهال یا یبوست، خشکی دهان، تار شدن دید و یا حساسیت نسبت به نور به مصرف ادامه داده و با پزشک خود مشورت کنید.
  • ممکن است عوارض دیگری نیز غیر از موارد نام برده شده، مشاهده شود.
  • در صورت بروز هرگونه علامت غیرعادی و یا علائم آزاردهنده با پزشک خود مشورت نمایید.

تداخلات دارویی

هرگز پیموزاید را همراه با هیچ یک از داروهای زیر مصرف نکنید:

  • داروهای آنتی بیوتیک که عبارتند از: آزیسترومایسین (زیتروماکس)، کلاریترومایسین (پیاکسین)، اریترومایسین، دیریترومایسین (دینابک) و ترولیندومایسین.
  • داروهای ضدقارچ که عبارتند از: ایتراکونازول (اسپورانکس) و کتوکونازول (نیزورال)
  • داروهای بازدارنده آنزیم Proteas که عبارتند از: امپرنادیر (اجنراس)، ریتسنادیر (نرویر)، سائونیاویر (فورتو، راس، اینویراس)، ایندونیاویر (کریکسیوان) و نلفینادیر (ویراسپت)
  • فنوتیازین: کلورپرومازین (تورازین)، فلوفنازین (پرولیکسین)، تیوریدازین (ملاریل)، مسوریدازین (سرنتیل)، تریفلوپرازین (ستلازین)
  • داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای که عبارتند از: آموکساپین (آسندین)، آمی تریپتیلین (الاویل، انوپ)، کلومیپرامین (آنافرانیل)، رکسپین (سینکوان)، اسپیرامین (نورپرامین)، ایمی پرامین (تفرانیل)، نورتریپتیلین (پاملر)، پروتریپتیلین (ویواکتیل) و تریمی پرامین (سورمنتیل).
  • داروهای مربوط به درمان ضربان قلب نامنظم قلب که عبارتند از: کوینیدین (کاردیوکویین، کوینورا، کویناگلوت، کوینیدکس)، پروکانامید (پرونستیل، پروکانSR)، دیتوپیرامید (نورپاکس)، پروپافنون (ریتول)، نفازودون (سرزون)، زیلتون (زیفلو) و سرتالین (زلفت)

در صورتی که پیموزاید همراه با یکی از داروهای بالا مصرف گردد می تواند تاثیر متقابل و خطرناکی داشته و باعث نامنظم شدن ضربان های قلب و حتی مرگ شود.

هرگز از داروی پیموزاید در کنار داروهایی که خود باعث تیک های صوتی و حرکتی می شوند، استفاده نکنید، داروهایی از قبیل:

  • پمولین (سیلرت)
  • متیل فنیدات (ریتالین، کانسرتا، متادلت، متیلین)
  • دکس میل فنیدات (فوکالین)
  • امفتامین مانند (امفتامین، امفتامین- دکستروآمفتامین (آدوال)، دکستروآمفتامین (دکسدرین، دکستروسات)
  • متامفتامین (دزوکسین)

در صورت استفاده از هریک از داروهای ذکر شده، قبل از مصرف پیموزاید با پزشک خود مشورت نمایید.

چنانچه از داروی جهت درمان حملات صرع استفاده می نمایید با پزشک خود درمیان بگذارید زیرا پیموزاید می تواند حملات ناشی از صرع را افزایش دهد.

پیموزاید ممکن است عوارض جانبی داروهای دیگری که باعث خواب آلودگی می شود را افزایش دهد.

  • داروهایی از قبیل: داروهای ضدافسردگی، الکل، آنتی هیستامین، سراتیو (داروهای مربوط به درمان بی خوابی)، مسکن، داروهای مربوط به درمان افسردگی (اضطراب)، داروهای مربوط به قفل شدن ماهیچه و داروهای دیگری که سبب خواب آلودگی می شوند.

با پزشک خود راجع به داروهای مصرفیتان صحبت کنید و هرگز از دارویی که توسط پزشک تجویز شده است، استفاده ننمایید.

داروهای دیگری به غیر از آنچه که در این لیست نام آنها آمده است وجود دارند که مصرف آنها همزمان با مصرف پیموزاید، خطرساز می باشد.

قبل از مصرف هر داروی تجویزی و یا داروهای گیاهی، با پزشک خود و یا داروساز مشورت نمایید.


مونوآمین-اکسیداز.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۲ دقیقه

مونوآمین اکسیداز

مهارکننده های مونوآمین اکسیداز با نام اختصاری MAOI دسته ای از داروهای ضد افسردگی هستند. این داروها به دلیل عوارض جانبی و تداخل های دارویی خطرناکشان کمتر تجویز می شوند اما در درمان افسردگی بسیار مؤثرند.

MAOI ها معمولاً به عنوان داروهای خط دوم برای افرادی که از سایر داروهای ضد افسردگی (از جمله سه حلقه ای ها و مهارکننده های بازجذب سروتونین) خیری ندیده اند، به ویژه مبتلایان به افسردگی های غیرعادی (آتیپیک) و شدید تجویز می شوند. این داروها در درمان اختلال هراس، فوبیای اجتماعی، بیماری پارکینسون، جلوگیری از حملات میگرن و ترک سیگار نیز مؤثرند.

انواع جدیدتر این داروها از جمله سلژیلین و موکلوبومید عوارض و خطر کمتری دارند اما به اندازه داروهای قدیمی موثر نیستند.


مقاله مرتبط: افسردگی دوران بارداری

مقاله مرتبط: عواملی که احتمال بروز افسردگی را افزایش می‌دهد

مقاله مرتبط: ده کاری که اختلال افسردگی شما را مجبور به انجام آن می کند


مکانیسم مونوآمین اکسیداز

این داروها با مهار کردن مونوآمین اکسیداز آنزیمی که انتقال دهنده های عصبی را خنثی می کند، سطح سروتونین، اپینفرین، دوپامین و مونوآمین های دیگر را در مغز بالا می برند. از آن جایی که کاهش سطح این مواد یکی از عوامل افسردگی شمرده می شود، افزایش عملکرد آن ها به کنترل افسردگی و برخی مشکلات روانی دیگر می انجامد.

مونوآمین اکسیداز

خطرات مونوآمین اکسیداز

مصرف مواد غذایی که حاوی تیرامین (نوعی اسیدآمینه) هستند به همراه این داروها موجب بالارفتن فشار خون می شود. تعدادی از مهمترین غذاهایی که درصد بالایی تیرامین دارند: پنیر، مشروبات الکلی (شراب سرخ، سفید و شیرین خطر چندانی ندارند)، پوست موز، خمیر لوبیا و سویا، ماهی، جگر، سوسیس، گوشت نمک سود، جین سینگ، میگو و مکمل های پروتئینی هستند.

تداخل دارویی

سمپامیمتیک ها، سه حلقه ای ها، گوانتیدین، رزرپین، آنتی کولینرژیک ها، آنتی هیستامین ها، باربیتورات ها، الکل، تریاک و شبه تریاک ها، اکستازی، دکسترومتورفان، لودوپا مهمترین داروهایی هستند که مصرف همزمان آن ها با MAOIها خطرناک است.


داروها-4.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۳ دقیقه

لاموتریژین یک داروی ضدصرع است که به آن ضدتشنج هم می گویند. این دارو به تنهایی و گاهی همراه با داروهای دیگر برای درمان حملات صرع در افراد بالغ و کودکان بزرگتر از ۲ سال استفاده می شود. این دارو همچنین برای کاهش حملات روانی در افراد بزرگسالی که دارای اختلالات دوقطبی هستند به کار می رود. لاموتریژین ممکن است برای اهداف دیگری غیر از آنچه که در این راهنمای دارویی استفاده می شود به کار رود.

لاموتریژین، داروی ضدصرع

راهنمای کلی

این دارو ممکن است باعث حساسیت های شدید پوستی در کودکان و افرادی که به داروهای صرع حساسیت دارند، شود. احتمال ایجاد این حساسیتهای شدید پوستی بسیار زیاد است، در صورتی که شما لاموتريژين را به همراه اسیدهای بخارزا(Depakene) یا (Depakote)Divalproex استفاده کنید.
در صورت مشاهده تب، گلودرد، غده های متورم، سردرد به همراه سوزش شدید، ورم پوست، خارش پوست سریع به پزشک مراجعه کنید. در صورت قطع داروی لاموتريژين به خاطر حساسیت های شدید پوستی، ممکن است در آینده دیگر نتوانید از این دارو استفاده نمایید.
شما ممکن است به خاطر مصرف این دارو تمایل به خودکشی پیدا کنید. شما باید طبق یک جدول زمانی معین مرتبا توسط پزشک معالج معاینه شوید و هرگز این زمانها را فراموش نکنید.

در صورت مشاهده علایم جدید یا نشانه هایی از بدترشدن وضعیت شما، مثل: تغییر رفتار و یا حالت روحی، افسردگی، نگرانی، احساس پریشانی، حالت خصمانه، بی قراری، دارای حرکات بیش از اندازه (جسمی یا روحی)، تفکر در مورد خودکشی یا صدمه به خود زدن، سریعا پزشک معالج را مطلع کنید.

هیچ گاه لاموتریژین را بدون مشورت با پزشک قطع نکنید، حتی اگر احساس می کنید که بهتر شده اید. چون قطع ناگهانی آن ممکن است حملات صرع را افزایش دهد. شما باید کم کم دارو را قطع کنید. اگر با مصرف لاموتريژين بدتر شدید یا این که تعداد حملات صرع در شما همچنان زیاد بود، دکتر خود را مطلع سازید. همیشه کارت ID یا دستبند هشدار پزشکی خود را به همراه داشته باشید تا در موارد ضروری نشان دهنده این باشد که شما در حال مصرف لاموتريژين هستید. هر پزشک- دندانپزشک و ماموران اورژانس روش های درمان صحیح تری را به کار می گیرند در صورتی که بدانند که شما از داروی صرع استفاده می کنید.

لاموتريژين دارای عوارض جانبی می باشد که باعث کاهش در بینایی یا واکنش های بدن می شود. پس دقیق باشید اگر شما رانندگی می کنید یا هر کاری که نیاز به هوشیاری و دید کامل دارد را انجام می دهید.

مصرف لاموتریژین در دوران بارداری خطر ایجاد بچه لب شکری یا دارای شکاف کام را افزایش می دهد. پس دکتر را از باردار بودن خود یا اگر تصمیم به بارداری دارید مطلع سازید.

قبل از مصرف لاموتريژين چه چیزهایی را باید برای پرستار خود شرح دهید؟

در صورت آلرژی به لاموتريژين نباید از این دارو استفاده کنید، قبل از مصرف لاموتريژين پزشک خود را از هرگونه آلرژی نسبت به انواع دیگر داروهای صرع و بیماری های دیگری مثل بیماری کلیه، مرض کبدی، بیماری قلبی آگاه کنید. اگر شما دارای آلرژی یا بیماری هستید باید یک مقدار تنظیم شده خاصی را مصرف نمایید یا این که آزمایشات خاصی را انجام دهید تا در شرایطی بی خطر از این دارو استفاده نمایید. شما در هنگام مصرف این دارو ممکن است به خودکشی فکر کنید، پزشک خود را در صورت فکر به خودکشی یا در صورتی که در شرایط افسردگی شدید یا جدیدی قرار می گیرد مطلع سازید (مخصوصا در چند ماه اول از درمان) یا هر وقت که مقدار داروی شما تغییر پیدا کرد.

خانواده شما یا کسانی که از شما نگهداری می کنند باید از تغییرات حالت شما یا نشانه های مصرف این دارو مطلع باشند، پزشک شما در ملاقات های منظم شما را چک می کند. هرگز جدول زمان ملاقات هایتان را فراموش نکنید.
این دارو طبق نظر FDA در دوره حاملگی جزء گروه C قرار دارد و این درمان برای نوزاد متولد نشده می تواند مضر باشد، مصرف این دارو در دوران اولیه حاملگی می تواند خطر تولد نوزاد لب شکری یا شکاف کام را افزایش دهد. اگر شما باردارید یا تصمیم به بارداری در این دوره درمان را دارید پزشک خود را مطلع سازید.

نام شما ممکن است در لیست بارداران مصرف کننده لاموتريژين ثبت شود (در زمان درمان به وسیله این دارو) لاموتریژین می تواند در شیر سینه نفوذ کند و ممکن است به نوزاد تازه متولد شده آسیب بزند. اگر در حال شیردهی هستید قبل از شروع درمان پزشک خود را مطلع سازید.


داروها-5.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۵ دقیقه

این دارو جزء طبقه ای از داروها به نام فنوتیازین ها است. به وسیله تغییر و تاثیر بر مواد شیمیایی موجود در مغز اثر می کند. همچنین به عنوان آنتی هیستامین نیز عمل می کند. (تاثیرات ماده شیمیایی به نام هیستامین را در بدن متوقف می کند.)
پرومتازین برای درمان نشانه های حساسیت مانند خارش، آبریزش بینی، عطسه، خارش و آب ریزش چشم ها، کهیر و خارش پوست تجویز می شود. همچنین بعد از عمل جراحی جهت جلوگیری از حرکات دردناک، تهوع و استفراغ و درد نیز تجویز می شود. گاهی نیز به عنوان داروی خواب آور مورد استفاده قرار می گیرد.
پرومتازین برای درمان نشانه های آسم، ذات الریه و سایر بیماری های تنفسی با منشا عفونی به کار نمی رود. این دارو مصارف درمانی دیگری نیز دارد که در این راهنمای مصرف ذکر نشده است.

پرومتازین

راهنمایی های کلی

مصرف این دارو در کودکان زیر ۲ سال ممنوع است، زیرا ممکن است باعث ایجاد مشکلات تنفسی شدید و گاهی مرگ در کودکان زیر ۲ سال شود.
هنگام تجویز این دارو در کودکان تمامی سنین، دقیقا دستورات پزشک را رعایت نمایید.
در صورت ابتلا به آسم شدید، آمفیزم و سایر بیماری های تنفسی و یا داشتن حساسیت به پرومتازین و فنوتیازین از مصرف این دارو خودداری نمایید.
در صورت داشتن هرکدام از شرایط زیر، قبل از دریافت پرومتازین حتما پزشکتان را در جریان بگذارید:
سابقه تشنج
بیماری های قلبی یا فشار خون بالا
بیماری های کبدی و کلیوی
آسم، آمفیزم و بیماری های انسدادی مزمن ریه و سایر مشکلات تنفسی
آپنه خواب (وقفه های تنفسی هنگام خواب)
زخم معده و سایر گرفتگی های گوارشی
آب سیاه
ناراحتی های مغز استخوان
تومورهای غدد فوق کلیوی
مشکلات دفع ادرار و بزرگ شدن غدد پروستات
کمبود سطوح کلسیم خون

مصرف در دوران بارداری و شیردهی

این دارو جزء داروهای گروه هایC قرار می گیرد و ممکن است برای جنین مضر باشد. در صورت بارداری و تصمیم برای باردار شدن حتما با پزشک معالجتان مشورت کنید. مشخص نیست که این دارو وارد جریان خون می شود یا خیر و برای کودک شیرخوار مضر است یا خیر. در صورتی که کودک از شیر خودتان تغذیه می کند، بدون مشورت با پزشک این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

این دارو را دقیقا طبق دستور پزشک مصرف کنید. از مصرف دارو بیش از مقدار تجویز شده یا در مدت زمانی طولانی تر، خودداری کنید.
ممکن است چندبار نیاز به تغییر دوز دارویی داشته باشید تا بهترین نتیجه را از این دوره بگیرید.
می توانید این دارو را همراه با غذا یا بدون غذا و یا همراه با شیر استفاده کنید.
اگر نوع مایع دارو را مصرف می کنید، مطمئن شوید که مطابق با دوز تجویز شده است و از قاشق های علامت دار یا پیمانه های مخصوص مصرف دارو استفاده کنید.
در صورت عدم بهبود نشانه ها و یا بدتر شدن آنها، با پزشکتان مشورت نمائید.
این دارو می تواند باعث ایجاد تداخلات دارویی با سایر داروها بشود، در مراجعه به هر پزشکی، پزشک را در جریان استفاده از پرومتازین قرار دهید.
دارو را در دمای معمولی اتاق به دور از رطوبت، گرما و نور نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

به محض یادآوری، دوز فراموش شده را مصرف کنید. اگر نزدیک به زمان مصرف نوبت بعدی دارو هستید، دوز فراموش شده را مصرف نکنید و طبق برنامه مصرفتان، نوبت بعدی را مصرف کنید. برای جبران دوز فراموش شده، مقدار بیشتری دارو مصرف نکنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

در صورت مصرف بیش از اندازه دارو، سریعا با مرکز فوریت های پزشکی تماس بگیرید.
خواب آلودگی، گیجی، خشکی دهان، گشاد شدن مردمک چشم ها، گر گرفتگی، تهوع، استفراغ، تنفس سطحی و ضعف و بیحالی از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه می باشد.

موارد احتیاط

ممکن است پرومتازین موجب تخریب در روند تفکر و واکنش های طبیعی شما بشود. در هنگام رانندگی و کارهایی که مستلزم هشیاری هستند، بسیار مراقب باشید و احتیاط کنید.
از حرکت های سریع و تغییر حالت های شتابزده خودداری کنید زیرا باعث ایجاد سرگیجه در شما می شود. به آرامی بلند شوید و بنشینید تا دچار افتادن و شکستگی نشوید.
از نوشیدن الکل بپرهیزید، زیرا ممکن است عوارض جانبی دارو را تشدید نماید.
از قرار گرفتن طولانی مدت زیر نور آفتاب، اجتناب کنید، زیرا پرومتازین باعث تشدید حساسیت پوست در برابر آفتاب و آفتاب سوختگی می شود و اگر مجبور به ترک فضاهای سرپوشیده هستید، لباس های پوشیده و مناسب به تن کنید و از کرم های ضدآفتاب Spf15 و بالاتر استفاده کنید.

عوارض جانبی

اگر هریک از نشانه های حساسیت دارویی در شما ظاهر شد، سریعا با مرکز فوریت های پزشکی تماس بگیرید. نشانه های حساسیت دارویی عبارتند از: کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان وگلو. در صورت بروز هریک از علائم و نشانه های زیر سریعا با پزشک معالجتان مشورت کنید:
انقباض و پرش عضلات و یا حرکات غیرقابل کنترل چشم ها، لبها، زبان، صورت، بازوها و پاها.
لرزش غیرقابل کنترل، ترشح زیاد بزاق، مشکلات بلع، مشکل در حفظ تعادل و راه رفتن.
انقباض عضلات، تنش و خشکی
تب شدید، گرفتگی عضلات، گیجی، تعریق، ضربان قلب سریع یا غیرمعمول، تنفس سریع
خستگی و بیهوش شدن ناگهانی
تشنج
رنگ پریدگی، کبود شدن و جاری شدن خون به راحتی از بدن، تب، گلودرد و نشانه ها و علایم سرماخوردگی
کاهش دید در شب، دید تونلی، چشمان خیس، افزایش حساسیت به نور
توهم و آشفتگی
تهوع و دردهای معده، جوش ها و التهابات پوستی، یرقان (زردی پوست و چشم ها)
کاهش ادرار یا قطع آن
التهاب و درد مفاصل، تورم غدد، تب، درد عضلات، دردهای قفسه سینه، استفراغ، افکار و رفتارهای غیرمعمول
کاهش ضربان قلب، ضعف و بیهوشی
عوارض خفیف تر پرومتازین عبارتند از:
گیجی، خواب آلودگی و اضطراب
تاری دید، خشکی دهان، گرفتگی بینی
صدای زنگ در گوش
افزایش وزن، ورم دستها و پاها
ناتوانی جنسی و مشکلات ارگاسمی
یبوست
عوارض نامطلوب دیگری غیز از موارد ذکر شده نیز ممکن است در اثر مصرف داروی پرومتازین ایجاد شوند. در صورت مشاهده هرگونه علایم غیرمعمول و ناراحت کننده، با پزشک معالجتان تماس بگیرید.

تداخلات دارویی

داروهای ضدحساسیت و سرماخوردگی، خواب آور، داروهای ضد درد مخدر، آرام بخش ها، شکل کننده عضلات، داروهای ضدصرع، افسردگی و اضطراب می توانند با عملکرد پرومتازین تداخل داشته باشند و باعث تشدید عوارض جانبی پرومتازین شوند. اگر به صورت منظم تحت درمان با این داروها هستید، قبل از دریافت پرومتازین، پزشکتان را مطلع کنید.
در صورت استفاده از داروهای فهرست زیر، پزشکتان را مطلع کنید:
لیتیوم
آتروپین
داروهای فشار خون
وارفارین
مهارکننده های مونوآمین اکسیداز(MAO) مانند: ایزوکربوکسازید، فنالازین، سلژیلین
داروهایی که برای درمان بیماری پارکینسون مورد استفاده قرار می گیرند.
داروهایی که برای درمان زخم معده مورد استفاده قرار می گیرند.
فهرست تداخلات دارویی مذکور کامل نیست و امکان تداخل داروهای دیگری نیز در عملکرد پرومتازین وجود دارد. در مورد تمامی داروهای مصرفی تان (درمانی یا مکمل) با پزشکتان مشورت کنید. این موارد شامل ویتامین ها، املاح، محصولات و فرآورده های گیاهی و داروهایی که برای سایر بیماری هایتان مصرف می کنید نیز می شود.
هرگز مصرف داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک معالجتان آغاز نکنید.
فهرستی از تمامی داروهای مصرفی تان به همراه داشته باشید و به هر پزشک یا متخصص بهداشتی که مراجعه می کنید، نشان دهید.


دارووها-6.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

طبقه بندی درمانی: لیتیوم بر روند سدیم از طریق سلول های عضلانی و عصبی در بدن اثر می گذارد. لیتیوم برای درمان مانی (شيدايي) به کار برده می شود. علاوه بر این، برای پیشگیری و کاهش شدت دوره مانی مورد استفاده قرار می گیرد.
نشانه های مانیک عبارتند از: بیش فعالی، اختلال در تکلم، قضاوت ضعیف، کاهش نیاز به خواب، پرخاشگری، عصبانیت

راهنمایی های کلی

چنانچه شما در هریک از حالات زیر بسر می برید، لازم است قبل از مصرف لیتیوم پزشک خود را مطلع سازید، زیرا ممکن است در طول درمان به آزمایشهای خاصی احتیاج داشته باشید و یا به دوز دارویی که با شرایط شما سازگار است نیاز داشته باشید.
در صورت وجود حساسیت به لیتیوم
بیماری قلبی
بیماری کلیوی
کم کاری تیروئید
کاهش سطح سدیم در خون
مصرف در دوران بارداری: لیتیوم جزء گروه D است. این دارو می تواند به جنین آسیب برساند. در صورت شک به حاملگی و یا برنامه ریزی برای آن پزشک خود را مطلع سازید و همچنین شما می توانید در طول درمان از قرص های ضدبارداری استفاده کنید.
مصرف در دوران شیردهی: در شیر وارد شده و برای کودک شیرخوار مضر است. از شیردهی در طول درمان اجتناب کنید.

لیتیوم
لیتیوم

راهنمای مصرف

از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران اجتناب کنید.
این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
دوره درمان را با مقدار توصیه شده کامل کنید.
پزشک شما هرچند وقت یک بار ممکن است دوز داروی شما را تغییر بدهد، برای این که شما نتیجه بهتری از مصرف این دارو بگیرید.
از خرد کردن، جویدن و له کردن آن اجتناب کنید. قرص به صورت کامل بلعیده شود، زیرا این کار باعث می شود که اثر دارو به تدریج در بدن آزاد گردد.
مایع لیتیوم را با قاشق مخصوص اندازه گیری، اندازه بگیرید. اگر شما این وسیله را ندارید، از داروخانه تهیه کنید.
مصرف لیتیوم باعث می شود که شما سریعتر آب بدن خود را از دست بدهید، به ویژه اگر شما استفراغ و اسهال داشته باشید.
به هنگام مصرف این دارو خود را در معرض گرمای شدید یا تمرین سخت قرار ندهید، زیرا عرق کردن بیش از حد معمول باعث می شود که شما آب بدن خود را از دست بدهید و این می تواند عوارض جانبی لیتیوم را افزایش دهد.
هنگام مصرف لیتیوم، برای این که آب از دست رفته را جبران کنید، مایعات زیادی بنوشید.
اگر شما در هنگام مصرف لیتیوم، نشانه هایی از قبیل افزایش تعریق، تب، تهوع، اسهال را برای بیشتر از چند ساعت داشتید حتما به پزشک مراجعه کنید.
اگر شما به هر نوع جراحی نیاز دارید، قبل از مصرف لیتیوم به جراح خود بگویید.
لیتیوم را دور از دسترس کودکان نگهداری کنید.
لیتیوم را در مکانی دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.

موارد احتیاط

هنگام رانندگی یا انجام هر کاری که به هوشیاری نیاز دارد، احتیاط کنید.
لیتیوم ممکن است به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
از قرار گرفتن در آب و هوای گرم و از دست دادن آب بدن بر اثر تمرین زیاد، اجتناب کنید.
مقدار نمکی را که شما در رژیم غذایتان مصرف می کنید، تغییر ندهید، زیرا تغییر نمک می تواند مقدار لیتیوم در خون را تغییر دهد.
فراموش کردن دوز مصرفی:
در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن مقدار دارو خودداری کنید.
مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه:
در صورت مصرف اتفاقی دوزهای بیش از اندازه، فرد را به واحدهای درمانی برسانید.
تهوع، استفراغ، اسهال، خواب آلودگی، ضعف عضلانی، فقدان تعادل، تاری دید، وزوز در گوش از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

عوارض جانبی

شایع

واکنش های آلرژیک (مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان یا گلو).

خطرناک

تشنگی مفرط، کم ادراری یا پرادراری
ضعف، تب، بی قراری، گیجی، چشم درد و مشکلات بینایی.
پرش عضلات چشم، زبان، فک یا گردن
احساس سبکسری، غش، ضربان قلب کند.
توهمات، حملات ناگهانی مرضی (بیهوشی موقت، تشنج).
تب همراه با ضعف عضلانی، تعریق، ضربان قلب سریع و نامنظم.
نشانه های ابتدایی سمیت لیتیوم مانند تهوع، استفراغ، اسهال، خواب آلودگی، ضعف عضلانی، رعشه، فقدان تعادل، تاری دید یا وزوز در گوش

خفیف

لرزش خفیف در دستها
ضعف، فقدان تعادل
تهوع و استفراغ خفیف، کاهش اشتها، ناراحتی معده
خشک و نازک شدن موها
خارش پوستی
اگر شما هرکدام از این عوارض و یا دیگر عوارض آزاردهنده را داشتید، فورا به پزشک خود اطلاع دهید.

تداخلات دارویی

استازولامید
آمینوفیلین
بی کربنات سدیم
کاربامازپین
فلوکستین
مترونیدازول
ایوداید پتاسیم (ضدهیپرتیروئیدی)
مهارکننده ACE مانند: کاپتوپریل، فسینپریل، انالاپریل، لیزینوپریل، مواکسی پریل، کیناپریل، رامیپریل، تراندولاپریل.
بلوک کننده کانال کلسیم مانند: دیلتیازم، وارپامیل
دیورتیک (مدر) مانند: آمیلوراید، کلرتالیدون، اتاکرینیک، فورسماید، هیدورکلردیازید، اینداپامین، متولازون، اسپیرونولاکتون، تریامترن.
داروهای اختلالات روانپزشکی مانند: هالوپریدول، کلرپرومازین، کلوزاپین، الانزاپین، پیموزاید، ریسپریدون.
سلککسیب وNSAID مانند: ایبوپروفن، ناپروکسن، دیکلوفناک، فلوربی پروفن، ایندومتاسین، کتوپروفن، کتورولاک، مفنامیک اسید، پیروکسیکام و دیگر داروها.
ویتامین ها، داروهای گیاهی و دیگر داروها
این لیست کامل نیست و داروهای دیگری وجود دارد که می تواند با لیتیوم تداخل کند. درباره تمام داروهایی که مصرف می کنید و دیگر داروهای تجویز شده توسط پزشکان دیگر با پزشک خود صحبت کنید.
هیچ داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید.


داروها-7-2.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

پروپرانولول در طبقه ای از داروها که مسدودکننده های بتا نامیده می شوند، قرار می گیرد. مسدودکننده های بتا، قلب و جریان گردش خون (خونی که در شریان ها و وریدها جریان دارد) را تحت تاثیر قرار می دهند.
پروپرانولول برای درمان طپش قلب، دردهای قفسه سینه، فشار خون بالا، اختلالات ضربان قلب و سایر بیماری های قلب و گردش خون استفاده می شود. این دارو همچنین به منظور درمان یا پیشگیری از سکته های قلبی و کاهش شدت و فراوانی سردردهای میگرنی استفاده می شود.

پروپرانولول

راهنمایی های کلی

اگر شما هریک از شرایط زیر را دارید، قبل از مصرف پروپرانولول پزشک معالج خود را مطلع کنید:
در صورتی که به پروپرانولول آلرژی دارید یا مبتلا به آسم یا اختلالات قلبی- عروقی مخصوصا گرفتگی های قلبی درجه ۲ و ۳ می باشید از مصرف این دارو خودداری کنید. اگر در شرایط ویژه ای قرار دارید ممکن است نیاز به تجویز دوز مخصوص یا انجام آزمایشات خاصی داشته باشید تا بتوانید این دارو را مصرف کنید.
قبل از مصرف پروپرانولول اگر قبلا به بیماری های زیر مبتلا بودید به پزشک معالجتان اطلاع دهید:
برونشیت، آمفیزم یا سایر اختلالات تنفسی
دیابت
فشار خون پایین
اختلالات قلبی- عروقی مانند گرفتگی شریانها، ضربان قلب پایین، ناتوانی های قلبی متراکم
افسردگی
اختلالات ریوی و کلیوی
اختلالات غده تیروئید
مشکلات مربوط به گردش خون

مصرف در دوران بارداری

پروپرانولول جزء گروه C قرار دارد. این دارو ممکن است برای جنین مضر باشد. در صورت شک یا تصمیم برای بارداری در طول درمان، پزشک معالج خود را مطلع سازید.

مصرف در دوران شیردهی

این دارو وارد جریان شیر می شود. اگر کودک از شیر خودتان تغذیه می کند برای مصرف دارو حتما با پزشک خود مشورت کنید.

راهنمای مصرف

این دارو را طبق میزان تجویز شده مصرف نمایید. از مصرف دارو بیش از میزان تجویز شده یا در مدت زمانی طولانی تر خودداری نمایید.
دارو را با یک لیوان پر از آب میل نمایید.
هر روز در یک زمان معین دارویتان را مصرف کنید.
از خرد کردن، جویدن و شکستن قرص ها یا باز کردن کپسول ها خودداری نمایید. دارو را به صورت کامل مصرف کنید. این دارو به صورت خاصی تهیه شده است که به آرامی در بدن رها شود، شکستن یا باز کردن دارو باعث ورود مقدار زیادی از آن به صورت یک باره به بدن می شود.
اگر دارو را به صورت مایع مصرف می کنید مطمئن شوید که مطابق با دوز تجویز شده است و از قاشق های علامت دار یا پیمانه های مصرف دارو استفاده کنید.
از کم کردن دوره های مصرف یا قطع مصرف دارو بدون مشورت با پزشک خودداری کنید. قطع یکباره دارو ممکن است موجب وخیم تر شدن بیماری تان بشود.
برای اطمینان از اثربخشی دارو لازم است فشار خونتان را به صورت منظم بررسی کنید و به صورت مرتب با پزشکتان ملاقات داشته باشید.
در صورت نیاز به هرگونه عمل جراحی، قبل از انجام عمل جراحی، جراحتان را مطلع کنید که تحت درمان با پروپرانولول هستید. ممکن است لازم باشد که قبل از عمل جراحی، مدتی کوتاه مصرف دارویتان را متوقف کنید.
پروپرانولول تنها قسمتی از برنامه درمانی شما برای کنترل فشار خون است، این برنامه شامل ورزش، رژیم و کنترل وزن نیز می شود.
پرفشاری و فشار خون بالا معمولا بدون علامت خاصی است. در صورت احساس بهبودی بدون مشورت با پزشک و انجام آزمایشات پزشکی، مصرف دارویتان را متوقف نکنید.
دارو را در دمای معمولی اتاق، دور از نور و رطوبت نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورت فراموشی مصرف دارو به محض یادآوری، دوز فراموش شده را مصرف کنید. در صورتی که کمتر از ۴ ساعت به زمان مصرف دوز بعدی مانده است، دوز فراموش شده را مصرف نکنید و طبق برنامه مصرفتان، نوبت بعدی را مصرف کنید.
هرگز برای جبران دوز فراموش شده، داروی بیشتری مصرف نکنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

در صورت مصرف زیاد دارو، سریعا در پی دریافت مراقبت های پزشکی اورژانسی باشید.
ضربان قلب آرام یا غیرمعمول، سرگیجه، ضعف و غش از نشانه های مسمومیت دارویی است.

موارد احتیاط

از نوشیدن الکل خودداری کنید. زیرا موجب افزایش سطح پروپرانولول در خون می شود.

عوارض جانبی

اگر هریک از نشانه های حساسیت دارویی در پی مصرف دارو در شما نمایان شد به سرعت در پی دریافت کمک های اورژانسی پزشکی برآیید. عمده ترین نشانه های حساسیت دارویی عبارتند از:
کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان و گلو
تنفس سریع، آهسته و یا غیرمعمول
بی حالی و احساس سبکی در سر
ورم پاها
تب، گلودرد و سردرد همراه با تاول، خشکی پوست و جوش های قرمز پوستی
تهوع، درد معده، تب خفیف، کاهش توجه، ادرار تیره رنگ یا به رنگ خاک رس، یرقان
افسردگی، خطاهای ادراکی و توهم
احساس سرما در دستها و پاها
عوارض خفیف تر شامل موارد زیر می شوند:
تهوع، استفراغ، اسهال، یبوست و دل پیچه
کاهش میل جنسی یا ناتوانی جنسی
مشکلات خواب
احساس خستگی
عوارض دیگری غیر از موارد ذکر شده نیز ممکن است در اثر مصرف دارو ایجاد شوند. در صورت مشاهده هرگونه علائم غیرمعمول و ناراحت کننده با پزشکتان مشورت کنید.

تداخلات دارویی

اگر هرکدام از داروهای زیر را مصرف بکنید قبل از مصرف پروپرانولول پزشک معالجتان را مطلع سازید:
کلونیدین
دیگوگسین
دوبوتامین
هالوپریدول
ایزوپروترنول
وارفارین
ضدافسردگی ها مانند: آمی تریپ تیلین، کلومی پرامین، ایمی پرامین و…
مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO) مانند: ایزوکربوکسازید، فنالازین، سلژیلین
آسپرین یا دیگر داروهای NSAIDS مانند: ایبوبروفن، ناپروکسین، ایندومتاسین
داروهای قلب مانند: نیفدیپین، دیلتیازم، وراپامیل
آمیودارون، پروپافنون
مهارکننده های ACE مانند: بنزوپیل، کاپتوپریل، تراندولاپریل
فهرست تداخلات دارویی کامل نیست و امکان تداخل داروهای دیگری نیز در عملکرد پروپرانولول وجود دارد. در مورد تمامی داروهای مصرفی تجویز شده و داروی های خارج از نسخه تان با پزشک مشورت کنید. این موارد شامل: ویتامین ها، املاح، محصولات گیاهی و دارویی که برای سایر بیماری هایتان مصرف می کنیدنیز می شود.
مصرف داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشکتان شروع نکنید.


download-3-1.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

فنوباربیتال جزء گروه داروهایی است که باربیتورات ها نامیده می شوند.
فنوباربیتال فعالیت مغز و سیستم عصبی را کاهش می دهد و برای درمان یا پیشگیری حملات صرع به کار برده می شود. علاوه بر این، مصرف کوتاه مدت آن برای درمان بیخوابی یا به عنوان مسکن قبل از عمل جراحی نیز به کار برده می شود.

کاهش فعالیت مغز و سیستم عصبی با فنوباربیتال

راهنمایی کلی

بعضی از افرادی که از این دارو استفاده می کنند به فعالیت هایی مانند رانندگی کردن، غذا خوردن و تلفن زند مشغول هستند و بعدا این افراد در مورد این فعالیت ها هیچ چیزی را به یاد نمی آورند، اگر این اتفاق برای شما نیز در هنگام مصرف این دارو افتاده است. مصرف فنوباربیتال را قطع نموده و با پزشک خود درباره درمان دیگری در مورد اختلال خواب خود صحبت کنید.
اگر شما شرایط زیر را دارید، قبل از مصرف فنوباربیتال به پزشک خود اطلاع دهید، زیرا ممکن است به دوز خاصی یا آزمایش های ویژه ای در طول درمان نیاز داشته باشید.
آسم شدید، اختلال انسداد مزمن ریوی
بیماری های کلیوی و یا کبدی
اختلال غدد فوق کلیوی( آدرنال)
سابقه افسردگی، بیماری روانی یا اقدام به خودکشی
سابقه سوء مصرف مواد یا اعتیاد به الکل

مصرف در دوران بارداری

این دارو جزء گروه D است و می تواند به جنین آسیب برساند. اگر شما باردارید و یا در طول درمان قصد دارید حامله شوید حتما به پزشک خود اطلاع دهید.
فنوباربیتال می تواند اثر قرص های ضدبارداری را کاهش دهد. از دکترتان درباره استفاده از روش های غیرهورمونی ضدبارداری مانند: کاندوم، دیافراگم، اسپرم کش برای جلوگیری از حاملگی در حالی که فنوباربیتال مصرف می کنید، سوال کنید.

مصرف در دوران شیردهی

فنوباربیتال وارد شیر شده و ممکن است برای کودک شیرخوار مضر باشد. اگر شما به کودک خود شیر دهید بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

درمان یا پیشگیری حملات صرع

راهنمای مصرف

این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
این دارو را برای مدت طولانی مصرف نکنید یا این که بیشتر از مدت تجویز شده مصرف نکنید.
از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
فنوباربیتال را تنها چند ساعت قبل از خواب مصرف کنید زیرا این دارو باعث می شود که شما سریع به خواب بروید.
این دارو را با لیوانی پر از آب مصرف کنید.
مایع فنوباربیتال را با قاشق مخصوص اندازه گیری، اندازه بگیرید. اگر شما این قاشق را ندارید، آن رااز داروخانه تهیه کنید.
اگر شما این دارو را برای درمان بیخوابی مصرف می کنید، تنها زمان خواب باید از آن استفاده کنید.
فنوباربیتال را برای بیشتر از دو هفته برای درمان بیخوابی مصرف نکنید، مگر این که دکتر شما بیشتر از این مدت را تجویز کند.
مقدار فنوباربیتال را بدون تجویز پزشک تغییر ندهید.
اگر شما مصرف فنوباربیتال را به طور ناگهانی قطع کنید، ممکن است باعث افزایش حملات تشنجی یا نشانه های ترک شود. بنابراین قبل از قطع کامل این دارو، باید آن را به تدریج کم کنید.
فنوباربیتال را به دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.
تعداد قرصی را که شما از هر بطری جدید مصرف کرده اید را به خاطر بسپارید، زیرا فنوباربیتال جزء داروهایی است که مورد سوء استفاده قرار می گیرد و شما باید آگاه باشید تا کسی از اعضای خانواده بدون تجویز پزشک این دارو را مصرف نکند.
فنوباربیتال را دور از دسترس کودکان نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن دارو خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

اگر شما فکر می کنید بیش از مقدار تجویز شده این دارو را مصرف کرده اید، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید، زیرا مصرف بیش از اندازه آن می تواند بسیار خطرناک باشد.
تنفس آرام و کم عمق، تاری دید، خواب آلودگی شدید، کم ادراری، سبکسری یا غش از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به هوشیاری و آگاهی نیاز دارد، احتیاط کنید.
فنوباربیتال می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
از مصرف داروهایی که باعث خواب آلودگی می شود مانند: داروهای سرماخوردگی، قرص های خواب آور، داروهای ضددرد، داروهایی برای درمان، افسردگی و اضطراب، اجتناب کنید، زیرا آنها می توانند باعث خواب آلودگی گردند.
از نوشیدن الکل اجتناب کنید، زیرا می تواند عوارض جانبی فنوباربیتال را افزایش دهد.

عوارض جانبی

عوارض جانبی

اگر شما هرکدام از این نشانه ها را داشتید، فورا مصرف فنوباربیتال را قطع کنید.
واکنش های آلرژیک شدید مانند: کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان و گلو.
اگر شما هرکدام از عوارض زیر را داشتید، فورا به پزشک خود اطلاع دهید:
پرش حرکات عضلانی در چشم ها، زبان، گردن، فک
ضربان قلب آهسته، تنفس آرام یا سطحی
احساس سبکسری، غش
تب یا گلودرد
زخم هایی در دهان
سریع کبود شدن یا قرمز شدن
پاره شدن رگ های زیرپوستی
عوارض خفیف
خواب آلودگی، سرگیجه
مشکلات حافظه یا تمرکز
برانگیختگی، تحریک پذیری، پرخاشگری
فقدان تعادل یا هماهنگی
تهوع، یبوست
سردرد
این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض دیگری اتفاق بیفتد، درباره هر نوع عوارض جانبی ناخواسته که برای شما اتفاق می افتد با پزشک خود صحبت کنید.

تداخلات دارویی

اگر شما هرکدام از داروهای زیر را مصرف می کنید، قبل از مصرف فنوباربیتال با پزشک خود صحبت کنید.
داکسی سیکلین
دیگر داروهای تشنج مانند فنی توئین
مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO) مانند: ایزوکربوکسازید، فنالازین، سلژیلین، ترانیل سیپرومین
گریزئوفولوین.
قرص های ضدبارداری یا استروژن، پروژسترون.
استیروئیدها مانند: پردنیزون، پردنیزولون، متیل پردنیزولون.
ویتامین ها، داروهای گیاهی، دیگر داروهای تجویز شده توسط پزشکان دیگر.
این لیست کامل نیست و ممکن است داروهای دیگری وجود داشته باشند که با فنوباربیتال تداخل پیدا کنند. درباره تمام داروهای با نسخه و یا بدون نسخه ای که مصرف می کنید به پزشک خود بگویید و هیچ داروی جدیدی را بدون اطلاع پزشک خود مصرف نکنید.



زمان مطالعه مطلب : ۱۴ دقیقه

داروهای ضدافسردگی داروهایی هستند که برای درمان افسردگی حاد و برخی شرایط دیگر (مثل اختلال شخصیت و اختلال اضطراب)مورد استفاده قرار می گیرند. تأثیر این داروها از طریق افزایش سطح سروتونین، نوراپینفرین و دوپامین در مغز صورت می گیرد. این داروها معمولاً به شکل قرص هستند و نحوه مصرف آن ها یکبار تا چند بار در روز است.
داروهای ضدافسردگی در رده های مختلفی قرار دارند. این رده ها عبارتند از مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAOIها)، داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای (TCAها) و سایر مهارکننده های جذب مجدّد سروتونین- نوراپینفرین (SNRIها) و مهارکننده های جذب مجدّد سروتونین (SSRIها). تمام داروهای ضدافسردگی تقریباً اثر مشابهی بر روی افسردگی دارند، هر چند بیماران مختلف ممکن است به یک دارو، واکنش بهتری نسبت به داروی دیگر نشان دهند.
معمولاً دو تا سه هفته طول می کشد تا تأثیر داروهای ضدافسردگی آشکار گردد. درابتدا، فقط ممکن است اثرات جانبی آن ها (مثل تهوّع، خواب آلودگی، افزایش وزن) بروز کند. امّا در اغلب موارد، این اثرات جانبی، که از دارویی به داروی دیگر متفاوت است، ظرف یک یا دو هفته بهبود می یابد یا به طور کلّی مرتفع می شود. داروهای جدید ضدافسردگی، اثرات جانبی کمتری نسبت به داروهای قدیمی تر دارند.
هنگامی که مصرف داروهای ضدافسردگی به طور ناگهانی قطع گردد، ممکن است باعث عوارض ترک مصرف نظیر تهوّع، سردرد و سرگیجه شود. به طور کلّی توصیه می شود که بیماران به هنگام مصرف داروهای ضدافسردگی از مصرف الکل خودداری کنند. مصرف تعدادی از داروهای دیگر نیز ممکن است با داروهای ضدافسردگی تداخل داشته باشد. از این رو، بیماران باید پیش از شروع مصرف هر داروی ضدافسردگی جدیدی، پزشک خود را از تمام داروهایی که مصرف می کنند آگاه سازند. بی خطر بودن مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران بارداری هنوز به طور کامل شناخته نشده است. پاروکستین که از SSRI هاست احتمالاً با نقص های هنگام تولّد ارتباط دارد. خانم هایی که داروهای ضدافسردگی مصرف می کنند و پرستار و یا باردار هستند و یا می خواهند باردار شوند باید با پزشک متخصص زنان و زایمان مشورت کنند.
فلوکستین که از SSRI هاست، تنها داروی ضدافسردگی است که مصرفش برای کودکان به تأئید رسیده است. با وجود این، مراقبت نزدیک از هر کودکی که داروی ضدافسردگی مصرف می کند، به خاطر افزایش بالقوه خطر بروز فکر خودکشی به شدّت توصیه می شود. داروهای ضدافسردگی معمولاً در بیماران مسن تر نیز همانند بیماران جوان تر تأثیر می گذارد.

درباره داروهای ضدافسردگی

داروهای ضدافسردگی داروهایی هستند که برای درمان افسردگی حاد و برخی اختلالات دیگر (مثل اختلالات شخصیت و اختلال اضطراب) مورد استفاده قرار می گیرند. این داروها در صورتی که مطابق دستور پزشک مصرف شوند، اعتیادآور نیستند. داروهای ضدافسردگی معمولاً به شکل قرص هستند و نحوه مصرف آن ها یکبار تا چند بار در روز است.
اعصاب توسط ناقل های عصبی بین یکدیگر پیام رد و بدل می کنند. برای هر پیام، تعداد زیادی ناقل عصبی آزاد می شود. بسیاری از ناقل های عصبی به «گیرنده ها» بر روی سایر اعصاب می چسبند. این گیرنده ها پیام ها را می خوانند. برخی از ناقل های عصبی نیز بدون آن که به گیرنده ها چسبیده شوند و خوانده شوند به سلول های عصبی باز گردانده می شوند. این فرایند که به آن «جذب مجدد» گفته می شود به اعصاب اجازه می دهد تا به جای آن که به تولید مداوم ناقل های عصبی بیشتر بپردازند، از همان ناقل ها دوباره استفاده کنند.
تأثیر داروهای ضدافسردگی از طریق افزایش سطح ناقل های عصبی سروتونین، نوراپینفرین و دوپامین (که جمعاً به  آن ها مونوآمین گفته می شود) در سیناپس های (فواصل بین عصب ها) مغز است. مونوآمین ها در افکار، هیجانات، حافظه و تنظیم برخی کارکردهای بدن دخالت دارند. هنگامی که سطح این مواد شیمیایی خیلی پائین باشد، فرد دچار افسردگی می شود.
سطح مونوآمین ها از طریق مسدود کردن گیرنده هایی که پیام ها را می خوانند (مسدود کننده های گیرنده) و یا جلوگیری از جذب مجدّد مواد شیمیایی (مهارکننده های جذب مجدّد) قابل افزایش است. هنگامی که گیرنده ها مسدود شوند و یا از جذب مجدّد جلوگیری شود، مونوآمین ها در مغز افزایش می یابند.
تأثیر داروهای ضدافسردگی بر روی مواد شیمیایی مغز ممکن است آنی نباشد. آغاز واکنش بیمار به دارو درمانی ممکن است چند هفته به طول بیانجامد. در ابتدا، فقط اثرات جانبی (مثل تهوّع، بیخوابی، خشک شدن زبان، خستگی) ممکن است پدیدار گردند. در اغلب موارد، اثرات جانبی پس از یک یا دو هفته بهبود می یابند یا به طور کلّی مرتفع می شوند. داروهای جدید ضدافسردگی دارای اثرات جانبی کمتری نسبت به داروهای قدیمی تر هستند.
بیمار باید حداقل به مدّت شش ماه به مصرف داروهای ضدافسردگی بپردازد.این زمان به دارو درمانی مجال تأثیر می دهد و خطر بازگشت بیماری را کاهش می دهد. مصرف داروهای ضدافسردگی، بسته به شرایط درمان، ممکن است ماه ها یا سال ها ادامه یابد.
داروهای ضدافسردگی باید دقیقاً همان گونه که تجویز شده اند مصرف شوند تا تأثیر مطلوب را داشته باشند. حذف یک نوبت مصرف می تواند باعث جلوگیری از عملکرد مناسب دارو گردد. همچنین قطع مصرف داروهای ضدافسردگی حتماً باید با مشورت پزشک صورت گیرد. بسیاری از مردم، به هنگام مواجه شدن اولیه با اثرات جانبی و عدم دستیابی به تأثیرات مثبت فوری، مصرف داروهای ضدافسردگی را قطع می کنند و به آن ها زمان لازم برای اثربخشی را نمی دهند. هنگامی که مصرف داروهای ضدافسردگی به طور ناگهانی قطع گردد، ممکن است عوارض ترک مصرف دارو (مثل تهوّع، سردرد، سرگیجه) بروز کند. از این عوارض معمولاً می توان با متوقف کردن تدریجی مصرف دارو جلوگیری کرد.
بیماران باید آگاهی داشته باشند که پزشک ممکن است برای حصول بهترین نتیجه با کمترین اثرات جانبی، به تغییر و تنظیم مقدار مصرف دارو بپردازد. به علاوه، اداره دارو و غذا (FDA) در آمریکا اعلام نموده است که داروهای ضدافسردگی ممکن است باعث افزایش خطر بروز افکار خودکشی در برخی بیماران گردد و بدین جهت، تمام کسانی که از طریق مصرف این داروها تحت درمان قرار دارند باید از نزدیک برای تغییرات غیرعادی رفتاری مورد مراقبت قرار گیرند.

انواع و تفاوت های داروهای ضدافسردگی

با وجودی که تمام داروهای ضدافسردگی تقریباً به یک اندازه موثرند امّا انواع و اقسام آن ها به بازار عرضه می شود. به طور کلّی، داروهای ضدافسردگی بر حسب این که بر کدامیک از ناقل های عصبی و چگونه اثر می گذارند، به رده های مختلفی تقسیم می گردند.
مهار کننده های مونوآمین اکسیداز (MAOIها) نخستین داروهای ضدافسردگی بودند که ساخته شدند. اثر بخشی آن ها از طریق مسدود کردن آنزیم های مونوآمین اکسیداز (مواد شیمیایی که ناقل های عصبی را می شکنند)است. در حال حاضر، MAOI ها به ندرت تجویز می شوند زیرا از یک سو مصرف آن ها به همراه برخی غذاها می تواند باعث مشکلات جدّی سلامتی گردد و از سوی دیگر، اثرات جانبی داروهای جدید ضدافسردگی به مراتب کمتر است. با وجود این، MAOI ها برای برخی اختلالات خاص، به ویژه هنگامی که سایر داروهای ضدافسردگی کارایی نداشته باشند، بسیار موثر هستند.

MAOI ها شامل ایزوکربوکسازید (با نام تجاری مارپلان)، فنلزین (با نام تجاری ناردیل) و ترانیل سیپرومین (با نام تجاری پارنات) می باشند.
داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای (TCAها) برای سال های متمادی تنها جایگزین موجود برای MAOI ها بودند. TCA ها از جذب مجدّد ناقل های عصبی نوراپینفرین، سروتونین و با درجه کمتری، دوپامین در مغز جلوگیری می کنند. پزشکان معمولاً TCA ها را کمتر به عنوان نخستین دارو برای درمان تجویز می کنند زیرا داروهای جدیدتر ضدافسردگی اثرات جانبی کمتری دارند.
داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای شامل آمیتریپتیلین (با نام تجاری الاویل و اِندپ)، آموکساپین (با نام تجاری آسندین)، دزیپرامین (با نام تجاری نورپرامین)، دوکسپین (با نام های تجاری سینکوان و آداپین)، ایمیپرامین (با نام تجاری توفرانیل)، نورتریپتیلین (با نام های تجاری  آونتیل و پاملور)، پروتریپتیلین (با نام تجاری ویواستیل) و تریمیپرامین (با نام تجاری سورمونتیل) می باشند.
علاوه بر این ها، داروی کلومیپرامین (با نام تجاری آنافرانیل) نیز به صورت غیررسمی تجویز می شود. بدین معنی که به منظوری غیر از منظور اصلی تجویز می شود زیرا هنوز تأئید اداره دارو و غذا (FDA) را به دست نیاورده است.
مهار کننده های جذب مجدّد سروتونین (SSRI ها) داروهای ضدافسردگی جدیدتری هستند که از MAOI ها و TCA ها، اثرات جانبی کمتری دارند. اثر بخشی آن ها از طریق مسدود کردن جذب مجدّد سروتونین بدون تأثیر گذاشتن بر سطح نوراپینفرین یا دوپامین است.

SSRI ها شامل سیتالوپرام (با نام تجاری سلکسا)، اسیتالوپرام (با نام تجاری لکساپرو)، فلوکستین (با نام های تجاری پروزاک و سارافم)، پاروکستین (با نام تجاری پاکسیل) و سرترالین (با نام تجاری زولافت) می باشند. در برخی موارد، فلووکسامین (لوواکس) نیز ممکن است به صورت غیررسمی تجویز شود.
مهارکننده های جذب مجدّد نوراپینفرین و دوپامین (NDRI ها) از طریق مسدود کردن جذب مجدّد دوپامین و نوراپینفرین، بدون تأثیرگذاری بر سطح سروتونین، اثر می کنند. این کار باعث اجتناب از بسیاری از تأثیرات جانبی مرتبط با سروتونین (مثل تأثیرات جانبی جنسی) می گردد. تنها NDRI موجود در آمریکا بوپروپیون (با نام تجاری ولبوترین) است.

مهارکننده های جدب مجدّد سروتونین و نوراپینفرین (SNRI ها)، جذب مجدّد سروتونین و نوراپینفرین را بدون اثرگذاری بر سطح دوپامین، مسدود می کنند. این داروهای ضدافسردگی شامل دولوکستین (با نام تجاری سیمبالتا) و ونلافاکسین (با نام تجاری افکسور) می باشند.

TCAها نیز در اصل جزء SNRI ها هستند. تعدیل کننده های نوراپینفرین- سروتونین، برخی گیرنده های خاص را که سروتونین و نوراپینفرین دریافت می کنند، مسدود می نمایند. تنها دارویی از این دسته که در آمریکا عرضه می شود میرتازاپین (رمرون) است.
برخی داروهای ضدافسردگی هم جذب مجدّد و هم گیرنده های سروتونین را مسدود می کنند. این تعدیل کننده های سروتونین شامل نفازودون (سِرزون) و ترازودون (دسیرل) می باشند. داروهای جدیدتر ضدافسردگی نیز در آزمایشگاه های مختلف در دست ساخت است.

بیماری هایی که با داروهای ضدافسردگی درمان می شوند

تمام داروهای ضدافسردگی تقریباً اثر مشابهی بر روی افسردگی دارند، هر چند بیماران مختلف ممکن است به یک دارو، واکنش بهتری نسبت به داروی دیگر نشان دهند. انتخاب این که از کدام داروی ضدافسردگی استفاده شود به عوامل چندی بستگی دارد که از آن جمله می توان به نشانه های بیمار، اثرات جانبی یک داروی خاص و اختلالات دیگری که بیمار ممکن است داشته باشد، اشاره کرد.
داروهای ضدافسردگی ممکن است برای درمان عوارض مربوط به افسردگی، همراه با داروهای دیگر تجویز گردند. برای مثال، افسردگی اگر همراه با نشانه های روان پریشی (مثل توهم و هذیان) باشد، معمولاً از طریق تجویز داروهای ضدافسردگی همراه با داروهای ضدجنون درمان می شود.
داروهای ضدافسردگی علاوه بر درمان افسردگی، کاربردهای درمانی بالقوه دیگری نیز دارند. برخی از آن ها مورد تأئید اداره دارو و غذا (FDA) قرار گرفته و برخی دیگر به صورت غیررسمی تجویز می گردند. یعنی با وجودی که به طور مشخص برای درمان یک وضعیت خاص مورد تأئید قرار نگرفته اند امّا اثربخشی آن ها در سطح وسیعی مورد پذیرش قرار گرفته و تجویز می گردند.
اختلالات دیگری که ممکن است با داروهای ضدافسردگی درمان گردند عبارتند از:

  • افسرده خویی.
  • شکل مزمن از افسردگی.

معمولاً SSRI ها برای درمان آن تجویز می گردند.

  • اختلال دوقطبی.

نوعی اختلال خلق و خو که مشخصه اش الگوهای متناوب شیدایی (مانیا) و افسردگی است. داروهای ضدافسردگی ممکن است بعد یا همزمان با داروهای تثبیت کننده خلق و خو، مورد استفاده قرار گیرند.

  • اختلال عاطفی فصلی.

نوعی اختلال خلق و خو که مشخصه اش الگوهای تکرار شونده افسردگی در خلال برخی فصل های خاص سال، به ویژه اواخر پائیز و زمستان است. بوپروپیون (با نام تجاری ولبوترین) اخیراً مجوز اداره دارو و غذای آمریکا را برای مصرف در مورد این اختلال به دست آورده است. این دارو جزء NDRI هاست.

  • اختلال اضطراب. انواع گوناگونی از اختلالات اضطراب شامل اختلال وسواس (OCD)، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، اختلال اضطراب تعمیم یافته (GAD) و اختلال هراس، با داروهای ضدافسردگی درمان می شوند. این اختلالات معمولاً با داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای (TCAها) و SSRI ها درمان می شوند.

 

  • پراشتهایی روانی.

نوعی اختلال تغذیه که مشخصه اش مصرف دوره ای، کنترل نشده و سریع مقادیر زیاد غذا در مدتی کوتاه و به دنبال آن احساس گناه، افسردگی یا بیزاری از خود و روی آوردن به روش های غیرمعمول برای تخلیه (مثل استفاده از مسهل یا ایجاد استفراغ) است. این اختلال با TCA ها، SSRI ها و MAOI
ها درمان می گردد.

اختلال نقص توجه/ بیش فعالی (ADHD). از بوپروپیون که جزء NDRI هاست ممکن است برای درمان
ADHD استفاده شود.

اوتیسم.
این اختلال رشد که مشخصه اش تمایل به مجذوب خود بودن و وجود مشکلات در ارتباطات و رفتار است، به وسیله SSRI ها درمان می گردد.

اختلال مرزی شخصیت.
این اختلال شخصیت که مشخصه اش رفتار تکانشی (رفتار ناگهانی و برنامه ریزی نشده) و فرایندهای ناسالم فکری است توسط
SSRI ها درمان می شود.

بی اختیاری ادرار.
معمولاً TCA ها برای درمان این مورد تجویز می گردند.

اختلالات درد مزمن.
بسیاری از اختلالات دردهای مزمن (مثل درد عصبی و سردردهای میگرنی) با TCAها و SNRI ها درمان می شوند.

علاوه بر موارد فوق، بوپروپیون به بیمارانی که در تلاش برای ترک سیگار هستند نیز داده می شود.
[size=small] ۵- نکات مورد توجه در ارتباط با داروهای ضدافسردگی

تمام داروهای ضدافسردگی ممکن است خطر تشنّج را در برخی از بیماران از جمله آن هایی که صرع دارند، افزایش دهند.
SSRI

ها و
SNRI

های غیرسه حلقه ای معمولاً برای بیمارانی که دارای سابقه تشنّج هستند مناسب ترند.
بیمارانی که دارای مشکل پروستات (مثلاً بزرگ شدن پروستات)، انواع خاصی از گلوکوم (یک نوع بیماری چشمی که به آن «آب سبز» هم گفته می شود) یا مشکلات قلبی باشند معمولاً مورد تجویز داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای (
TCA
ها) قرار نمی گیرند. معمولاً از بیمارانی که مشکل قلبی یا سن بالاتر از ۴۰ سال داشته باشند، قبل از تجویز
TCA
ها نوار قلب گرفته می شود.
مصرف بوپروپیون که جزء
NDRI

هاست برای بیمارانی که دارای سابقه ضربه مغزی، غدّه در سلسله اعصاب مرکزی یا اختلال تغذیه ای فعال باشند توصیه نمی شود. بوپروپیون حتی در بیمارانی که چنین سابقه هایی نداشته باشند نیز می تواند باعث تشنّج گردد.

MAOI
ها معمولاً برای بیمارانی که دارای فشار خون بالا و نارسائی احتقانی قلب هستند تجویز نمی گردند. همچنین تعدیل کننده های سروتونین معمولاً برای کسانی که بیماری قلبی دارند توصیه نمی شود. [/size] [size=small] ۶- اثرات جانبی احتمالی داروهای ضدافسردگی

داروهای ضدافسردگی جدیدتر معمولاً مطمئن ترند و توسط بیماران بهتر تحمل می شوند. اغلب اثرات جانبی این داروها موقتی و بسته به مقدار مصرف است. بدین معنی که با کاهش مقدار مصرف، بهتر و با افزایش آن، بدتر می شوند.
اداره دارو و غذای آمریکا (
FDA
) هشدار داده است که داروهای ضدافسردگی می توانند خطر خودکشی را در برخی افراد خاص افزایش دهند. دلیل این اثر جانبی به درستی شناخته شده نیست. امّا شاید دلیل آن این باشد که داروهای ضدافسردگی غالباً پیش از آن که اثرات جانبی افسردگی مثل غمگینی یا اضطراب را تخفیف دهند، اثرات جانبی فیزیکی (جسمی) افسردگی مثل خستگی را بهبود می بخشند. در برخی موارد، این به افرادی که سابقه اقدام به خودکشی داشته اند، انرژی دوباره ای برای انجام عمل خود می دهد. به این جهت، این نکته حائز اهمیت است که افرادی که داروهای ضدافسردگی مصرف می کنند باید برای رفتارهای غیرمعمول، مورد مراقبت قرار داشته باشند.
اثرات جانبی غالباً در خلال مراحل اولیه درمان با داروهای ضدافسردگی روی می دهد. پزشک معمولاً توصیه های لازم را برای چگونگی مدیریت آن ها به بیمار می کند. این اثرات جانبی عبارتند از: [/size] [list] [ ] [size=small]تهوّع. اگر دارو همراه با غذا مصرف شود کاهش می یابد. [/size] [ ] [size=small]افزایش وزن. خوردن غذاهای سالم و ورزش کردن می تواند این اثر جانبی را کاهش دهد. این اثر جانبی بیشتر با مصرف TCAها روی می دهد. [/size] [ ] [size=small]خستگی. مصرف دارو قبل از خواب می تواند این اثر جانبی را کاهش دهد. [/size] [ ] [size=small]بیخوابی. مصرف دارو در صبح ها می تواند به تخفیف این اثر جانبی کمک کند. این اثر جانبی بیشتر با مصرف SSRIها روی می دهد. [/size] [ ][size=small] خشکی دهان. جرعه جرعه آب خوردن، یخ مکیدن و آدامس جویدن می تواند به تخفیف این اثر جانبی کمک کند. این اثر جانبی بیشتر با مصرف TCAها روی می دهد.
[/size] [ ] [size=small]یبوست. خوردن مواد فیبردار به کاهش این اثر جانبی کمک می کند. این اثر جانبی بیشتر با مصرف TCAها روی می دهد. [/size] [ ] [size=small]سرگیجه. مصرف دارو قبل از خواب می تواند به کاهش این اثر جانبی کمک کند. [/size] [ ] [size=small]بیقراری. ورزش کردن می تواند به کاهش این اثر جانبی که بیشتر با مصرف SSRIها روی می دهد، کمک می کند. [/size] [ ] [size=small]اختلال جنسی. شامل کاهش میل جنسی و مشکل در رسیدن به اوج لذت در فعالیت جنسی (ارگاسم) است. این اثر جانبی به احتمال زیاد به هنگام مصرف SSRIها روی می دهد. تغییر داروی ضدافسردگی به دارویی که به اختلال جنسی ارتباطی نداشته باشد، مثل بوپروپیون، نفازودون یا میرتازاپین، و یا SNRIها می تواند به کاهش این اثر جانبی کمک کند. [/size]

[size=small]چنانچه مصرف داروهای ضدافسردگی به طور ناگهانی قطع گردد، بیمار ممکن است با عوارض ترک مصرف روبرو شود. این عوارض معمولاً با خارج شدن دارو از سیستم بدن بیمار یا پس از آن که بدن بیمار فرصت کافی برای تنظیم خود با تغییر دارو را به دست آورد، از میان می رود. عوارض ترک مصرف، تقریباً همان اثرات جانبی دارو درمانی به علاوه سردرد، تحریک پذیری، اسهال و احساس سوزش است.
عارضه سروتونین، هر چند بسیار نادر است، امّا یک خطر جدّی در هر نوع دارو درمانی که باعث افزایش سطح سروتونین می شود است و باید هر چه سریع تر تشخیص داده شود. این عارضه غالباً بر اثر تأثیر متقابل دارویی (مثلاً مصرف همزمان
MAOI
ها یا
TCA
ها و
SSRI
ها) روی می دهد. این وضعیت ممکن است نهایتاً به از بین رفتن عضلات و از کار افتادگی کبد بیانجامد. نشانه های اولیه شامل گیجی و سرخ شدن صورت است.
بوپروپیون که جزء
NDRI
هاست، کمترین اثر جانبی در زمینه امور جنسی را دارد و معمولاً باعث افزایش وزن نیز نمی شود. این دارو در موارد نادر، ممکن است باعث دلشوره یا بیقراری حرکتی (ناتوانی برای آرام نشستن) شود. اثرات جانبی متداول بوپروپیون شامل ورم روده و عرق کردن زیاد است.

SNRI
ها در موارد نادری ممکن است باعث افزایش فشار خون، افزایش ضربان قلب و گیجی شوند.
نفازودون که تعدیل کننده سروتونین است می تواند باعث گیجی یا تغییر دید (مثل تاری) گردد. نفازودون نباید برای بیمارانی که مشکل کبدی دارند تجویز شود. اداره دارو و غذا (
FDA
) در سال ۲۰۰۲ هشداری در مورد خطر از کارافتادگی کبد در بیمارانی که با نفازودون مداوا می شوند صادر کرد.
ترازودون که تعدیل کننده سروتونین است نیز می تواند باعث خواب آلودگی شدید شود و هر چند از طرف
FDA
برای درمان بیخوابی مورد تأئید قرار نگرفته است امّا مقدار کمی از آن همراه با دیگر داروهای ضدافسردگی بدین منظور تجویز می گردد. سایر اثرات جانبی ترازودون شامل سرگیجه، منگی، خشکی دهان و تاری دید است. این دارو همچنین می تواند باعث وخیم تر شدن مشکلات قلبی گردد. به علاوه، ترازودون تنها داروی ضدافسردگی است که می تواند باعث نعوظ دائم و دردناک در مردان گردد. نعوظ دائم ناشی از مصرف ترازودون ممکن است به خودی خود مرتفع نگردد و به عمل جراحی نیاز داشته باشد. [/size]

۷- داروهای ضدافسردگی و تداخل دارویی

معمولاً مصرف الکل در زمانی که هر نوع داروی ضدافسردگی در حال استفاده باشد توصیه نمی گردد. داروهایی که بر کبد تأثیر می گذارند ممکن است باعث افزایش سطح اغلب داروهای ضدافسردگی در سیستم بدن گردند و این امر به نوبه خود، اثرات خطرناکی نظیر مصرف بیش از حدّ دارو به همراه داشته باشد. این امر خصوصاً در مورد داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای (
TCA
ها) صادق است.
سایمتیدین (با نام تجاری تاگامت) که برای درمان سوزش سردل و ترش کردگی مصرف می شود می تواند اثربخشی بسیاری از داروهای ضدافسردگی مثل دسیپرامین، دوکسپین، ایمیپرامین، پاروکستین و سرترالین را افزایش دهد.
از سوی دیگر، کشیدن سیگار می تواند باعث کاهش اثربخشی برخی
TCA
ها گردد. بعضی از
TCA
ها ممکن است حساسیت پوست به نور خورشید را افزایش دهند. به طور کلّی توصیه می شود که بیمارانی که از این دارو استفاده می کنند، هنگام خروج از خانه، لباس هایی بپوشند که مانع تابش مستقیم نور خورشید به بدنشان شود. برخی داروها، مثل بعضی آنتی اسیدهای خاص، ممکن است اثر بخشی بعضی از
SSRI
ها را کاهش دهند.

MAOI

ها می توانند تداخل خطرناکی با سایر داروها داشته باشند و بدین خاطر به هنگام مصرف آن ها باید محدودیت هایی بر روی رژیم غذایی و مصرف سایر داروها اعمال گردد.

۸-
عوارض مصرف بیش از اندازه داروهای ضدافسردگی

داروهای جدیدتر ضدافسردگی عموماً در صورت مصرف بیش از اندازه، خطرات کمتری از داروهای قدیمی تر دارند. بسیاری از این داروهای جدید باعث اثرات جانبی ناخوشایندی می گردند امّا معمولاً در صورت مصرف بیش از اندازه تجویز شده از سوی پزشک، مهلک نیستند. در اغلب موارد، عوارض مصرف بیش از اندازه، مشابه اثرات جانبی دارو، امّا شدیدتر است.
داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای (
TCA
ها) در صورت مصرف بیش از اندازه، می توانند بسیار خطرناک باشند و احتمالاً باعث مرگ بیمار شوند. در صورت بروز هر یک از عوارض مصرف بیش از اندازه دارو باید فوراً به پزشک یا مرکز درمانی مراجعه کرد. عوارض مصرف بیش از اندازه داروهای ضدافسردگی عبارتند از:
تپش سریع قلب

تشنج

خشکی مخاط

پوست خشک و داغ

باز شدن مردمک چشم

بیقراری

توهم

فشار خون بالا

تپش نامنظم قلب (آریتمی)

عوارض مصرف بیش از اندازه بوپروپیون که جزء
NDRI

هاست عبارتند از:

تشنج

توهم

از دست دادن تمرکز

تپش سریع قلب

مصرف بیش از اندازه ونلافاکسین که جزء
SNRI

هاست ممکن است باعث عارضه ای نشود. امّا اگر عارضه ای داشته باشد به شکل خواب آلودگی، افزایش ضربان قلب، حافظه ضعیف و لرزه اندام ها (خفیف تر از تشنج) ظاهر می گردد. عوارض مصرف بیش از اندازه نفازودون که یک تعدیل کننده سروتونین است شامل فشار خون پائین و خواب آلودگی مفرط می باشد.

۹-
نکاتی در مورد مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران بارداری

مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران بارداری و دوران شیردهی مادر باید تحت نظر پزشک و با احتیاط ویژه صورت گیرد. اغلب داروهای ضدافسردگی ظاهراً ارتباطی با افزایش خطر نقص های هنگام تولد یا سقط جنین ندارند. امّا ذکر این نکته حائز اهمیت است که پاروکستین که جزء
SSRI

هاست احتمال بیشتری دارد که با نقص های هنگام تولد ارتباط داشته باشد و برخی داروهای ضد افسردگی نیز ممکن است با کاهش وزن نوزاد بی ارتباط نباشند.
مصرف اغلب داروهای ضدافسردگی ظاهراً در دوران شیردهی بلامانع است. با وجودی که مقداری از مواد دارویی از طریق شیر مادر دفع می شود امّا ظاهراً آسیبی به کودک نمی رساند. شایان ذکر است که مزایا و خطرات احتمالی داروهای ضدافسردگی باید برای هر بیمار به طور جداگانه ارزیابی می گردد.
MAOI

ها و داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای احتمالاً خطرات بیشتری از
SSRI
ها به همراه دارند. هر خانمی که داروی ضدافسردگی مصرف می کند و پرستار یا باردار است و یا برای باردار شدن برنامه ریزی کرده است باید با پزشک متخصص زنان و زایمان در این مورد مشورت کند.

۱۰- نکاتی در مورد مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران کودکی

فلوکستین که جزء
SSRI

هاست تنها داروی ضدافسردگی است که مصرفش برای کودکان بلا مانع تشخیص داده شده است، هر چند سایر
SSRI

ها (و فقط
SSRI

ها) نیز ممکن است برای کودکان تجویز گردند. با وجود این، چون اداره دارو و غذا اعلام کرده است که مصرف داروهای ضدافسردگی، ممکن است خطر بروز افکار مربوط به خودکشی را افزایش دهد، مراقبت نزدیک از هر کودکی که داروی ضدافسردگی مصرف می کند به شدّت توصیه می شود.

۱۱- نکاتی در مورد مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران بزرگسالی

اثر بخشی داروهای ضدافسردگی در بزرگسالان مشابه جوانان است. هر چند بیماران مسن تر ممکن است نسبت به اثرات جانبی دارو حساستر باشند و بدین خاطر معمولاً بهتراست با اندازه مصرف کمتری شروع به خوردن دارو کنند. اثر بخشی داروهای ضدافسردگی دراین بیماران ممکن است به زمان بیشتری نیاز داشته باشد. داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای به خاطر اثرات جانبی شان برای بیماران مسن تجویز نمی گردند.

سوالاتی برای پرسیدن از پزشک در مورد داروهای ضدافسردگی
بیماران در صورتی که پرسش های خود را از قبل آماده کنند می توانند بحث معنی دارتری با پزشک خود در مورد وضعیت بیماریشان داشته باشند.سوالات زیر در همین رابطه تهیه شده است:
۱- آیا مصرف داروهای ضدافسردگی برای وضعیت من مناسب است؟
۲- داروهای ضدافسردگی دقیقاً چقدر وضعیت مرا بهبود خواهند بخشید؟

۳- آیا مطمئنید که من به داروهای ضدافسردگی نیاز دارم؟

۴- کدام داروی ضدافسردگی برای من مناسب است؟

۵- اگر مصرف داروی ضدافسردگی اثربخش نبود، چه باید کرد؟

۶- از کی باید منتظر بروز علائم بهبودی باشم؟

۷- کدام اثرات جانبی را باید فوراً به شما اطلاع دهم؟

۸- اگر اثرات جانبی دارو ازحدّ تحمل من فراتر بود، باید چه کنم؟

۹- اگر تصادفاً یک نوبت مصرف دارو را فراموش کنم چه اتفاقی می افتد؟

۱۰- اگر در دوره ای که داروی ضدافسردگی مصرف می کنم، باردار شوم چه اتفاقی می افتد؟


خرداد ۲۹, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

فنوباربیتال جزء گروه داروهایی است که باربیتورات ها نامیده می شوند. فنوباربیتال فعالیت مغز و سیستم عصبی را کاهش می دهد و برای درمان یا پیشگیری حملات صرع به کار برده می شود. علاوه بر این، مصرف کوتاه مدت آن برای درمان بیخوابی یا به عنوان مسکن قبل از عمل جراحی نیز به کار برده می شود.

راهنمایی کلی

بعضی از افرادی که از این دارو استفاده می کنند به فعالیت هایی مانند رانندگی کردن، غذا خوردن و تلفن زند مشغول هستند و بعدا این افراد در مورد این فعالیت ها هیچ چیزی را به یاد نمی آورند، اگر این اتفاق برای شما نیز در هنگام مصرف این دارو افتاده است. مصرف فنوباربیتال را قطع نموده و با پزشک خود درباره درمان دیگری در مورد اختلال خواب خود صحبت کنید.
اگر شما شرایط زیر را دارید، قبل از مصرف فنوباربیتال به پزشک خود اطلاع دهید، زیرا ممکن است به دوز خاصی یا آزمایش های ویژه ای در طول درمان نیاز داشته باشید.

آسم شدید، اختلال انسداد مزمن ریوی
بیماری های کلیوی و یا کبدی
اختلال غدد فوق کلیوی( آدرنال)
سابقه افسردگی، بیماری روانی یا اقدام به خودکشی
سابقه سوء مصرف مواد یا اعتیاد به الکل

مصرف فنوباربیتال در دوران بارداری

این دارو جزء گروه D است و می تواند به جنین آسیب برساند. اگر شما باردارید و یا در طول درمان قصد دارید حامله شوید حتما به پزشک خود اطلاع دهید.
فنوباربیتال می تواند اثر قرص های ضدبارداری را کاهش دهد. از دکترتان درباره استفاده از روش های غیرهورمونی ضدبارداری مانند: کاندوم، دیافراگم، اسپرم کش برای جلوگیری از حاملگی در حالی که فنوباربیتال مصرف می کنید، سوال کنید.

مصرف در دوران شیردهی

فنوباربیتال وارد شیر شده و ممکن است برای کودک شیرخوار مضر باشد. اگر شما به کودک خود شیر دهید بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
این دارو را برای مدت طولانی مصرف نکنید یا این که بیشتر از مدت تجویز شده مصرف نکنید.
از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
فنوباربیتال را تنها چند ساعت قبل از خواب مصرف کنید زیرا این دارو باعث می شود که شما سریع به خواب بروید.
این دارو را با لیوانی پر از آب مصرف کنید.
مایع فنوباربیتال را با قاشق مخصوص اندازه گیری، اندازه بگیرید. اگر شما این قاشق را ندارید، آن رااز داروخانه تهیه کنید.
اگر شما این دارو را برای درمان بیخوابی مصرف می کنید، تنها زمان خواب باید از آن استفاده کنید.
فنوباربیتال را برای بیشتر از دو هفته برای درمان بیخوابی مصرف نکنید، مگر این که دکتر شما بیشتر از این مدت را تجویز کند.
مقدار فنوباربیتال را بدون تجویز پزشک تغییر ندهید.
اگر شما مصرف فنوباربیتال را به طور ناگهانی قطع کنید، ممکن است باعث افزایش حملات تشنجی یا نشانه های ترک شود. بنابراین قبل از قطع کامل این دارو، باید آن را به تدریج کم کنید.
فنوباربیتال را به دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.
تعداد قرصی را که شما از هر بطری جدید مصرف کرده اید را به خاطر بسپارید، زیرا فنوباربیتال جزء داروهایی است که مورد سوء استفاده قرار می گیرد و شما باید آگاه باشید تا کسی از اعضای خانواده بدون تجویز پزشک این دارو را مصرف نکند.
فنوباربیتال را دور از دسترس کودکان نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن دارو خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

اگر شما فکر می کنید بیش از مقدار تجویز شده این دارو را مصرف کرده اید، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید، زیرا مصرف بیش از اندازه آن می تواند بسیار خطرناک باشد.
تنفس آرام و کم عمق، تاری دید، خواب آلودگی شدید، کم ادراری، سبکسری یا غش از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به هوشیاری و آگاهی نیاز دارد، احتیاط کنید.
فنوباربیتال می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
از مصرف داروهایی که باعث خواب آلودگی می شود مانند: داروهای سرماخوردگی، قرص های خواب آور، داروهای ضددرد، داروهایی برای درمان، افسردگی و اضطراب، اجتناب کنید، زیرا آنها می توانند باعث خواب آلودگی گردند.
از نوشیدن الکل اجتناب کنید، زیرا می تواند عوارض جانبی فنوباربیتال را افزایش دهد.

عوارض جانبی فنوباربیتال

 

اگر شما هرکدام از این نشانه ها را داشتید، فورا مصرف فنوباربیتال را قطع کنید.

  • واکنش های آلرژیک شدید مانند: کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان و گلو

اگر شما هرکدام از عوارض زیر را داشتید، فورا به پزشک خود اطلاع دهید:

  • پرش حرکات عضلانی در چشم ها، زبان، گردن، فک
  • ضربان قلب آهسته، تنفس آرام یا سطحی
  • احساس سبکسری، غش
  • تب یا گلودرد
  • زخم هایی در دهان
  • سریع کبود شدن یا قرمز شدن
  • پاره شدن رگ های زیرپوستی

عوارض خفیف

  • خواب آلودگی، سرگیجه
  • مشکلات حافظه یا تمرکز
  • برانگیختگی، تحریک پذیری، پرخاشگری
  • فقدان تعادل یا هماهنگی
  • تهوع، یبوست
  • سردرد

این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض دیگری اتفاق بیفتد، درباره هر نوع عوارض جانبی ناخواسته که برای شما اتفاق می افتد با پزشک خود صحبت کنید.

تداخلات دارویی فنوباربیتال

اگر شما هرکدام از داروهای زیر را مصرف می کنید، قبل از مصرف فنوباربیتال با پزشک خود صحبت کنید.

  • داکسی سیکلین
  • دیگر داروهای تشنج مانند فنی توئین
  • مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO) مانند: ایزوکربوکسازید، فنالازین، سلژیلین، ترانیل سیپرومین
  • گریزئوفولوین.
  • قرص های ضدبارداری یا استروژن، پروژسترون.
  • استیروئیدها مانند: پردنیزون، پردنیزولون، متیل پردنیزولون.
  • ویتامین ها، داروهای گیاهی، دیگر داروهای تجویز شده توسط پزشکان دیگر.

این لیست کامل نیست و ممکن است داروهای دیگری وجود داشته باشند که با فنوباربیتال تداخل پیدا کنند. درباره تمام داروهای با نسخه و یا بدون نسخه ای که مصرف می کنید به پزشک خود بگویید و هیچ داروی جدیدی را بدون اطلاع پزشک خود مصرف نکنید.


خرداد ۲۲, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

مصرف دارو می تواند به عنوان یک تهدید به نظر برسد، عمدتا به دلیل اینکه ما می ترسیم بر ما کنترل پیدا کند. آیا بدن من به عوارض جانبی واکنش نشان می دهد؟ چگونه می توانم بدانم آیا دوز مصرفی من مناسب است یا خیر؟ و رایج ترین سوال: آیا واقعا جواب می دهد؟ این ها همه نگرانی های طبیعی است. مصرف دارو یک قدم بزرگ است. در ادامه نکاتی که باید قبل از مصرف دارو بدانید آورده می شود.

مصرف دارو اجباری نیست

هیچکس نمی تواند شما را مجبور کند اگر شما نمی خواهید دارو مصرف کنید. اگر کسی به شما می گوید که دارو مصرف کنید، اما شما به آن مقاوم هستید، پس به آن پاسخ خوبی نخواهید داد. شما باید خودتان بخواهید تا زندگی تان را برای بهتر شدن تغییر دهید.

با دکتر خود در تماس باشید

ارتباط با پزشک بسیار مهم است. اگر شما به دارو به شدت واکنش نشان دادید، اجازه دهید دکترتان با خبر شود، بنابراین آنها تشخیص می دهند که چه اتفاقی افتاده و مانع وقوع دوباره آن خواهند شد. پزشک شما برای انجام آنچه که برای شما مناسب است، وجود دارد، اما تنها راهی که می تواند این کار را به درستی انجام دهد این است که در مورد چگونگی تاثیر دارو بر روی خودتان با او باز و صادق باشید.

به عنوان مثال، ممکن است داروی ضد افسردگی برای شما تجویز شده باشد، اما دوز آن برای شما خیلی قوی باشد. اگر این طور است و شما از عوارض جانبی آن رنج می برید، بگذارید دکتر شما در جریان باشد تا بتواند میزان مصرف شما را تغییر دهد یا دارو با دوز کمتری را که با بدن شما سازگار تر است را تجویز کند.

داروها شخصیت شما را تغییر نخواهند داد

هدف پزشکی این است که به مردم کمک کند که در زندگی خود کنترل بیشتری داشته و احساس کنند قادر به انجام کارهای روزانه هستند، نه به عنوان تهدیدی که اثر منفی بر روی عملکرد فرد داشته باشد.

ترکیب دارو و روان درمانی بهترین بازدهی را دارد

دارو به تنهایی کارآیی مؤثر نخواهد بود، مگر اینکه کاری برای بهتر شدن خود انجام دهید. این امر مخصوصا برای بیماری های روانی مانند اضطراب و افسردگی صادق است. مناطق خاصی در مغز خلق و خوی ما را تنظیم می کنند. محققان بر این باورند که – مهمتر از سطوح شیمیایی مغز خاص – اتصالات سلول عصبی، رشد سلول های عصبی و عملکرد مدارهای عصبی اثر عمده ای بر افسردگی دارند. با این حال، دانش ما در زمینه های نورولوژیک خلق و خو، ناقص است.

تغییر فصلی بر روی نحوه عملکرد دارو تاثیر می گذارد

نسخه شما ممکن است بر اساس تغییرات فصلی، تغییر یابد. اگر شما زندگی در آب و هوای نسبتا پایدار زندگی می کنید، ممکن است این موضوع را تجربه نکنید. اما در مکان هایی که هر چهار فصل اتفاق می افتد، آوریل معمولا سخت ترین ماه برای افراد با مشکلات روانی است زیرا در این زمان تغییرات دشوار است. گرچه بیماری روحی یک جنگ داخلی است، ما نمی توانیم فراموش کنیم که ما نیز تحت تاثیر عوامل محیطی قرار داریم. بهتر است با پزشک خود در مورد چگونگی تاثیر آب و هوا بر نحوه عملکرد داروهای تان صحبت کنید.

وابستگی به دارو

اگر شما در مورد وابستگی به دارو ترس دارید، ابتدا باید بدانید وابستگی به دارو چه معنایی دارد.  به عنوان مثال دیابت را در نظر بگیرید. او می گوید که افراد مبتلا به دیابت به انسولین برای حفظ سلامت روحی و جسمی طبیعی خود نیاز دارند. با این حال، آنها می توانند انتخاب کنند که آن را مصرف نکنند. با این حال، جنبه منفی این موضوع این است که آنها به دلیل افزایش سطح قند خون به احتمال زیاد به بیماری مبتلا خواهند شد. هر کسی که دارو مصرف می کند می تواند هر وقت که بخواهد، مصرف آن را متوقف کند، اما مانند هر تصمیمی، عواقبی برای آن همیشه وجود دارد.

مصرف داروهای روانپزشکی

تقریباً هر كسی كه با بیماران روانی در تماس باشد به این مساله واقف است که یکی از مشکل ترین و شایع ترین مسائلی كه در مورد این بیشماری وجود دارد این است كه ممکن است بیمار از مصرف دارو امتناع ‌نماید و دارو مصرف نكند. این امر چند دلیل دارد كه عبارتند از:

 – بیماران ممکن است بیماری خود را انکار کنند یا ممکن است ادعا کنند که بهبود یافته اند و نیاز به مصرف دارو ندارند.

داروها ممکن است باعث عوارض جانبی ناخوشایندی شوند (به خصوص خشکی دهان و تاری دید) و به این دلیل بسیاری از بیماران استفاده منظم و مداوم از دارو را به سختی قبول می کنند. برای تشویق بیمار به استفاده بهتر و منظم دارو، می توانید به بیمار یادآور شوید که بیماری های دیگری نیز مثل مرض قند (دیابت) وجود دارند كه بیماران باید هر روز و به طور منظم دارو مصرف کنند.

– حتی اگر فرد مبتلا به اختلال روانپزشکی تحت درمان باشد، ممکن است زمان هایی پیش بیاید که علائم حادتر گردند. اگر متوجه تغییر در علائم یا تغییر خلق شدید، سریعا دست به کار شوید. شما می توانید با مداخله سریع، از شدیدتر شدن بیماری جلوگیری کنید.

– تشویق کردن بیمار به مصرف دارو کار ساده ای نیست. تا زمانی که مدتی از ابتلا به بیماری نگذشته باشد و بیمار به این امر كه مصرف دارو باعث جلوگیری از عود بیماری می شود بصیرت پیدا نکرده باشد به سادگی قابل حل نیست از این جهت باید با صبر و آرامش بیمار را تشویق به مصرف دارو نمایید.

-استفاده دارو توسط بیماران مرد موجب عقیم شدن آنها نمی شود در مصرف داروی بیمارتان نظارت داشته باشید. برخوردتان بایستی جدی ولی با محبت باشد برخورد تند و توهین آمیز نکنید. به تدریج مسئولیت مصرف دارو را به عهده بیمار بگذارید ولی همچنان نظارت خود را داشته باشید و مطمئن شوید که بیمار آیا داروهایش را خورده است یا خیر؟

– بیمار شما به مصرف مرتب و مداوم دارو نیاز دارد. قطع داروی بیمار بایستی با نظر روانپزشک باشد.

-اثر درمانی دارو حداقل پس از ۴-۳ هفته پس از شروع درمان دارویی ظاهر خواهد شد .ممکن است فرد بدنبال مصرف دارو دچار عوارض دارویی گردد که اغلب بتدریج از میان خواهد رفت. قبل از قطع دارو حتما باید با پزشک مشورت شود. در صورت قطع زود رس درمان احتمال عود علائم بسیار بالا است.

-مصرف منظم دارو در بیمار مبتلا به اختلالات روانپزشکی از اهمیت زیادی برخوردار است همچنین باید متذکر شد که مصرف دارو های روانپزشکی اعتیاد آور نمی باشد.

الگوهای بسیار زیادی برای استفاده از دارو درمانی وجود دارد. بعضی از افراد، به طور منظم از تمام داروهایی که برای شان تجویز شده است، استفاده می کنند، بعضی دیگر تنها قسمتی از داروهای تجویز شده را مصرف می کنند و عده ای هم‏ به شکل «دوره ای» این کار را انجام می دهند. یعنی وقتی حالشان خوب نیست برای مدت چند ماه به طور منظم از داروها استفاده می کنند و همین که حال شان نسبتاً خوب شد، مصرف دارو را زیاد جدی نمی گیرند و بعضی دیگر هم به طور کلی از مصرف داروی تجویز شده خودداری می کنند. تعداد کسانی که به­صورت دوره­ای از دارو استفاده می کنند و یا دارو مصرف نمی کنند به مراتب بیشتر از کسانی است که به طور کامل از دارو استفاده می کنند.


فروردین ۲۸, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۳ دقیقه

فلوفنازین از گروه داروهای فنوتیازین است که برای درمان اختلالات سایکوتیک مورد استفاده قرار می گیرد.

راهنمایی های کلی

چنانچه شما در هریک از حالات زیر بسر می برید، لازم است قبل از مصرف فلوفنازین پزشک خود را مطلع سازید.

  • ابتلا به بیماری مغز استخوان
  • گلوکوم
  • حملات تشنجی
  • بیماری پارکینسون
  • بزرگ شدن پروستات یا مشکلات ادراری
  • بیماری کلیوی و یا کبدی

اگر شما هرکدام از این شرایط را دارید، ممکن است قادر به استفاده از فلوتیازین نباشید یا ممکن است به آزمایش های خاصی در طول درمان احتیاج داشته باشید و یا از دوز دارویی پایین تری که با شرایط شما سازگار است استفاده نمایید.

مصرف در بارداری

فلوفنازین جزء گروه C است. مشخص نیست که آیا این دارو به جنین آسیب می رساند یا خیر. اگر شما باردارید یا قصد دارید در طول درمان حامله شوید، حتمال قبل از مصرف این دارو با پزشک خود مشورت کنید.

مصرف در دوران شیردهی

مشخص نیست که آیا این دارو به شیر راه می یابد یا خیر. به هر حال اگر شما به کودک خود شیر می دهید بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

  • از مصرف این دارو در موارد مشابه یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
  • این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
  • دوره درمان را با مقدار توصیه شده، کامل کنید.
  • چنانچه سوال یا نکته مهمی در مورد مصرف این دارو به نظرتان رسید با پزشک یا داروساز خود تماس بگیرید.
  • این دارو را با لیوانی پر از آب مصرف کنید.
  • فلوفنازین را می توانید همراه با غذا یا بدون غذا مصرف کنید.
  • ماده غلیظ شده با ۴ اونس آب، آب پرتقال یا آب گریپ فروت مخلوط کنید.
  • اگر مایع فلوفنازین تغییر رنگ داد آن را دور بریزید.
  • قبل از مصرف این دارو با پزشک خود مشورت کنید، شما ممکن است نیاز داشته باشید این دارو را برای مدتی از درمان مصرف کنید.
  • افراد بالای ۶۰ سال از دوز دارویی پایین تری ممکن است استفاده کنند، زیرا آنها بیشتر مستعد عوارض جانبی هستند.
  • فلوفنازین به صورت تزریقی نیز قابل دسترس است.
  • فلوفنازین را به صورت منظم مصرف کنید تا بهترین نتیجه از آن را بگیرید.
  • فلوفنازین را دور از دسترس کودکان قرار دهید.
  • فلوفنازین را دور از رطوبت و گرما نگهداری کنید.
  • مایع فلوفنازین را با قهوه، چای، کولا، آب سیب و انگور ترکیب نکنید.

فراموش کردن دز مصرفی دارو

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن مقدار دارو خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

در صورت مصرف اتفاقی دوزهای بیش از مقدار توصیه شده، فرد را به واحدهای درمانی برسانید.
حرکات غیرقابل کنترل، حملات تشنجی، سرگیجه شدید، غش، کما، خواب عمیق، از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

عوارض جانبی

 خطرناک

  • واکنش های آلرژیک (مشکلات تنفسی، گرفتگی گلو، تورم صورت، زبان و لبها)
  • حرکات غیرقابل کنترل: زبانی، صورت، لبها، بازو، پا
  • اسپاسم های عضلانی صورت، گردن
  • رعشه یا بیقراری شدید
  • خواب آلودگی شدید، غش
  • راش

خفیف

  • کاهش تعریق
  • خشکی دهان یا گرفتگی بینی
  • یبوست
  • تاری دید
  • بیقراری، خواب آلودگی، لرزش خفیف
  • مشکلات ادراری یا ادرار سیاه
  • کاهش میل جنسی
  • حملات تشنجی
  • افزایش اشتها
  • بی نظمی قاعدگی یا تورم سینه ها.

موارد احتیاط

  • از رانندگی و سایر امور خطرناک یا نیازمند هوشیاری پرهیز کنید.
  • الکل را با احتیاط مصرف کنید، زیرا مصرف همزمان الکل و فلوفنازین ممکن است خواب آلودگی یا سرگیجه را افزایش دهد.
  • هنگامی که در معرض نور آفتاب قرار می گیرید، از کرم های ضدآفتاب و لباس های محافظ استفاده کنید.
  • از قرار گرفتن در معرض نور خورشید به صورت طولانی اجتناب کنید.
  • از برخاستن سریع از حالت خوابیده یا نشسته اجتناب کنید، زیرا ممکن است شما احساس گیجی کنید.
  • اگر شما حرکات غیرقابل کنترل در دهان، زبان، گونه ها، فک، پاها، بازوها دارید سریع به پزشک اطلاع دهید.
  • فلوفنازین می تواند پوست شما را به نور خورشید بیشتر حساس کند.

تداخلات دارویی فلوفنازین

  • اگر شما هریک از داروهای زیر با مصرف می کنید، قبل از مصرف فلوفنازین به دکتر خود بگویید.
  • آنتی اسید (آنتی اسیدها را حداقل دو ساعت قبل یا دو ساعت بعد از دوز فلوفنازین مصرف کنید).
  • داروهای فشار خون مانند: پروپرانولول، متیل دوپا، کلونيدین
  • داروهای رقیق کننده خون مانند: وارفارین
  • فنی توئین
  • شما ممکن است قادر به استفاده از فلوفنازین نباشید یا ممکن است به دوزی که با شرایط شما سازگار است، احتیاج داشته باشید.
  • فلوفنازین ممکن است عوارض دیگر داروها را که باعث خواب آلودگی می شود افزایش دهد مانند: ضدافسرده ها، آنتی
  • هیستامین ها، مسکن ها، داروهای ضداضطراب.

درباره تمام داروهایی که مصرف می کنید، حتی ویتامین ها، داروهای گیاهی و دیگر داروهای تجویز شده توسط پزشکان دیگر با پزشک خود صحبت کنید.
لیست تمام داروهایی که مصرف می کنید را به پزشک خود نشان دهید و بدون مشورت با پزشک خود هیچ دارویی را مصرف نکنید.


فروردین ۲۸, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

آلپرازولام از گروه داروهای بنزودیازپین هاست که برای درمان اختلالات اضطرابی، هراس و اضطراب ناشی از افسردگی مورد استفاده قرار می گیرد.

اطلاعات کلی

چنانچه شما در هریک از حالات زیر بسر می برید، لازم است قبل از مصرف آلپرازولام پزشک خود را مطلع سازید، زیرا ممکن است به آزمایش های خاص برای اطمینان از مصرف آلپرازولام احتیاج داشته باشید و یا از دوز دارویی که با شرایط شما سازگار است استفاده نمایید.

  • در صورت ابتلا به بیماری های کلیوی، کبدی، آسم، آمفيزم، برونشیت، اختلال مزمن انسداد ریوی و یا دیگر مشکلات تنفسی.
  • سابقه افسردگی و یا افکار و رفتارهای خودکشی
  • سابقه سوء مصرف مواد و یا الکل
  • اگر شما شرایط زیر را دارید در این صورت قادر به استفاده از آلپرازولام نخواهید بود.
  • ابتلا به گلوکوم زاویه باریک
  • در صورت وجود حساسیت به آلپرازولام و یا دیگر بنزودیازپین ها مانند: کلردیازپوکساید، دیازپام، لورازپام، اکسازپام
  • در صورت مصرف ایتراکونازول یا کتوکونازول

مصرف در بارداری

آلپرازولام جزء گروه D است. این دارو می تواند باعث نابهنجاری های مادرزادی در جنین شود. اگر شما باردارید یا قصد دارید در طول درمان باردار شوید، حتما قبل از مصرف این دارو با پزشک خود مشورت کنید.

مصرف در دوران شیردهی

در شیر وارد شده و برای کودک شیرخوار بالقوه سمی است. از شیر دادن پرهیز کنید.

راهنمای مصرف

از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران (به ویژه افراد معتاد یا الکلی) خودداری فرمایید.
مصرف این دارو تنها با نظر پزشک مجاز است.
دوره درمان را کامل کنید.
دوره درمان را با مقدار توصیه شده، کامل کنید.
پزشک شما هرچند وقت یک بار ممکن است دوز دارویی شما را تغییر بدهد، برای این که شما نتیجه بهتری از مصرف این دارو بگیرید.
آلپرازولام ممکن است اعتیادآور باشد، فقط باید برای شخص تجویز شده مصرف گردد.
از خرد کردن، جویدن و له کردن دارو خودداری کنید. قرص را به صورت کامل بلعیده زیرا این کار باعث می شود که اثر دارو به تدریج در بدن آزاد گردد.
مایع آلپرازولام را با قاشق مخصوص اندازه گیری، اندازه بگیرید. اگر شما این وسیله را ندارید از داروخانه تهیه کنید.
برای مصرف قرص انحلال دهانی آلپرازولام باید این کارها را انجام دهید:
از دستان خشک برای بیرون آوردن قرص استفاده کنید و قرص را روی زبان قرار دهید تا حل شود.
قرص را به صورت کامل نبلعید، اجازه دهید در دهانتان حل شود بدون آن که آن را بجوید.
اگر تمایل داشتید برای آسان شدن عمل بلع می توانید از مایعات استفاده کنید.
مصرف آلپرازولام را بدون هماهنگی با پزشک خود قطع نکنید، زیرا ممکن است قبل از قطع کامل به دوز پایین تری نیاز داشته باشید.
هنگامی که شما مصرف این دارو را بعد از استفاده طولانی مدت قطع کنید، نشانه های بیماری ممکن است عود کند و ممکن است حملات تشنجی یا نشانه های ترک دارو را داشته باشید. نشانه های ترک شامل: تاری دید، مشکل تمرکزی، کاهش اشتها، اسهال، گرفتگی عضلانی و بی حسی است.
آلپرازولام را دور از دسترس کودکان نگهداری کنید.
تعداد قرص هایی را که مصرف می کنید به خاطر بسپارید، زیرا بنزودیازپین ها داروهای سوء استفاده هستند وباید مراقب باشید تا افراد خانواده از آن استفاده نکنند.
مصرف این دارو برای افراد زیر ۱۸ سال بدون تجویز پزشک ممنوع است.
فراموش کردن دوز مصرفی:
در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید به محض به یاد آوردن آن را میل کنید. ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن مقدار دارو خودداری کنید.
مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه:
اگر شما فکر می کنید بیش از اندازه این دارو را مصرف کرده اید، فورا کمک پزشکی دریافت کنید. خواب آلودگی، گیجی، ضعف، فقدان تعادل، غش و اغماء از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.
موارد احتیاط:
هنگام رانندگی یا انجام هر کاری که به هوشیاری نیاز دارد، احتیاط کنید.
از نوشیدن الکل در طول درمان اجتناب کنید. زيرا می تواند عوارض جانبی این دارو را افزایش دهد. علاوه بر این ممکن است به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
گریپ فروت و آب میوه آن ممکن است بر روی آلپرازولام اثر کرده و عوارض خطرناکی را ایجاد کند.
به دنبال مصرف مداوم دارو، دوز مصرفی باید به تدریج کاهش یافته و از قطع ناگهانی آن پرهیز شود.

عوارض جانبی

شایع

واکنش های آلرژیک (کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان و گلو).

 خطرناک

رفتارهای غیرعادی
خلق افسرده، افکار خودکشی
بیش فعالی، بیقراری، خصومت، توهمات
احساس سبکسری، غش
حملات ناگهانی مرضی (صرع)
کم ادراری
رعشه
یرقان

خفیف

  • خواب آلودگی، گیجی، تحریک پذیری
  • یادزدودگی، فراموشی، مشکلات تمرکزی
  • مشکلات خواب
  • ضعف عضلانی، فقدان تعادل
  • تاری دید
  • خشکی دهان، افزایش تعریق
  • کاهش میل جنسی

اگر شما هرکدام از این عوارض را داشتید، فورا پزشک خود را مطلع سازید.

تداخلات دارویی مهم

چنانچه شما هریک از داروهای زیر را مصرف می کنید، قبل از مصرف آلپرازولام پزشک خود را مطلع سازید:

  • قرص های ضدبارداری
  • داروهای خواب آور
  • داروهای آلرژیک یا سرماخوردگی
  • آنتی بیوتیک ها مانند فلوکونازول، ایتراکونازول، کتوکونازول
  • ضدافسردگی ها مانند: فلوواکسامین، دسیپرامین، ایمی پرامین
  • ضددردهای مخدر
  • داروهای صرع، افسردگی، اضطراب
  • پرپوکسینید (Darvon, Darvocet)
  • ایزونیازید
  • دیلتیازم (Tiazac, Cartia, Cardizem)
  • سایمتیدین (Tagamet)
  • ویتامین ها، داروهای گیاهی و دیگر داروها

درباره تمام داروهایی که مصرف می کنید حتی ویتامین ها، داروهای گیاهی و دیگر داروهای تجویز شده توسط پزشکان دیگر با پزشک خود صحبت کنید. لیست تمام داروهایی را که استفاده می کنید به پزشک خود نشان دهید و بدون مشورت با پزشک خود هیچ دارویی را مصرف نکنید.


فروردین ۲۸, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۶ دقیقه

آمی تریپتیلین یکی از داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای می باشد. این دارو بر محتوی شیمیایی مغز که احتمالا نامتعادل شده است اثر می گذارد. همچنین این دارو برای موارد دیگری که در راهنمای دارویی ذکر نشده است نیز ممکن است استفاده شود.
مهم ترین اطلاعاتی که در مورد آمی تریپتیلین باید بدانیم چیست؟

در موارد ذیل بایستی از مصرف آمی تریپتیلین پرهیز کرد:

  1. حساسیت به آمی تریپتیلین
  2. سابقه حمله قلبی
  3. در صورت مصرف سيساپرايد (پيوپالسايد)
  4. در صورت مصرف مهارکننده های MAO (مونوآمین اکسیداز) نظیر مارپلان، ايزوكربوكسازايد، فنلزين، رازاجيلين، سلژلين و ترانيل سيپرومين در ۱۴ روز گذشته

ممکن است برای بار اولی که مصرف دارو را شروع کرده باشید، افکاری راجع به خودکشی داشته باشید. به ویژه اگر کمتر از ۲۴ سال سن داشته باشید. بنابراین ضروری است که به طور منظم حداقل هر ۱۲ هفته یک بار پزشک معالج، شما را ویزیت کند.

در صورتی که پس از مصرف دارو هریک از نشانه های زیر را داشتید به پزشک خود اطلاع دهید:

  • تغییرات رفتاری و خلق و خوی
  • هیجان، حملات پانيك
  • اختلال در خواب
  • احساس تکانشی ( Impulsive)
  • تحریک پذیری
  • اضطراب، خشونت، تهاجم (رفتار تهاجمی)
  • بیش فعالی (ذهنی یا فیزیکی)
  • افزایش افسردگی، فکر انجام خودکشی یا آسیب به خود

مواردی که بایستی با کادر درمانی درمیان گذاشت:

  • در صورت داشتن حساسیت به آمی تریپتیلین با سابقه حمله قلبی نبایستی این دارو را مصرف کرد.
  • به طور همزمان نبایستی از سيساپرايد یا مهارکننده های MAO (مندرج در بالا) به همراه آمی تریپتیلین به ویژه در ۱۴ روز گذشته استفاده کرد. در صورت استفاده آمی تریپتیلین قبل از پاکسازی کامل بدن از مهارکننده های آمی تریپتیلین ممکن است که اثرات جانبی خطرناک و مرگ آوری بروز کند.

قبل از مصرف آمی تریپتیلین پزشک یا کادر درمانی را از موارد ذیل آگاه سازید:

  • حساسیت به هرنوع دارو، بیماری های قلبی، سابقه حمله قلبی، سکته یا غش، اختلالات دوقطبی (نظیر افسردگی مانیک)، اسکیزوفرنی یا اختلالات ذهن، دیابت (مصرف آمی تریپتیلین سبب تغییر سطح قند خون می گردد)، پرکاری تیروئید، گلوکوم، اختلالات ادراری

در صورتی که مبتلا به هریک از موارد فوق بودید، بایستی دوز دارو تنظیم شود یا با انجام تست های خاص بی خطر بودن مصرف آمی تریپتیلین برای شما مشخص شود. ممکن است بار اولی که مصرف دارو را شروع کرده باشید، افکاری راجع به خودکشی داشته باشید به ویژه اگر کمتر از ۲۴ سال سن داشته باشید. در صورتی که در چند هفته اول درمان یا در هر زمانی که دوز دارو تغییر داده شده نشانه هایی مبتنی بر بدتر شدن افسردگی یا فکر در مورد خودکشی داشتید، آن را با دکتر خود در میان بگذارید.
خانواده و کادر درمانی بایستی از تغییرات خلق و خویی و نشانه ها آگاه شوند و بایستی پزشک معالج به طور منظم در ۱۲ هفته اول درمان شما را معاینه کند.

بر اساس دستورالعمل FDA (اداره غذا و دارو) ممکن است که آمی تریپتیلین برای جنین مضر باشد. در صورتی که باردار هستید یا این که در طی درمان قصد بارداری دارید، پزشک خود را در جریان بگذارید.

آمی تریپتیلین می تواند به شیر مادر راه یابد و به کودک شیرخوار آسیب برساند. هرگز بدون مشورت پزشک به کودک خود شیر ندهید و به افراد زیر ۱۸ سال بدون نظر پزشک آمی تریپتیلین ندهید.

روش مصرف آمی تریپتیلین

دارو را دقیقا همان طور که پزشک تجویز نموده مصرف نمایید و هرگز از دوز بالاتر و یا به مدت زمان بیشتری از آنچه پزشک تجویز کرده مصرف ننمایید. در صورتی که بنا به ضرورتی نیاز به جراحی داشتید، حتما قبل از عمل جراحی، جراح را از مصرف آمی تریپتیلین مطلع نمایید. چون ممکن است که قبل از عمل به مدت کوتاهی مصرف آن را قطع نمایید.
بدون مشورت با پزشک معالج مصرف آمی تریپتیلین را قطع نکنید چون مصرف دارو را به طور تدریجی بايد کاهش دهید و قطع ناگهانی دارو سبب اثرات جانبی ناخوشایندی می شود.
حداکثر ۴ هفته طول می کشد تا این که آمی تریپتیلین اثرات خود را بروز دهد و بهترین نتیجه زمانی گرفته می شود که دارو بر اساس روش تجویز شده مصرف شود. در صورتی که پس از ۴ هفته نشانه های بهبودی حاصل نشد به پزشک خود اطلاع دهید. دارو را در دمای اتاق و به دور از گرما و گرد و خاک نگهداری کنید.
در صورت فراموش کردن یک دوز دارو چه باید کرد؟
هروقت که به یادتان آمد، دارو را مصرف نمایید. اما در صورتی که تا دوز بعدی زمان زیادی نمانده باشد از مصرف دوز فراموش شده خودداری کنید و از زمان دوز بعدی به طور منظم سایر دوزها را مصرف کنید. هرگز برای جبران دوز فراموش شده از مقادیر بیشتر آمی تریپتیلین استفاده نکنید.

در صورت مصرف بیش از اندازه آمی تریپتیلین چه باید کرد؟

دوز بالای آمی تریپتیلین کشنده و خطرناک می باشد. بنابراین در صورتی که فکر می کنید که از دوز بالاتری استفاده کرده اید از اورژانس پزشکی کمک بخواهید.

مصرف دوز بالا می تواند عوارض ذیل را داشته باشد:

نامنظم شدن ضربان قلب، خواب آلودگی زیاد، تشنج، هیجان، تهوع، اختلال دید، احساس سردی یا گرمی، عرق کردن، سفتی عضلات، احساس سبكي در سر ، غش یا کما.

در صورت مصرف آمی تریپتیلین از چه مواردی بایستی پرهیز کرد؟

  • از مصرف الکل پرهیز نمایید. مصرف همزمان آمی تریپتیلین و الکل، عوارض جانبی آمی تریپتیلین را تشدید می کند.
  • گریپ فروت و آب آن می تواند با کارکرد آمی تریپتیلین تداخل نمایند. در صورتی که قصد دارید که میزان مصرف آمی تریپتیلین را در رژیم غذایی خود تغییر دهید، حتما با پزشک خود مشورت نمایید.
  • مصرف آمی تریپتیلین می تواند بر تفکر، هوشیاری و واکنش ها اثر بگذارد. بنابراین در صورت رانندگی و یا انجام کارهایی که به هوشیاری نیاز دارند، مراقب باشید و از قرارگیری در معرض نور خورشید و اشعه ماوراء بنفش خودداری کنید.
  • ممکن است که آمی تریپتیلین پوست شما را به اشعه خورشید حساس نماید و سبب سوختگی پوست شما گردد. بنابراین در صورتی که بنا به ضرورتی در معرض نور خورشید می باشید حتما از کرم های ضدآفتاب و (با حداقل spf15) و لباس های محافظ نظیر دستکش استفاده کنید.

اثرات جانبی آمی تریپتیلین

در صورتی که هریک از نشانه های زیر را پس از مصرف آمی تریپتیلین داشتید سریعا از پزشک خود کمک بخواهید:

  • واکنش های آلرژیک، کهیر، اشکال در تنفس، تورم صورت، لب، زبان، گلو
  • در صورتی که پس از مصرف آمی تریپتیلین دچار عوارض و نشانه های جدیدی نظیر تغییرات رفتاری و خلق و خوی، هیجان، حملات هراس ، اختلال خواب، احساس تکانشی (impulsive)، تحریک پذیری، اضطراب، خشونت، رفتارهای تهاجمی، بیقراری، بیش فعالی (ذهنی یا فیزیکی)، افزایش افسردگی و فکر انجام خودکشی یا آسیب به خود شدید، حتما به پزشک خود اطلاع دهید.

در صورت بروز موارد زیر سریعا پزشک خود را مطلع نمایید:

  • ضربان قلب تند یا نامنظم، درد یا احساس سنگینی قفسه سینه، دردهایی که به شانه و بازو منتشر (تیر) می كشند، تهوع، استفراغ، تعرق، احساس درد و رخوت عمومی
  • کرخت شدن یا ضعف ناگهانی به ویژه در یک سمت بدن
  • سردرد ناگهانی، تشنج، اختلال در دید، صحبت کردن یا تعادل
  • توهم، تشنج، حواس پرتی، احساس سبكي در سر، غش کردن
  • بیقراری، حرکات عضلانی چشم، زبان، فک، گردن، لرزش های غیرقابل کنترل
  • جوش های پوستی، سوزش شدید، بی حسی، درد، ضعف عضلانی
  • کوفتگی یا خونریزی شدید
  • تشنگی شدید توام با سردرد، تهوع، استفراغ، ضعف و بی حالی، کاهش یا توقف ادرار

عوارض زیر نیز از اثرات جانبی کم خطرتر آمی تریپتیلین می باشد:

  • تهوع، استفراغ، یبوست، اسهال، کاهش اشتها
  • خشکی دهان، مزه ناخوشایند دهان
  • احساس گیجی، خستگی و خواب آلودگی
  • عدم تمرکز حواس
  • کابوس، تاری دید، سردرد، وزوز گوش
  • تورم سینه (در مردان و زنان)
  • کاهش قوه جنسی، ناتوانی یا سختی ارگاسم

لیست بالا کامل نمی باشد و ممکن است اثرات جانبی دیگری نیز داشته باشد. بنابراین در صورت مواجه با اثرات جانبی دیگر با پزشک خود مشورت نمایید.

تاثیر داروهای دیگر بر عملکرد آمی تریپتیلین

  • در صورتی که به طور منظم از داروهای خواب آور (نظیر داروهای مسکن، سرماخوردگی، شل کننده عضلات، داروهای تشنج) استفاده می کنید حتما به پزشک خود اطلاع دهید.
  • در صورتی که ۵ هفته قبل از مصرف آمی تریپتیلین از داروهای ضدافسردگی (نظیر سیتالوپرام، اسی تالوپرام، فلوکستین، فلووكسامین، پاروکستین یا سرترالین) استفاده نمودید، به پزشک خود اطلاع دهید.

در صورتی که در حال حاضر نیز داروهای ذیل را مصرف می نمایید به پزشک خود اطلاع دهید.

  • سايمتيدين
  • گوانتيدين
  • ديسولفيرام
  • داروهای مرتبط با ریتم قلبی نظیر فلكاينيد، پروپافنون و كينيدين

لیست فوق کامل نمی باشد بنابراین مصرف هرنوع دارو را به پزشک خود اطلاع دهید چون ممکن است با عملکرد آمی تریپتیلین تداخل یا ضدیت کند. مصرف ویتامین ها، مواد معدنی، فرآورده های گیاهی و سایر داروهایی که به وسیله دیگر پزشکان تجویز شده را به پزشک معالج اطلاع دهید. همواره قبل از شروع هر داروی جدید با پزشک خود مشورت نمایید و لیستی از داروهای مصرفی خود را به همراه داشته باشید و به پزشک معالج و سایر افراد مسئول در مراقبت پزشکی و درمان خود ارائه دهید.

به دست آوردن اطلاعات جدید در مورد آمی تریپتیلین

پزشکان داروساز می توانند اطلاعات مفیدی راجع به آمی تریپتیلین به شما ارائه دهند.
همواره این دارو و سایر داروها را از دسترس کودکان دور نمایید و هرگز داروی خود را در جای مشترک با داروی سایر افراد قرار ندهید و دارو را فقط بر اساس تجویز مصرف نمایید.


فروردین ۲۸, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

ایزوکربوکسازید، مهارکننده آنزیم مونوآمینواسید می باشد که با افزایش غلظت مواد شیمیایی خاصی در مغز به وجود می آید.  ایزوکربوکسازید به منظور درمان افسردگی که عبارت است از: اضطراب، اختلال پانیک و هراس اجتماعی، تجویز می شود. این دارو معمولا پس از مصرف داروهای دیگری که برای ضدافسردگی تجویز شده و اثرات قابل توجهی نداشته است، تجویز می شود. ایزوکربوکسازید ممکن است به منظور درمان بیماری های دیگری که نام آنها در این لیست ذکر نشده است، مورد استفاده قرار گیرد.

راهنمای کلی

  • امکان دارد در روزهای نخستین استفاده از داروهای ضدافسردگی، مخصوصا اگر سن شما از ۲۴ سال کمتر است، افکاری راجع به خودکشی در ذهن خود بپرورانید.
  • پزشک شما باید حداقل در ۱۲ هفتگی نخست شروع درمان، با شما طی جلسات منظمی، در ارتباط باشد.
  • در صورت مشاهده هرگونه علامت، در ارتباط با وخیم تر شدن بیماری مانند تغییرات در روحیه و رفتار، اضطراب، حملات عصبی، اختلال در خواب و یا اگر احساس می کنید شتابزده، تحریک پذیر(حساس)، مضطرب، متخاصم، پرخاشگر، ناآرام و یا از نظر ذهنی و جسمی بیش از حد فعال هستید و یا دچار افسردگی شدید می باشید و افکاری را در ارتباط با خودکشی و آسیب رساندن به خود در ذهن می پرورانید، با پزشک خود تماس بگیرید.
  • مصرف بعضی مواد مانند برخی پنیرها، جگر و مخمرها همزمان با استفاده از ایزوکربوکسازید باعث افزایش فشار خون، سردردهای ناگهانی و شدید، سریع شدن ضربان قلب، گرفتگی گردن، تهوع، استفراغ، عرق سرد، اختلال در دید و حساسیت به نور می شود.
  • در صورت بروز هریک از این علائم از مصرف دارو خودداری و با پزشک خود تماس بگیرید.
  • شما باید با فهرست غذاهایی که در حین استفاده از داروی ایزوکربوکسازید ملزم به پرهیز از آن می باشید، آشنا شوید.
  • ایزوکربوکسازید می تواند موجب عوارض جانبی شود و ممکن است افکار و یا عکس العمل هایتان را تضعیف کند.
  • در زمان رانندگی و یا انجام کارهایی که به هوشیاری نیاز دارند بسیار مراقب باشید.
  • اگر شما در ۱۴ روز گذشته از داروهایی از قبیل: فنلزین( Nardil )، ژاساگیلین (Azilet)، سگیلین ( Eidepryl, Emsam ) یا ترانیل سیپرومین (Parnat) استفاده نموده اید از مصرف ایزوکربوکسازید خودداری کنید.
  • در صورت داشتن آلرژی و یا ابتلا به بیماری هایی از قبیل: فوکروموسی توما (تومور غده فوق کلیوی)، سابقه سکته مغزی یا لخته شدن خون، بیماری کبدی، بیماری کلیوی، بیماری قلبی، فشان خون بالا و یا سابقه سردردهای شدید و متعدد، نباید از داروی ایزوکربوکسازید استفاده نمود.
  • داروهای زیاد دیگری وجود دارند که مصرف آنها همزمان با مصرف ایزوکربوکسازید باعث بروز مشکلات جدی می شود و حتی ممکن است زندگی انسان را به خطر بیندازد.
  • در صورت ابتلا به فشار خون بالا، بیماری قلبی، دیابت، نارسایی کبدی و کلیوی، نارسایی تیروئید، اسکیزوفرنی، صرع و یا حملات مربوط به آن و یا اگر از داروهای ضدافسردگی دیگری در ۵ هفته گذشته مانند تریپتوفان (ال- تریپتوفان)، گوانتیدین (ایسملین)، لودپا (لاردوپا، پارلوپا، سینمت)، متیل دوپا (آلدومت) استفاده نموده اید، قبل از مصرف ایزوکربوکسازید، این موضوع را با پزشک خود در میان بگذارید.
  • در صورت قرار داشتن در هریک از این شرایط، نباید از ایزوکربوکسازید استفاده نمائید و یا می توان با تغییر دز و یا انجام تست های خاصی در طول زمان معالجه، به درمان ادامه داد.

مصرف ایزوکربوکسازید در دوران بارداری

  • این دارو در طبقه C بارداری سازمان دارو و غذا قرار دارد.
  • این دارو ممکن است برای جنین بسیار خطرناک باشد.
  • در صورتی که باردار می باشید و یا قصد دارید که در طول درمان باردار شوید، این مسئله را با پزشک خود مطرح نمائید.

مصرف در دوران شیردهی

در حال حاضر اطلاعات کاملی راجع به مصرف ایزوکربوکسازید و وارد شدن آن در شیر مادر و امکان آسیب به طفل شیرخوار وجود ندارد.
در صورت شیردهی، قبل از مشورت با پزشک از مصرف این دارو خودداری نمایید.
بدون مشورت با پزشک از دادن دارو به افراد کمتر از ۱۶ سال خودداری نمایید.

راهنمای مصرف ایزوکربوکسازید

  • این دارو را دقیقا به همان میزانی که برای شما تجویز شده است، مصرف نمایید.
  • هرگز از این دارو بیش از مقدار تعیین شده و بیش از زمان تعیین شده توسط پزشک، استفاده ننمایید.
  • به دستورالعمل نوشته شده (درج شده) بر روی برچسب دارو توجه فرمایید.
  • امکان دارد پزشک به منظور مطمئن ساختن شما از بوجود آمدن نتایج بهتر بواسطه مصرف دارو، به تدریج دز مصرفیتان را تغییر دهد.
  • هر دز باید همراه با یک لیوان پر از آب مصرف شود.
  • اطمینان داشته باشید که این دارو اثرات مضری به همراه ندارد.
  • فشار خون شما باید به طور منظم کنترل شود.
  • ملاقات از قبل برنامه ریزی شده خود را به تعویق نیندازید و این دارو را تا مدت تعیین شده توسط پزشک مصرف نمایید.
  • ممکن است ۶ هفته الی بیشتر طول بکشد تا شما نشانه هایی از بهبود را مشاهده نمایید.
  • داروی ایزوکربوکسازید را در دمای اتاق و به دور از رطوبت و حرارت نگهداری نمایید.
  • در صورت مصرف ایزوکربوکسازید، از مصرف الکل و غذاهایی که تیرامین بالایی دارند، پرهیز نمایید.

تداخلات دارویی ایزوکربوکسازید

از مصرف همزمان داروهای زیر با ایزوکربوکسازید پرهیز کنید:

  • قرص های لاغری، کافئین، مواد محرک یا نوشابه های الکلی، داروهای ADHD، داروهای مربوط به آسم یا تنگی نفس، مصرف بیش از حد از داروهای آلرژیک، سرماخوردگی، سرفه، داروهای مربوط به درمان فشار خون، دیورتیک (water pills)، بوپروپیون (ولبوترین، زپین)، باس پیرون (باسپار)، کربامازپین (کرباترول، تگرتول)، فورازولیدون (فوژکسون)، سپردین (دمرول، مپرگان)، پارگیلین (اتلیل)، پروکاربازین (ماتولنس)
  • الکل یا داروهای خواب آور مانند داروهای مربوط به سرماخوردگی، مسکن، داروهای مربوط به شل شدن ماهیچه و داروهای مربوط به حملات صرع، افسردگی یا اضطراب.
  • داروهای ضدافسردگی از قبیل: امیتریپتیلین (الاویل، اترافون)، امکساپین (ارسیدنن)، کلومیپرامین (آنافرانیل)، دسیپرامین (نژاپرامین)، دکسپین (ادپین، سینلوان)، ایمی پرامین(جانیمیسن، تفرانیل)، نورتریپتیلین (پاملور)، پروتریپتیلین (ویواکتیل)، تریمی پرامین (سورمیتل)، کیتالوپرام (ملکسا)، اسکیتالوپرم (لکساپرو)، فلوکستین (پروزاک، سارافم)، فلووکسامین (لووکس)، پاروکستین (پاکسیل)، سرترالین (زلف).
  • داروهای زیادی وجود دارند که ممکن است استفاده از آنها همزمان با مصرف ایزوکربوکسازید، مشکلاتی را به وجود آورند و زندگی را به خطر اندازد.
  • هرگز قبل از مشورت با پزشک از ایزوکربوکسازید همراه با داروهای دیگری که برای شما تجویز شده مانند انواع ویتامین ها، مواد معدنی و گیاهی استفاده نکنید.
  • همواره لیستی از داروهایی که توسط شما مورد استفاده قرار می گیرد را همراه خود داشته باشید و آن را به هر پزشکی اعم از دندانپزشک و افراد دیگری که معالجه شما را بر عهده دارند نشان دهید.

فروردین ۲۸, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

اکسازپام از گروه داروهای بنزودیازپین ها است. اکسازپام بر روی مواد شیمیایی که باعث نامتعادل شدن و اضطراب شده اند اثر می گذارد. علاوه بر این برای درمان اختلالات اضطرابی و نشانه های ترک الکل نیز به کار برده می شود.

راهنمایی کلی

اگر شما حساسیت به اکسازپام یا دیگر بنزودیازپین ها مانند: آلپرازولام، کلردیازپوکساید، دیازپام و لورازپام دارید، قادر به مصرف این دارو نخواهید بود.
اگر شما شرایط زیر را دارید، قبل از مصرف اکسازپام به پزشک خود اطلاع دهید، زیرا ممکن است به آزمایش های خاص یا دوزی که با شرایط شما سازگار است احتیاج داشته باشید.

  • گلوکوم
  • آسم، آمفیزم، برونشیت، اختلال انسدادی مزمن ریوی (COPD)
  • مشکلات تنفسی
  • بیماری کلیوی و کبدی
  • سابقه افسردگی یا رفتار و افکار خودکشی
  • سابقه مصرف مواد یا اعتیاد به الکل

مصرف در دوران بارداری

اکسازپام جزء گروه D است و می تواند باعث نقایص تولد در جنین گردد. اگر شما باردار هستید این دارو را بدون تجویز پزشک مصرف نکنید. اگر تصمیم دارید که باردار شوید، حتما به پزشک خود اطلاع دهید. هنگامی که این دارو را مصرف می کنید از قرص های ضدبارداری استفاده کنید.

مصرف در دوران شیردهی

اکسازپام می تواند به شیر مادر انتقال یابد و به کودک شیرخوار آسیب برساند. اگر شما به کودک خود شیر می دهید، بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

  • این دارو را کاملا طبق دستور پزشک مصرف کنید.
  • این دارو را بیشتر از مقدار و مدت تجویز شده مصرف نکنید.
  • از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه آن به دیگران به ویژه افراد معتاد اجتناب کنید.
  • پزشک شما هرچند وقت یک بار ممکن است دوز داروی شما را تغییر بدهد برای این که شما نتایج مطلوبی را از مصرف این دارو به دست آورید.
  • اکسازپام را برای مدت کوتاه مصرف کنید.
  • این دارو را بیشتر از ۴ ماه بدون تجویز پزشک مصرف نکنید.
  • اکسازپام ممکن است اعتیادآور باشد و باید فقط برای فردی که تجویز شده مصرف گردد.
  • این دارو باید در مکانی امن نگهداری شود تا این که دیگران نتوانند آن را به دست آورند.
  • اکسازپام را به صورت ناگهانی قطع نکنید، زیرا ممکن است قبل از قطع کامل دارو نیاز داشته باشید تا دوز داروی مصرفی را کم کنید، پس حتما با پزشک خود تماس بگیرید.
  • هنگامی که شما مصرف اکسازپام را بعد از یک دوره طولانی مدت مصرف قطع می کنید، نشانه های شما ممکن است برگردد (عود کند).
  • شما ممکن است بعد از قطع اکسازپام نشانه های ترک یا حملات تشنجی داشته باشید. نشانه های ترک ممکن است شامل: لرزش، تعریق، مشکلات خواب، انقباض عضلانی، ناراحتی معده، استفراغ، اسهال، گیجی، رفتارها یا افکار غیرعادی و تشنج (صرع) باشد.
  • اکسازپام را در مکانی دور از گرما، رطوبت و نور نگهداری کنید.
  • تعداد قرص هایی را که از هر بسته جدید استفاده می کنید به خاطر بسپارید.
  • بنزودیازپین ها از جمله داروهای اعتیادآور هستند و شما باید مراقب باشید تا فردی از اعضای خانواده بدون تجویز پزشک این دارو را مصرف نکند.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دوبرابر کردن آن خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

اگر شما فکر می کنید بیش از اندازه از این دارو مصرف کرده اید، فورا کمک پزشکی دریافت کنید. مصرف بیش از اندازه اکسازپام خطرناک است.
خواب آلودگی شدید، گیجی، ضعف، احساس خستگی، ضعف عضلانی، کاهش تعادل و یا هماهنگی، احساس سبکسری، غش و کما از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

  • هنگام مصرف اکسازپام، الکل ننوشید. این دارو می تواند عوارض جانبی الکل را افزایش دهد.
  • اکسازپام می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
  • هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به هوشیاری و آگاهی نیاز دارد، احتیاط کنید.
  • اگر شما از داروهایی که باعث خواب آلودگی می شوند مانند، داروهای آلرژیک یا سرماخوردگی، داروهای مخدر( نارکوتیک)، قرص های خواب آور، آرامش دهنده های عضلانی و داروهای ضدافسردگی و صرع استفاده می کنید، حتما به پزشک خود اطلاع دهید، زیرا آنها به خواب آلودگی ناشی از مصرف اکسازپام اضافه می شوند.

عوارض جانبی اکسازپام

 

اگر شما هرکدام از نشانه های زیر را دارید، فورا کمک پزشکی را دریافت نمایید.

  • واکنش های آلرژیک: کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، زبان، لبها، گلو.
  • اگر شما هرکدام از این عوارض خطرناک را داشتید، فورا به پزشک خود اطلاع دهید.
  • گیجی
  • کاهش جلوگیری از احساسات (بازداری)، انجام رفتارهای پرخطر و غیرعادی، نداشتن ترس از خطرات
  • بیش فعالی، اضطراب
  • توهمات
  • احساس سبکي در سر، غش
  • یرقان (زردی)
  • احتباس ادراری

عوارض خفیف شامل

  • خواب آلودگی، سرگیجه
  • یادزدودگی یا فراموشی، مشکلات تمرکزی
  • گفتار نامعلوم
  • تورم
  • سردرد
  • بثورات پوستی
  • تهوع، استفراغ، یبوست
  • دوره های قاعدگی نامنظم
  • کاهش میل جنسی

این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض جانبی دیگری اتفاق بیفتد. در صورت بروز هرگونه عارضه ای به پزشک خود اطلاع دهید.

اختلالات دارویی اکسازپام

اگر شما هرکدام از داروهای زیر را مصرف می کنید، قبل از مصرف اکسازپام به پزشک خود اطلاع دهید:

  • باربیتورات ها مانند: آموباربيتال، مفنباربيتال، سكوباربيتال، فنوباربيتال
  • مهاركننده هاي MAOمانند: ایزوکربوکسازید، فنالازین، سلژیلین، ترانیل سیپرومین
  • داروهای اختلالات روانپزشکی مانند: هالوپریدول، مزوریدازین، تیوریدازین، کلرپرومازین
  • داروهای نارکوتیک مانند: کدئین، هیدروکودون، متادون، نالوکسان، اکسی کودن
  • داروهای ضدافسردگی مانند: آمی تریپ تیلین، سیتالوپرام، کلومی پرامین، دوکسپین، فلئوکستین، فلوواکسامین، ایمی پرامین، نورتریپ تیلین، پروکستین، سرتالین.
  • داروهای گیاهی، ویتامین ها و دیگر داروها.

این لیست کامل نیست و ممکن است داروهای دیگری با اکسازپام تداخل پیدا کنند. درباره تمام داروهای بانسخه و یا بدون نسخه ای که مصرف می کنید، به پزشک خود اطلاع دهید. هیچ داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید.


فروردین ۲۸, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۵ دقیقه

بوپرنورفین یک داروی مسکن مخدر شبیه مورفین، کدئین و هروئین است. این دارو عمدتا برای درمان اعتیاد به مواد مخدر استفاده می شود، البته مصارف درمانی دیگری نیز دارد.

راهنمایی های کلی

اگر شما هریک از شرایط زیر را دارید، قبل از مصرف بوپرنورفین به پزشک خود اطلاع دهید:

  • در صورت داشتن آلرژی و حساسیت به بوپرنورفین یا در صورتی که در ۴ ساعت گذشته داروی مخدر دیگری مصرف کرده اید.
  • آسم، آپنه(قطع تنفس) خواب و سایر اختلالات تنفسی
  • بیماری های کبدی و کلیوی
  • بیماری های روانی یا سابقه اقدام به خودکشی
  • سابقه اعتیاد به الکل و سایر اعتیادهای دارویی
  • سابقه تشنج، جراحات سر و تومورهای مغزی

در صورت دارا بودن هرکدام از این شرایط شما باید تحت نظر پزشک و تحت شرایط خاصی با انجام آزمایش های مخصوص بوپرنورفین را مصرف کنید. طبق دستور پزشک و تنها با دستور پزشک این دارو را مصرف کنید. دارو را به اشخاص دیگر توصیه نکنید، مخصوصا افرادی که سابقه سوء مصرف دارو و اعتیاد داشته اند. بوپرنورفین ممکن است باعث بروز علائم ترک در افرادی که به مواد مخدر اعتیاد داشته اند، بشود.
داروی بوپرنورفین را در محلی مطمئن قرار دهید که سایر افراد به آن دسترسی نداشته باشند.
از دادن داروی بوپرنورفین به کودکان خودداری کنید.

مصرف در دوران بارداری

این دارو در گروه C قرار می گیرد. ممکن است برای جنین مضر باشد و باعث ایجاد اعتیاد و بروز نشانه های ترک در نوزادانی شود که مادرشان در زمان حاملگی بوپرنورفین مصرف می کرده اند. در صورت شک یا تصمیم برای بارداری در طول مدت درمان، با پزشک خود مشورت کنید.

مصرف در دوران شیردهی

بوپرنورفین وارد جریان شیر می شود و ممکن است برای کودک مضر باشد. اگر کودک از شیر خودتان تغذیه می کند در دوران شیردهی از این دارو استفاده نکنید.

راهنمای مصرف

  • استفاده نامناسب از بوپرنورفین می تواند منجر به بروز عوارض جدی و حتی مرگ شود. در صورت استفاده از سایر مواد مخدر، عوارض جانبی بوپرنورفین شدت بیشتری می یابند. این دارو را دقیقا طبق دستورات پزشکتان مصرف کنید.
    دارو را دقیقا به میزان تجویز شده استفاده کنید. از مصرف دارو بیش از میزان تجویز شده یا در مدت زمانی طولانی تر خودداری کنید. طبق دستور پزشکتان دارو را استفاده کنید.
  • از شکستن قرص و حل نمودن آن در هر مایعی به منظور تزریق در رگ خودداری کنید. این عمل می تواند باعث مرگ بشود.
    در مواقع ضروری هنگام درمان و مصرف بوپرنورفین کارت شناساییتان همراهتان باشد یا از دستبند هشدار دهنده پزشکی استفاده کنید.
  • هر پزشک، دندانپزشک یا متخصص بهداشت و درمان را که شما به ایشان مراجعه می کنید در جریان بگذارید که تحت درمان با بوپرنورفین هستید.
  • تمامی اعضای خانواده تان را در جریان بگذارید که تحت درمان با بوپرنورفین هستید تا در مواقع ضروری از وضعیت شما آگاه باشند.
  • قرص زیر زبانی بوپرنورفین را زیر زبانتان قرار دهید و اجازه دهید کاملا حل شود. از جویدن و بلعیدن آن به صورت کامل خودداری کنید. اگر دوز مصرفیتان بیش از دو قرص در هر وعده است قرص ها را همزمان زیر زبانتان قرار داده و اجازه دهید کاملا حل شوند.
  • در صورت نیاز به هرگونه عمل جراحی، قبل از عمل جراحتان را مطلع کنید که تحت درمان با این دارو هستید. ممکن است لازم باشد که قبل از عمل جراحی مدت زمان کوتاهی مصرف دارویتان را متوقف کنید.
  • پس از مصرف این دارو برای مدت زمان نسبتا طولانی، قطع یک باره آن باعث بروز نشانگان ترک می شود. بدون مشورت با پزشک معالجتان، مصرف دارو را به صورت ناگهانی متوقف نکنید. شاید نیاز باشد مصرفتان را به تدریج کمتر و کمتر کنید تا بتوانید مصرف آن را به طور کامل قطع نمایید.
  • دارو را در دمای اتاق دور از رطوبت و گرما نگهداری کنید.
  • تنها به اندازه مصرف چند روز از دارویتان را در مکانی قابل دسترسی قرار دهید و مقدار عمده دارو را در مکانی دور از دسترس سایرین نگهداری کنید. زیرا این دارو می تواند مورد سوء مصرف واقع شود. مراقب باشید که داروهایتان در دسترس و مورد سوء استفاده قرار نگیرد.
  • پس از خاتمه درمان، باقیمانده دارو را از بین ببرید. مثلا آن را به چاه توالت بریزید.

فراموش کردن دوز مصرفی

به محض یادآوری، دوز فراموش شده را مصرف کنید. اگر نزدیک به زمان مصرف نوبت بعدی دارو هستید، دوز فراموش شده را مصرف نکنید و طبق برنامه مصرفتان، نوبت بعدی را مصرف نمایید. برای جبران دوز فراموش شده، مقدار بیشتری مصرف نکنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

در صورت مصرف زیاد دارو سریعا در پی دریافت مراقبت های پزشکی اورژانسی باشید. مقدار زیاد این دارو می تواند منجر به مرگ شود.
از نشانه های مسمومیت با بوپرنورفین می توان به تنفس آهسته، خستگی مفرط، پوست سرد و مرطوب، کوچک شدن مردمک ها، غش و اغما اشاره کرد.

موارد احتیاط

از مصرف همزمان این دارو با داروهایی که باعث خواب آلودگی می شوند، اجتناب کنید. (داروهایی مثل: داروهای سرماخوردگی، داروهای ضددرد، شل کننده های عضلات، ضدتشنج، داروهای افسردگی و اضطراب)
مصرف همزمان این داروها باعث کاهش عملکرد سیستم اعصاب مرکزی و سیستم تنفسی می شود که این وضعیت می تواند خطرناک باشد.
از مصرف الکل خودداری کنید. زیرا عوارض جانبی این دارو را تشدید می کند و مصرف همزمان این دارو به مقدار زیاد همراه با الکل می تواند کشنده باشد.
مصرف این دارو می تواند باعث اختلال در واکنش ها و تفکر شود. هنگام رانندگی و انجام کارهایی که مستلزم هوشیاری هستند مراقب باشید.

عوارض جانبی بوپرنورفین

مانند سایر مواد مخدر، این دارو باعث کندی تنفس می شود و کاهش شدید عملکردهای تنفسی می تواند منجر به مرگ شود.
در صورت بروز علائم حساسیت دارویی سریعا در پی دریافت مراقبت های پزشکی اورژانسی باشید:

  • کهیر، مشکلات تنفسی، ورم صورت، لبها، زبان و گلو از نشانه های حساسیت دارویی هستند.
  • در صورت بروز هرکدام از علائم زیر به سرعت با پزشک معالجتان تماس بگیرید:
  • تنفس آرام و سطحی
  • احساس سبکی در سر، ضعف و بی حالی
  • گیجی، افکار و رفتارهای غیرمعمول
  • تهوع، درد معده، تب خفیف، کاهش اشتها، ادرار تیره رنگ یا به رنگ خاک رس، یرقان (زرد شدن پوست و چشمها)

عوارض خفیف تر این دارو که با احتمال بیشتری ممکن است تظاهر بیابند عبارتند از:

  • سردرد
  • درد معده، تهوع، استفراغ و یبوست
  • احساس گرما و نفس تنگی
  • تعریق
  • ضعف و خستگی
  • کمردرد
  • اضطراب و افسردگی
  • اختلالات خواب
  • آب ریزش بینی

عوارض دیگری غیر از موارد ذکر شده نیز ممکن است در اثر مصرف این دارو ایجاد شوند. در صورت مشاهده هرگونه علائم غیرمعمول و ناراحت کننده با پزشکتان مشورت کنید.

تداخلات دارویی بوپرنورفین

در صورت مصرف داروهای زیر، قبل از مصرف بوپرنورفین پزشک معالجتان را آگاه سازید:

  • آنتی بیوتیک ها مانند: فلوکونازول، ایتراکونازول، کتاکونازول
  • مهارکننده ضدباکتری مانند: آزیترومایسین
  • داروهای
  • ریفامپین
  • مسکن ها مانند: دیازپام، آلپرازولام، لورازپام
  • داروهای ضدصرع مانند: کاربامازپین

در صورت مصرف این داروها، نمی توانید بوپرنورفین را استفاده کنید یا این که باید تحت نظر پزشکتان دوز خاصی از دارو را مصرف کنید و در طی درمان، آزمایشات پزشکی مکمل را انجام دهید. داروهای دیگری که در فهرست ذکر نشده اند نیز ممکن است باعث ایجاد تداخلات دارویی شوند. در مورد تمامی داروهای مصرفی تجویز شده و داروهای مصرفی خارج از نسخه تان با پزشکتان مشورت کنید. این موارد شامل: ویتامین ها، املاح، محصولات گیاهی و داروهایی که برای سایر بیماری هایتان مصرف می کنید، می شود. مصرف داروی جدید را در زمان درمان، بدون مشورت با پزشک معالجتان شروع نکنید.


فروردین ۲۸, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۳ دقیقه

بوسپیرون از گروه داروهای ضداضطراب است که بر روی مواد شیمیایی مغز که باعث نامتعادل شدن و مشکلات اضطرابی شده اند تاثیر می گذارد.
بوسپیرون برای درمان نشانه های اضطراب مانند: ترس، تنش، تحریک پذیری (کج خلقی)، سرگیجه، ضربان های کوبنده قلب و دیگر نشانه های جسمی مورد استفاده قرار می گیرد.

راهنمایی های عمومی

اگر شرایط زیر را دارید قادر به استفاده از بوسپیرون نخواهید بود:

  • داشتن حساسیت به بوسپیرون
  • در صورت مصرف مهارکننده های مونوامین اکسیداز (MAO) مانند ایزوکربوکساید، فنالازین، سلژیلین، ترانیل سیپرومین در طی ۱۴ روز اخیر.

اگر شما شرایط زیر را دارید، قبل از مصرف بوسپیرون با پزشک خود مشورت کنید زیرا ممکن است به آزمایش های خاص و یا مقداری که با شرایط شما سازگار است نیاز داشته باشید:

  • در صورت وجود حساسیت به هر دارو
  • در صورت ابتلا به بیماری های کلیوی و یا کبدی

مصرف در دوران بارداری

بوسپیرون جزء گروه B است. شواهدی از وجود خطر برای جنین در دسترس نیست. اگر شما باردارید و یا قصد دارید در طول درمان باردار شوید به پزشک خود اطلاع دهید.

مصرف در دوران شیردهی

مشخص نیست که آیا این دارو به شیر راه می یابد یا خیر و به کودک شیرخوار آسیب می رساند یا خیر. به هر حال اگر به کودک خود شیر می دهید، بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

  • این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
  • از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
  • هرگز این دارو را بیش از میزان تجویز شده مصرف نکنید و طول درمان با دارو را نیز به میزانی که پزشکتان تجویز کرده است ادامه دهید.
  • بوسپیرون معمولا برای مدت کوتاهی مصرف می شود. این دارو را برای بیشتر از ۴ هفته بدون تجویز پزشک مصرف نکنید.
    شما می توانید این دارو را به همراه غذا یا بدون غذا میل کنید.
  • بعضی از قرص های بوسپیرون ممکن است نیاز باشد قبل از مصرف شکسته شوند. این قرص ها نشان خط دار مخصوصی روی سطح خود دارند که باعث می شود قرص به راحتی شکسته شود.
  • اگر قرص درست شکسته نشد و تکه های آن بزرگ و کوچک شد آن را مصرف نکنید.
  • تجویز پزشکتان را در مورد قرصی که باید مصرف کنید، ادامه دهید.
  • اگر شما از داروهای اضطرابی به بوسپیرون تغییر موضع داده اید، ممکن است به کاهش تدریجی دیگر داروها نیاز داشته باشید تا این که آنها را به صورت ناگهانی قطع کنید. بعضی از داروهای ضداضطراب می توانند نشانه های ترک را در صورت توقف ناگهانی پس از یک دوره طولانی مدت ایجاد کنند.
  • بوسپیرون را در مکانی به دور از رطوبت و گرما نگهداری کنید.
  • بوسپیرون را به دور از دسترس کودکان قرار دهید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن آن خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

اگر شما فکر می کنید بیش از اندازه این دارو را مصرف کرده اید فورا کمک پزشکی دریافت کنید.
تهوع، استفراغ، سرگیجه، خواب آلودگی، تاری دید و ناراحتی معده از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط بوسپیرون

هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به هوشیاری نیاز دارد احتیاط کنید.
بوسپیرون می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر و یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
از نوشیدن الکل اجتناب کنید.
مصرف همزمان بوسپیرون و داروهای آلرژیک یا سرماخوردگی، مسکن ها، داروهای خواب آور، افسردگی و صرع باعث افزایش خواب آلودگی می شود. اگر شما به صورت منظم هرکدام از این داروها را مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید.
گریپ فروت و آب میوه آن ممکن است با بوسپیرون تداخل پیدا کند و عوارض خطرناکی را ایجاد کند.
در مورد استفاده از محصولات گریپ فروت با پزشک خودمشورت کنید.
مقدار گریپ فروت در رژیم غذاییتان را بدون مشورت با پزشک خود کم یا زیاد نکنید.

عوارض جانبی بوسپیرون

شایع

  • واکنش های آلرژیک (کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان و گلو)

خطرناک

  • احساس سبکسری و غش
  • ضربان قلب نامنظم و سریع
  • خلق افسرده، افکار و رفتارهای غیرعادی
  • فقدان تعادل و هماهنگی
  • خفیف:
  • خواب آلودگی، سرگیجه و تاری دید
  • احساس بی قراری
  • تهوع، ناراحتی معده
  • مشکلات خواب (بی خوابی)
  • مشکلات تمرکزی

این لیست کامل نیست و عوارض دیگری ممکن است ایجاد شود. اگر شما هرکدام از این عوارض و یا عوارض ناخواسته دیگری داشتید به پزشک خود اطلاع دهید.

تداخلات دارویی بوسپیرون

داروهای زیر می توانند با بوسپیرون تداخل پیدا کنند. اگر شما هرکدام از داروهای زیر را مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید.

  • داروهایی که برای درمان اختلالات روان پزشکی مورد استفاده قرار می گیرند مانند: کلرپرومازین، هالوپریدول، پیموزاید،
  • تیوریدازین
  • دگزامتازون
  • اریترومایسین
  • ایتراکونازول
  • کتوکونازول
  • ریتوناویر
  • ریفامپین
  • آنتی بیوتیک ها مانند: کاپرئومایسین، ریفامپین، وانکومایسین
  • بلوک کننده کانال کلسیم مانند: دیلتیازم، وراپامیل
  • داروهای ضدتشنج مانند: کاربامازپین، فنی توئین

فروردین ۲۸, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۳ دقیقه

بای پریدن، اثرات مواد شیمیایی خاص را در بدن که ممکن است در اثر بیماری مانند: (اختلال پارکینسون)، دارودرمانی و یا عوامل دیگر نامتعادل شده باشد، کاهش می دهد.
بای پریدن برای درمان سفتی عضلات، رعشه، اسپاسم ها و کنترل ضعف عضلانی بیماری پارکینسون به کار برده می شود. علاوه بر این، بای پریدن برای درمان و پیشگیری اختلالات عضلاني، هنگامی که توسط داروهایی مانند کلروپرومازین، فلوفنازین، پرفنازین و دیگر داروها ایجاد می شوند، مورد استفاده قرار می گیرد.

راهنمایی های کلی

چنانچه شما در هریک از حالات زیر به سر می برید، لازم است قبل از مصرف بای پریدن پزشک خود را مطلع سازید، زیرا ممکن است به مراقبت خاصی در طول درمان احتیاج داشته باشید و یا از دوز دارویی پایین تری که با شرایط شما سازگار است استفاده نمایید.

  • بزرگ شدن پروستات، مشکلات ادراری
  • حملات تشنجی، صرع
  • بیماری قلبی، ضربان نامنظم قلب
  • افسردگی یا دیگر اختلالات روانپزشکی
  • بیماری کلیوی و یا کبدی

اگر شما شرایط زیر را دارید، در این صورت قادر به استفاده از بای پریدن نخواهید بود.

  • در صورت وجود حساسیت به بای پریدن
  • گلوکوم زاویه باریک
  • انسداد ادراری یا گوارشی و دیگر بیماری های روده ای
  • میاستنی بدخیم

مصرف در دوران بارداری

بای پریدن جزو گروه C است. مشخص نیست که آیا این دارو به جنین آسیب می رساند یا خیر. به هرحال، اگر شما باردارید و یا در طول درمان قصد دارید که باردار شوید حتما قبل از مصرف این دارو با پزشک خود مشورت کنید.
مصرف در دوران شیردهی: مشخص نیست که آیا این دارو به شیر راه می یابد یا خیر. بهرحال، اگر شما به کودک خود شیر می دهید بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف بای پریدن

از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
چنانچه سوال یا نکته مهمی در مورد مصرف این دارو به نظرتان رسید، با پزشک یا داروساز خود تماس بگیرید.
بای پریدن را با لیوانی پر از آب میل کنید.
بای پریدن ممکن است یک یا چند بار در روز مصرف شود، حداکثر دوز روزانه توصیه شده هشت قرص (mg 16) است.
بای پریدن را در مکانی دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.
بای پریدن را دور از دسترس کودکان نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن مقدار دارو خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

  • سریع، کمک پزشکی دریافت کنید.
  • بزرگ شدن مردمک چشم، تندخویی، خشکی پوست، کبود شدن صورت، ازدیاد و نامنظم بودن ضربان قلب، اضطراب، توهمات، گیجی، آشفتگی، بیش فعالی، کاهش هوشیاری، حملات ناگهانی مرضی از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

  • از رانندگی و سایر امور خطرناک و یا نیازمند هوشیاری پرهیز کنید تا زمانی که پاسخ به دارو مشخص گردد.
  • الکل را با احتیاط مصرف کنید، زیرا مصرف بای پریدن و الکل ممکن است خواب آلودگی و سرگیجه را در فرد افزایش دهد، علاوه بر این بای پریدن باعث تاری دید هم می شود.
  • به هنگام مصرف بای پریدن، خود را در معرض دمای شدید و یا ورزش شدید قرار ندهید زیرا ممکن است باعث گرمازدگی شما گردد، نشانه های این فعالیت عبارتند از: کاهش تعریق، تهوع، گیجی.

عوارض جانبی بای پریدن

عوارض جانبی خطرناک

  • واکنش های آلرژیک (مشکلات تنفسی، گرفتگی گلو، تورم صورت، زبان، لب ها یا گلو.
  • تب شدید
  • ضربان قلب سریع و نامنظم
  • حملات تشنجی
  • اضطراب، توهمات، گیجی، آشفتگی، بیش فعالی، کاهش تمرکز
  • راش
  • چشم درد

عوارض جانبی خفیف

  • خشکی دهان
  • تاری دید، گشاد شدن مردمک چشم
  • مشکلات ادراری و یا یبوست
  • عصبانیت، اضطراب
  • ناراحتی معده
  • کاهش تعریق

اگر شما هرکدام از این عوارض را داشتید فورا به پزشک مراجعه کنید.

تداخلات دارویی

  • ضد افسردگی های سه حلقه ای (که برای درمان افسردگی، درد، اختلال وسواس فکری- عملی به کار برده می شود) مانند: آمی تریپتلین، دوکسیپین، کلومیپرامین، آموکساپین، دسیپرامین، ایمی پرامین، نورتریپ تیلین، پروتریپ تیلین.
  • فنوتیازین ها (که برای درمان مانیا، شیزوفرنی و دیگر اختلالات روان پزشکی و تهوع و استفراغ مورد استفاده قرار می گیرد) مانند: کلرپرومازین، فلوفنازین، پرفنازین، مزوریدازین، تیوریدازین، پرمازین، تری فلئوپرازین و…
  • آنتی هیستامین ها مانند: دیفن هیدرامین، کلرفنیرامین، برموفنیرآمین، کلماستین و…
  • کینیدین
  • آمانتادین
  • دیگوکسین
  • هالوپریدول

چنانچه شما هریک از این داروها را مصرف می کنید، قبل از مصرف بای پریدن پزشک خود را مطلع سازید.


فروردین ۲۸, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

تیوتکسین یک داروی ضدروانپریشی می باشد. آن بر عملکرد مواد شیمیایی در مغز تاثیر می گذارد. تیوتکسین را برای درمان اسکیزوفرنی استفاده می کنند و تیوتکسین برای اهداف دیگر غیر از آنچه در اینجا ذکر شده استفاده می شود.

راهنمایی های کلی

  • داروی تیوتکسین برای بیماری های روان پریشی که مرتبط با زوال عقل است استفاده نمی شود.
  • تیوتکسین ممکن است باعث نواقص قلبی، مرگ ناگهانی، ذات الریه در افراد مسن با شرایطی مرتبط با دمانس شود.
  • در صورتی که به تیوتکسین حساسیت دارید نباید از آن استفاده نمایید.
  • اگر شما مبتلا به بي نظمي در سلولهاي خوني مثل آنمي ( كم خوني ) و يا پلاكت ها يا گلبول هاي سفيد خون شما كم است نبايد از اين دارو استفاده كنيد.

اگر شما شرایط زیر را دارید، قادر به استفاده از این دارو نخواهید بود:

  • اختلال سلول های خونی مانند آنمي ، کاهش گلبول های سفید خون، کاهش پلاکت ها
  • خواب آلودگی، کاهش تنفس، نبض ضعیف یا کاهش هوشیاری ناشی از مصرف الکل یا داروهای خاص.

چنانچه شما در هریک از حالات زیر بسر می برید، لازم است قبل از مصرف این دارو پزشک خود را مطلع سازید، زیرا ممکن است به آزمایش های خاصی در طول درمان نیاز داشته باشید و یا از دوز دارویی پایین تری که با شرایط شما سازگار است استفاده نمایید.

  • صرع یا دیگر حملات تشنجی
  • بیماری های قلبی
  • سابقه سرطان سینه
  • سابقه اعتیاد یا مصرف الکل
  • مصرف در دوران بارداری

تیوتکسین جزء گروه C است. این دارو ممکن است به جنین آسیب برساند. در صورت شک به حاملگی یا برنامه ریزی برای آن، پزشک خود را مطلع سازید.

مصرف در دوران شیردهی

مشخص نیست که آیا این دارو به شیر راه می یابد یا خیر و به کودک شیرخوار آسیب می رساند یا خیر.به هر حال اگر به کودک خود شیر می دهید، بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف تیوتکسین

  • این دارو را کاملا همان طور که تجویز شده مصرف نمایید و این دارو را در مقدار بیشتر و در زمان بیشتری از آنچه تجویز شده مصرف نکنید، برچسب دستورالعمل را دنبال کنید.
  • پزشک معالج شما ممکن است گاهی اوقات دوز داروی شما را تغییر دهد تا نتایج بهتری از مصرف دارو حاصل شود.
  • تیوتکسین را همراه با یک لیوان پر از آب میل کنید.
  • مصرف تیوتکسین ممکن است باعث ایجاد نتایج غیرطبیعی در آزمایشات پزشکی شود. پس پزشک معالج خود را از مصرف این دارو مطلع کنید.
  • شربت تیوتکسین را به وسیله یک قاشق که دوز اندازه گیری در آن علامت گذاری شده یا فنجان های خاص درجه بندی شده میل کنید و هرگز از قاشق های معمولی برای این منظور استفاده نکنید. اگر شما از این وسایل که دوز آن علامت گذاری شده ندارید از داروساز یا داروخانه تهیه کنید.
  • شما در اوایل استفاده از این دارو احساس می کنید که بهتر نشدید، برای بهبود، مصرف دارو را مطابق دستورالعمل انجام دهید.
    اگر در طور درمان نشانه هایی از بهبودی در شما دیده نشد پزشک را مطلع کنید.
  • داروی تیوتکسین را در مکانی دور از گرمان و رطوبت قرار دهید.

فراموش کردن دوز مصرفی

وقتی به یاد آوردید سریعا دوز فراموش شده را مصرف کنید، اگر زمان یاد شده نزدیک به زمان دوز بعدی دارو بود، دوز قبل را مصرف نکرده و دوز جدید را طبق جدول زمانبندی شده مصرف نمایید. از دو برابر کردن دارو خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

اگر شما فکر می کنید که بیشتر از حد معمول از این دارو استفاده کرده اید سریع به فوریت های پزشکی (اورژانس) مراجعه کنید. نشانه های مصرف زیاد این دارو شامل: خواب آلودگی، گیجی، سفتی عضلات یا پرش و تکان آن، افزایش ترشح بزاق، اشکال در بلع، ضعف، عدم تعادل و هماهنگی، غش

موارد احتیاط

  • هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به هوشیاری نیاز دارد، احتیاط کنید.
  • تیوتکسین می توان باعث عوارض جانبی شود که ممکن است به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
  • از تغییر وضعیت ناگهانی مثل سریع بلند شدن یا نشستن و یا از حالت خوابیده بلند شدن جلوگیری کنید چون ممکن است
  • احساس سرگیجه کنید. به صورت آرام و ملایم حرکات خود را انجام دهید تا از افتادنتان جلوگیری شود.
  • از نوشیدن الکل جلوگیری کنید، اگر شما تحت تاثیر مشروبات الکلی هستید نباید از این دارو استفاده کنید.
  • از زیاد گرم شدن بدن و از دست دادن آب آن در حین ورزش و در هوای گرم خودداری کنید.
  • تیوتکسین می توان باعث کاهش تعریق بدن گردد و بدن را برای یک حمله قلبی آماده کند.
  • تا جایی که ممکن است در معرض نور آفتاب قرار نگیرید.

عوارض جانبی تیوتکسین

 

اگر شما هرکدام از نشانه های زیر را دارید، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید:

واکنش های آلرژیک: کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان، گلو

عوارض خطرناک

  • پرش حرکات عضلانی در چشم، زبان، آرواره و گردن
  • تب، سفتی عضلات، گیجی، عرض شدید، ضربان قلب سریع یا نامنظم، تنفس سریع
  • احساس غش کردن
  • تغییرات دیداری
  • تورم در دست یا پا
  • صرع (غش کردن)
  • پوست زرد، خونریزی یا کبودشدگی خفیف
  • ضعف غیرمعمول

عوارض جانبی خفیف

  • حالت گیجی یا خواب آلودگی
  • حالت بی قراری و پریشانی
  • مشکلات خواب (بی خوابی)
  • تغییر شکل یا تورم در سینه
  • تغییر در دوره قاعدگی
  • تهوع، استفراغ، اسهال، یبوست
  • تغییر در وزن یا اشتها
  • خشکی دهان، افزایش تشنگی
  • ناتوانی جنسی یا کاهش میل جنسی

عوارض جانبی دیگری غیر از آنچه در این جا ذکر شده وجود دارد. پزشک خود را در مورد این عوارض جانبی یا عوارضی که برای شما آزاردهنده است مطلع سازید.

تداخلات دارویی تیوتکسین

اگر به طور منظم از داروهای دیگری که شما را خواب آلود می کنند مثل (داروی سرماخوردگی، داروی حساسیت، داروهای آرام بخش، قرص های خواب، شل کننده عضلات، داروهای صرع، افسردگی یا اضطراب) استفاده می کنید، پیش از مصرف تیوتکسین پزشک خود را مطلع کنید.

به پزشک خود در مورد همه داروهای دیگری که استفاده می کنید آگاهی دهید، مخصوصا:

  • کاربامازپین
  • آتروپین، بنزوتروپین، دیمن هیدرینات، اسکوپولامین
  • مفن زولت

این لیست ارائه شده کامل نیست و داروهای دیگری هم وجود دارند که بر تیوتکسین تاثیر می گذارند. پزشک خود را در مورد همه داروهایی که برای شما تجویز شده یا داروهایی که به عنوان مکمل استفاده می کنید مثل (ویتامین ها، مواد معدنی، داروهای گیاهی) مطلع سازید و هیچ داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک خود شروع نکنید.


فروردین ۲۸, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

دکستروآمفتامین محرک دستگاه عصبی مرکزی (CNS) است و برای درمان اختلال بیش فعالی با کمبود توجه (ADHD) و نارکولپسی(حمله خواب) به کار برده می شود.

راهنمایی های کلی

اگر شما از مهارکننده های مونوآمین اکسیداز(MAO ) مانند: ایزوکربوکسازید، فنالازین، سلژیلین، ترانیل سیپرومین در طی ۱۴ روز گذشته استفاده کرده اید، نمی توانید دکستروآمفتامین مصرف کنید.
اگر شما دکستروآمفتامین را قبل از مهارکننده های MAO مصرف کنید، عوارض جانبی خطرناکی اتفاق خواهد افتاد.
اگر شما شرایط زیر را دارید، قادر به استفاده از دکستروآمفتامین نخواهید بود.

  • بیماری قلبی یا فشار خون بسیار بالا
  • تصلب شرایین (سخت شدگی شرایین)
  • تیروئید پرکار
  • گلوکوم
  • اضطراب، تنش شدید
  • اگر شما به هر دارویی حساسیت دارید و یا شرایط زیر را دارید، قبل از مصرف دکستروآمفتامین به پزشک خود اطلاع دهید.
  • نقایص قلبی مادرزادی
  • فشار خون بالا
  • اختلال ریتم قلبی ، نقص قلبی یا حمله قلبی
  • سابقه فردی و یا خانوادگی بیماری های روانی، اختلال روانپزشکی، بیماری دوقطبی، افسردگی یا اقدام به خودکشی
  • اختلال صرع یا دیگر حملات تشنجی
  • داشتن حساسیت به رنگ هایی که در داروها یا فرآورده های غذایی مورد استفاده قرار می گیرد.
  • تیک ها یا اختلال سندرم تورت

مصرف دکستروآمفتامین در دوران بارداری

دکستروآمفتامین جزء گروه C است. این دارو ممکن است برای جنین مضر باشد. علاوه بر این، می تواند باعث تولد زودرس، کاهش وزن یا نشانه های کناره گیری در جنینی که مادر این دارو را در طول بارداری مصرف کرده ، شود. اگر شما باردارید یا در طول درمان قصد دارید باردار شوید به پزشک خود اطلاع دهید.

مصرف در دوران شیردهی

دکستروآمفتامین وارد شیر مادر می شود و به کودک شیرخوار آسیب می رساند. اگر شما به کودک خود شیر می دهید، بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.
مصرف طولانی مدت دکستروآمفتامین می تواند رشد کودک را کاهش دهد.
اگر رشد کودکی که این دارو را مصرف می کند متوقف شود و وزن لازم را به دست نیاورد، باید به پزشک اطلاع دهید.
این دارو برای کودکان زیر سه سال بدون تجویز پزشک ممنوع است.

راهنمای مصرف دکستروآمفتامین

  • این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
  • هرگز این دارو را بیش از میزان تجویز شده مصرف نکنید و طول درمان با دارو را به میزانی که پزشکتان تجویز کرده، ادامه دهید.
  • از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
  • پزشک شما گاهی اوقات ممکن است دوز داروی شما را تغییر دهد برای این که نتیجه بهتری به دست آورد.
  • این دارو را با لیوانی پر از آب مصرف کنید.
  • دکستروآمفتامین را همیشه مصرف نکنید، زیرا ممکن است باعث مشکلات خواب از جمله بیخوابی شود.
  • از خرد کردن، جویدن، له کردن یا باز کردن کپسول خودداری کنید.
  • قرص را به صورت کامل قورت دهید، زیرا باعث می شود که این دارو به تدریج در بدن اثر کند. شکستن یا باز کردن کپسول باعث می شود که دارو خیلی سریع در بدن آزاد شود.
  • مطمئن باشید که این دارو به وضعیت شما کمک خواهد کرد و پزشک باید شما را به صورت منظم ویزیت کند، پس برنامه ملاقات های خود را با پزشکتان از دست ندهید.
  • این دارو می تواند باعث نتایج غیرعادی با آزمایش های پزشکی خاص در شما شود و به هر دکتر باید بگویید که شما دکستروآمفتامین مصرف می کنید.
  • دکستروآمفتامین را در مکانی به دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.
  • دکستروآمفتامین از جمله داروهای اعتیادآور است.
  • تعداد قرص هایی را که از هر بسته استفاده می کنید به خاطر بسپارید. شما باید مراقب باشید تاهیچ یک از اعضای خانواده بدون تجویز پزشک این دارو را مصرف نکنند.
  • مصرف این دارو بدون تجویز می تواند باعث مرگ یا عوارض جانبی خطرناکی در قلب شود.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید به محض به یاد آوردن آن را میل کنید ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن آن خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیشتر

اگر شما فکر می کنید بیش از اندازه این دارو را مصرف کرده اید، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید.
مصرف بیش از مقدار تجویزشده می تواند خطرناک باشد.
بیقراری، رعشه، گرفتگی عضلانی، تنفس سریع، گیجی، توهمات، هراس، پرخاشگری، درد عضلانی، ضعف عضلانی، تب یا نشانه های آنفلوآنزا از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.
نشانه های دیگر مصرف دوزهای بیش از اندازه شامل: تهوع، استفراغ، اسهال، ناراحتی معده، سبک سری، غش، صرع، کما و ضربان قلب نامنظم است.

موارد احتیاط

  • هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به هوشیاری نیاز دارد، احتیاط کنید.
  • دکستروآمفتامین می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر و یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
  • دکستروآمفتامین را در آخر روز (شب) مصرف نکنید زیرا باعث مشکلات خواب (بیخوابی) می شود.
  • از مصرف همزمان آب میوه یا ویتامین ث با دکستروآمفتامین اجتناب کنید، زیرا باعث کاهش جذب این دارو توسط بدن شما می شود.

عوارض جانبی دکستروآمفتامین

  • اگر شما هرکدام از این نشانه ها را داشتید، فورا کمک پزشکی را دریافت نمایید:
  • واکنش های آلرژیک (کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، زبان، لبها، گلو).
  • اگر شما هرکدام از این عوارض خطرناک را داشتید، فورا مصرف دکستروآمفتامین را متوقف کنید:
  • ضربان قلب نامنظم و سریع
  • احساس سبک سری، غش
  • افزایش فشار خون (سردرد شدید، تاری دید، مشکلات تمرکزی، سینه درد، کرختی، صرع)
  • رعشه، بیقراری
  • توهمات، رفتارهای غیرعادی، تیک های حرکتی.
  • عوارض جانبی خفیف:
  • سردرد، سرگیجه
  • مشکلات خواب (بیخوابی)
  • خشکی دهان یا مزه نامطلوب دهان
  • اسهال یا یبوست
  • کاهش اشتها، کاهش وزن
  • کاهش میل جنسی، ناتوانی جنسی، مشکلات ارگاسمی

این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض جانبی دیگری اتفاق بیفتد. درباره تمام عوارض جانبی ناخواسته و مزاحمی که برای شما اتفاق می افتد با پزشک خود صحبت کنید.

تداخلات دارویی دکستروآمفتامین

اگر شما هرکدام از داروهای زیر را مصرف می کنید، قبل از مصرف دکستروآمفتامین به پزشک خود اطلاع دهید:

  • داروهای فشار خون
  • داروهای مدر(دیورتیک)
  • داروهای آلرژیک یا سرماخوردگی (آنتی هیستامین)
  • استازولامید
  • کلرپرومازین
  • اتوسوکسماید
  • گوانتیدین
  • هالوپریدول
  • لیتیوم
  • متنامین مندلات
  • فنی توئین، فنوباربیتال
  • رزرپین
  • سدیم بیکربنات
  • ضد افسردگی ها مانند: آمی تریپ تیلین، کلومیپرامین، دزی پرامین، ایمی پرامین، نورتریپ تیلین.

این لیست کامل نیست و ممکن است داروهای دیگری وجود داشته باشند که با دکستروآمفتامین تداخل پیدا کنند. درباره تمام داروهای با نسخه و یا بدون نسخه که مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید. این شامل ویتامین ها، محصولات گیاهی و دیگر داروهای تجویز شده به وسیله پزشکان می باشد. بدون مشورت با پزشک خود داروی جدیدی را شروع نکنید.


فروردین ۲۶, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

الانزاپین از داروهای ضد جنون (آنتی سایکوتیک) است. این دارو به وسیله تغییر فعالیت های مواد شیمیایی در مغز عمل می کند. الانزاپین برای درمان نشانه های جنون( اختلالات سایکوتیک) مانند اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی به کار برده می شود.

الانزاپین برای جنون (اختلالات سایکوتیک) مرتبط با زوال عقل (دمانس) به کار برده نمی شود. الانزاپین ممکن است باعث نقایص قلبی، مرگ ناگهانی یا ذات الریه در سالمندان مبتلا به اختلالات مرتبط با دمانس بشود. اگر شما شرایط خاص زیر را دارید، ممکن است به آزمایش های خاص در طول درمان احتیاج داشته باشید و یا این که ممکن است به دز دارویی که با شرایط شما سازگار است، نیاز داشته باشید.

  • بیماری های کلیوی و یا کبدی
  • بیماری های قلبی، فشار خون بالا، مشکلات ریتمی قلبی
  • کلسترول یا تری گلیسیرید بالا
  • سابقه حمله یا سکته قلبی
  • سابقه سرطان سینه
  • صرع یا حملات تشنجی
  • سابقه فردی یا خانوادگی دیابت
  • بزرگ شدن پروستات یا مشکلات ادرار
  • گلوکوم
  • اشکال در بلعیدن

مصرف در دوران بارداری

الانزاپین در دوران بارداری جزء گروه C است. این دارو ممکن است به جنین آسیب برساند. در صورت شک به بارداری یا برنامه ریزی برای آن پزشک خود را مطلع سازید.

مصرف در دوران شیردهی

الانزاپین می تواند به شیر مادر انتقال یابد و به کودک شیرخوار آسیب برساند. اگر شما به کودک خود شیر می دهید، بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید. اگر شما فنیل کتونوری (Pku) دارید، قبل از مصرف الانزاپین به پزشک خود اطلاع دهید.

راهنمای مصرف

  • این دارو را کاملا طبق دستور پزشک مصرف کنید.
  • هرگز این دارو را بیشتر از مقدار و مدت تجویز شده مصرف نکنید.
  • از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
  • این دارو را با لیوانی پر از آب مصرف کنید.
  • الانزاپین می تواند همراه و یا بدون غذا مصرف گردد.
  • الانزاپین معمولا یکبار در روز مصرف می شود.
  • تا زمانی که برای مصرف دارو آماده شوید، قرص را در جعبه پلاستیکی اش نگهداری کنید. جعبه را باز کنید و پلاستیک آن را بکنید.
    از دستان خشک استفاده کنید و قرص را دربیاورید و آن را در دهان بگذارید و آن حل خواهد شد.
  • قرص را نبلعید، اجازه دهید در دهان بدون جویدن حل گردد.
  • شما می توانید برای حل شدن راحت از مایعات استفاده کنید.
  • قبل از این که نشانه های شما بهبود یابد، ممکن است ۴ هفته از مصرف این دارو بگذرد. اگر نشانه های شما بعد از ۴ هفته بهبود نیافت به پزشک خود اطلاع دهید.
  • الانزاپین ممکن است باعث افزایش قند خون گردد. نشانه ها شامل: تشنگی مفرط، کاهش اشتها، افزایش ادرار، تهوع، استفراغ، خواب آلودگی، خشکی پوست و خشکی دهان است.
  • اگر شما دیابت دارید، هنگام مصرف الانزاپین باید قند خون به صورت منظم مورد بررسی قرار گیرد.
  • قرار ملاقات های خود را با پزشکتان از دست ندهید.
  • الانزاپین را در مکانی به دور از رطوبت و گرما نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را میل کنید و از دوبرابر کردن دوز مصرفی خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

اگر شما فکر می کنید بیش از مقدار این دارو را مصرف کرده اید، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید.
خواب آلودگی، پریشانی، پرخاشگری، گفتار نامفهوم، گیجی، افزایش ضربان قلب، حرکات غیرقابل کنترل، مشکلات تنفسی یا غش از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

  • الانزاپین می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
  • هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به هوشیاری نیاز دارد، احتیاط کنید.
  • از تغییر وضعیت ناگهانی یعنی بلند شدن سریع از حالت خوابیده یا نشسته پرهیز کنید، زیرا ممکن است باعث سرگیجه گردد.
  • از نوشیدن الکل اجتناب کنید، زیرا می تواند عوارض جانبی این دارو را افزایش دهد.
  • از گرم شدن بیش از اندازه اجتناب کنید.
  • در هوای گرم و یا در طول درمان مایعات زیادی بنوشید.

عوارض جانبی

  • اگر شما هرکدام از نشانه های زیر را دارید، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید.
  • واکنش های آلرژیک: کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، زبان، لبها، گلو.
  • اگر شما نشانه های زیر را دارید، مصرف الانزاپین را قطع کنید.
  • تب، سختی عضلات، تعریق، ضربان قلب سریع و نامنظم
  • حرکات غیرقابل کنترل عضلات
  • بیحسی یا ضعف عضلانی به ویژه در نیمی از بدن
  • سردرد ناگهانی، گیجی، مشکلات بینایی، گفتاری یا تعادل
  • تشنگی مفرط، تکرر ادرار، گرسنگی شدید یا ضعف
  • احساس سبکسری
  • افکار و یا رفتارهای غیرعادی، توهمات، خودآسیبی
  • تهوع، ناراحتی معده، تب پایین، کاهش اشتها، ادرار تیره، یرقان

عوارض خفیف شامل

  • سرگیجه، خواب آلودگی، ضعف
  • یبوست
  • خشکی دهان
  • تورم دست ها یا پاها
  • کمردرد
  • افزایش وزن، افزایش اشتها
  • ناراحتی معده

این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض دیگری نیز اتفاق بیفتد. درباره تمام عوارض ناخواسته و مزاحمی که برای شما اتفاق می افتد به پزشک خود اطلاع دهید.

تداخلات دارویی

اگر شما به طور منظم از داروهایی که باعث خواب آلودگی می شوند مانند: داروهای آلرژیک، سرماخوردگی، نارکوتیک ها، قرص های خواب آور، آرامش دهنده های عضلانی، داروهای ضدصرع، افسردگی و اضطراب استفاده می کنید، حتما قبل از مصرف الانزاپین به پزشک خود اطلاع دهید.
اگر شما هرکدام از داروهای زیر را مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید.

  • داروهای فشار خون بالا یا بیماری های قلبی
  • کاربامازپین
  • فلوواکسامین
  • داروهای بیماری پارکینسون مانند سلژیلین، روپینیرل

این لیست کامل نیست و ممکن است داروهای دیگری نیز وجود داشته باشند که با الانزاپین تداخل پیدا کنند. درباره تمام داروهای با نسخه و بدون نسخه ای که مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید. این توصیه می تواند داروهای گیاهی، ویتامین ها و دیگر داروها را دربربگیرد. هیچ داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید.


فروردین ۲۴, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

تیوریدازین از گروه داروهای ضدجنون (آنتی سایکوتیک) است که فنوتیازین ها نامیده می شوند و به وسیله تغییر عملکرد شیمیایی مغز کار می کند. تیوریدازین برای درمان اختلالات جنون (سایکوتیک) مانند: شیزوفرنی مورد استفاده قرار می گیرد.

راهنمایی های کلی

اگر شما هریک از شرایط زیر را دارید، قادر به استفاده از تیوریدازین نخواهید بود:

  • حساسیت به تیوریدازین
  • آسیب مغزی،کاهش فعالیت (دپرسیون) مغز استخوان
  • بیماری های شدید قلبی، اختلال ریتم قلبی
  • سابقه سندرمLong QT
  • سابقه مصرف الکل یا دیگر داروهای خواب آور
  • اختلال جنون (سایکوتیک) مرتبط با زوال عقل (دمانس). تیوریدازین ممکن است باعث نقایص قلبی، مرگ ناگهانی یا ذات الریه
  • در سالمندان مبتلا به اختلالات مرتبط با زوال عقل (دمانس) بشود.
  • مصرف همزمان تیوریدازین با داروهای زیر می تواند مشکلات پزشکی جدی ایجاد کند، پس از مصرف این داروها اجتناب کنید.
  • آنتی بیوتیک ها
  • ضدافسردگی ها
  • داروهای فشار خون
  • داروهای پیشگیری کننده مالاریا
  • داروهای سرطان
  • داروهای خاص ایدز (AIDS/HIV)
  • داروی سردرد میگرن
  • داروهای ریتم قلبی
  • داروهای ضدتهوع و استفراغ
  • داروهای مخدر (نارکوتیک)
  • دیگر داروهای ضدجنون (آنتی سایکوتیک)

چنانچه شما در هریک از حالات زیر به سر می برید، لازم است قبل از مصرف این دارو به پزشک خود اطلاع دهید، زیرا ممکن است به آزمایش های خاص در طول درمان احتیاج داشته باشید و یا این که ممکن است به دوزی که با شرایط شما سازگار است، نیاز داشته باشید.

  • بیماری های قلبی، فشار خون بالا، اختلال ریتم قلبی
  • کاهش سطح پتاسیم در خون
  • سرطان سینه در حال یا گذشته
  • بیماری های کلیوی و یا کبدی
  • سابقه صرع
  • بیماری پارکینسون
  • تومور غدد فوق کلیوی (آدرنال)
  • بزرگ شدن پروستات، احتباس ادرار
  • کاهش سطح کلسیم خون
  • گلوکوم

مصرف در دوران بارداری

تیوریدازین جزء گروه C است و مشخص نیست که آیا این دارو به جنین آسیب می رساند یا خیر. در صورت شک به حاملگی یا برنامه ریزی برای آن به پزشک خود اطلاع دهید.

مصرف در دوران شیردهی

تیوریدازین می تواند به شیر مادرانتقال یابد و به کودک شیرخوار آسیب برساند. اگر شما به کودک خود شیر می دهید، بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

  • این دارو را کاملا طبق دستور پزشک مصرف کنید.
  • این دارو را بیشتر از مقدار و مدت تجویز شده، مصرف نکنید.
  • از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
  • پزشک شما هرچند وقت یک بار ممکن است دوز داروی شما را تغییر بدهد، برای این که شما نتایج مطلوبی را از مصرف این دارو به دست آورید.
  • قلب شما ممکن است قبل از مصرف تیوریدازین به بررسی توسط نوار قلبی (ECG) نیاز داشته باشد. ECG فعالیت الکتریکی را اندازه می گیرد و این به پزشک کمک می کند که مطمئن شود که این دارو به شما آسیب وارد نمی کند.
  • قرار ملاقات های خود را با پزشکتان در طول درمان تیوریدازین از دست ندهید.
  • این دارو را در مکانی به دور از رطوبت، گرما و نور نگهداری کنید.
  • این دارو را دور از دسترس کودکان قرار دهید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن آن خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

اگر شما فکر می کنید بیش از مقدار این دارو را مصرف کرده اید، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید. خشکی دهان، یبوست ، سرگیجه شدید، خشکی پوست، تاری دید، کاهش ادرار، حرکات غیرقابل کنترل، گیجی، پریشانی، احساس گرما یا سرما، ضربان قلب سریع و کوبنده، غش، تنفس ضعیف و صرع از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

  • تیوریدازین می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
  • هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به هوشیاری و آگاهی نیاز دارد، احتیاط کنید.
  • از تغییر وضعیت ناگهانی یعنی بلند شدن سریع از حالت نشسته یا خوابیده پرهیز کنید، زیرا ممکن است باعث سرگیجه شود.
  • از نوشیدن الکل اجتناب کنید چون می تواند عوارض جانبی تیوریدازین را افزای دهد.
  • از قرار گرفتن در معرض نور خورشید و یا برنزه شدن در مقابل آن اجتناب کنید.
  • تیوریدازین می تواند پوست شما را به نور خورشید حساس کند و باعث سوختگی پوست می گردد.
  • اگر شما باید در محیط آزاد قرار بگیرید، حتما از کرم های ضد آفتاب (Spf15) و لباس های محافظ استفاده کنید.

عوارض جانبی تیوریدازین

  • اگر شما هرکدام از نشانه های زیر را دارید، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید.
  • واکنش های آلرژیک: کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، زبان، لبها و گلو.
  • اگر شما نشانه های زیر را دارید، مصرف تیوریدازین را قطع کنید.
  • سرگیجه، غش، ضربان قلب سریع و کوبنده
  • حرکات غیرقابل کنترل در چشم ها، لبها، صورت، بازوها، پاها
  • رعشه، سست شدن، اشکال در بلعیدن
  • احساس بیقراری، وحشت زدگی، پریشانی
  • تب شدید، سفتی عضلات، گیجی، تعریق، ضربان قلب سریع و نامنظم
  • احساس بیهوش شدن
  • صرع (حملات تشنجی)
  • کاهش دید شب، آبریزش چشم، کاهش حساسیت به نور
  • تب، گرفتگی گلو، نشانه های آنفلوآنزا، کبود شدن
  • ادرار کمتر از حد معمول
  • تهوع، ناراحتی معده، بثورات پوستی، یرقان
  • درد مفصل، تورم همراه با تب، تورم غدد، دردهای عضلانی، سینه درد، استفراغ
  • افکار یا رفتارهای خودکشی
  • کند شدن ضربان قلب، نبض ضعیف، غش، کاهش تنفس

عوارض خفیف شامل

  • سرگیجه، خواب آلودگی، اضطراب
  • خشکی دهان، گرفتگی بینی، یبوست
  • تاری دید، سردرد
  • تورم یا ترشح سینه
  • افزایش وزن، تورم دست ها و پاها
  • اشکال در ارگاسم، ناتوانی جنسی
  • افزایش یا کاهش میل جنسی
  • مشکلات خواب (بیخوابی)، خواب های عجیب
  • لکه پوستی
  • این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض دیگری نیز برای شما اتفاق بیفتد. درباره تمام عوارض ناخواسته و مزاحمی که برای شما اتفاق می افتد به پزشک خود اطلاع دهید.

تداخلات دارویی تیوریدازین

  • داروهای سرماخوردگی یا آلرژیک، مسکن ها، نارکوتیک ها، قرص های خواب آور، آرامش دهنده های عضلانی، داروهای
  • ضدصرع، افسردگی یا اضطراب می توانند با تیوریدازین تداخل پیدا کنند و باعث مشکلات پزشکی و عوارض جانبی شدید شوند.
  • اگر شما به طور منظم از این داروها و یا دیگر داروهای آنتی سایکوتیک استفاده می کنید، حتما به پزشک خود اطلاع دهید.
  • آتروپین
  • لیتیوم
  • داروهای ضدبارداری
  • وارفارین
  • داروهای آسم یا برونشیت
  • داروهای بی اختیاری
  • داروهای انسولین یا دیابتی که شما به وسیله دهان مصرف می کنید
  • داروهای ضدتهوع، استفراغ
  • داروهای بیهوشی عمومی
  • داروهایی برای پیشگیری از رد پیوند اندام ها
  • داروهای بیحس کننده مانند: لیدوکائین، نروکائین
  • داروهای اختلال بیش فعالی-کمبود توجه (ADHD) و سایر داروهای محرک
  • داروهای زخم روده
  • داروهایی درمان بیماری پارکینسون، سندرم تکان پا، تومور غده هیپوفیز

داروهای دیگری نیز وجود دارند که مصرف همزمان این داروها و تیوریدازین می تواند باعث مشکلات پزشکی خطرناکی گردد. درباره تمام داروهای بی نسخه و یا با نسخه که مصرف می کنید، به پزشک خود اطلاع دهید. این توصیه شامل ویتامین ها، داروهای گیاهی و دیگر داروها است.
هیچ داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید.
لیستی از تمام داروهایی که مصرف می کنید تهیه کنید و آن را به پزشک خود نشان دهید.


فروردین ۲۴, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

تری فلئوپرازین از گروه داروهای ضدجنون (آنتی سایکوتیک) است که فنوتیازین ها نامیده می شوند و به وسیله تغییر حالت مواد شیمیایی در مغز کار می کند. تری فلئوپرازین برای درمان اضطراب یا جنون (اختلالات سایکوتیک) مانند شیزوفرنی به کار برده می شود.

راهنمایی های کلی

اگر شما هریک از شرایط زیر را دارید، قبل از مصرف تری فلئوپرازین به پزشک خود اطلاع دهید:

  • بیماری قلبی، فشار خون بالا، گلودرد همراه با گرفتگی سینه
  • آسم شدید، آمفیزم، مشکلات تنفسی
  • گلوکوم
  • سابقه اختلالات تشنجی
  • تومور غده فوق کلیوی( آدرنال)
  • بیماری پارکینسون
  • بزرگ شدن پروستات یا مشکلات ادراری
  • سطح پایین کلسیم خون
  • اگر شما هریک از شرایط زیر را دارید، قادر به استفاده از تری فلئوپرازین نخواهید بود:
  • بیماری های کبدی
  • آسیب مغزی، کاهش فعالیت( دپرسیون) مغز استخوان، اختلال خونی مانند: کاهش پلاکت ها یا کاهش تعداد سلول های قرمز یا سفید خون
  • سابقه مصرف الکل یا دیگر داروهای خواب آور

در صورت حساسیت به تری فلئوپرازین یا دیگر فنوتیازین ها مانند: کلوپرومازین، فلوفنازین، پرفنازین، پرومتازین و تیوریدازین
اختلال جنون (سایکوتیک) مرتبط با زوال عقل (دمانس). تری فلئوپرازین ممکن است باعث نقایص قلبی، مرگ ناگهانی یا ذات الریه در سالمندان مبتلا به اختلالات مرتبط با دمانس بشود.

مصرف در دوران بارداری

تری فلئوپرازین جزء گروه C است و مشخص نیست که به جنین آسیب می رساند یا خیر. اگر مادر این دارو را در طول بارداری مصرف کند ممکن است برای جنین عوارض جانبی به همراه داشته باشد. اگر شما باردار هستید یا در طول درمان قصد دارید حامله شوید این دارو را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید.

مصرف در دوران شیردهی

  • تری فلئوپرازین ممکن است به شیر مادر وارد شده و به کودک شیرخوار آسیب برساند. اگر شما به کودک خود شیر می دهید بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.
  • مصرف این دارو در افراد سالمند ممکن است عوارض جانبی بیشتری به همراه داشته باشد.
  • قبل از این که این دارو را به کودکی که نشانه های آنفلوآنزا و تب دارد بدهید با دکتر خود صحبت کنید.

راهنمای مصرف

این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید و هرگز بیش از میزان تجویز شده مصرف نکنید و طول درمان با دارو را به میزانی که پزشکتان تجویز کرده ادامه دهید.
ممکن است پزشکتان به منظور ایجاد بهترین نتیجه درمانی چندین بار دوز دارویتان را تغییر دهد.
اگر نشانه های شما بهبود پیدا نکرد و یا حتی مصرف این دارو وضعیت شما را بدتر کرد به پزشک خود اطلاع دهید.
این دارو را بعد از مصرف یک دوره طولانی مدت به صورت ناگهانی قطع نکنید زیرا ممکن است نشانه های ترک ناخوشایندی مانند تهوع، استفراغ، سرگیجه یا احساس بی ثباتی داشته باشید.
با پزشک خود درباره این که چگونه باید از نشانه های ترک هنگام قطع مصرف تری فلئوپرازین اجتناب کرد، صحبت کنید.
اگر شما نیازمند به استفاده از اشعه ایکس و یا سی تی اسکن از ستون فقرات خود هستید ممکن است نیاز داشته باشید که مصرف این دارو را به صورت موقت قطع کنید.
تری فلئوپرازین را در مکانی به دور از رطوبت، گرما و نور نگهداری نمایید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید به محض یادآوری آن را میل کنید ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن آن خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

در صورت مصرف زیاد دارو فورا کمک پزشکی دریافت کنید.
خشکی دهان، یبوست، نفخ یا درد شکم، خواب آلودگی شدید، احساس اضطراب یا بیقراری، تغییرات در ضربان قلب، تب، غش و حملات تشنجی از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

  • از نوشیدن الکل اجتناب کنید زیرا می تواند عوارض جانبی این دارو را افزایش دهد.
  • هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به هوشیاری و آگاهی نیاز دارد احتیاط کنید.
  • تری فلئوپرازین می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
  • از تغییر وضعیت ناگهانی یعنی سریع بلند شدن از حالت خوابیده یا نشسته پرهیز کنید زیرا ممکن است باعث افتادن شما شود.
  • از قرار گرفتن در معرض نور خورشید و یا برنزه شدن در مقابل نور خورشید اجتناب کنید.
  • تری فلئوپرازین می تواند پوست شما را به نور خورشید حساس کند و باعث سوختگی پوست شما گردد.
  • اگر شما باید در محیط آزاد قرار بگیرید حتما از کرم های ضدآفتاب ( Spf15 ) و لباس های محافظ استفاده کنید.

عوارض جانبی تری فلئوپرازین

اگر هریک از نشانه های زیر را داشتید فورا کمک پزشکی دریافت کنید.

  • مشکلات تنفسی، کهیر، تورم صورت، زبان، لبها و گلو
  • اگر هریک از عوارض جانبی خطرناک زیر را داشتید فورا مصرف تری فلئوپرازین را قطع کنید و به پزشک خود اطلاع دهید:
  • حرکات پرشی و غیرقابل کنترل چشم، لبها، زبان، صورت، بازوها و یا پاها
  • لرزش، مشکلات بلع، مشکل تعادلی یا اشکال در راه رفتن
  • احساس بی قراری، اضطراب، وحشت زدگی
  • تب شدید، سفتی عضلانی، گیجی، تعریق، ضربان قلب سریع و نامنظم، تنفس سریع
  • احساس بیهوشی
  • کاهش دید شب، آبریزش چشم، افزایش حساسیت به نور
  • صرع
  • تهوع و ناراحتی معده، لکه پوستی، یرقان
  • کاهش بیش از حد ادرار
  • رنگ پریدگی پوست، گلودرد، نشانه های آنفلوآنزا
  • درد مفاصل یا تورم با تب، تورم غدد، دردهای عضلانی، سینه درد، استفراغ، افکار یا رفتار های غیرعادی
  • کاهش سرعت ضربان قلب، ضربان ضعیف، غش، تنفس ضعیف

عوارض خفیف این دارو شامل موارد زیر است:

گیجی، خواب آلودگی، اضطراب
مشکلات خواب (بیخوابی)
تاری دید، سردرد
خشکی دهان، گرفتگی بینی
یبوست
تورم یا ترشح سینه
افزایش وزن، تورم دست ها و یا پاها
بثورات پوستی
ناتوانی جنسی یا اشکال در ارگاسم
این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض جانبی دیگری اتفاق بیفتد. اگر شما هرکدام از این عوارض را داشتید به پزشک خود اطلاع دهید.

تداخلات دارویی تری فلئوپرازین

اگر شما به طور منظم از داروهای ضدجنون (آنتی سایکوتیک) و یا داروهایی مانند داروهای ضدحساسیت (آلرژیک) یا سرماخوردگی، مسکن ها، مخدرها (نارکوتیک ها)، قرص های خواب آور، ارامش دهنده های عضلانی، داروهایی برای صرع، افسردگی و اضطراب استفاده می کنید حتما به پزشک خود اطلاع دهید زیرا این داروها می توانند با تری فلئوپرازین تداخل پیدا کنند و باعث عوراض جانبی شدیدی در فرد شوند.

اگر شما هریک از داروهای زیر را مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید:

  • آتروپین
  • لیتیوم
  • فنی توئین
  • آنتی بیوتیک
  • قرص های ضدبارداری یا استروژن
  • وارفارین
  • داروهای خاص آسم یا برونشیت
  • داروهای مدر(دیورتیک)
  • داروهایی که برای درمان فشار خون بالا یا اختلال پروستات مورد استفاده قرار می گیرد.
  • داروهای بی اختیاری
  • داروهای انسولین یا دیابت
  • داروهایی برای تهوع، استفراغ
  • داروهایی که برای درمان یا پیشگیری مالاریا مصرف می شود
  • داروهایی که برای بیهوشی عمومی استفاده می شود.
  • داروهای بیحس کننده مانند: لیدوکائین، نووکائین
  • داروهای اختلال بیش فعالی-کمبودتوجه ( ADHD) وسایر داروهای محرک
  • داروهای زخم روده
  • داروهایی برای درمان بیماری پارکینسون، سندرم تکان پا، تومور غدد هیپوفیز
  • ویتامین ها، داروهای گیاهی و دیگر داروها

این لیست کامل نیست و داروهای دیگری نیز وجود دارند که می توانند با تری فلئوپرازین تداخل پیدا کنند. درباره تمام داروهای بی نسخه و یا با نسخه ای که شما مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید.
هیچ داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید.
لیستی از تمام داروهایی که مصرف می کنید تهیه کنید و آن را به پزشک خود نشان دهید.


فروردین ۲۴, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

تری میپرامین جزء گروه داروهای ضدافسردگی حلقه ای است و بر مواد شیمیایی درون مغز که باعث عدم تعادل در مغز می شود اثر می گذارد.

راهنمایی کلی

چنانچه شما در هریک از حالات زیر بسر می برید، لازم است قبل از مصرف تری میپرامین پزشک خود را مطلع سازید، زیرا ممکن است به آزمایش های خاصی در طی مصرف دارو احتیاج داشته باشید و یا به دوزی که با شرایط شما سازگار است نیاز داشته باشید.

  • بیماری قلبی
  • سابقه حمله، سکته قلبی یا حملات تشنجی
  • اختلال دوقطبی
  • شیزوفرنی یا دیگر بیماری های روانی
  • بیماری کلیه
  • تیروئید پرکار
  • دیابت (تری میپرامین می تواند باعث کاهش یا افزایش قند خون می شود)
  • گلوکوم
  • مشکلات ادراری

اگر شما کمتر از ۲۴ سال دارید، در اولین دوره مصرف دارو ممکن است دارای افکار خودکشی باشید. پزشک شما باید در ۱۲ هفته اول درمان شما را به صورت منظم ویزیت کند. اگر شما شرایط زیر را دارید، قادر به استفاده از تری میپرامین نخواهید بود.

  • در صورت وجود حساسیت به تری میپرامین
  • اگر اخیرا دچار حمله قلبی شده اید
  • اگر شما از مهارکننده های MAO مانند: ایزوکربوکسازید، فنالازین، سلژیلین، ترانیل سیپرومین در طی ۱۴ روز گذشته استفاده کرده اید.

مصرف تری میپرامین در دوران بارداری

تری میپرامین طبق نظر FDA در دوران بارداری جزء گروه C است. این دارو ممکن است به جنین آسیب برساند. در صورت شک به حاملگی یا برنامه ریزی برای آن پزشک خود را مطلع سازید.

مصرف در دوران شیردهی

این دارو می تواند به شیر مادر وارد شده و به کودک شیرخوار آسیب برساند. اگر شما به کودک خود شیر می دهید، این دارو را بدون هماهنگی با پزشک خود مصرف نکنید.

راهنمای مصرف تری میپرامین

  • این دارو را کاملا طبق دستور پزشک مصرف کنید.
  • از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
  • این دارو را بیشتر از مقدار تعیین شده مصرف نکنید. این دارو را در مدت زمان طولانی تر از آنچه پزشک تجویز کرده استفاده نکنید.
  • پزشک شما ممکن است دوز مصرفی دارو را تغییر دهد تا نتیجه بهتری از مصرف دارو بگیرید.
  • دستورالعمل درج شده بر روی برچسب دارو یا نسخه را عملی کنید.
  • اگر شما نیاز به جراحی دارید، قبل از جراحی پزشک جراح را از مصرف این دارو مطلع کنید، چون ممکن است پزشک این دارو را برای مدت کوتاهی متوقف کند.
  • مصرف تری میپرامین را بدون مشورت با پزشک متوقف نکنید چون ممکن است نیاز باشد که شما این دارو را به تدریج قطع کنید. قطع ناگهانی این دارو ممکن است عوارض جانبی ناخوشایندی داشته باشد.
  • از زمان مصرف دارو تا آشکار شدن نشانه های بهبود فرد ۴ هفته طول می کشد. برای بهبود بهتر این دارو را مطابق دستورالعمل مصرف کنید.
  • این دارو را بیشتر از ۳ ماه مصرف نکنید مگر این که پزشک شما آن را توصیه کرده باشد.
  • این دارو را در مکانی به دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دوبرابر کردن مقدار دارو خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

اگر شما فکر می کنید، بیش از اندازه این دارو را مصرف کرده اید، فعلا کمک پزشکی را دریافت کنید.
ضربان قلب نامنظم، خواب آلودگی شدید، پریشانی، استفراغ، تاری دید، گیجی، توهم، سفتی عضلات، احساس سبک سری، ضعف، حملات صرع، کما (بیهوشی) از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

  • از مصرف الکل اجتناب کنید چون مصرف همزمان الکل و تری میپرامین باعث عوارض جانبی خطرناک می شود.
  • از مصرف داروهای خواب آور مثل (داروی سرماخوردگی، مسکن، بازکننده عضلات، داروی صرع، داروهای ضدافسردگی دیگر) با
  • تری میپرامین خودداری کنید چون باعث خواب آلودگی بیشتر می شود.
  • گریپ فروت و آب میوه آن ممکن است با تری میپرامین تداخل پیدا کند. با پزشک خود در مورد مصرف گریپ فروت و دیگر محصولات آن با تری میپرامین مشورت کنید قبل از آن که این محصولات را از رژیم غذایی خود حذف کنید.
  • هنگام رانندگی یا انجام هر کاری که به هوشیاری نیاز دارد، احتیاط کنید.
  • تری میپرامین می تواند باعث عوارض جانبی شود که ممکن است به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
  • از قرار گرفتن در معرض نور آفتاب یا اشعه های مصنوعی UV (نورهای لامپ خورشیدی یا تخت خواب های دباغی) پرهیز کنید.
  • تری میپرامین می تواند پوست شما را حساس به نور خورشید کند و باعث آفتاب سوختگی گردد.
  • کرم های ضدآفتاب حداقل (spe15) و لباس های محافظ از گرما، در صورت حضور در نور آفتاب استفاده کنید.

عوارض جانبی تری میپرامین

  • در صورت بروز هریک از نشانه های زیر، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید.
  • واکنش های آلرژیک: کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان، گلو.
  • تغییرات رفتاری یا خلقی
  • اضطراب، حملات هراسی، پریشانی، مشکلات خواب، تندخویی، خصومت، پرخاشگری، بیش فعالی
  • افسردگی، افکار خودکشی یا خودآسیبی

عوارض جانبی خطرناک

  • ضربان قلب سریع، تپش یا نامنظم بودن قلب
  • احساس درد و سنگینی در سینه، دردهایی که در بازو و شانه ها پخش می شوند، تهوع، عرق شدید، احساس درد کلی
  • احساس ضعف یا بی حسی به ویژه در نیمی از بدن
  • سردرد ناگهانی، گیجی، مشکلات بینایی، گفتاری، تعادل
  • گیجی، توهم، صرع (تشنج)
  • خونریزی یا کبودشدگی کم، ضعف غیرمعمول، احساس سبک سری، ضعف
  • حرکات غیرارادی عضلانی در چشمها، زبان، آرواره و گردن
  • عمل دفع ادرار کمتر و بیشتر از حد معمول
  • تشنگی شدید همراه با سردرد، تهوع، استفراغ، ضعف
  • خراش پوست، کبودشدگی، سوزش شدید، شوک، درد، ضعف عضلانی

عوارض جانبی خفیف

  • تهوع، استفراغ، ناراحتی معده، کاهش اشتها
  • یبوست یا اسهال
  • خشکی دهان یا بدطعم بودن دهان
  • ضعف، عدم تعادل
  • بی حسی یا کرختی
  • احساس گیجی یا خواب آلودگی
  • تاری دید، سردرد، وزوز گوش
  • راش پوستی خفیف
  • تب پایین
  • ورم سینه (در زن و مرد)
  • کاهش فعالیت های جنسی، ناتوانی جنسی، اشکال در ارگاسم

عوارض جانبی دیگری غیر از این که در اینجا ذکر شده می تواند وجود داشته باشد. پزشک خود را در مورد هریک از این عوارض جانبی یا عوارضی که برای شما آزاردهنده است مطلع سازید.

تداخلات دارویی

اگر شما از داروهای ضدافسردگی ( SSRI ) مانند: سیتالوپرام، فلوکستین، فلوراکسامین، سرتالین در طی ۵ هفته اخیر استفاده کرده اید، قبل از مصرف تری میپرامین پزشک خود را مطلع سازید.

اگر شما اخیرا از داروهای زیر استفاده کرده اید، پزشک خود را مطلع سازید:

  • سایمتیدین Cimetidine(Tagamet)
  • گوانتیدین Guanthidine(Ismelin)
  • داروهای ضربان قلب مثل: Flecainidine (Tambocor), Propafenone(Rhythmol)
  • داروهای ریتم قلبی مانند: فلکاینید، پروپافنون Quindine (Cardoquin, Quinidex, Quinaglute)

این لیست کامل نیست و داروهای دیگری وجود دارد که می تواند با تری میپرامین تداخل کند. درباره تمام داروهای با نسخه و یا بدون نسخه ای که مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید. این شامل ویتامین ها، مواد معدنی، داروهای گیاهی و دیگر داروهای تجویز شده توسط پزشکان دیگر نیز می باشد. لیست تمام داروهایی را که استفاده می کنید به پزشک خود نشان دهید و بدون مشورت با پزشک خود هیچ داروی جدیدی را مصرف نکنید.


فروردین ۲۴, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۲ دقیقه

ترامادول یك ماده ضد درد براى درد هاى حاد یا مزمن با شدت متوسط تا نسبتا شدید است كه تاثیر مستقیم خود را بر سیستم اعصاب مركزى ( مغز و نخاع ) مى گذارد. این ماده در ایران به صورت كپسول هاى ۵۰ و ۱۰۰ میلى گرم و آمپول هاى ۱ و ۲ میلى گرم تولید مى شود. ترامادول پس از مصرف خوراكى به سرعت جذب مى شود و اثر ضد درد آن در حالت خوراكى پس از ۲ تا ۳ ساعت به حداكثر مى رسد و تا ۶ ساعت ادامه پیدا مى كند.

مصرف همزمان این ماده با مشروبات الكلى، تریاك و مشتقات آن و همچنین داروهاى آرامبخش نظیر اگزازپام، دیازپام، لورازپام و ….. بسیار خطرناك است چرا كه سبب اختلال و كاهش شدید اعمال و كنش هاى مغز و تنفس طبیعى مى گردد.

ترامادول مى تواند سبب وابستگى و اعتیاد شود.همانند سایر مواد ترامادول نیز سبب بروز اشتیاق و تمایل روانى و ایجاد حالت تحمل یعنى نوعى اجبار به افزایش میزان ماده جهت رسیدن به حالت نشئگى ، مى شود.اگر فرد مصرف كننده این ماده، به یك باره مصرف آن را قطع كند، در وى علایم جسمى و روانى محرومیت از ماده( كه نشان دهنده اعتیاد فرد به ترامادول مى باشد ) بروز مى كند.

این علائم عبارتند از:

  • اضطراب
  • عرق كردن
  • بى خوابى
  • درد اندام ها
  • حالت تهوع
  • لرزش
  • اسهال
  • و در مواردى بروز توهم

برخى از علائمى كه كمتر مشاهده مى گردند عبارتند از:

  • حمله هاى اضطرابى
  • اضطراب شدید
  • بى حس شدن اندام ها
  • نشانه ها و علائم جسمى و روانى سوء مصرف مواد:
  • سرخ شدن چشمها
  • نگاههاى مات به مدت طولانى
  • نامفهوم و جویده شدن طرز صحبت
  • عدم تعادل در حركات
  • كم شدن توجه به نظافت
  • محل هاى متعدد تزریق سرنگ در بدن
  • غیبت هاى مكرر از كلاس درس و كاهش علاقه به تحصیل
  • بى قرارى شدید
  • تغییرات ناگهانى خلق
  • به مشام رسیدن بوهاى غیر عادى از دهان یا لباس
  • وجود سوزنها و سنجاقهاى سیاه شده، قاشق خمیده و دود گرفته و ورق آلومینیومى لوله هاى خالى خودكار، كبریت نیم سوخته در محل هاى غیر معمول
  • طولانى شدن زمان ماندن در دستشویى یا حمام
  • ناپدید شدن بعضى اشیاء در خانه
  • خواب آلودگى
  • تغییر دوستان
  • تاخیردرحركات و كند شدن رفتارها

ابزارهایی كه وجود آنها می تواند حاكی از مصرف مواد باشد عبارت اند از:

وافور، قلیان، چپق، پیپ، انبركوچك؛ سیخ، میله، سنجاق بازشده و سوزنهایی كه سر آن سیاه شده باشد؛ قوطی كنسرو یا شیشة مربا كه در آن سوراخ باشد و قوط یهای روغن كه بالای آن تنگ شده باشد؛ سرنگ های مستعمل، قطره چكان؛ زر ورق پاكت سیگار كه باز و پهن شده باشد، اسكناسهای لوله شده؛ لوله هایی به طول حدود ۲۰ سانتیمتر از جنس های مختلف به ویژه كاغذ، مقوا، چوب،
نی، لوله های حصیری و لولة خودكار؛ قاشق غذاخوری و چای خوری سیاه شده؛ تكه های پلاستیك و كاغذ در اندازه های حدود ۱۵T تكه های دستمال كاغذی، پنبه، اسفنج، فیلتر سیگار كه گوشه های آن سوخته باشد؛ آب لیمو، جوهر لیمو، لیموترش در اتاق یا محل های غیر معمول؛ پوكه های آمپول و …


فروردین ۲۴, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۳ دقیقه

دیازپام نام دارویی مسکن و خواب آور است. این دارو به شکل قرص، آمپول و شیاف در ایران موجود است. این دارو جزو بنزودیازپین های طولانی اثر است و متابولیت های کبدی آن نیز فعال هستند. از دیازپام برای درمان انقباض عضلانی و تشنج ( تب و تشنج در کودکان یا حمله صرع) نیز استفاده می شود. دیازپام برای تسکین اضطراب، اختلالات خواب، و اختلالات هراس تجویز می شود. این دارو همچنین به عنوان ضد تشنج و شل کننده ماهیچه اسکلتی استفاده می شود.

چگونگی مصرف دیازپام

دیازپام بسته به شرایط متفاوت و در افراد متفاوت با مقادیر متفاوتی تجویز می شود. هیچگاه بیشتر یا کمتر از مقدار تجویز شده مصرف نکنید. از دستورات پزشکتان به دقت پیروی کنید. شکل های مایع دیازپام را می توان با غذاهای مایع یا نیمه جامد مثل پوره مخلوط کرده نگذارید دیازپام مایع یخ بزند. اگر یک نوبت را فراموش کردید، به مجردی که آن را به یاد آوردید مصرفش کنید. اگر تقریباً موقع نوبت بعدی مصرف دارو رسیده است، نوبت فراموش شده را رها کرده به برنامه دارویی منظمتان بازگردید. مقدار دارو را دوبرابر نکنید.

هشدارها و عوارض جانبی دیازپام

در صورت بروز هریک از علایم نادر ولی جدی زیر، مصرف دیازپام را قطع کرده، با پزشکتان تماس بگیرید: افت قوای ذهنی؛ خواب آلودگی شدید؛ تکلم نامفهوم؛ ضربان قلب کند؛ تنگی نفس؛ عدم تعادل؛ بثورات جلدی؛ گلودرد؛ تب؛ لرز؛ کبودی یا خونریزی غیرعادی؛ زخم های دهانی؛ زردی پوست یا چشمان؛ از دست رفتن حافظه؛ بی خوابی؛ اضطراب؛ یا تحریک پذیری. دیازپام می تواند اعتیادآور باشد، و علایم ترک دارو ممکن است در صورت قطع ناگهانی آن روی دهد؛ علایم ترک دارو عبارتند از: گیجی، افت قوای ذهنی، دردهای شکمی، افزایش تعریق، تهوع، استفراغ، حساسیت به نور و صدا، یا احساس سوزن سوزن شدن یا گزگز. اگر می خواهید مصرف دیازپام را قطع کنید با پزشکتان تماس بگیرید تا شاید این کار تدریجی انجام گیرد. علایم زیر ممکن است مشاهده شوند اما فقط در صورتی که مشکل ساز شوند نیاز به گزارش دارند: سرگیجه، خواب آلودگی، خشکی دهان، سردرد، تهوع، یبوست، اسهال، ضربان قلب سریع و شدید، یا لرزش.

موارد احتیاط

در صورت وجود هریک از موارد زیر پیش از مصرف دیازپام، پزشکتان را مطلع سازید: حساسیت به دیازپام، بنزودیازپین های دیگر، یا هرگونه ماده غذایی، رنگ های خوراکی، یا نگه دارنده ها. بارداری یا شیردهی. مصرف داروهای دیگر، به ویژه الکل، آرامبخش ها، داروهای ضدافسردگی، یا داروهای ضدتشنج. سابقه اعتیاد به الکل یا مواد مخدر، گلوکوم (افزایش فشار داخل چشم )، میاستنی گراویس، بیماری انسدادی ریوی مزمن شدید، یا آمفی زم یا ابتلا به این موارد.

هنگام مصرف دیازپام توصیه می شود

به پزشکتان به طور منظم مراجعه کنید تا بهبود شما را زیر نظر داشته باشد. تا مشخص شدن پاسخ بدنتان به دارو در رانندگی و کار با وسایل خطرناک احتیاط کنید. برخی افراد با مصرف این دارو دچار خواب آلودگی و افت سطح هوشیاری می شوند. در صورت شک به مصرف بیش از حد دارو، بلافاصله تقاضای کمک پزشکی کنید. اگر در هنگام مصرف دیازپام دچار افکار یا احساسات عجیب شدید با پزشکتان مشورت کنید. یک برگه شناسایی پزشکی به همراه داشته باشید که نشان دهد دیازپام مصرف می کنید. دیازپام را دور از دسترس کودکان، و دور از گرما، نور مستقیم و حرارت مرطوب نگه دارید (در این شرایط دیازپام فاسد می شود( دیازپام تاریخ مصرف گذشته را دور از دسترس کودکان در توالت دور بریزید.

هنگام مصرف دیازپام نباید داروهای آرامبخش دیگری مصرف کنید یا الکل بنوشید. دیازپام را به عنوان قرص خواب مصرف کنید، مگر اینکه برنامه شما اجازه دهد ۸-۷ ساعت خواب داشته باشید؛ در غیر این صورت ممکن است تا بی اثر شدن دارو خواب آلوده باشید و فراموشکار شوید.


فروردین ۲۳, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

داکسپین جزء گروه داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای است. داکسپین بر روی مواد شیمیایی مغز که باعث نامتعادل شدن می شود، تاثیر می گذارد. داکسپین برای درمان نشانه های افسردگی یا اضطراب مرتبط با الکلیسم، اختلال روانپزشکی یا اختلال مینک – دپرسیو (شیدایی-افسردگی) به کار برده می شود.

راهنمایی های کلی

اگر شما شرایط زیر را دارید، قادر به استفاده از داکسپین نخواهید بود:

در صورت حساسیت به داکسپین یا دیگر داروها.
گلوکوم
مشکلات احتباس ادراری
در صورت مصرف مهارکننده های مونوآمین اکسیداز MAO) (مانند: ایزکربوکسازید، فنالازین، ترانیل سیپرومین، سلژلین در طی ۱۴ روز اخیر.
چنانچه شما در هریک از حالات زیر به سر می برید، لازم است قبل از مصرف این دارو پزشک خود را مطلع سازید، زیرا ممکن است به آزمایش های خاص در طول درمان احتیاج داشته باشید و یا از دوز دارویی که با شرایط شما سازگار است، استفاده نمایید.
اختلال دوقطبی شیدایی-افسردگی (منیک – دپرسیو).
دیابت (داکسپین ممکن است قند خون را افزایش یا کاهش دهد)
شما ممکن است هنگام مصرف داکسپین، افکار خودکشی داشته باشید به ویژه اگر کمتر از ۲۴ سال داشته باشید. اگر شما نشانه های افسردگی و یا افکار خودکشی را در چندین هفته اول درمان داشته باشید به پزشک خود اطلاع دهید، هرگز خودسرانه دوز داروی خود را تغییر ندهید. علاوه بر این خانواده و مراقبان باید به تغییرات خلقی فرد آگاه باشند. پزشکتان باید حداقل در ۱۲ هفته اول درمان شما را به صورت منظم ویزیت کند.

مصرف در دوران بارداری

داکسپین جزء گروه C است. این دارو ممکن است به جنین آسیب برساند. در صورت شک به حاملگی یا برنامه ریزی برای آن پزشک خود را مطلع سازید.

مصرف در دوران شیردهی

مشخص نیست که داکسپین می تواند به شیر سینه راه یابد یا خیر و مشخص نیست که به کودک شیرخوار آسیب می رساند یا خیر. اگر شما به کودک خود شیر می دهید بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

این دارو را کاملا طبق دستور پزشک مصرف کنید.
هرگز این دارو را بیشتر از مقدار تجویز شده و یا بیشتر از مدت تجویز شده مصرف نکنید.
از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
پزشک شما هرچند وقت یک بار ممکن است دوز داروی شما را تغییر بدهد، برای این که بهترین نتیجه را به دست آورید.
شرت داکسپین را با قاشق مخصوص اندازه گیری، اندازه بگیرید. اگر شما این قاشق را ندارید از داروخانه تهیه کنید.
دوز اندازه گیری شده را به وسیله قطره چکان به لیوان کوچکی (۴ اونسی) از آب، شیر، آب پرتقال، آب گریپ فروت، آب گوجه، آب آلو و یا آب آناناس خالی کنید.
آب انگور یا نوشیدنی های گازدار را با شربت داکسپین مخلوط نکنید.
قبل از این که نشانه های شما بهبود یابد، ممکن است چند هفته طول بکشد، برای این که بهترین نتیجه را به دست آورید، طبق دستور آن عمل کنید و اگر نشانه های شما بهبود نیافت با پزشک خود تماس بگیرید.
داکسپین را در مکانی به دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن دارو خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

اگر شما فکر می کنید بیش از مقدار تجویز شده این دارو را مصرف کرده اید، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید.
ضربان قلب نامنظم، خواب آلودگی شدید، بیقراری، استفراغ، تاری دید، گیجی، غش، کما، توهمات، احساس سرما یا گرما، سفتی عضلانی، احساس سبکسری، حملات تشنجی از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

از نوشیدن الکل اجتناب کنید، زیرا مصرف همزمان داکسپین و الکل باعث عوارض جانبی بسیار خطرناکی در فرد می شود.
از مصرف داروهای مخدر، خواب آور، سرماخوردگی، آرامش دهنده های عضلانی، داروهای ضدافسردگی و ضد تشنج اجتناب کنید، زیرا مصرف همزمان داکسپین و این داروها می تواند باعث افزایش خواب آلودگی گردد. اگر شما به طور منظم از این داروها استفاده می کنید، حتما به پزشک خود اطلاع دهید.
داکسپین می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به فعالیت نیاز دارد، احتیاط کنید.
مصرف داکسپین برای افراد زیر ۱۸ سال بدون تجویز پزشک ممنوع است.

عوارض جانبی داکسپین

اگر شما هرکدام از نشانه های زیر را دارید، فورا کمک پزشکی دریافت کنید.

  • واکنش های آلرژیک: کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، زبان، لبها و گلو
  • تغییرات خلقی یا رفتاری: اضطراب، حملات هراس، اشکال در خواب
  • احساس تکانش گری، بیقراری، پرخاشگری و بیش فعالی
  • افسردگی، افکار خودکشی و خودویرانگری
  • اگر شما عوارض خطرناک زیر را داشتید به دکتر خود اطلاع دهید:
  • ضربان قلب نامنظم، سریع و کوبنده
  • گیجی، توهمات و حملات تشنجی
  • سریع کبود یا قرمز شدن، ضعف غیرعادی
  • احساس سبکسری و غش
  • پرش حرکات عضلانی در چشم، زبان، فک و گردن
  • لرزش یا حرکات غیرقابل کنترل
  • تشنگی مفرط همراه با سردرد، تهوع، استفراغ و ضعف

عوارض خفیف شامل:

  • تهوع، استفراغ، یبوست و کاهش اشتها
  • خشکی دهان
  • ضعف و فقدان هماهنگی
  • احساس خواب آلودگی یا خستگی
  • مشکلات خواب، کابوس
  • تاری دید، سردرد، وزوز گوش
  • افزایش تعریق
  • تورم سینه (در مردان یا زنان)
  • کاهش میل جنسی، ناتوانی جنسی یا اشکال در ارگاسم

این لیست کامل نمی باشد و ممکن است عوارض جانبی دیگری نیز اتفاق بیفتد. به پزشک خود درباره هرنوع عوارض آزاردهنده و ناخواسته اطلاع دهید.

تداخلات دارویی داکسپین

اگر شما قبل از مصرف داکسپین از ضدافسردگی های مهارکننده اختصاصی بازجذب سروتونین( SSRI ) مانند: سیتالوپرام، فلوکستین، فلوواکسامین، سرتالین و پروکستین در طی ۵ هفته اخیر مصرف کرده اید به پزشک خود اطلاع دهید.
اگر شما هرکدام از داروهای زیر را مصرف می کنید قبل از مصرف داکسپین به پزشک خود اطلاع دهید.
سایمتیدین
داروهای ضد آریتمی مانند: پروپافنون، کینیدین
داروهای دیگری نیز وجود دارد که می تواند با داکسپین تداخل پیدا کند.
درباره تمام داروهای بی نسخه و یا با نسخه ای که شما مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید. این توصیه می تواند داروهای گیاهی، ویتامین ها و دیگر داروها را دربر بگیرد.
هیچ داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید. لیستی از تمام داروهایی را که شما مصرف می کنید تهیه کنید و آن را به پزشک خود نشان دهید.


فروردین ۲۳, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۲ دقیقه

داروهای روان پزشکی به چهار طبقهٔ اصلی تقسیم می شوند: داروهای ضد اضطراب، ضد روان پریشی، تثبیت کنندهٔ خلق و ضد افسردگی.

داروهای ضداضطراب

داروهای ضداضطراب علاوه بر ایجاد احساس بر طرف شدن تنش عضلانی، احساس آرامش و آسودگی را نیز به همراه می آورند. این داروها در درمان اختلال های اضطراب مورد استفاده قرار گرفته اند.

داروهای ضد اضطراب مانند دیازپام، کلردیازپوکساید و آلپرازولام فعالیت سمپاتیک مغز را به اندازه ای کاهش می دهند که پاسخ های اضطراب کاهش یابند یا باز داری می شوند. پروپرانولول و مپروبامات از جمله سایر داروهای ضد اضطراب هستند.

داروهای ضدروان پریشی

داروهای ضد روان پریشی، یا آنتی سایکوتیک ها برای درمان اختلال هایی مانند اسکیزوفرنی ساخته شده اند. این گونه داروها تأثیر آرام کننده یا آرام بخش زیادی دارند. بعضی از داروهای ضد روان پریشی مانند تورازین(Thorazine) توهم و هذیان بیمار را کاهش می دهند.

ولی سایر داروهای ضد روان پریشی مانند کلوزاریل بیمار را سر حال می آورند و تقویت می کنند. تأثیر اصلی این گونه داروها کاهش و یا حذف نشانه های روان پریشی از جمله توهم، هذیان، گوشه گیری و بی احساسی است و برای آرام نگاهداشتن بیماران ساخته نشده اند. کلروپرومازین، فنوفنازین، تیوریدازین، هالوپریدول، اُلانزاپین، کلوزاپین از جمله داروهای ضد روان پریشی هستند.

داروهای تثبیت کنندهٔ خلق

برای افرادی که از اختلالات دو قطبی رنج می برند، داروهای تثبیت کنندهٔ خُلق مانند ریسپریدون برای حالت شیدایی و لاموتریژین برای حالت افسردگی به کار برده می شود تا چرخهٔ افسردگی – شیدایی شان از بین برود. لیتیوم داروی استاندارد برای دوقطبی، مانع نوسان های شاخص خلق می شود، اما عوارض جانبی خطرناکی دارد. از این رو به جای داروی لیتیم از دو دارو یکی برای حالت شیدایی و دیگری برای حالت افسردگی استفاده می شود (مانند اُلانزاپین و لاموبیوژین و دپاکین).

داروهای ضد افسردگی

داروهای ضد افسردگی، برای درمان اختلال های افسردگی ساخته شده اند. کسانی که از افسردگی شدید رنج می برند، معمولاً با یکی از انواع داروهای ضد افسردگی درمان می شوند. انواع داروهای ضدافسردگی عبارتند از:

۱. ضد افسردگی های سه حلقه ای: (از این جهت سه حلقه ای نامیده می شوند که در ساختار شیمیایی آن ها سه حلقه وجود دارد) مانند ایمی پرامین، آمی تریپتیلین و نورتریپتیلین.

۲. مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO) مانند ترانیل سیپرومین و سلژیلین . که باید مصرف کنندگان این دسته دارویی از مصرف غذاهای حاوی تیرامین مانند پنیر اجتناب کنند .

۳. مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI)، جذب مجدد سروتونین را در سیناپس بازداری می کنند. SSRIها عوارض جانبی کم تری دارند مانند فلوکستین

ضد افسردگی های سه حلقه ای مانند الاویل (Elavil) و بازدارنده های MAO مانند ناردیل (Nardil)، از طریق مکانیسم های گوناگونی فعال می شوند، اما به نظر می رسد که هر دو با افزایش عمل نوراپی نفرین و سروتونین افسردگی را کاهش می دهند. ایمی پرامین، آمی تریپتیلین، فنلزین، ترانیل سیپرومین و فلوکستین از جمله داروهای ضد افسردگی هستند.


فروردین ۲۳, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

ریسپریدون یک نوع داروی ضدجنون است. این دارو سبب ایجاد تغییراتی در میزان مواد شیمیایی موجود در مغز (نوروترنسمیتر) می گردد. این دارو برای درمان اسکیزوفرنی و نشانه های اختلال دوقطبی (افسردگی- شیدایی) استفاده می شود. ریسپریدون همچنین برای درمان و کاهش تحریک پذیری مفرط کودکان در خودمانده (اوتیسم) به کار می رود.
این دارو مصارف درمانی دیگری نیز دارد.

راهنمایی های کلی

ریسپریدون برای درمان اختلالات ناشی از زوال عقل (دمانس) تجویز نمی شود. ریسپریدون ممکن است باعث ایجاد سکته قلبی، مرگ ناگهانی و ذات الریه در سالمندان مبتلا به دمانس بشود. در صورت داشتن حساسیت به ریسپریدون هرگز این دارو را مصرف نکنید.

در صورت داشتن هریک از موارد زیر حتما پزشک معالجتان را در جریان بگذارید:

  • بیماری های کبدی و کلیوی
  • ناراحتی های قلبی، فشار خون بالا، مشکلات مربوط به ضربان قلب
  • سابقه ایست و سکته های قلبی
  • سابقه سرطان سینه
  • تشنج و صرع
  • دیابت (قند خون) (ریسپریدون ممکن است قند خون را افزایش دهد)
  • سابقه داشتن افکار خودکشی
  • بیماری پارکینسون
  • مشکلات بلعی (قورت دادن)
  • اگر مبتلا به هیپرگلیسمی (قند خون بالا) هستید از مصرف این دارو اجتناب کنید و نسبت به نشانه های هیپرگلیسمی هوشیار باشید. این نشانه ها شامل افزایش تشنگی و تکرر ادرار، گرسنگی مفرط و ضعف می باشد.
  • اگر مبتلا به دیابت هستید به صورت منظم و دائمی سطح قند خونتان را کنترل کنید.
  • قرص های ریسپریدون حاوی مقادیری از فنیل آلانین می باشند. اگر مبتلا به بیماری فنیل کتونوریا ( PKU ) هستید این مسئله را به پزشک معالجتان اطلاع دهید.

مصرف در دوران بارداری و شیردهی

این دارو جزء گروه C می باشد و ممکن است برای جنین مضر باشد. در صورت حاملگی یا تصمیم برای باردار شدن پزشک معالجتان را آگاه سازید.
مشخص نیست که این دارو وارد جریان شیر مادر می شود یا خیر و برای کودک شیرخوار مضر است یا نه. در صورتی که کودک از شیر خودتان تغذیه می کند بدون مشورت با پزشک این دارو را مصرف نکنید.

بدون توصیه پزشک این دارو را به کودکان ندهید.

راهنمای مصرف ریسپریدون

این دارو را طبق دستور پزشکتان مصرف نمایید. از مصرف دارو بیش از میزان تجویز شده یا در مدت زمانی طولانی تر خودداری نمایید.
این دارو را می توان همراه با وعده های غذایی یا بدون وعده های غذایی مصرف نمود.

برای مصرف قرص های ریسپریدون (Risperdal M-Tab) نکات زیر را مد نظر داشته باشید:

  • تا هنگام مصرف قرص آن را از پوشش حفاظتی خارج نکنید. مراقب باشید در هنگام خارج نمودن قرص از پوشش قرص دچار آسیب و شکستگی نشود.
  • با دستهای خشک قرص را از پوشش خارج نمایید و آن را در دهانتان قرار دهید و اجازه دهید که کاملا حل شود.
  • از بلعیدن کامل قرص خودداری کنید و اجازه دهید قرص کاملا حل شود. از جویدن قرص اجتناب کنید.
  • برای اخذ بهترین تاثیرات درمانی دارو را طبق برنامه زمانی منظم استفاده کنید. قبل از تمام شدن دارویتان نسخه تان را تجدید کنید تا مدت زمانی هرچند کوتاه بدون دارو نمانید.
  • اگر نوع مایع دارو را مصرف می کنید مطمئن شوید که مطابق با دوز تجویز شده است. از قاشق های علامت دار یا پیمانه های مخصوص مصرف دارو استفاده کنید.
  • از مخلوط نمودن نوع مایع دارو با چای یا نوشابه خودداری کنید.
  • برای بهبود نشانه های بیماری حداقل چند هفته باید به مصرف دارو ادامه دهید وبرای کسب نتایج درمانی مطلوب دارو را طبق دستور پزشک معالجتان مصرف کنید. اگر بعد از گذشت چند هفته بهبود نیافتید با پزشکتان مشورت کنید.
  • دارو را در دمای معمولی اتاق دور از رطوبت، نور و دما نگهداری نمایید. دارو را در مکانی قرار ندهید که دچار یخ زدگی شود.

فراموش کردن دوز مصرفی

به محض یادآوری دوز فراموش شده را مصرف کنید. اگر نزدیک به زمان مصرف نوبت بعدی دارو هستید دوز فراموش شده را مصرف نکنید و طبق برنامه مصرفتان نوبت بعدی را مصرف نمایید. برای جبران دوز فراموش شده مقدار بیشتری دارو مصرف نکنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

درصورت مصرف بیش از اندازه دارو سریعا در پی دریافت مراقبت های پزشکی اورژانسی باشید.
خواب آلودگی، افزایش میزان ضربان قلب، احساس سبکی در سر، ضعف و بی قراری در عضلات حرکتی چشم ها، آرواره، گردن و دهان از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه هستند.

موارد احتیاط

ممکن است در طول مصرف ریسپریدون حساسیت شما نسبت به هوای سرد و گرم افزایش یابد. از قرار گرفتن در هوای بسیار سرد یا بسیار گرم اجتناب کنید. در هوای گرم و هنگام فعالیت، آب زیاد بنوشید. از عوارض جانبی ریسپریدون تخریب و تاثیر منفی بر روی افکار و واکنش هاست. در هنگام رانندگی و انجام کارهایی که مستلزم هوشیاری کامل هستند احتیاط کنید.
از نوشیدن الکل در طول دوره درمان خودداری کنید. مصرف الکل می تواند باعث تشدید عوارض جانبی ریسپریدون شود.

عوارض جانبی ریسپریدون

اگر هرکدام از نشانه های حساسیت دارویی در شما ظاهر شد سریعا با مرکز فوریت های پزشکی تماس بگیرید.
نشانه های حساسیت دارویی عبارتند از: کهیر، مشکلات تنفسی، ورم صورت، لبها، زبان و گلو.
در صورت بروز عوارض جانبی ریسپریدون فورا به پزشک معالجتان اطلاع دهید. مهمترین عوارض جانبی این دارو عبارتند از:

  • تب، سفت شدن عضلات، گیجی، تعریق، ضربان قلب سریع یا غیرمعمول
  • بی قراری و تنش در عضلات حرکتی چشم ها، زبان، آرواره و گردن
  • لرزش
  • مشکلات بلعی
  • احساس سبکی در سر

عوارض خفیف تر این دارو عبارتند از:

  • خواب آلودگی وبیقراری خفیف، لرزش
  • خوابیدن و رویا دیدن بیش از حد معمول
  • تاری دید
  • سردرد و سرگیجه
  • اضافه وزن
  • مشکلات ادراری
  • تهوع، خشکی دهان و یبوست
  • کاهش میل جنسی و مشکلات ارگاسمی
  • عوارض دیگری غیر از موارد ذکر شده نیز ممکن است در اثر مصرف داروی ریسپریدون ایجاد شود. در صورت مشاهده هر گونه علائم غیرمعمول و ناراحت کننده به پزشک معالجتان اطلاع دهید.

تداخلات دارویی

اگر به صورت منظم داروهایی مصرف می کنید که باعث خواب آلودگی تان می شود (مانند داروهای سرماخوردگی، داروهای ضدحساسیت، داروهای ضددرد حاوی مواد مخدر، قرص های خواب، شل کننده عضلات و داروهای ضدصرع، افسردگی و اضطراب) قبل از مصرف ریسپریدون این موضوع را با پزشک معالجتان در میان بگذارید.
در صورت مصرف هرکدام از داروهای زیر پزشکتان را در جریان بگذارید:

  • کاربامازپین
  • فنیتوئین
  • فنوباربیتال
  • فلئوکستین
  • ریفامپین
  • داروهایی که برای درمان بیماری پارکینسون استفاده می شود مانند: لوودوپا و…

فهرست تداخلات دارویی مذکور کامل نیست و امکان تداخل داروهای دیگری نیز در عملکرد ریسپریدون وجود دارد. در مورد تمامی داروهای مصرفی تان (دارویی یا مکمل) با پزشکتان مشورت کنید. این موارد شامل ویتامین ها، املاح، محصولات و فرآورده های گیاهی و داروهایی که برای سایر بیماری هایتان مصرف می کنید می شود. هرگز مصرف داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک معالجتان شروع نکنید.


فروردین ۲۳, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

زولپیدم یک داروی مسکن و خواب آور است. این دارو باعث تعادل مواد شیمیایی موجود در مغز می شود که با عدم تعادلشان عامل ایجاد بی خوابی هستند. زولپیدم برای درمان بی خوابی تجویز می شود. Ambien برای درمان و رفع مشکلات به خواب رفتن و شروع خواب و Ambien CR برای درمان مشکلات تداوم خواب، تجویز می شود. زولپیدم موارد مصرف دیگری نیز بنا به تشخیص پزشک دارد.

راهنمایی های کلی

زولپیدم باعث به خواب رفتنتان می شود. هرگز این دارو را در ساعات معمول بیداریتان مصرف نکنید مگر این که تصمیم داشته باشد ۷ تا ۸ ساعت را کاملا بخوابید. برخی از افراد در زمان مصرف زولپیدم فعالیت هایی نظیر رانندگی، غذا خوردن یا مکالمه با تلفن را به یاد نمی آورده اند. اگر این اتفاق برای شما پیش آمد، مصرف دارو را متوقف کنید و موضوع را با پزشکتان در میان بگذارید.
در صورت بروز واکنش های آلرژیک، مصرف دارو را متوقف کنید.
قرص زولپیدم حاوی لاکتوز است. در صورت حساسیت به لاکتوز از مصرف این قرص اجتناب کنید.
اگر شما هریک از شرایط زیر را دارید قبل از مصرف زولپیدم پزشک معالجتان را مطلع کنید.
بیماری های کلیوی و کبدی
بیماری های ریوی مانند آسم، برونشیت، آمفیزم یا انسداد ریوی مزمن
آپنه خواب (وقفه های تنفسی هنگام خواب)
میاستنی گراو ( Myasthenia gravis )
سابقه افسردگی، اختلالات روانی و سابقه داشتن افکار خودکشی
سابقه اعتیاد دارویی و سوء مصرف الکل

مصرف زولپیدم در دوران بارداری

این دارو در گروه C قرار می گیرد و می تواند باعث صدمه به جنین شود. در صورت بارداری و یا تصمیم برای باردار شدن با پزشک معالجتان مشورت کنید.

مصرف در دوران شیردهی

زولپیدم می تواند وارد جریان خون بشود. اگر کودکتان از شیر خودتان تغذیه می کند برای مصرف دارو با پزشک خود مشورت کنید.

راهنمای مصرف

زمین خوردن و افتادن های ناگهانی و غیرمترقبه در میان افراد مسنی که این دارو را مصرف می کنند بیش از سایر گروه های سنی است. در زمان مصرف این دارو احتیاط کنید که دچار صدمات و حوادث ناگهانی نشوید.
مصرف دارو در افراد زیر ۱۸ سال ممنوع است.
این دارو را از داروخانه های معتبر خریداری کنید و آن را از طریق اینترنت و فروشندگان غیرمجاز تهیه نکنید.
دارو را طبق نسخه پزشکتان مصرف کنید. از مصرف دارو بیش از میزان تجویز شده و برای مدت زمانی طولانی تر اجتناب کنید. به منظور گرفتن تاثیرات مطلوب و اجتناب از تاثیرات نامطلوب و عوارض دارویی، دارو را طبق دستور پزشکتان مصرف نمایید.
در ساعات قبل از شب از مصرف زولپیدم خودداری کنید مگر این که بخواهید به مدت ۷ تا ۸ ساعت کاملا بخوابید.
زولپیدم را با لیوانی پر از آب میل نمایید.
از مصرف Ambien CR همراه با یا بعد از وعده های غذایی خودداری کنید.
بعد از گذشت ۷ تا ۱۰ شب از شروع درمان در صورت عدم بهبود بی خوابیتان و یا وخیم تر شدن آن موضوع را سریعا با پزشک معالجتان در میان بگذارید.
مصرف دارو را بدون توصیه پزشک بیش از ۴ یا ۵ هفته ادامه ندهید.
مصرف دارو را به صورت یکباره قطع نکنید زیرا باعث بروز نشانه های ترک دارو در شما می شود. قطع مصرف را زیر نظر پزشک و به صورت تدریجی آغاز کنید. نشانگان ترک شامل تغییر رفتار، درد معده، گرفتگی عضلات، تهوع، استفراغ، تعریق، اضطراب، ترس و دلهره، لرزش و تشنج می باشد.
نشانگان بی خوابی ممکن است پس از قطع مصرف دارو عود و بازگشت داشته باشد و حتی شدیدتر از زمان قبل از درمان به نظر برسد. اگر پس از گذشت چند شب وضعیتتان بهبود نیافت موضوع را با پزشک معالجتان در میان بگذارید.
از شکستن، جویدن و خرد کردن قرص های آهسته رهش خودداری کنید. قرص را به صورت کامل ببلعید. زیرا ساختار دارو طوری است که باید به آرامی در بدن رها شود و شکستن آن باعث رها شدن سریع آن در بدن می شود.
زولپیدم را در دمای معمولی اتاق دور از حرارت و رطوبت نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

از آنجایی که زولپیدم به مقدار نیاز و معمولا در یک دوز مصرف می شود ممکن است به برنامه ای برای مصرف این دارو نیاز نداشته باشید. اگر شما ۷ یا ۸ ساعت کامل وقت برای خوابیدن ندارید این دارو را مصرف نکنید و از دو برابر کردن دارو خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

در صورت مصرف زیاد دارو سریعا در پی دریافت مراقبت های پزشکی اورژانسی برآیید. مصرف مقادیر زیادی از زولپیدم می تواند مهلک وکشنده باشد مخصوصا اگر با سایر داروهای خواب آور توام شود.
خواب آلودگی، آشفتگی، تنفس سطحی، احساس سبکی در سر، ضعف و بیحالی و اغما از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

مصرف این دارو باعث اختلال در واکنش ها و تفکر می شود. ممکن است در هنگام مصرف این دارو در زمان صبح نیز احساس خواب آلودگی کنید. در هنگام رانندگی، کار با ماشین آلات و سایر کارهایی که مستلزم هوشیاری هستند احتیاط کنید. در هنگام مسافرت از مصرف این دارو اجتناب کنید. ممکن است شما در ساعاتی که هنوز احساس خواب آلودگی می کنید از خواب بیدار شوید. فراموشی اغلب در میان مصرف کنندگانی شایع است که ۷ تا ۸ ساعت را به صورت کامل نخوابیده اند.
در زمان مصرف دارو از نوشیدن الکل خودداری کنید ممکن است الکل باعث تشدید برخی از عوارض زولپیدم شود.

عوارض جانبی زولپیدم

ممکن است مصرف این دارو باعث بروز واکنش های آلرژیک شود. در صورت بروز واکنش های آلرژیک و حساسیت دارویی نسبت به این دارو، مصرف دارو را متوقف کنید و سریعا در پی دریافت کمک های اورژانسی پزشکی برآیید. عمده ترین نشانه های حساسیت دارویی عبارتند از:

  • کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان و گلو
  • خلق افسرده، افکار آسیب رساندن به خویشتن
  • افکار غیرمعمول، رفتارهای پرخطر، عدم ترس از موقعیت های آسیب رسان
  • اضطراب، پرخاشگری، احساس تنش
  • توهم، گیجی، تغییر در شخصیت

عوارض خفیف تر شامل موارد زیر می شود:

  • خواب آلودگی روز، گیجی، خستگی و احساس سبکی در سر
  • فراموشی
  • رویاهای غیرمعمول
  • تهوع و یبوست
  • آبریزش بینی و گلودرد
  • تاری دید
  • سردرد، دردهای عضلانی

عوارض دیگری غیر از موارد ذکر شده نیز ممکن است در اثر مصرف دارو ایجاد شود. در صورت مشاهده هرگونه علائم غیرمعمول و ناراحت کننده پزشک معالجتان را در جریان بگذارید.

تداخلات دارویی

در صورت مصرف داروهایی که سبب ایجاد خواب آلودگی می شوند مقادیر کمتری از داروی زولپیدم مصرف کنید و پزشکتان را مطلع کنید. این داروها عبارتند از: داروهای سرماخوردگی، داروهای ضددرد، داروهای ضد اضطراب و افسردگی و…
در صورت مصرف داروهای زیر حتما پزشکتان را مطلع سازید:

  • کلرپرومازین
  • ایتراکونازول
  • ریفامپین
  • داروهای ضدافسردگی مانند: ایمی پرامین، سرتالین

فهرست تداخلات دارویی کامل نیست و امکان تداخل داروهای دیگری نیز در عملکرد این دارو وجود دارد. در مورد تمامی داروهای مصرفی تجویز شده و داروهای خارج از نسخه تان با پزشک مشورت کنید. این موارد شامل ویتامین ها، املاح، محصولات گیاهی و سایر داروهایی که برای سایر بیماری هایتان مصرف می کنید، می شود. هرگز مصرف داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک معالجتان شروع نکنید.


فروردین ۲۳, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : ۳ دقیقه

سیپروهپتادین، یک آنتی هیستامین است و برای درمان عطسه، آبریزش بینی، خارش، آبریزش چشم، کهیر، راش و سرماخوردگی و دیگر نشانه های آلرژیک به کار برده می شود. علاوه بر این سیپروهپتادین به عنوان محرک اشتها در بیماران کم وزن نیز مورد استفاده قرار می گیرد.

راهنمایی های کلی

اگر شما مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO) مانند: ایزوکربوکسازید، فنالازین، ترانیل سیپرومین در ۱۴ روز اخیر مصرف کرده اید، دیگر قادر به استفاده از سیپروهپتادین نخواهید بود، زیرا ممکن است تداخل دارویی خطرناکی اتفاق بیفتد.
چنانچه شما در هریک از حالات زیر به سر می برید، لازم است قبل از مصرف این دارو پزشک خود را مطلع سازید زیرا ممکن است به مراقبت های خاص در طول درمان احتیاج داشته باشید و یا لازم باشد از دوز دارویی پایین تری که با شرایط شما سازگار است استفاده نمایید.

  • گلوکوم یا افزایش فشار در چشم
  • زخم معده
  • بزرگ شدن پروستات، مشکلات مثانه و یا ادرار
  • پرکاری تیروئید
  • فشار خون بالا یا هر نوع مشکلات قلبی
  • آسم

مصرف سیپروهپتادین در دوران بارداری

سیپروهپتادین جزء گروه B است و به احتمال ضعیف به جنین آسیب می رساند. به هر حال، این دارو را بدون مشورت با پزشک مصرف نکنید. سیپروهپتادین وارد شیر مادر شده و اگر شما به کودک خود شیر می دهید، بدون تجویز پزشک این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف سیپروهپتادین

  • این دارو را کاملا طبق دستور پزشک مصرف کنید.
  • از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه آن به دیگران خودداری نمایید.
  • اگر شما دستورالعمل این دارو را نمی دانید، از داروساز، پرستار یا دکترتان درباره آن سوال کنید.
  • هر دوز دارو را با لیوانی پر از آب مصرف کنید.
  • این دارو می تواند همراه و یا بدون غذا مصرف شود.
  • شربت سیپروهپتادین را با قاشق مخصوص اندازه گیری، اندازه بگیرید تا مطمئن شوید که دوز درست را به دست آورده اید.
  • بیشتر از مقدار تجویز شده، این دارو را مصرف نکنید. حداکثر مقدار سیپروهپتادین که شما باید در روز مصرف کنید، mg32 است.
  • افراد بالای ۶۰ سال باید از دوز دارویی پایین تر استفاده کنند، زیرا ممکن است عوارض جانبی بیشتری را تجربه کنند.
  • سیپروهپتادین را در مکانی به دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.
  • این دارو را دور از دسترس کودکان نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن آن خودداری کنید.
مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه
فورا، کمک پزشکی را دریافت کنید.
خواب آلودگی شدید، گیجی، ضعف، وزوز گوش، تاری دید، گشاد شدن مردمک چشم، خشکی دهان، سرخ شدگی، تب، لرزش، بیخوابی، توهمات و حملات تشنجی از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

هنگام رانندگی یا انجام کارهای پرخطر، احتیاط کنید.
الکل را با احتیاط مصرف کنید، زیرا ممکن است در حالی که شما این دارو را مصرف می کنید، خواب آلودگی و سرگیجه را افزایش دهد.

عوارض جانبی سیپروهپتادین

اگر شما هرکدام از نشانه های زیر را داشتید، فورا مصرف سیپروهپتادین را متوقف کنید.
واکنش های آلرژیک از جمله: مشکلات تنفسی، گرفتگی گلو، تورم صورت، لبها، زبان، گلو و یا کهیر.
عوارض جانبی خفیفی ممکن است اتفاق بیفتد. در صورت بروز نشانه های زیر، مصرف سیپروهپتادین را ادامه دهید و به پزشک خود مراجعه کنید.
خواب آلودگی، خستگی، سرگیجه
سردرد
خشکی دهان
مشکلات ادراری یا بزرگ شدن پروستات

تداخلات دارویی

اگر شما هریک از داروهای زیر را مصرف می کنید، قبل از مصرف سیپروهپتادین با پزشک خود صحبت کنید.
داروهای خواب آور یا ضداضطراب مانند: آلپرازولام، دیازپام، کلردیازپوکساید، تمازپام
داروهای ضدافسردگی مانند: آمی تریپ تیلین، داکسپین، نوروتریپ تیلین، فلوکستین، سرتالین، آموکساپین و یا دیگر داروها.
این لیست کامل نیست و ممکن است داروهای دیگری وجود داشته باشند که با سیپروهپتادین تداخل پیدا کنند. درباره تمام داروهای با نسخه و یا بدون نسخه ای که مصرف می کنید، با پزشک خود مشورت کنید.


فروردین ۲۳, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : < 1 دقیقه

سیتالوپرام یک داروی ضد افسردگی از گروه مهارکننده های بازجذب سروتونین است که برای درمان اختلالات خلقی استفاده می شود. سیتالوپرام گاه برای درمان اختلالات اضطرابی نیز تجویز می شود.

سیتالوپرام در سال ۱۹۸۹ توسط شرکت دانمارکی لاندبک ساخته شد و با پایان مدت حق انحصاری تولید آن در سال ۲۰۰۳ کمپانی های دیگر داروسازی نیز ساخت آن را آغاز کرده اند.

استفاده از سیتالوپرام برای درمان افسردگی، اختلال هراس و اضطراب اجتماعی مورد تأیید است. این دارو همچنین در کاهش نوروپاتی دیابتی و انزال زودرس نیز موثر است و مصرف هم زمان آن به همراه آمی تریپتیلین برای جلوگیری از حملات میگرن شدید موثر است.

سیتالوپرام معمولاً در دوز درمانی ۲۰ تا ۶۰ میلیگرم در روز به خوبی تحمل می شود و عارضه چندانی ندارد. احتمال تداخل دارویی سیتالوپرام از سایر اس اس آر آی ها کمتر است و در هنگام اوردوز هم داروی کم خطری ست. با این حال گزارش هایی از مرگ با مصرف ۸۴۰ تا ۱۹۶۰ میلیگرم گزارش شده است. امکان بروز سندرم ترک اس اس آر آی ها پس از قطع مصرف سیتالوپرام وجود دارد. به همین جهت توصیه می شود که قطع مصرف به طور تدریجی انجام شود.


فروردین ۲۳, ۱۳۹۷

زمان مطالعه مطلب : < 1 دقیقه

سرترالین یک داروی ضد افسردگی از گروه مهارکننده های بازجذب سروتونین است که استفاده از آن برای درمان افسردگی، اختلال وسواسی جبری، اختلال هراس، فوبیای اجتماعی، اختلال خلقی پیش از قاعدگی و اختلال استرس پس از سانحه پذیرفته شده است. سرترالین در سال ۲۰۰۷ با تجویز در نزدیک به ۳۰ میلیون نسخه پرمصرف ترین داروی ضدافسردگی و نهمین داروی پرمصرف در ایالات متحده بوده است.

مکانیسم اثر سرترالین

سرترالین از طریق جلوگیری از جذب مجدد سروتونین توسط گیرنده های عصبی پس سیناپسی و بالابردن غلظت سروتونین در دستگاه عصبی مرکزی است. سرترالین هم چنین به میزان کمی از جذب مجدد دوپامین جلوگیری می کند (حدود ۱٪ قدرت جلوگیری از جذب سروتونین آن) و تا حدی نیز وقفه دهنده گیرنده های آلفای آدرنالین است (حدود ۱٪ تا ۱۰٪ قدرت جلوگیری از جذب سروتونین آن).

فرمول شیمیایی سرترالین C17H17Cl2N است. نیمه عمر آن بین ۱۳ تا ۴۵ ساعت و در زنان حدود ۱٫۵ برابر بیش از مردان است. غلظت آن در پلاسمای خون پس از ۴ تا ۶ ساعت به حداکثر می رسد و درصد وابستگی آن به پروتئین پلاسمای خون حدود ۹۹٪ است.

عوارض جانبی سرترالین

کاهش تمایلات جنسی، خونریزی های غیر طبیعی (نقاط قرمز در سطح پوست)، آکاتزیا (عدم تحمل وضعیت نشسته)، بزرگی و احساس کشیدگی پستان و یا ترشح شیر در خانمها، عوارض اکستراپیرامیدال، گرفتگی و پرش ناگهانی عضلات، تب، سرگیجه  خشکی دهان، افزایش احساس تشنگی، خستگی، تغییرات ناگهانی و بی اراده خلق، تپش قلب، راش پوستی، احساس خارش در پوست.


629.jpg
فروردین ۳, ۱۳۹۶

زمان مطالعه مطلب : < 1 دقیقه

ایمیپرامین

ایمیپرامین یکی از داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای است که برای درمان برخی دیگر از اختلالات روحی همچون اختلال هراس، فوبی اجتماعی، دردهای عصبی و همچنین در مقدار کم برای کنترل شب ادراری در کودکان بزرگتر از ۶ سال به کار می رود.

این دارو در دو شکل قرص و آمپول موجود است. اما تزریق عضلانی دارو به ندرت مورد استفاده است.

تاریخچه

در سال ۱۹۵۵ رولند کان روانپزشک سوئیسی که از ابتدای دهه ۱۹۵۰ برای به دست آوردن دارویی مؤثر بر بهبود روحیه تلاش می کرد، متوجه شد ترکیب G 22355 که در سال ۱۹۵۱ در ایالات متحده توسط هافلیگر و اشنایدر ساخته شده بود، تأثیر مثبتی بر بیماران افسرده با عقب ماندگی ذهنی دارد. کان این دارو را «تیمولپتیک» (thymoleptic) به مفهوم نگهدارنده هیجانات – در برابر داروهای موسوم به «نورولپتیک» (neuroleptics) – به مفهوم نگهدارنده اعصاب نامید.

عوارض جانبی

مهمترین ناراحتی هایی که مصرف کنندگان ایمیپرامین ابراز می کنند آثار آنتی کولینرژیک (مانند خشکی دهان، تاری دید، کاهش ضربان قلب، یبوست و تأخیر در دفع ادرار است. خواب آلودگی و گیجی نیز از مسائل برخی از بیماران است. البته به مرور نسبت به این آثار تحمل ایجاد می شود. همچنین در مورد بیماران بالای ۴۰ سال پیش از تجویز دارو انجام الکتروکاردیوگرام برای ارزیابی کار قلب توصیه می شود.


552.jpg
اسفند ۱۷, ۱۳۹۵

زمان مطالعه مطلب : ۳ دقیقه

کاهش نشانه های پارکینسون

بنزتروپین اثرات مواد شیمیایی خاص را در بدن که ممکن است در اثر بیماری مانند: (پارکینسون) دارودرمانی، یا عوامل دیگر نامتعادل شده باشد، کاهش می دهد.
بنزتروپین برای درمان نشانه های بیماری پارکینسون مانند: خشکی عضلات (سفتی عضلات)، لرزش، اسپاسم ها، و کنترل ضعف ماهیچه ها به کار برده می شود. همچنین بنزتروپین برای درمان و پیشگیری این نشانه ها هنگامی که آنها توسط داروهایی مانند کلرپرومازین، فلوفنازین، پرفنازین و دیگر داروها ایجاد می شوند مورد استفاده قرار می گیرد.

راهنمایی های کلی

چنانچه شما در هریک از حالات زیر بسر می برید، لازم است قبل از مصرف بنزتروپین پزشک خود را مطلع سازید، زیرا ممکن است به آزمایش های خاصی در طی مصرف دارو احتیاج داشته باشید و یا از دوز دارویی پایین تری که با شرایط شما سازگار است استفاده نمایید.
گلوکوم
اختلال عضلانی مانند: میاستنی بدخیم
سابقه لرزش یا حرکات غیرقابل کنترل عضلانی
سابقه انسداد روده یا دیگر اختلالات روده ای
اگر شما به بنزتروپین حساسیت دارید، این دارو را مصرف نکنید.

مصرف در دوران بارداری

بنزتروپین جزء گروهC است. این دارو ممکن است به جنین آسیب برساند. در صورت شک به حاملگی یا برنامه ریزی برای آن، پزشک خود را مطلع سازید.

مصرف در دوران شیردهی

مشخص نیست که آیا این دارو به شیر راه می یابد یا خیر. به هر حال، اگر به کودک خود شیر می دهید، بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
دوره درمان را با مقدار توصیه شده، کامل کنید.
پزشک شما هرچند وقت یک بار ممکن است، مقدار داروی شما را تغییر بدهد، برای این که شما نتیجه بهتری از مصرف این دارو بگیرید.
این دارو را با لیوانی پر از آب مصرف کنید.
برای کاهش ناراحتی معده، می تواند همراه با غذا مصرف شود.
این دارو بهتر است که در زمان خواب مصرف شود.
بنزتروپین را به دور از دسترس کودکان نگهداری کنید.
بنزتروپین را در مکانی دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن مقدار دارو خودداری کنید.
مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه:
اگر شما فکر می کنید بیش از اندازه این دارو را مصرف کرده اید، فورا کمک پزشکی دریافت کنید. ضعف، گیجی، توهمات، فقدات تعادل، خشکی دهان، یبوست، مشکلات ادراری، تاری دید، تند شدن ضربان قلب، تهوع و استفراغ، بی حسی انگشتان، سردرد، خشکی پوست، سرگیجه و غش از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

هنگام رانندگی یا انجام هر کاری که به هوشیاری نیاز دارد، احتیاط کنید.
از نوشیدن الکل اجتناب کنید، الكل می تواند عوارض جانبی این دارو را افزایش دهد.
بنزتروپین می تواند باعث عوارض جانبی شود که ممکن است به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
در طی تمرین (ورزش) و یا در آب و هوای گرم، از این که بیش از اندازه گرم شوید و آب بدن خود را از دست بدهید، اجتناب کنید.
بنزتروپین می تواند توانایی بدن شما را برای شنا کردن کاهش دهد.

عوارض جانبی

شایع
واکنش های آلرژیک: (کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، زبان، لبها یا گلو)

خطرناک
تند شدن ضربان قلب
رعشه یا حرکات غیرقابل کنترل عضلانی
یبوست همراه با دل درد یا انسداد روده
اشکال در صحبت کردن یا بلعیدن
گیجی، رفتار و افکار غیرعادی، توهمات
پوست خشک و گرم بدون تعریق

خفیف
تهوع و استفراغ یا یبوست خفیف
خشکی دهان
تاری دید
اشکال در حافظه یا تمرکز
احساس افسردگی یا بی قراری
ضعف عضلانی، خشکی عضلانی و یا دیگر مشکلات
بی حسی
اگر شما هرکدام از این عوارض و یا دیگر عوارض ناخواسته را داشتید، فورا به پزشک مراجعه کنید.

تداخلات دارویی

اگر شما هرکدام از داروهای زیر را مصرف می کنید، قبل از مصرف بنزتروپین به پزشک خود اطلاع دهید:
داروهای اختلالات روان پزشکی مانند: کلرپرومازین، هالوپریدول، مزوریدازین، پیموزاید، تیوریدازین.
داروهای ضدافسردگی مانند: آمی تریپ تیلین، آموکساپین، کلومیپرامین، دسیپرامین، دوکسپین، ایمی پرامین، نورتریپ تیلین، پروتریپ تیلین، تری میپرامین.
این لیست کامل نیست و داروهای دیگری وجود دارد که می تواند با بنزتروپین تداخل کند.
درباره تمام داروهایی که مصرف می کنید، حتی ویتامین ها، داروهای گیاهی و دیگر داروهای تجویز شده توسط پزشکان دیگر با پزشک خود صحبت کنید.
لیست تمام داروهایی را که استفاده می کنید به پزشک خودتان نشان دهید و بدون مشورت با پزشک هیچ داروی جدیدی را استفاده نکنید.


134.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

پاروکستین

طبقه بندی درمانی

پاروکستین از گروه داروهای ضدافسردگی است که مهارکننده اختصاصی جذب مجدد سرتونین نامیده می شوند، . پاروکستین بر روی مواد شیمیایی مغز که باعث عدم تعادل شده است، تاثیر می گذارد. پاروکستین برای درمان افسردگی، اختلال وسواس فکری- عملی، اختلالات اضطرابی، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD )، اختلال افسردگی پیش از قاعدگی ( PMDD ) مورد استفاده قرار می گیرد.

راهنمایی کلی

اگر شما از پیموزاید، تیوریدازین یا مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO) مانند: ایزوکربوکسازید، فنالازین، ترانیل سیپرومین، سلژیلین استفاده می کنید، قادر به استفاده از پاروکستین نخواهید بود. هنگامی که این داروها با پاروکستین مصرف شوند، عوارض بسیار خطرناک و مرگ باری ممکن است اتفاق بیفتد.
شما باید حداقل ۱۴ روز بعد از قطع مهارکننده های MAO صبر کنید، قبل از این که پاروکستین را مصرف کنید.
شما بعد از قطع مصرف پاروکستین باید حداقل ۱۴ روز صبر کنید تا این که بتوانید مهارکننده MAO را مصرف کنید.
اگر شما شرایط زیر را دارید یا به هر دارویی حساسیت دارید، قبل از مصرف پاروکستین به پزشک خود اطلاع دهید، زیرا ممکن است به آزمایش های خاص یا دوز دارویی که با شرایط شما سازگار است نیاز داشته باشید.
بیماری های کبدی و یا کلیوی
صرع یا حملات تشنجی
اختلال دوقطبی
سوء مصرف مواد یا افکار خودکشی
شما ممکن است به هنگام مصرف ضدافسردگی ها، افکار خودکشی داشته باشید، به ویژه اگر کمتر از ۲۴ سال داشته باشید. اگر نشانه های افسردگی و یا افکار خودکشی را در چندین هفته اول درمان داشته باشید به پزشک خود اطلاع دهید و هرگز خودسرانه دوز داروی خود را تغییر ندهید. علاوه بر این خانواده و مراقبان بیمار باید از تغییرات خلقی فرد آگاه باشند.
پزشک شما ۱۲ هفته اول درمان باید شما را به صورت منظم ویزیت کند. قرار ملاقات های خود با پزشکان را از دست ندهید.

مصرف در دوران بارداری

پاروکستین جزء گروه D است. پاروکستین ممکن است باعث نقایص قلبی و یا مشکلات ریوی خطرناک در نوزادانی که مادران آنها در طول بارداری این دارو را مصرف می کرده اند، بشود. اگر شما داروهای ضدافسردگی را در طول بارداری قطع کنید، ممکن است عود افسردگی را داشته باشید. در صورت شک به بارداری و یا برنامه ریزی برای آن بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

مصرف در دوران شیردهی

پاروکستین می تواند به شیر مادر راه یابد و به کودک شیرخوار آسیب برساند. اگر شما به کودک خود شیر می دهید، بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

این دارو را کاملا طبق دستور پزشک مصرف کنید.
هرگز این دارو را بیشتر از مقدار و مدت تجویز شده مصرف نکنید.
از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه آن به دیگران خودداری کنید.
پزشک شما هرچند وقت یک بار ممکن است دوز داروی شما را تغییر دهد، برای این که بهترین نتیجه را به دست آورید.
سعی کنید این دارو را در زمان ثابتی از روز مصرف کنید.
از خرد کردن، له کردن و شکستن قرص اجتناب کنید، زیرا شکستن قرص باعث می شود که دارو در همان زمان بسیار زیاد آزاد شود.
قرص را به صورت کامل ببلعید.
قبل از این که شربت پاروکستین را مصرف کنید، آن را تکان دهید.
برای این که مطمئن شوید، دوز درستی را به دست آورده اید، آن را با قاشق اندازه گیری مخصوص اندازه گیری، اندازه بگیرید.
ممکن است درمان با این دارو ۴ هفته طول بکشد تا شما احساس بهبودی کنید.
برای به دست آوردن بهترین نتیجه باید کاملا طبق دستور پزشک عمل کنید.
شما ممکن است نشانه هایی مانند: پریشانی، سرگیجه، بی حسی یا کرختی، وزوز گوش، گیجی یا تغییرات رفتاری را بعد از این که مصرف این دارو را قطع کردید، داشته باشید.
مصرف این دارو را به صورت ناگهانی قطع نکنید.
پاروکستین را در مکانی به دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که مصرف یک نوبت از دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن دارو را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد فقط آن نوبت را میل کنید و از دوبرابر کردن دوز مصرفی خودداری کنید.

مسمومیت با دوز بیش از اندازه

اگر شما فکر می کنید بیش از اندازه این دارو را مصرف کرده اید، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید. تهوع، استفراغ، رعشه، تعریق، کاهش ادرار، تاری دید، ضربان قلب سریع، گیجی، عصبانیت، صرع و کما از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

از نوشیدن الکل اجتناب کنید، زیرا می تواند عوارض جانبی پاروکستین را افزایش دهد.
داروهای سرماخوردگی یا آلرژیک، مخدر( نارکوتیک)، قرص های خواب آور، آرامش دهنده های عضلانی، داروهای ضدصرع و اضطراب می توانند خواب آلودگی ناشی از مصرف پاروکستین را افزایش دهند.
اگر شما به طور منظم از این داروها یا دیگر داروهای ضدافسردگی استفاده می کنید، به پزشک خود اطلاع دهید.
پاروکستین می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر و یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به فعالیت نیاز دارد، احتیاط کنید.

عوارض جانبی پاروکستین

اگر شما هرکدام از نشانه های زیر را دارید، فورا کمک پزشکی دریافت کنید.
واکنش های آلرژیک، بثورات پوستی، مشکلات تنفسی، کهیر، تورم صورت، زبان، لبها و گلو
تغییرات خلقی یا رفتاری، اضطراب، حملات هراس، مشکلات خواب
احساس تکانشی، خشم، پریشانی، تندخویی، پرخاشگری، بیقراری، بیش فعالی (جسمی و روانی)
افسردگی شدید، افکار خودکشی، خودآسیبی
عوارض خطرناک شامل:
صرع (حملات تشنجی)
رعشه، لرزش، سفتی عضلات
اشکال در تعادل یا هماهنگی
پریشانی، گیجی، تعریق، ضربان قلب سریع
به آسانی کبود یا قرمز شدن
عوارض خفیف شامل:
احساس عصبانیت، بیقراری
خواب آلودگی، گیجی، ضعف
مشکلات خواب (بیخوابی)
تهوع، یبوست، کاهش اشتها
تغییرات وزنی
کاهش میل جنسی، ناتوانی جنسی، اشکال در ارگاسم
خشکی دهان، وزوز گوش، خمیازه کشیدن
این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض جانبی دیگری نیز اتفاق بیفتد. در صورت بروز هرگونه عارضه ای به پزشک خود اطلاع دهید.

تداخلات دارویی

مصرف همزمان پاروکستین و داروهای زیر می تواند باعث کبود شدن یا خونریزی گردد. قبل از مصرف هرکدام از داروهای زیر با پزشک خود در این باره صحبت کنید.
داروهای ضددرد، تب، تورم شامل: آسپرین، NSAIDS مانند: ایبوپروفن، ناپروکسين، ایندومتاسین.
بسیاری از داروها می توانند با پاروکستین تداخل پیدا کنند.
وارفارین
سایمتیدین
ریتونویر
تاموکسیفن
تئوفیلین
ترامادول
تریپتوفان
داروهای قلب مانند: دیگوکسین، تلکاینید، کینیدین،
داروهای ضدافسردگی مانند: آمی تریپ تیلین، سیتالوپرام، فلئوکستین، فلوواکسامین، ایمی پرامین، نورتریپ تیلین، سرتالین.
داروهایی اختلالات روانپزشکی مانند: کلروپرومازین، فلوفنازین، هالوپریدول، لیتیوم، پرفنازین
اکموتریپتان، ناراتریپتان
این لیست کامل نیست و ممکن است داروهای دیگری وجود داشته باشند که با این دارو تداخل پیدا کنند. درباره تمام داروهای بدون نسخه و یا با نسخه ای که شما مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید. این توصیه می تواند داروهای گیاهی، ویتامین ها و دیگر داروها را نیز دربربگیرد و هیچ داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک مصرف نکنید.


135.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

تاکرین

طبقه درمانی

تاکرین عملکرد سلول های عصبی مغز را بهبود می بخشد. این دارو از تجزیه ماده شیمیایی خاصی در مغز به نام استیل کولین جلوگیری می کند. افراد مبتلا به زوال عقل (دمانس)، اغلب دچار کاهش این نوع ماده شیمیایی هستند. این ماده در فرآینده هایی مانند: حافظه، تفکر و استدلال نقش مهمی ایفا می کند. تاکرین اغلب به منظور درمان فراموشی های خفیف ناشی از آلزایمر تجویز می شود.

راهنمایی های کلی

اگر شما هریک از شرایط زیر را دارید، قبل از مصرف تاکرین به پزشک خود اطلاع دهید:
بیماری های کبدی
بیماری های قلبی
اختلالات ریتمی قلب مانند کاهش ضربان قلب
سابقه زخم معده
بزرگ شدن پروستات و مشکلات ادراری
صرع یا سایر اختلالات تشنجی
آسم یا بیماری انسداد ریوی مزمن

مصرف در دوران بارداری:
تاکرین جزء گروه دارویی C می باشد. این دارو ممکن است برای جنین مضر باشد. در صورت شک یا تصمیم برای بارداری در طول درمان با پزشک خود مشورت کنید.

مصرف در دوران شیردهی

مشخص نیست که این دارو وارد شیر می شود یا خیر. اگر شما کودکتان را با شیر خودتان تغذیه می کنید برای مصرف دارو با پزشک خود مشورت کنید.

راهنمای مصرف

این دارو را دقیقا به همان میزانی که برایتان تجویز شده است مصرف کنید و هرگز بیش از میزان تجویز شده مصرف نکنید و طول درمان با دارو را به میزانی که پزشکتان تعیین کرده است ادامه دهید.
این دارو را با لیوانی کاملا پر از آب مصرف کنید. این دارو بیشترین تاثیر را زمانی دارد که بین وعده های غذایی و با معده خالی مصرف شود. اما اگر مصرف با معده خالی باعث آشوب در معده تان می شود آن را با غذا میل نمایید.
به منظور تاثیردهی مطلوب این دارو را به صورت منظم مصرف نمایید و اگر نیاز به ادامه مصرف دارو دارید قبل از تمام شدن کامل داروهایتان از پزشک بخواهید نسخه تان را دوباره تایید نماید.
ممکن است پزشکتان به منظور ایجاد بهترین نتیجه درمانی چندین بار دوز دارویتان را تغییر دهد. هرگز بدون توصیه پزشک دوز دارو را تغییر ندهید.
هنگامی که تازه مصرف تاکرین را شروع کرده اید ممکن است دچار عوارض خفیفی مانند حالت تهوع، استفراغ یا اسهال شوید. این عوارض ممکن است در زمان تغییر دوز دارو یا حتی پس از شروع مصرف پس از یک دوره قطع دارو نیز نمایان شوند. بدون مشورت با پزشک مصرف دارو را قطع نکنید. در صورت قطع یکباره تاکرین ممکن است شرایط شما بدتر از قبل شود.
برای اطمینان از عدم تاثیرات سوء دارو لازم است که به صورت منظم خونتان آزمایش شود. همچنین عملکرد کبدتان نیز نیازمند بررسی و آزمایش منظم می باشد. به صورت منظم تحت مراقبت و نظر پزشک باشید.
در صورت نیاز به هرگونه عمل جراحی قبل از انجام عمل، جراحتان را مطلع کنید که تحت درمان با تاکرین هستید. شاید نیاز باشد که مدت کوتاهی مصرف دارو را متوقف نمایید.
دارو را در دمای معمولی اتاق دور از رطوبت و گرما نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

به محض یادآوری دوز فراموش شده را مصرف کنید. اگر نزدیک به زمان مصرف نوبت بعدی دارو هستید دوز فراموش شده را مصرف نکنید و طبق برنامه مصرفتان نوبت بعدی را مصرف نمایید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

در صورت مصرف زیاد دارو سریعا در پی دریافت مراقبت های پزشکی فوری باشید.
تهوع و استفراغ شدید، سرگیجه، تعرق، کاهش ضربان قلب، احساس سبکی در سر، ضعف و بیحالی، تشنج، تنگی نفس و کما از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه می باشند.

موارد احتیاط

تاکرین ممکن است باعث اختلال در هوشیاری و سرعت واکنش فرد بشود. هنگام رانندگی و یا استفاده از وسایلی که نیاز به هوشیاری دارند مراقب باشید.
اگر هریک از نشانه های حساسیت دارویی در پی مصرف دارو در شما نمایان شد به سرعت در پی دریافت کمک های اروژانسی پزشکی برآیید. عمده ترین نشانه های حساسیت دارویی عبارتند از: کهیر، مشکلات تنفسی، گر گرفتگی صورت، لبها، زبان و سایر قسمت های بدن.

در صورت مشاهده هریک از علائم زیر فورا با پزشکتان تمام بگیرید:
خطاهای ادراکی و توهم
تغییرات ناگهانی و شدید در رفتارها
درد یا سوزش در هنگام دفع ادرار
تهوع، درد معده، تب خفیف و کاهش اشتها
ادرار تیره، مدفوع رنگ خاک رس، یرقان (زرد شدن پوست و چشمها)

عوارض جانبی

عوارض جانبی تاکرین شامل موارد متعددی مانند موارد زیر می باشد:
تهوع، استفراغ، اسهال و دل پیچه ملایم
کاهش وزن
دفع بیش از معمول ادرار
آشفتگی و خلق افسرده
تحریک پوست، کاهش تعریق
تب و لرز، آبریزش بینی و سرفه
سرگیجه، خواب آلودگی و احساس خستگی
درد عضلات و مفاصل
ضعف و کاهش تعادل و هماهنگی
عوارض دیگری غیر از موارد ذکر شده نیز ممکن است در اثر مصرف دارو ایجاد شود. در صورت مشاهده هرگونه علائم غیرمعمول و ناراحت کننده با پزشکتان مشورت کنید.

تداخلات دارویی

اگر هرکدام از داروهای زیر را مصرف می کنید قبل از مصرف تاکرین با پزشک خود مشورت کنید:
آتروپین
سایمتیدین
دی سیکلومین
دونیپزیل
فلوواکسامین
گالانتامین
هیوسامین
پروپانتینل
لیواستیگمین
اسکوپولامین
فهرست تداخل دارویی کامل نیست و امکان تداخل داروهای دیگری در عملکرد تاکرین وجود دارد.
در مورد تمامی داروهای مصرفی تجویز شده و داروهای خارج از نسخه تان با پزشک مشورت کنید. این موارد شامل ویتامین ها، املاح، مجصولات گیاهی و دیگر داروها نیزهست.
مصرف داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشکتان شروع نکنید.


106.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

نورتریپتيلین

طبقه بندی درمانی

نورتریپتيلین از گروه داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای است که برای درمان نشانه های افسردگی مورد استفاده قرار می گیرد.

راهنمایی های کلی

چنانچه شما در هریک از حالات زیر بسر می برید، لازم است قبل از مصرف این دارو پزشک خود را مطلع سازید، زیرا ممکن است در طول درمان به آزمایش های خاصی احتیاج داشته باشید و یا به دوز دارویی که با شرایط شما سازگار است نیاز داشته باشید.
بیماری قلبی
سابقه حملات قلبی، سکته یا صرع
اختلال دوقطبی
اسکیزوفرنی یا دیگر اختلالات روانی
دیابت (نورتریپتیلین ممکن است باعث افزایش یا کاهش قند خون شود).
پرکاری تیروئید
گلوکوم
مشکلات ادراری
اگر شما اخیرا حمله قلبی داشته اید، نورتریپتيلین را مصرف نکنید.
نورتریپتيلین را با مهارکننده های MAO مانند: ایزوکربوکسازید، فنازلین، سلژیلین، ترانیل سیپرومین مصرف نکنید (شما باید بعد از قطع مصرف MAO ، حداقل ۱۴ روز صبر کنید و بعد از آن نورتریپتيلین را مصرف کنید، بعد از این که شما نورتریپتيلین را قطع کردید، شما باید حداقل ۱۴ روز صبر کنید و بعد از آن MAO را مصرف کنید.
اگر سن شما کمتر از ۲۴ سال است، ممکن است هنگامی که شما برای اولین بار از داروهای ضدافسردگی استفاده می کنید، افکار خودکشی داشته باشید، اگر این افکار را داشتید حتما به پزشک خود اطلاع دهید.

مصرف در دوران بارداری

نورتریپتيلین جزء گروه D است. این دارو برای جنین مضر است. در صورت شک به حاملگی یا برنامه ریزی برای آن پزشک خود را مطلع سازید.
مصرف در دوران شیردهی: مشخص نیست که آیا این دارو به شیر راه می یابد یا خیر و آیا به کودک شیرخوار آسیب می رساند یا نه. اگر شما به کودک خود شیر می دهید بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف نورتریپتيلین

این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
دوره درمان را با مقدار توصیه شده، کامل کنید.
از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
چنانچه سوال یا نکته مهمی در مورد مصرف این دارو به نظرتان رسید، با پزشک یا داروساز خود تماس بگیرید.
مصرف این دارو برای افراد زیر ۱۸ سال بدون تجویز پزشک ممنوع است.
دکتر شما هرچندوقت یک بار ممکن است دوز داروی شما را تغییر بدهد برای این که شما نتیجه بهتری از مصرف این دارو بگیرید.
مصرف این دارو را به صورت ناگهانی قطع نکنید زیرا ممکن است شما عوارض جانبی ناخوشایندی را تجربه کنید.
اگر شما به هر نوع جراحی نیاز دارید، قبل از مصرف نورتریپتيلین به جراح خود اطلاع دهید، زیرا ممکن است شما برای یک مدت کوتاهی مصرف این دارو را متوقف کنید.
مصرف این دارو را بدون مشورت با پزشک به صورت کامل قطع نکنید، زیرا ممکن است به دوز پایین تری نیاز داشته باشید.
اگر نشانه های شما با مصرف نورتریپتيلین در طول درمان بهبود نیافت به پزشک خود اطلاع دهید.
نورتریپتيلین را دور از دسترس کودکان نگهداری کنید.
نورتریپتيلین را در مکانی دور از گرما و رطوبت نگهداری نمایید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید به محض به یاد آوردن آن را میل کنید ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دوبرابر کردن آن خودداری کنید.
مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه:
اگر شما فکر می کنید مقدار بیشتری از این دارو استفاده کرده اید، فورا کمک پزشکی را دریافت نمایید. خواب آلودگی شدید، گیجی، توهمات، تاری دید، تهوع، سفتی عضلات، احساس گرما یا سرما، غش، حملات تشنجی (صرع)، کما، از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

هنگام رانندگی یا انجام هر کاری که به هوشیاری نیاز دارد، احتیاط کنید.
از نوشیدن الکل اجتناب کنید، مصرف همزمان الکل و نورتریپتيلین عوارض جانبی خطرناکی را ایجاد می کند.
از مصرف داروهای خواب آور، سرماخوردگی، مسکن ها، ضدافسردگی ها و ضدصرع اجتناب کنید. این داروها، خواب آلودگی ناشی از مصرف نورتریپتيلین را افزایش می دهند.
گریپ فروت و آبمیوه آن می تواند با نورتریپتيلین تداخل پیدا کند، قبل از افزایش و یا کاهش مقدار محصولات گریپ فروت در رژیم غذاییتان با پزشک خود مشورت کنید.
نورتریپتيلین می تواند به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
از قرار گرفتن در معرض نور خورشید و اشعه های مصنوعیUV(نور لامپ ها) اجتناب کنید.
نورتریپتيلین می تواند پوست شما را به نور خورشید بیشتر حساس کند و نتیجه آن ممکن است آفتاب سوختگی باشد.
هنگامی که در معرض نور آفتاب قرار می گیرید، از کرم های ضدآفتاب (حداقلspf15) و لباس های محافظ استفاده کنید.

عوارض جانبی

۱ – شایع:
واکنش های آلرژیک (کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان و گلو)
تغییرات خلقی و رفتاری، حملات هراس، مشکلات خواب
خصومت، پرخاشگری، بیش فعالی، افسردگی، افکار خودکشی

۲ – خطرناک:
ضربان قلب سریع و نامنظم
سینه درد، احساس سنگینی، گسترش درد در بازوها و شانه ها، تهوع، تعریق
ضعف بخصوص در نیمی از بدن
سردرد ناگهانی، گیجی، مشکلات بینایی، گفتاری، تعادل
توهمات، حملات تشنجی
پرش عضلات چشم، زبان، فک، گردن
رعشه
تشنگی مفرط همراه با سردرد، تهوع، استفراغ و ضعف
احساس سبک سری یا غش
کم ادراری

۳ – خفیف:
تهوع، استفراغ، ناراحتی معده، کاهش اشتها
یبوست یا اسهال
خشکی دهان، مزه نامطلوب
ضعف یا فقدان
تاری دید، سردرد، وزوز کردن در گوش
راش پوستی خفیف
تورم سینه
افزایش تعریق
اگر شما هرکدام از این عوارض را داشتید به پزشک خود اطلاع دهید.

تداخلات دارویی

اگر شما داروهای ضدافسردگی (SSRI) مانند: سیتالوپرام، فلوکستین، فلوواکسامین، پاروکستین را در ۵ هفته گذشته مصرف می کرده اید قبل از مصرف نورتریپتيلین به پزشک خود بگویید.
اگر شما به طور معمول از هریک از داروهای زیر استفاده می کنید، قبل از مصرف نورتریپتيلین با پزشک خود مشورت کنید.
سایمتیدین
گوانیتیدین
رزرپین
داروهای ریتم قلبی مانند: فلکاینید، پروپافنون، کینیدین
این لیست کامل نیست و داروهای دیگری وجود دارد که می تواند با نورتریپتيلین تداخل کند.
درباره تمام داروهایی که مصرف می کنید حتی ویتامین ها، داروهای گیاهی و دیگر داروهای تجویز شده توسط پزشکان دیگر با پزشک خود صحبت کنید.
لیست تمام داروهایی که استفاده می کنید را به پزشک خود نشان دهید و بدون مشورت با دکتر خود هیچ دارویی جدیدی را استفاده نکنید.


108.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۳ دقیقه

آمفتامین

طبقه درمانی

آمفتامین یک محرک و کاهش دهنده اشتها است. این دارو با افزایش مواد شیمیایی خاصی در بدن، سیستم اعصاب مرکزی (مغز و اعصاب) را تحریک می کند. این دارو همچنین میزان ضربان قلب و فشار خون را افزایش می دهد و باعث کاهش اشتها نیز می شود.
آمفتامین برای درمان حمله خواب (نارکولپسی) و اختلال نقص توجه- بیش فعالی نیز استفاده می شود. آمفتامین کاربردهای درمانی دیگری نیز دارد.راهنمایی های کلی:
اگر شما هریک از شرایط زیر را دارید، از مصرف آمفتامین خودداری کنید:
اختلالات قلبی و فشار خون بالا
تصلب شرائین
پرکاری تیروئید
سابقه سوء مصرف دارو یا الکل
قبل از مصرف آمفتامین، در صورت داشتن شرایط زیر با پزشکتان مشورت کنید:
اختلالات اضطرابی
نشانگان تورت یا داشتن تیک های صوتی یا حرکتی
صرع یا سایر اختلالات تشنجی
دیابت

مصرف در دوران بارداری

آمفتامین جزء گروه C قرار دارد. این دارو ممکن است برای جنین مضر باشد. در صورت بارداری یا تصمیم برای بارداری در طول مدت درمان، با پزشک خود مشورت کنید.

مصرف در دوران شیردهی

آمفتامین وارد جریان شیر می شود. اگر کودکتان از شیر خودتان تغذیه می کند، برای مصرف دارو با پزشک معالجتان مشورت کنید.

راهنمایی های مصرف

آمفتامین را طبق دستور پزشکتان مصرف نمایید. اگر دستور مصرف را کاملا متوجه نشده اید، از پزشک داروخانه یا پرستار راهنمایی بخواهید تا ابهاماتتان رفع شود.
هر دوز را با یک لیوان پر از آب میل کنید.
دارو را در هنگام غروب مصرف نکنید، ممکن است باعث کم خوابی شود.
از خرد کردن، جویدن و شکستن قرص های- یک بار در روز- (آهسته رهش) خودداری کنید. آنها را به صورت کامل ببلعید.
بیشتر از میزان تجویز شده مصرف نکنید. مقدار زیاد این دارو می تواند بسیار خطرناک باشد.
آمفتامین باعث وابستگی دارویی می شود. وابستگی جسمانی و روانی وتظاهرات ترک دارو، در صورت قطع ناگهانی دارو تا هفته ها بعد از قطع مصرف ممکن است مشاهده شوند. قطع مصرف دارو را به صورت تدریجی و تحت نظر پزشک معالجتان شروع کنید.
دارو را در دمای طبیعی اتاق دور از رطوبت و حرارت نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

به محض یادآوری دوز فراموش شده را مصرف کنید. اگر نزدیک به زمان مصرف نوبت بعدی هستید یا نزدیک غروب است، دوز فراموش شده را مصرف نکنید و تنها دوره بعدی را میل نمایید. مصرف دارو در انتهای روز باعث ایجاد بی خوابی می شود و هرگز دوز دارو را به صورت دوبرابر مصرف نکنید.
مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه:
سریعا در پی دریافت مراقبت های پزشکی اورژانسی باشید. بی قراری، لرزش، تنفس سریع، گیجی، توهم، وحشت، پرخاشگری، تهوع، استفراغ، اسهال، ضربان قلب نامنظم و تشنج از نشانه های مصرف بیش از اندازه آمفتامین می باشد.

موارد احتیاط

در هنگام رانندگی و کار با دستگاههای خطرناک که مستلزم حفظ توجه و هشیاری هستند، احتیاط کنید. آمفتامین ممکن است باعث گیجی، خطای دید و بی قراری شود. اگر این علایم را هنگام مصرف آمفتامین تجربه می کنید، از کار با دستگاه های خطرناک اجتناب کنید.
در ساعات پایانی روز این دارو را مصرف نکنید زیرا باعث ایجاد بی خوابی می شود.

عوارض جانبی

اگر هریک از نشانه های حساسیت شدید دارویی در شما نمایان شد، مصرف دارو را متوقف کنید و به سرعت در پی دریافت کمک های اورژانسی پزشکی باشید و یا سریعا با پزشک معالجتان تماس بگیرید:
واکنش های آلرژیک (مشکلات تنفسی، انسداد گلو، ورم لبها، زبان، صورت و کهیر)
ضربان قلب غیرمعمول و نامنظم یا افزایش فشار خون (سردرد شدید، تاری دید و…)
توهم، رفتارهای غیرعادی و آشفتگی
در صورت بروز عوارض خفیف تر، مصرف دارویتان را ادامه دهید و با پزشک معالجتان مشورت کنید:
بی قراری و لرزش
سردرد و گیجی
بی خوابی
خشکی دهان یا مزه نامطبوع در دهان
اسهال یا یبوست
ناتوانی یا تغییر در انگیزه جنسی
آمفتامین باعث ایجاد عادت دارویی می شود. برای قطع مصرف حتما با پزشکتان مشورت کنید و در صورت احساس و مشاهده هرگونه علایم غیرمعمول، پزشک معالجتان را مطلع سازید.
تداخلات دارویی:
در صورت استفاده از بازدارنده های منوآمین اکسیداز ( MAOI ) در ۱۴ روز گذشته از مصرف آمفتامین خودداری کنید.
در صورت استفاده از فهرست دارویی زیر، قبل از مصرف آمفتامین، پزشک معالجتان را آگاه کنید:
انسولین یا دیگر داروهای دیابت
گوانیتیدین، رزرپین
ترازوپین
ضدافسردگی های سه حلقه ای مانند ایمی پرامین، داکسپین، نورتریپ تیلین، کلومی پرامین
فنوتیازین ها مانند کلروپرمازین
لیتیوم
هالوپریدول


37.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

ترامادول یک داروی ضد درد است، که با نام های مختلفی از جمله، بایومادول در داروخانه ها عرضه می شود. از ترامادول برای تسکین درد های متوسط تا شدید استفاده می شود. با اینکه تاکنون مکانیسم اثر ترامادول دقیقا مشخص نشده است، ولی این دارو مانند مورفین عمل می کند.

انواع این دارو در بازار دارویی کشور

ترامادول مانند مورفین در مغز به گیرنده های اپیوئیدی متصل شده و باعث ایجاد تسکین می گردد. این دارو به صورت آمپول، قرص یا کپسول های ۵۰ و ۱۰۰ میلی گرمی در بازار دارویی کشور وجود دارد و در داروخانه ها عرضه می شود…

بالاترین دوز روزانه آن، ۴۰۰ میلی گرم است. خوردنش با غذا یا بدون غذا، تاثیری در میزان جذب آن ندارد.

ترامادول

تداخلات دارویی

داروهایی مانند کاربامازپین و کینیدین، مانع از خنثی شدن ترامادول در بدن شده، غلظت آن را در خون بالا می برند! استفاده همزمان ترامادول با داروهای مهار کننده مونوآمینواکسیداز و مهارکننده انتخابی گیرنده های سروتونین، مانند فلوکستین، منجر به عوارض جانبی شدیدی از جمله تشنج می شود.

این دارو در صورتی که با الکل، داروهای بیهوشی، مواد مخدر، داروهای آرام بخش یا خواب آور استفاده شود، خطر ایست تنفسی را به شدت افزایش می دهد.

سالم بودن آن، برای زنان حامله یا در مرحله شیردهی هنوز ثابت نشده است.

عوارض جانبی

عوارض جانبی آن عبارتند از:

  • تهوع
  • یبوست
  • سردرد
  • خواب آلودگی
  • خارش
  • اسهال
  • خشکی دهان
  • بثورات جلدی
  • اختلالات بینایی
  • سرگیجه واقعی
  • تشنج

ارتباط ترامادول با اعتیاد و سوء مصرف مواد

این دارو از بدو ورودش به بازار دارویی کشور، مورد توجه بیماران معتاد به مواد مخدر قرار گرفت. و آوازه آن تا جایی پیش رفته است که متاسفانه گروه ها و خواننده های رپی وجود دارند که نام ترامادول را برای خود انتخاب کرده اند!

تجربه نویسنده در زمینه مدیریت سایت های مشاوره درمان اعتیاد، نشان می دهد که نام ترامادول بعد از کراک، دومین نامی است که کاربران اینترنت با جستجوی آن، به چنین سایت هایی راه پیدا می کنند، و سئوالی که همیشه چنین کاربرانی مطرح می کنند این است که:

  • آیا ترامادول باعث اعتیاد به مواد مخدر می شود؟
  • آیا ترامادول داروی مناسبی برای ترک اعتیاد است؟
  • آیا ترامادول باعث ایجاد تشنج می شود؟

در پاسخ به این سئوالات، باید بگوییم که با توجه به اینکه مکانیسم کنترل درد در ترامادول، مشابه مورفین است، مصرف مداوم آن، منجر به وابستگی فیزیکی و روانی مشابه اعتیاد به مواد مخدر می شود؛ و مصرف طولانی مدت ترامادول، منجر به اعتیاد به آن شده و درمانی کاملا مشابه با درمان سوء مصرف مواد مخدری چون تریاک، کراک و هروئین دارد!

علایم ترک ترامادول

باز هم تجربه نویسنده نشان می دهد که بیمارانی که در مراکز بستری، جهت ترک ترامادول بستری می شوند، علایم خماری یا ترک غیر قابل تحمل تری نسبت به سایر بیماران وابسته به مواد مخدر از خود نشان می دهند!

از جمله علایم ترک ترامادول عبارتند از:

  • عصبانیت
  • تعریق
  • بی خوابی
  • تهوع
  • اسهال
  • لرزش اندام ها و توهم

معتادان به مواد مخدر، در مواردی که امکان تهیه یا استفاده از مواد مخدر را ندارند، از این دارو جهت جایگزین کردن مواد مخدر استفاده می کنند. عده ای نیز به غلط، آن را برای ترک اعتیاد مورد استفاده قرار می دهند!

جایگزین مواد مخدر برای معتادان

در حقیقت تعداد کسانی که به واسطه مصرف ترامادول، وارد وادی اعتیاد شده اند، کمتر از کسانی است که این دارو را جهت جایگزینی مواد مورد استفاده قرار می دهند. این ها معمولا کسانی هستند که به خاطر درد، ترامادول را طولانی مدت مصرف کرده اند و از عواقب اعتیاد به آن غافل مانده اند!

پس اگر شخصی به کلینیک مراجعه کند و بگوید که اعتیادش را با ترامادول شروع کرده و در ابتدا از آن، برای نئشه بازی و سرخوشی استفاده کرده است، کمی غیر معمول به نظر می رسد! همچنان که گفته شد، افراد وابسته به ترامادول، بیشتر مصرف کنندگان مواد مخدری هستند که جهت جلوگیری از علایم ناخوشایند ترک یا خماری، از این دارو به عنوان جایگزین استفاده می کنند.

استفاده از ترامادول برای ترک اعتیاد؟!

بر اساس مقالات معتبر پزشکی، ترامادول در دوز ۲۰۰ تا ۴۰۰ میلی گرم می تواند علایم ترک مواد مخدر را از بین ببرد و تجویز آن به مقدار کمتر از این دوز، فرقی با تجویز دارونما در کنترل علایم ترک ندارد!

شخصی که از این دارو جهت ترک اعتیاد استفاده می کند، وقتی دوز دارو را به کمتر از ۲۰۰ میلی گرم برساند، علایم ترک مواد مخدر را از خود نشان خواهد داد و دوباره به مصرف ترامادول یا مواد مخدر رو می آورد؛ حال چنین شخصی چگونه می تواند دوز دارو را به فرضا ۲.۵ میلی گرم در روز کاهش دهد؟!

در حالی که این قضیه در مورد داروهای مناسب ترک اعتیاد، مانند متادون صدق نمی کند…

پس می توان نتیجه گرفت ترامادول، داروی مناسبی برای ترک اعتیاد نیست! به علاوه اکثر قریب به اتفاق بیماران وابسته به مواد مخدر، در کنار مصرف مواد مخدر از داروهای اعصاب، آرام بخش و خواب آور نیز استفاده می کنند و همچنان که در قسمت تداخلات دارویی عنوان شد، با مصرف همزمان ترامادول با این داروها، خود را در خطر تشنج و ایست تنفسی قرار می دهند!

تشنج شایع ترین عارضه است

تشنج شایع ترین عارضه ای است که بیماران از ترس ایجاد آن، جهت درمان وابستگی به ترامادول، به مراکز درمان سوء مصرف مواد مراجعه می کنند! علاوه بر تداخل دارویی منجر به تشنج، ترامادول با کاهش آستانه تشنج، باعث ایجاد تشنج در کسانی می شود که به علت تشنج در حال درمان هستند یا اینکه درمان شده اند!

پس به خاطر داشته باشیم که ترامادول باید بر اساس نسخه و توصیه پزشک مورد استفاده قرار بگیرد و مصرف خودسرانه آن، عواقب غیر قابل جبرانی به دنبال خواهد داشت.

مشاوره تلفنی مرکز مشاوره اکسیر



زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

پرفنازین Perphenazine
نام تجاری: Trilafon
طبقه بندی درمانی:
پرفنازین از گروه داروهای ضدجنون (آنتی سایکوتیک) است که فنوتیازین نامیده می شوند و به وسیله تغییر فعالیت های مواد شیمیایی در مغز کار می کند.
پرفنازین برای درمان انواع جنون ( اختلالات سایکوتیک) مانند اسکیزوفرنی به کار برده می شود. علاوه بر این، برای کنترل تهوع و استفراغ شدید نیز مورد استفاده قرار می گیرد.

راهنمایی های کلی:
اگر شما هریک از شرایط زیر را دارید، قادر به استفاده از پرفنازین نخواهید بود.:
بیماری های کبدی
آسیب مغزی،کاهش فعالیت (دپرسیون) مغز استخوان، اختلال خونی مانند کاهش پلاکت ها یا کاهش تعدا سلول های قرمز و یا سفید خون
سابقه مصرف الکل یا دیگر داروهای خواب آور
در صورت حساسیت به پرفنازین یا دیگر داروهای فنوتیازین مانند: کلرپرومازین، فلوفنازین، تیوریدازین جنون (اختلال سایکوتیک)مرتبط با زوال عقل( دمانس). پرفنازین ممکن است باعث نقایص قلبی، مرگ ناگهانی یا ذات الریه در سالمندان یا اختلالات مرتبط با دمانس بشود.
چنانچه شما در هریک از حالات زیر به سر می برید، لازم است قبل از مصرف پرفنازین پزشک خود را مطلع سازید، زیرا ممکن است به آزمایش های خاص یا دوزی که با شرایط شما سازگار است احتیاج داشته باشید.
افسردگی شدید یا درمان نشده
بیماری های قلبی یا فشار خون بالا
بیماری های کلیوی و یا کبدی
آسم شدید، آمفیزم، دیگر مشکلات تنفسی
سابقه صرع
بیماری پارکینسون
سرطان سینه در گذشته یا حال
تومور غدد فوق کلیوی( آدرنال)
بزرگ شدن پروستات یا احتباس ادرار
کاهش سطح کلسیم خون
گلوکوم

مصرف در دوران بارداری:
پرفنازین جزء گروه C است. مشخص نیست که می تواند به جنین آسیب برساند یا خیر. در صورت شک به بارداری و یا برنامه ریزی برای آن پزشک خود را مطلع سازید.

مصرف در دوران شیردهی:
این دارو می تواند به شیر مادر انتقال یابد و به کودک شیرخوار آسیب برساند. اگر شما به کودک خود شیر می دهید، بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف
این دارو را کاملا طبق دستور پزشک مصرف کنید.
هرگز بیش از مقدار و مدت تجویز شده این دارو را مصرف نکنید.
پزشک شما هرچند وقت یک بار ممکن است دوز داروی شما را تغییر دهد تا بهترین نتیجه را به دست آورید.
عملکرد کلیه و کبد شما باید با آزمایش های خون به صورت منظم بررسی شود تا این که مطمئن شویم ای دارو به شما آسیب نمی رساند.
اگر شما به هر نوع عمل جراحی نیاز دارید، قبل از مصرف پرفنازین به جراح خود اطلاع دهید.
مصرف پرفنازین را به صورت ناگهانی پس از یک دوره مصرف طولانی مدت قطع نکنید، زیرا ممکن است نشانه های ترک ناخوشایندی مانند تهوع، استفراغ، سرگیجه یا احساس لرزش را داشته باشید. با پزشک خود درباره این که چگونه می توانید از این نشانه های ترک هنگام قطع این دارو اجتناب کنید، صحبت کنید.
پرفنازین را در مکانی به دور از رطوبت، گرما و نور نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی:
در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن آن خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه
اگر شما فکر می کنید بیش از مقدار این دارو را مصرف کرده اید، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید. خشکی دهان، یبوست، درد شکم یا نفخ، خواب آلودگی شدید، سرگیجه، ضربان قلب سریع و کوبنده، حرکات غیرقابل کنترل عضلانی، غش، صرع (حملات تشنجی) از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط
هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به هوشیاری و آگاهی نیاز دارد، احتیاط کنید.
پرفنازین می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
از تغییر وضعیت ناگهانی یعنی بلند شدن سریع از حالت خوابیده یا نشسته پرهیز کنید، زیرا ممکن است باعث سرگیجه گردد.
از نوشیدن الکل اجتناب کنید، زیرا می تواند عوارض جانبی پرفنازین را افزایش دهد.
از قرار گرفتن در معرض نور خورشید و یا برنزه شدن در مقابل آن اجتناب کنید.
پرفنازین می تواند پوست شما را به نورخورشید حساس کند و باعث سوختگی پوست گردد.
اگر شما باید در محیط باز قرار بگیرید، حتما از کرم های ضد آفتاب ( Spf15 ) و لباس های محافظ استفاده کنید.

عوارض جانبی پرفنازین
اگر شما هرکدام از نشانه های زیر را دارید، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید:
واکنش های آلرژیک: کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، زبان، لبها، گلو.
اگر شما هریک از عوارض جانبی خطرناک زیر را داشتید، فورا مصرف پرفنازین را قطع کرده و به پزشک خود اطلاع دهید.
حرکات پرشی و غیرقابل کنترل چشم ها، لبها، زبان، صورت، بازوها و پاها
رعشه، اشکال در بلع، مشکلات تعادلی یا اشکال در راه رفتن
احساس بیقراری، وحشت زدگی، پریشانی
گیجی، افکار و رفتارهای غیرعادی
احساس بیهوش شدن
صرع
کاهش دید شب، آبریزش از چشم، افزایش حساسیت به نور.
تهوع، ناراحتی معده، بثورات پوستی، یرقان (زردی)
تب شدید، سفتی عضلات، گیجی، تعریق، ضربان قلب سریع و نامنظم، تنفس سریع
رنگ پریدگی، کبود شدن، تب، گلودرد، نشانه های آنفلوآنزا
ادرار کمتر از حد معمول
درد مفصل، تورم همراه با تب، تورم غدد، دردهای عضلانی، سینه درد، تهوع، استفراغ
کند شدن ضربان قلب، غش، کاهش تنفس
عوارض خفیف شامل:
سرگیجه، خواب آلودگی، اضطراب
تاری دید، سردرد
مشکلات خواب (بیخوابی)
یبوست
خشکی دهان، گرفتگی بینی
تورم و یا ترشح سینه
تغییر دوره های قاعدگی
افزایش وزن، تورم دستها و پاها
ناتوانی جنسی، اشکال در ارگاسم
بثورات پوستی یا خارش
این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض دیگری نیز اتفاق بیفتد. درباره تمام عوارض ناخواسته و مزاحمی که برای شما اتفاق می افتد به پزشک خود اطلاع دهید.

تداخلات دارویی
مصرف همزمان پرفنازین و داروهای آلرژیک یا سرماخوردگی، مسکن ها، مخدرها(نارکوتیک) ، قرص های خواب آور، آرامش دهنده های عضلانی، داروهای ضدصرع، افسردگی، اضطراب می تواند باعث افزایش عوارض جانبی و یا مشکلات پزشکی گردد. اگر شما به طور منظم از این داروها و یا دیگر داروهای آنتی سایکوتیک استفاده می کنید به پزشک خود اطلاع دهید.
اگر شما هرکدام از داروهای زیر را نیز مصرف می کنید، به پزشک خود اطلاع دهید.
آتروپین
لیتیوم
Nilotinib, Imatinib, Gefitinib
آنتی بیوتیک
قرص های ضدبارداری
داروهای فشار خون
وارفارین (انعقاد کننده خون)
داروهای آسم یا برونشیت
داروی ریتم قلبی
داروهای ایدز( AIDS) یا HIV
داروهای بی اختیاری
داروهای دیابت یا انسولین دهانی
داروهای ضدتهوع، استفراغ
داروهایی که برای پیشگیری و درمان مالاریا به کار برده می شود.
داروهایی که برای بیهوشی عمومی استفاده می شود.
داروهایی که برای پیشگیری از رد (نپذیرفتن) پیوند اندام به کار می رود.
داروهای بیحس کننده مانند: لیدوکائین، نووکائین
داروهای اختلال کمبود توجه-بیش فعالی( ADHD)
داروهای زخم روده
داروهایی درمان بیماری پارکینسون، سندرم پرش پا، تومور غده هیپوفیز
این لیست کامل نیست و ممکن است داروهای دیگری نیز وجود داشته باشند که با پرفنازین تداخل پیدا کنند. درباره تمام داروهای با نسخه و یا بدون نسخه ای که مصرف کنید، به پزشک خود اطلاع دهید. این توصیه می تواند ویتامین ها، داروهای گیاهی یا دیگر داروها را نیز دربربگیرد.
هیچ داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید.


40.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

کاربامازپین، داروی ضدتشنج

کاربامازپین از گروه داروهای ضدتشنج است که برای درمان حملات تشنجی و درد اعصاب مانند نورآلرژی عصب سه قلو (تیک دردناک) و بیماری دیابت مورد استفاده قرار می گیرد. علاوه بر این، برای درمان اختلال دوقطبی نیز بکار برده می شود.

راهنمایی های کلی

چنانچه شما در هریک از حالات زیر بسر می برید، لازم است قبل از مصرف کاربامازپین پزشک خود را مطلع سازید، زیرا ممکن است به آزمایش های خاصی در طول درمان احتیاج داشته باشید و یا از دوز دارویی که با شرایط شما سازگار است استفاده نمایید.
سابقه عوارض جانبی خطرناک از هر دارویی
بیماری کبدی یا کلیوی
بیماری قلبی و یا انسداد قلبی
لوپوس (زخم های پوستی)
سابقه بیماری روانی
گلوکوم
اگر شما شرایط زیر را دارید، در این صورت قادر به استفاده از کاربامازپین نخواهید بود.
در صورت وجود حساسیت به کاربامازپین و یا ضدافسردگی های خاص مانند: آمی تریپ تیلین، کلومیپرامین، ایمی پرامین و…
در صورت استفاده از مهارکننده های « MAO» مانند: ایزوکربوکسید، فنالزین، ترانیل سیپرومین، سلژیلین و…
سابقه سرکوبی مغز استخوان
مصرف نفازدون
هنگام مصرف کاربامازپین، ممکن است افکار خودکشی داشته باشید، اگر نشانه های افسردگی و یا افکار خودکشی را در چندین هفته اول درمان داشتید پزشک خود را مطلع سازید، هرگز خودسرانه دوز داروی خود را تغییر ندهید. خانواده و مراقبان بیمار باید به تغییرات خلقی فرد آگاه باشند.
پزشک شما هرچند وقت یک بار شما را ویزیت خواهد کرد، ملاقات های خود را با پزشکتان از دست ندهید.
مصرف در بارداری: کاربامازپین جزء گروهD است. این دارو به جنین آسیب می رساند. در صورت شک به حاملگی یا برنامه ریزی برای آن پزشک خود را مطلع سازید. با پزشک خود درباره روش های جلوگیری از بارداری مانند: (کاندوم، اسپرم کشی، قرص های ضدبارداری) صحبت کنید.
مصرف در دوران شیردهی: در شیر وارد شده و برای کودک شیرخوار مضر است. اگر به کودک خود شیر می دهید بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
دوره درمان را با مقدار توصیه شده، کامل کنید.
پزشک شما هرچند وقت یکبار ممکن است مقدار داروی شما را تغییر بدهد، برای این که نتیجه بهتری از مصرف این دارو بگیرید.
از خرد کردن، جویدن و له کردن دارو خودداری کنید. قرص را به صورت کامل بلعیده، زیرا این کار باعث می شود که اثر دارو بتدریج در بدن آزاد گردد.
اگر شما مشکل بلعیدن دارید، کپسول را باز کرده و دارو را به داخل قاشق بریزید تا عمل بلع راحت تر انجام بگیرد و فورا این ترکیب را بدون جویدن، ببلعید و کپسول خالی را دور بیندازید.
شربت کاربامازپین را قبل از این که اندازه بگیرید، تکان دهید.
شربت کاربامازپین را با قاشق مخصوص اندازه گیری، اندازه بگیرید.
همزمان با مصرف کاربامازپین، داروی دیگری مصرف نکنید.
قرص جویدنی کاربامازپین باید قبل از عمل بلع جویده شود.
کاربامازپین سلول های خونی را که در بدن بر علیه عفونت ها مبارزه می کنند، کاهش می دهد و این باعث می شود در هنگام جراحت زودتر خون از دست دهید و زودتر بیماری را از اطرافیان خود که بیمار هستند می گیرید.
مطمئن باشید، که سلول های خونی شما خیلی کم نمی شود و شما باید به طور منظم آزمایش خون انجام دهید.
مصرف این دارو ممکن است ۴ هفته طول بکشد، قبل از این که نشانه های شما برطرف گردد.
مصرف این دارو را حتی زمانی که احساس بهبودی پیدا کردید بدون مشورت با پزشک خود قطع نکنید.
کاربامازپین را به صورت ناگهانی قطع نکنید، زیرا ممکن است باعث افزایش حملات تشنجی و یا دیگر عوارض ناخوشایند گردد.
کارت شناسایی همراه خود داشته باشید و یک بازوبند پزشکی ببندید که شما کاربامازپین مصرف می کنید. هرپزشک، دندانپزشک یا هر پرستاری باید بداند که شما کاربامازپین مصرف می کنید.
گریپ فروت و آب میوه آن ممکن است با کاربامازپین تداخل پیدا کند و باعث عوارض جانبی ناخواسته گردد.
مقدار محصولات گریپ فروت را در رژیم غذاییتان بدون مشورت با پزشک خود تغییر ندهید.
کاربامازپین را به دور از دسترس کودکان نگهداری کنید.
کاربامازپین را در مکانی به دور از رطوبت و گرما نگهداری کنید.

عوارض جانبی

۱ – شایع

واکنش های آلرژیک (کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، زبان، لب ها و گلو)
تغییرات خلقی یا رفتاری
اضطراب، افسردگی، افکار خودکشی یا خود آسیبی.
احساس خشم، عصبانیت، بیقراری، بیش فعالی

۲ – خطرناک

تب، گرفتگی گلو، سردرد
راش
رنگ پریدگی، کبودی، ضعف غیرعادی
تنفس ضعیف، تورم مچ پا و پاها
تهوع، ناراحتی معده، کاهش اشتها، یرقان
کم ادارای

۳ – خفیف

احساس خواب آلودگی، سرگیجه
استفراغ، اسهال، یبوست، ناراحتی معده
گیجی، سردرد، تاری دید
وزوز کردن گوش
خشکی دهان، تورم زبان
درد عضلانی
اگر شما هرکدام از این عوارض و یا عوارض ناخواسته دیگری داشتید به پزشک خود اطلاع دهید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن دارو خودداری کنید.
مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه:
اگر شما فکر می کنید بیش از مقدار تجویز شده این دارو را مصرف کرده اید، فورا به پزشک مراجعه کنید. تنگی نفس، ازدیاد سرعت ضربان قلب، تهوع، استفراغ، کم ادراری، گرفتگی عضلانی، بیقراری، رعشه، احساس سبک سری، غش از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

هنگام رانندگی یا انجام هرکاری که به هوشیاری نیاز دارید، احتیاط کنید.
از نوشیدن الکل اجتناب کنید، زيرا می تواند عوارض جانبی این دارو را افزایش دهد و علاوه بر این می تواند ریسک حملات تشنجی را افزایش دهد.
کاربامازپین می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر و یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
از قرار گرفتن در معرض نور خورشید و یا اشعه های مصنوعیUV اجتناب کنید.
کاربامازپین می تواند پوست شما را به نور خورشید بیشتر حساس کند و باعث سوختگی شود.
ار کرمهای ضدآفتاب (حداقل spf:15 ) و لباس های محافظ استفاده کنید، هنگامی که در معرض نور آفتاب قرار می گیرید.
از مصرف داروهای خواب آور، مسکن ها، داروهای سرماخوردگی، داروهای ضدافسردگی، ضداضطراب اجتناب کنید، زیرا مصرف همزمان کاربامازپین و این داروها می تواند باعث افزایش خواب آلودگی گردد.

تداخلات دارویی

داروهای زیادی وجود دارند که می توانند باعث تداخلات داروی شوند اگر شما آنها را با کاربامازپین مصرف کنید.
درباره تمام داروهایی که مصرف می کنید، حتی ویتامین ها، داروهای گیاهی و دیگر داروهای تجویز شده توسط پزشکان دیگر با پزشک خود صحبت کنید. لیست تمام داروهایی که استفاده می کنید را به پزشک خود نشان دهید و بدون مشورت با پزشک خود هیچ دارویی را مصرف نکنید.


Muscle-stiffness.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

تری هگزی فنیدیل

نام تجاری: Artane, Trihexane

طبقه بندی درمانی

تری هگزی فنیدیل تکانه های غیرعادی عصب را تغییر می دهد و سفتی عضلات را کاهش می دهد.
تری هگزی فنیدیل برای درمان سفتی عضلات، رعشه، اسپاسم ها و برای کنترل ضعف عضلات بیماری پارکینسون به کار برده می شود. علاوه بر این برای درمان و پیشگیری همان اختلالات عضلانی هنگامی که توسط داروهایی مانند: کلرپرومازین، فلوفنازین، پرفنازین، هالوپریدول و دیگر داروها به وجود می آیند، به کار برده می شود.

راهنمایی های کلی

اگر شما شرایط زیر را دارید این دارو را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید.
داشتن حساسیت به این دارو
گلوکوم زاویه باریک
اختلال انسداد ریوی

میاستنی بدخیم
اگر شما شرایط زیر را دارید قبل از مصرف این دارو به پزشک خود اطلاع دهید زیرا ممکن است به مراقبت های خاصی در طول درمان نیاز داشته باشید و یا این که به دوزی که با شرایط شما سازگار است احتیاج داشته باشید:
بزرگ شدن پروستات یا مشکلات ادراری
صرع یا حملات تشنجی
بیماری های قلبی یا ضربان قلب نامنظم
افسردگی یا هر اختلال روانپزشکی
بیماری های کلیوی یا کبدی

مصرف در دوران بارداری

این دارو جزء گروه C است. مشخص نیست که این دارو می تواند به جنین آسیب برساند یا خیر. در صورت شک به بارداری یا برنامه ریزی برای آن بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

مصرف در دوران شیردهی

مشخص نیست که این دارو به شیر مادر راه می یابد یا خیر. اگر شما به کودک خود شیر می دهید بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

این دارو را کاملا طبق دستور پزشک مصرف کنید.
اگر شما دستورالعمل مصرف دارو را نمی دانید از پزشک، پرستار یا داروسازتان بپرسید.
از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
هر دوز را با لیوانی پر از آب مصرف کنید.
این دارو ممکن است با غذا یا بدون غذا مصرف شود. مصرف آن همراه با غذا ناراحتی معده را کاهش می دهد.
برای این که مطمئن شوید که دوز مناسبی از این دارو را به دست آورده اید آن را با قاشق مخصوص اندازه گیری، اندازه بگیرید.
این دارو را در مکانی به دور از رطوبت و گرما نگهداری کنید و دور از دسترس کودکان قرار دهید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید به محض به یاد آوردن آن را میل کنید ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد فقط آن نوبت را مصرف کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

فورا کمک پزشکی دریافت کنید.
بزرگ شدن مردمک چشم، خشک و گرم شدن پوست، سرخ شدن صورت، تب، خشکی دهان، ضربان قلب سریع و نامنظم، اضطراب، توهمات، گیجی، پریشانی، بیش فعالی، کاهش تمرکز و صرع از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

هنگام رانندگی یا انجام کارهای خطرناک احتیاط کنید.
این دارو ممکن است باعث سرگیجه و تاری دید شود. اگر شما سرگیجه و تاری دید را تجربه کرده اید از رانندگی یا انجام کارهای خطرناک اجتناب کنید.
الکل را با احتیاط مصرف کنید زیرا می تواند خواب آلودگی و سرگیجه ناشی از مصرف تری هگزی فنیدیل را افزایش دهد.
از گرم شدن بیش از اندازه اجتناب کنید زیرا این دارو ممکن است باعث کاهش تعریق گردد و می تواند باعث گرمازدگی در تمرین های شدید و یا هوای گرم شود. نشانه های گرمازدگی شامل کاهش تعریق، تهوع و سرگیجه است.
سعی کنید در حد امکان خود را سرد نگه دارید.

عوارض جانبی

اگر شما هرکدام از این عوارض خطرناک را تجربه کردید فورا مصرف این دارو را قطع کنید و به پزشک خود اطلاع دهید.
واکنش های آلرژیک: مشکلات تنفسی، گرفتگی گلو، تورم لبها، زبان، صورت، گلو، کهیر.
تب
ضربان قلب سریع و نامنظم
صرع
چشم درد
بثورات پوستی
اگر شما عوارض خفیف زیر را داشتید مصرف این دارو را ادامه دهید و به پزشک خود اطلاع دهید:
خشکی دهان
بزرگ شدن مردمک چشم یا تاری دید
خواب آلودگی یا سرگیجه
عصبانیت یا اضطراب
ناراحتی معده
کاهش تعریق
این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض دیگری اتفاق بیفتد. درباره تمامی عوارض ناخواسته و مزاحمی که برای شما اتفاق می افتد با پزشک خود صحبت کنید.

تداخلات دارویی

اگر شما هرکدام از داروهای زیر را مصرف می کنید قبل از مصرف این دارو به پزشک خود اطلاع دهید:
ضدافسردگی های سه حلقه ای که برای درمان افسردگی، درد، اختلال وسواس فکری- عملی مورد استفاده قرار می گیرد مانند: آمی تریپ تیلین، داکسپین، کلومی پرامین، آموکساپین، ایمی پرامین، نورتریپ تیلین
فنوتیازین ها (که برای درمان شیدایی یا مانیا، شیزوفرنی و دیگر اختلالات روانپزشکی و تهوع و استفراغ به کار برده می شوند) مانند: کلرپرومازین، فلوفنازین، پرفنازین، پرومازین و…
تیوتکسین، کلرپروتکسین
آنتی هیستامین ها مانند: دیفن هیدرامین، کلرفنیرامین، بروموفنیرامین، کلماستین
کینیدین
آمانتادین
دیگوکسین
هالوپریدول
این لیست کامل نیست و ممکن است داروهای دیگری نیز وجود داشته باشند که با این دارو تداخل کنند.
درباره تمامی داروهای بدون نسخه و یا با نسخه ای که مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید. این توصیه ویتامین ها، داروهای گیاهی و دیگر داروها رانیز دربرمی گیرد.
هیچ داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید.


anxity-4.jpg
آبان ۱۵, ۱۳۹۵

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

کلردیازپوکساید

طبقه بندی درمانی

کلردیازپوکساید جزء گروه داروهایی است که بنزودیازپین ها نامیده می شوند. کلردیازپوکساید بر روی مواد شیمیایی مغز که باعث نامتعادل شدن و اضطراب شده اند، تاثیر می گذارد. علاوه بر این برای درمان اختلالات اضطرابی و ترک الکل به کار برده می شود.

راهنمایی های کلی

اگر شما حساسیت به کلردیازپوکساید یا دیگر بنزودیازپین ها مانند: آلپرازولام، دیازپام، لورازپام، اکسازپام دارید، قادر به استفاده از این دارو نخواهید بود.

اگر شما شرایط زیر را دارید، قبل از مصرف کلردیازپوکساید به پزشک خود اطلاع دهید، زیرا ممکن است به آزمایش های خاص و یا دوزی که با شرایط شما سازگار است نیاز داشته باشید.

گلوکوم
آسم، آمفیزم، برونشیت، اختلال انسداد ریوی مزمن (COPD)، مشکلات تنفسی.
بیماری های کلیوی و یا کبدی
سابقه افسردگی یا افکار و رفتارهای خودکشی
سابقه مصرف مواد یا اعتیاد به الکل
مصرف در دوران بارداری:
کلردیازپوکساید جزء گروه D است و می تواند باعث نقایص تولد در جنین گردد. اگر شما باردار هستید این دارو را بدون تجویز پزشک مصرف نکنید. اگر تصمیم دارید که باردار شوید، حتما به پزشک خود اطلاع دهید.
در طی درمان از روش مطمئن پیشگیری از حاملگی استفاده بکنید.
مصرف در دوران شیردهی:
کلردیازپوکساید می تواند به شیر انتقال یابد و به کودک شیرخوار آسیب برساند. اگر شما به کودک خود شیر می دهید، بدون تجویز پزشک این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

این دارو را کاملا طبق دستور پزشک مصرف کنید.
این دارو را بیشتر از مقدار و مدت تجویز شده مصرف نکنید.
از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران به ویژه افراد معتاد اجتناب کنید.
پزشک شما هرچند وقت یک بار ممکن است دوز داروی شما را تغییر بدهد، برای این که شما نتایج مطلوبی را از مصرف این دارو به دست آورید.
کلردیازپوکساید را فقط برای مدت کوتاه مصرف کنید.
این دارو را بیشتر از ۴ ماه بدون تجویز پزشک مصرف نکنید.
کلردیازپوکساید را به طور ناگهانی قطع نکنید.
شما ممکن است بعد از قطع کلردیازپوکساید، نشانه های ترک ناخوشایند یا حملات تشنجی را داشته باشید. با پزشک خود درباره این که چگونه می توانید هنگام قطع مصرف این دارو از نشانه های ترک جلوگیری کنید، صحبت کنید.
خون و عملکرد کبد شما باید به طور منظم مورد آزمایش قرار بگیرد.
کلردیازپوکساید ممکن است اعتیادآور باشد و باید تنها برای فردی که تجویز شده مصرف گردد.
این دارو را باید در مکانی امن نگهداری کرد تا دیگران نتوانند آن را به دست آورند.
ملاقات خود را با پزشکتان از دست ندهید.
کلردیازپوکساید را در مکانی به دور از گرما، رطوبت و نور نگهداری کنید.
تعداد قرص هایی را که از هر بسته جدید استفاده می کنید به خاطر بسپارید.
بنزودیازپین ها از جمله داروهای اعتیادآور هستند و شما باید مراقب باشید تا فردی از اعضای خانواده بدون تجویز پزشک این دارو را مصرف نکند.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن آن خودداری کنید.
مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه:
اگر شما فکر می کنید بیش از اندازه از این دارو مصرف کرده اید، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید. مصرف بیش از اندازه این دارو می تواند بسیار خطرناک باشد.
خواب آلودگی شدید، گیجی، تحریک پذیری، ضعف عضلانی، کاهش تعادل یا هماهنگی، احساس سبک سری، غش، کما از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

هنگام مصرف کلردیازپوکساید از نوشیدن الکل اجتناب کنید. این دارو می تواند عوارض جانبی الکل را افزایش دهد.
کلردیازپوکساید می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به هوشیاری و آگاهی نیاز دارد، احتیاط کنید.
اگر شما از داروهایی که باعث خواب آلودگی می شوند مانند: داروهای آلرژیک یا سرماخوردگی، داروهای نارکوتیک(مخدر)، قرص های خواب آور، آرامش دهنده های عضلانی و داروهای ضدافسردگی و صرع استفاده می کنید، حتما به پزشک خود اطلاع دهید، زیرا آنها به خواب آلودگی ناشی از مصرف کلردیازپوکساید افزوده می شوند.

عوارض جانبی

اگر شما هرکدام از نشانه های زیر را دارید، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید.
واکنش های آلرژیک، کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان، گلو.
اگر شما هر کدام از عوارض خطرناک زیر را داشتید، فورا به پزشک خود اطلاع دهید:
گیجی
خلق افسرده، افکار خودکشی، خودآسیبی
پرش حرکات عضلانی چشم ها، زبان، فک و گردن
بیش فعالی، اضطراب، عصبانیت
توهمات
یرقان (زردی)
عوارض خفیف شامل:
خواب آلودگی، خستگی
تورم
راش پوستی
تهوع، استفراغ، یبوست
دوره های نامنظم قاعدگی
این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض جانبی دیگری نیز اتفاق بیفتد. در صورت بروز هرگونه عارضه ای به پزشک خود اطلاع دهید.

تداخلات دارویی

اگر شما هرکدام از داروهای زیر را مصرف می کنید، قبل از مصرف کلردیازپوکساید به پزشک خود اطلاع دهید:
باربیتورات ها مانند: آموباربیتال، مفنباربیتال، سکوباربیتال، فنوباربیتال
وارفارین
مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO) مانند: ایزوکربوکسازید، فنالازین، سلژیلین، ترانیل سیپرومین
داروهای اختلالات روانپزشکی مانند: کلروپرومازین، هالوپریدول، مزوریدازین، تیوریدازین.
داروهای نارکوتیک مانند: کدئین، هیدروکدون، متادون، نالوکسان، اکسی کدون
داروهای ضدافسردگی مانند: آمی تریپ تیلین، سیتالوپرام، کلومی پرامین، دوکسپین، فلوکستین، فلوواکسامین، ایمی پرامین، نورتریپ تیلین، پروکستین، سرتالین
داروهای گیاهی، ویتامین ها و دیگر داروها
این لیست کامل نیست و ممکن است داروهای دیگری با کلردیازپوکساید تداخل پیدا کنند. درباره تمام داروهای با نسخه یا بدون نسخه ای که شما مصرف می کنید، به پزشک خود اطلاع دهید. هیچ داروی جدید را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید.


parkinson.jpg
آبان ۱۲, ۱۳۹۵

زمان مطالعه مطلب : ۳ دقیقه

پارکینسون

 

طبقه بندی درمانی

 

لوودوپا برای درمان پارکینسون مورد استفاده قرار می گیرد.
بیماری پارکینسون با کاهش سطح دوپامین در مغز ارتباط دارد. لوودوپا به دوپامین داخل بدن وارد می شود و بنابراین سطح این مواد شیمیایی را افزایش می دهد.
لوودوپا برای درمان سختی عضلات (خشکی عضلات)، لرزش (رعشه)، اسپاسم ها و ضعف کنترل عضلانی بیماری پارکینسون به کار برده می شود.
علاوه بر این، لوودوپا برای درمان همان شرایط عضلانی مشابه، هنگامی که آنها به وسیله داروهایی مانند لکروپرومازین، فنلازین، پرفنازین و دیگر داورها ایجاد می شوند.

راهنمایی های کلی

اگر شما مهارکننده های مونوآمین اکسیداز ( MAO ) مانند: ایزوکربوکسازید، ترانیل سیپرومین، فنالازین، سلژیلین را در طی ۱۴ روز اخیر مصرف می کرده اید، لوودوپا را مصرف نکنید.
اگر شما شرایط زیر را دارید، بدون اطلاع به پزشک خود لوودوپا را مصرف نکنید.
گلوکوم زاویه باریک (گلوکوم زاویه بسته)
سابقه وجود ملانوم (یک نوع سرطان پوست)
اگر شما شرایط زیر را دارید، قبل از مصرف این دارو به پزشک خود اطلاع دهید.
هر نوع بیماری قلبی شامل فشار خون بالا، تصلب شرایین (سخت شدگی شرایین)، سابقه حمله قلبی، ضربان قلب نامنظم.
بیماری های تنفسی مانند: آسم، بیماری انسداد مزمن ریوی (COPD )
بیماری کلیوی و یا کبدی
بیماری غدد درون ریز
زخم معده یا روده
گلوکوم زاویه پهن
افسردگی و دیگر اختلالات روانپزشکی
اگر شما هرکدام از شرایط بالا را داشتید، ممکن است به مراقبت های ویژه در طول درمان نیاز داشته باشید و یا ممکن است به مقداری که با شرایط شما سازگار است احتیاج داشته باشید.

مصرف در دوران بارداری

لوودوپا جزء گروه C است. مشخص نیست که آیا این دارو به جنین آسیب می رساند یا خیر. اگر شما باردارید یا در طول درمان قصد دارید باردار شوید حتما با پزشک خود مشورت کنید.

مصرف در دوران شیردهی

مشخص نیست که این دارو به کودک شیرخوار آسیب می رساند یا خیر. اگر شما به کودک خود شیر می دهید، بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری نمایید.
این دارو را کاملا طبق دستور پزشک مصرف کنید.
اگر شما دستورالعمل این دارو را نمی دانستید، از پرستار، داروساز یا پزشک خود بپرسید.
هر دوز را با لیوانی پر از آب مصرف کنید.
لوودوپا معمولا چندین بار در روز همراه با غذا مصرف می شود.
مهم است که لوودوپا را به طور منظم مصرف کنید تا بهبودی را به دست آورید.
بدون هماهنگی با پزشک خود مصرف این دارو را متوقف نکنید.
شما ممکن است در طول درمان با لوودوپا به آزمایش خون و یا دیگر ارزیابی های پزشکی نیاز داشته باشید.
لوودوپا را به دور از رطوبت و گرما نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن آن خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

در صورت مصرف اتفاقی دوزهای بیش از مقدار تجویز شده، فورا کمک پزشکی را دریافت نمایید.
تهوع، استفراغ، اسهال، ضعف، غش، گیجی، توهمات، گرفتگی عضلانی از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

عوارض جانبی

اگر شما هریک از عوارض زیر را داشتید، مصرف لوودوپا را متوقف کنید و فورا کمک پزشکی را دریافت نمایید.
واکنش های آلرژیک (مشکلات تنفسی، گرفتگی گلو، تورم صورت، لبها، زبان، گلو).
حرکات غیرقابل کنترل قسمتی از بدن

صرع

تداوم تهوع، استفراغ، اسهال
ضربان قلب نامنظم
تغییرات غیرعادی در خلق و رفتار
افسردگی و افکار خودکشی
خفیف: اگر شما هرکدام از عوارض زیر را داشتید، مصرف دارو را ادامه دهید و با پزشک خود در این باره صحبت کنید.
استفراغ و تهوع خفیف
کاهش اشتها
یبوست، خشکی دهان، تاری دید
لرزش دست
گرفتگی عضلانی
سرگیجه یا خواب آلودگی
بیخوابی، گیجی یا کابوس
بیقراری، اضطراب
خستگی

تداخلات دارویی

اگر شما مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO) مانند: ایزوکربوکسازید، ترانیل سیپرومین، سلژیلین، فنالازین را در طی ۲ هفته اخیر مصرف می کرده اید، لوودوپا را مصرف نکنید.
اگر شما هر کدام از داروهای زیر را مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید.
آنتی اسیدها
داروهای فشار خون بالا
داروهایی که برای درمان صرع استفاده می کنید.
پاپاورین
ویتامین B6 یا پیریدوکسین
داروهای ضدافسردگی مانند: آمی تریپ تیلین، داکسپین، نوروتریپ تیلین، آموکساپین
لوودوپا ممکن است با آزمایش های ادرار دیابت برای قند و کتون ها (Ketones) تداخل پیدا کند. اگر شما دیابت دارید و تغییرات قابل ملاحظه ای در نتایج آزمایش های ادرار خود مشاهده کرده اید، قبل از هر تغییری در داروهای دیابت خود با پزشکتان صحبت کنید. علاوه بر این، داروهای دیگری ممکن است با این دارو تداخل پیدا کنند.
درباره تمام داروهای بی نسخه یا با نسخه و همچنین ویتامین ها و داروهای گیاهی قبل از مصرف لوودوپا با داروساز یا پزشک خود صحبت کنید.


فلوواکسامین.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

طبقه بندی درمانی فلوواکسامین

فلوواکسامین از گروه داروهای ضدافسردگی (مهارکننده های اختصاصی بازجذب سرتونین SSRI ) است که برای درمان اختلال اضطراب اجتماعی و یا اختلالات وسواس فکری- عملی که شامل افکار و اعمال تکراری است مورد استفاده قرار می گیرد.


مقاله مرتبط: عواملی که احتمال بروز افسردگی را افزایش می‌دهد

مقاله مرتبط: نفازودون یک داروی ضدافسردگی

مقاله مرتبط: دارو ضدافسردگی


راهنمایی های کلی

چنانچه شما در هریک از حالات زیر بسر می برید، لازم است قبل از مصرف فلوواکسامین پزشک خود را مطلع سازید، زیرا ممکن است به آزمایش های خاصی در طول درمان احتیاج داشته باشید و یا از دوز دارویی که با شرایط شما سازگار است استفاده نمایید.

  • بیماری کبدی
  • حملات تشنجی یا صرع
  • اختلال دوقطبی

سابقه سوء مصرف مواد یا افکار خودکشی (اگر سن شما کمتر از ۲۴ سال است)، هنگامی که شما برای اولین بار از فلووکسامین استفاده کنید، شما ممکن است افکار خودکشی داشته باشید، اگر شما علایم افسردگی و یا افکار خودکشی را در چندین هفته اول درمان داشتید به پزشک خود اطلاع دهید، هرگز خودسرانه دوز داروی خود را تغییر ندهید. علاوه بر این خانواده و مراقبان بیمار باید به تغییرات خلقی فرد آگاه باشند.

در صورت وجود حساسیت به فلوواکسامین، تیزانیدین، تیوریدازین، پیموزاید و یا مهارکننده های «MAO» مانند: ایزوکربوکسید، ترانیل سیپرومین، فنالزین، سلژیلین دیگر شما قادر به استفاده از فلوواکسامین نخواهید بود. بعضی از این داروها باعث عوارض خطرناکی می شوند، هنگامی که آنها با فلوواکسامین تداخل پیدا می کنند. شما باید بعد از قطع مصرفMAO ، حداقل ۱۴ روز صبر کنید و بعد از آن فلوواکسامین را مصرف کنید، بعد از این که شما فلوواکسامین را قطع کردید، باید حداقل ۱۴ روز صبر کنید و بعد از آن MAO را مصرف کنید.

مصرف در دوران بارداری

فلوواکسامین جزء گروه C است. این دارو ممکن است باعث مشکلات ریوی خطرناکی در نوزادانی که مادران آنها در طول بارداری این دارو را مصرف می کرده اند، بشود.

اگر شما مصرف این دارو را در دوران بارداری قطع کنید، برگشت (عود) نشانه ها را خواهید داشت. در صورت شک به حاملگی یا برنامه ریزی برای آن، پزشک خود را مطلع سازید.

مصرف در دوران شیردهی: در شیر وارد شده و برای شیرخوار مضر است. اگر به کودک خود شیر می دهید بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف فلوواکسامین

  • از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری نمایید.
  • این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
  • دوره درمان را با مقدار توصیه شده، کامل کنید.
  • مصرف این دارو برای افراد زیر ۱۸ سال بدون تجویز پزشک ممنوع است.
  • از خرد کردن، جویدن و له کردن دارو خودداری کنید.
  • قرص به صورت کامل بلعیده شود، زیرا این کار باعث می گردد که اثر دارو به تدریج در بدن آزاد شود.
  • این دارو را می توانید همراه با غذا یا بدون آن صرف کنید.
  • فلوواکسامین را به صورت ناگهانی قطع نکنید، زیرا شما ممکن است عوارض ناخوشایندی را تجربه کنید.
  • فلوواکسامین را به دور از دسترس کودکان نگهداری کنید.
  • فلوواکسامین را در مکانی به دور از گرما و رطوبت نگهداری نمایید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن را مصرف کنید و از دو برابر کردن آن خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه: اگر شما فکر می کنید بیش از مقدار تجویز شده این دارو را مصرف کرده اید، سریع به پزشک مراجعه کنید. تاری دید، فقدان هماهنگی، خواب آلودگی شدید، تهوع، استفراغ، مشکلات تنفسی، غش، کما از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

هنگام رانندگی یا انجام هر کاری که به هوشیاری نیاز دارد، احتیاط کنید.

از نوشیدن الکل اجتناب کنید، زيرا می تواند عوارض جانبی این دارو را افزایش دهد، علاوه بر این ممکن است به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.

اگر شما از داروهای خواب آور، داورهای تسکین دهنده درد، داروهای آلرژیک یا سرماخوردگی، داروهای ضداضطراب و ضدصرع استفاده می کنید، حتما به پزشک خود اطلاع دهید.

عوارض جانبی فلوواکسامین

شایع

  • واکنش های آلرژیک (کهیر، مشکلات تنفسی، راش پوستی، تورم صورت، لبها، زبان و گلو).
  • تغییرات خلقی یا رفتاری
  • اضطراب، حملات هراس، مشکلات خواب
  • احساس خشم، عصبانیت، بیقراری، بیش فعالی، افسردگی، افکار خودکشی و یا خودآسیبی

خطرناک

  • حملات تشنجی (صرع)
  • افکار و اعمال غیرعادی
  • اضطراب، بیقراری، مشکلات حافظه و تمرکز، توهمات
  • تب شدید، فقدان هماهنگی، سفتی عضلات
  • گیجی، تعریق، سریع و نامنظم بودن ضربان قلب، تنفس سریع

خفیف

  • کاهش اشتها و وزن
  • خشکی دهان، تهوع خفیف، ناراحتی معده، اسهال، یبوست
  • مشکلات خواب
  • سرگیجه، خواب آلودگی
  • کاهش میل جنسی، ناتوانی جنسی، اشکال موارد ارگاسم.

اگر شما هرکدام از این عوارض و یا عوارض ناخواسته دیگری داشتید، سریع به پزشک مراجعه کنید.

تداخلات دارویی مهم

چنانچه شما هریک از داروهای زیر را مصرف می کنید قبل از مصرف فلوواکسامین پزشک خویش را مطلع سازید.

  • داروهای ضددرد، ضدتورم، ضدتب، که اینها شامل ایبوپروفن، ناپروکسن، دیکلوفناک، ایندومتاسین، پیروکسیکام و دیگر داروها.
  • کاربامازپین
  • کلوزاپین
  • دیورتیک (مدر)
  • لیتیوم
  • متادون
  • مکسی لیتین
  • امپرازول
  • فنی توئین
  • پروپرانولول
  • کینیدن
  • تاکرین
  • ترامادول
  • تریپتوفن
  • تئوفیلین
  • رقیق کننده خون مانند وارفارین (داروی ضدانعقاد خون)
  • داروهای تسکین دهنده مانند: دیازپام، آلپرازولام، میدازولام، تریازولام.
  • آلموتریپتان، سوماتریپتان، ریزاتریپتان، ناراتریپتان.
  • داروهای اختلالات روانپزشکی مانند: کلرپرومازین، پرفنازین، هالوپریدول و…
  • داروهای ضدافسردگی مانن: آمی تریپ تیلین، کلومیپرامین، ایمی پرامین.
  • ویتامین ها، داروهای گیاهی و دیگر داروها.


deppresion-3.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

فلئوکستین، داروهای ضدافسردگی

فلئوکستین از داروهای ضدافسردگی است و در گروهی از داروها که مهارکننده های اختصاصی بازجذب سروتونین( SSRI) نامیده می شوند، قرار دارد. فلئوکستین بر روی مواد شیمیایی در مغز که باعث عدم تعادل، افسردگی، هراس، اضطراب، نشانه های وسواس فکری- عملی شده اند، تاثیر می گذارد.
فلئوکستین برای درمان اختلال افسردگی اساسی، اختلال خوردن، اختلال وسواس فکری- عملی، اختلال هراس و اختلال افسردگی قبل از قاعدگی به کار می رود.

راهنمایی های کلی

اگر شما هرکدام از داروهای زیر را استفاده کنید، قادر به استفاده از فلئوکستین نخواهید بود.
پیموزاید
تیوریدازین
مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO )مانند: ایزوکربوکساید، ترانیل سیپرومین، فنالازین، سلژیلین
مصرف همزمان این داروها با فلئوکستین می تواند بسیار خطرناک باشد.
شما باید حداقل ۱۴ روز بعد از توقف مهارکننده های MAO صبر کنید قبل از این که فلئوکستین را مصرف کنید.
شما بعد از قطع مصرف فلئوکستین باید حداقل ۵ هفته صبر کنید تا این که بتوانید مهارکننده های MAO را مصرف کنید.

اگر شما شرایط زیر را دارید قبل از مصرف این دارو با پزشک خود صحبت کنید.

بیماری کبد
بیماری کلیوی
دیابت
حملات تشنج یا صرع
اختلال دوقطبی
سابقه سوء مصرف مواد یا افکار خودکشی
اگر شما هرکدام از این شرایط را دارید ممکن است قادر به استفاده از فلئوکستین نباشید و یا این که ممکن است به آزمایش های خاص یا دوز خاص نیاز داشته باشید.
شما ممکن است هنگام مصرف ضدافسردگی ها افکار خودکشی داشته باشید. به ویژه اگر کمتر از ۲۴ سال داشته باشید. اگر شما نشانه های افسردگی و یا افکار خودکشی را در چندین هفته اول درمان داشته باشید به پزشک خود اطلاع دهید. هرگز خودسرانه دوز داروی خود را تغییر ندهید. علاوه بر این خانواده و مراقبانر باید نسبت به تغییرات خلقی فرد آگاه باشند. پزشک شما هرچند وقت یک بار شما را ویزیت خواهد کرد. قرار ملاقات های خود را با پزشکتان از دست ندهید.

مصرف در دوران بارداری

فلئوکستین جزء گروه C است. ضدافسردگی های SSRI ممکن است باعث مشکلات ریوی خطرناکی در نوزادانی که مادران آنها در طول حاملگی این دارو را مصرف می کرده اند، بشود. اگرچه با قطع داروهای ضدافسردگی در دوران بارداری ممکن است عود افسردگی را داشته باشید.
اگر شما تصمیم دارید که باردار شوید و یا این که در طول درمان با این دارو باردار شده اید، بدون مشورت با پزشک خود مصرف این دارو را قطع نکنید.

مصرف در دوران شیردهی

فلئوکستین می تواند به شیر انتقال یابد و ممکن است به کودک شیرخوار آسیب برساند. اگر به کودک خود شیر می دهید بدون مشورت با پزشک خود این دارو را استفاده نکنید.

راهنمای مصرف

این دارو را کاملا طبق دستور پزشک مصرف کنید.
از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
پزشک شما هرچند وقت یک بار ممکن است مقدار داروی شما را تغییر دهد تا آن که بهترین نتیجه را به دست آورید.
از شکستن، جویدن و باز کردن کپسول پرهیز کنید. قرص را به صورت کامل ببلعید زیرا باعث می شود که قرص به صورت تدریجی در بدن اثر کند.
شربت فلئوکستین را با قاشق مخصوص اندازه گیری، اندازه بگیرید. اگر شما آن را ندارید می توانید آن را از داروخانه تهیه کنید.
ممکن است درمان ۴ هفته طول بکشد تا این که شما احساس بهبودی کنید.
مصرف فلئوکستین را بدون اطلاع پزشک قطع نکنید زیرا ممکن است شما عوارض ناخوشایندی را تجربه کنید.
فلئوکستین را در مکانی به دور از رطوبت و گرما نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید به محض به یاد آوردن آن را میل کنید. ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن آن خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

اگر شما فکر می کنید بیش از مقدار تجویز شده از این دارو استفاده کرده اید فورا کمک پزشکی دریافت کنید.
تهوع، استفراغ، تب، خواب آلودگی،ضربان قلب نامنظم و سریع، گیجی، غش، تشنج یا کما از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

از نوشیدن الکل اجتناب کنید زیرا می تواند عوارض جانبی فلئوکستین را افزایش دهد.
فلئوکستین می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به هوشیاری نیاز دارد، احتیاط کنید.
اگر شما به طور منظم از داروهایی که باعث خواب آلودگی می شوند مانند: داروهای سرماخوردگی یا آلرژیک، داروهای مخدر( نارکوتیک)، قرص های خواب آور، آرامش دهنده های عضلانی و داروهای ضداضطراب و یا صرع استفاده می کنید حتما به پزشک خود اطلاع دهید چون می تواند خواب آلودگی ناشی از مصرف فلئوکستین را افزایش دهد.

عوارض جانبی

اگر شما نشانه های زیر را دارید فورا کمک پزشکی دریافت کنید:
واکنش های آلرژیک: راش پوستی، کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان و گلو.
تغییرات خلقی یا رفتاری: اضطراب، حملات هراس و مشکلات خواب
احساس تکانش گری، بدخلقی، آشفتگی، پرخاشگری، بیقراری و بیش فعالی
افسردگی، افکار خودکشی یا خود آسیبی
اگر شما هرکدام از عوارض خطرناک زیر را داشتید فورا به پزشک خود اطلاع دهید:
صرع (حملات تشنج)
لرزش، سفتی عضلات
راش پوستی
اشکال در تعادل یا هماهنگی
اضطراب، گیجی، تعریق، ضربان قلب تند

عوارض خفیف شامل

خواب آلودگی، سرگیجه و ضعف
آبریزش بینی، درد گلو، سردرد و نشانه های آنفلوآنزا
تهوع، اسهال، تغییر در اشتها
تغییرات وزنی
کاهش میل جنسی، ناتوانی جنسی، اشکال در ارگاسم
خشکی دهان، افزایش تعریق
این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض دیگری نیز اتفاق بیفتد. درباره تمام عوارض ناخواسته و مزاحمی که برای شما اتفاق می افتد با پزشک خود صحبت کنید.

تداخلات دارویی

قبل از مصرف داروهای زیر به پزشک خود اطلاع دهید:
داروهای ضددرد، تب و یا تورم: آسپیرین، ایبوپروفن، ناپروکسین، ایندومتاسین و دیگر داروها
مصرف همزمان این داروها و فلئوکستین می تواند باعث کبود شدن و یا خونریزی گردد.
اگر شما هرکدام از داروهای زیر را مصرف می کنید قبل از مصرف فلئوکستین به پزشک خود اطلاع دهید.
آلپرازولام
کلوزاپین
دیگوکسین
فلکاینید
هالوپریدول
داروهای ضدصرع مانند: فنی توئین، کاربامازپین
تریپتوفان
وین بلاستین
وارفارین
ضد افسردگی های سه حلقه ای مانند: آمی تریپ تیلین، ایمی پرامین و…
این لیست کامل نیست و داروهای دیگری نیز وجود دارند که با فلئوکستین تداخل پیدا می کنند. درباره تمام داروهای بدون نسخه و یا با نسخه ای که مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید. این توصیه ویتامین ها، داروهای گیاهی و دیگر داروها را دربرمی گیرد.
هیچ داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید.


nalter.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۳ دقیقه

نالترکسون

نالترکسون Naltrexone
نام تجاری: Revia, Vivitrol

طبقه بندی درمانی

نالترکسون، داروی مخدر , نارکوتیک ویژه ای است که اثرات دیگر داروهای نارکوتیک را متوقف می کند. نالترکسون برای درمان وابستگی به مواد نارکوتیک یا اعتیاد به الکل مورد استفاده قرار می گیرد.

راهنمایی های کلی

اگر شما شرایط زیر را دارید، قادر به استفاده از نالترکسون نخواهید بود.
در صورت حساسیت به نالترکسون
سابقه الکل یا مصرف داروهای نارکوتیک در ۷ تا ۱۰ روز اخیر.
نشانه های ترک مواد یا الکل
اعتیاد به نارکوتیک ها
اگر شما شرایط زیر را دارید، قبل از مصرف نالترکسون به پزشک خود اطلاع دهید، زیرا ممکن است به آزمایش یا دوز خاص در طول درمان نیاز داشته باشید.
ابتلا به بیماری های کلیوی و یا کبدی
اختلال خونریزی مانند هموفیلی (اگر شما از تزریق دهانی نالترکسون استفاده می کنید).
داشتن حساسیت به هر دارویی.

مصرف در دوران بارداری

نالترکسون جزء گروه C است و ممکن است به جنین آسیب برساند. در صورت شک به حاملگی و یا برنامه ریزی برای آن به پزشک خود اطلاع دهید.

مصرف در دوران شیردهی

مشخص نیست که آیا نالترکسون به شیر واردمی شود یا خیر. به هر حال، اگر شما به کودک خود شیر می دهید، بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
این دارو را بیشتر از مدت تجویز شده مصرف نکنید.
از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
این دارو را با لیوانی پر از آب مصرف کنید.
برای کاهش زخم معده بهتر است که این دارو همراه با غذا مصرف گردد.
نالترکسون را به صورت منظم مصرف کنید تا بهترین نتیجه را به دست آورید.
پزشک شما ممکن است توصیه کند که نالترکسون توسط اعضای خانواده به شما داده شود، برای این که مطمئن شود که به مقدار تجویز شده از این دارو استفاده شده است.
اگر شما نالترکسون مصرف می کنید، همراه خود کارت شناسایی یا بازوبند هوشیار پزشکی داشته باشید. هر پزشک، دندانپزشک یا مراقبان باید بدانند که شما نالترکسون مصرف می کنید.
در طول درمان با نالترکسون ممکن است مشاوره یا مراقبت از طرف پزشک توصیه شود.
نالترکسون را در مکانی به دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.
نالترکسون را دور از دسترس کودکان نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن آن خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

در صورت مصرف اتفاقی دوزهای بیش از مقدار تجویز شده، فورا کمک پزشکی را دریافت کنید. ناراحتی معده، سرگیجه، حملات تشنجی از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

هنگام رانندگی یا انجام کارهایی که به هوشیاری و آگاهی نیاز دارد، احتیاط کنید.
نالترکسون می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر و پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.
هنگامی که نالترکسون مصرف می کنید، از الکل یا مواد مخدر استفاده نکنید.
هرگز برای غلبه بر عوارض دارو الکل یا داروهای نارکوتیک را امتحان نکنید، زیرا می تواند باعث کما یا مرگ گردد.
قبل از مصرف هر داروی با نسخه و یا بدون نسخه برای درمان سرماخوردگی، سینه درد، اسهال با پزشک خود صحبت کنید. این داروها ممکن است نارکوتیک ها یا الکل را در بر بگیرد.

عوارض جانبی

اگر شما هرکدام از این نشانه ها را دارید، فورا کمک پزشکی دریافت کنید.
واکنش های آلرژیک مانند: کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، زبان، لبها و گلو.
اگر شما هرکدام از نشانه های زیر را داشتید، فورا مصرف نالترکسون را قطع کنید.
تاری دید، مشکلات بینایی
ضربان قلب سریع
تغییرات خلقی، توهمات (شنیدن یا دیدن چیزها)، گیجی، افکار خودآسیبی
تهوع، ناراحتی معده، تب پایین، کاهش اشتها
درد گوش، وزوز گوش
خارش پوست
مشکلات تنفسی
عوارض خفیف
احساس اضطراب، عصبانیت، بیقراری
احساس سبکي در سر، غش
افزایش تشنگی
دردهای عضلانی یا مفصلی
ضعف یا خستگی
مشکلات خواب (بیخوابی)
کاهش میل جنسی، ناتوانی جنسی، مشکلات ارگاسمی
این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض دیگری اتفاق بیفتد. درباره هر نوع عوارض ناخواسته و مزاحمی که برای شما اتفاق می افتد، به پزشک خود اطلاع دهید.

تداخلات دارویی

اگر شما هرکدام از داروهای زیر را استفاده می کنید، قبل از مصرف نالترکسون به پزشک خود اطلاع دهید.
بوپرنورفین
متادون
کدئین
هیدروکودون
هیدرومرفون
لوورفنول
مرفین
نالوکسان
اکسی مرفون
اکسی کدون
این لیست کامل نیست و ممکن است داروهای دیگری با نالترکسون تداخل پیدا کنند. درباره تمام داروهای بی نسخه و یا با نسخه ای که شما مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید. این توصیه شامل ویتامین ها، داروهای گیاهی و تمام داروهای تجویز شده توسط پزشکان دیگر نیز می باشد. هیچ داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید.


schizophrenia-1.jpg
شهریور ۲۹, ۱۳۹۵

زمان مطالعه مطلب : ۳ دقیقه

کلوزاپین

نام تجاری: Zaponex, Denzapin, Synthon, Clozapine, Fazaclo, Clozaril

طبقه بندی درمانی کلوزاپین

کلوزاپین از داروهای آنتی سایکوتیک است که برای درمان نشانه های شدید اسکیزوفرنی در افرادی که به داروهای دیگر واکنش نشان نمی دهند، بکار برده می شود.
علاوه بر این برای کمک به کاهش احتمال رفتار خودکشی در افراد مبتلابه اسکیزوفرنی یا اختلالات مشابه مورد استفاده قرار می گیرد.

راهنمایی های کلی

چنانچه شما در هریک از حالات زیر بسر می برید، لازم است قبل از مصرف این دارو پزشک خود را مطلع سازید زیرا ممکن است به آزمایش های خاصی در طول درمان احتیاج داشته باشید و یا به دوز دارویی که با شرایط شما سازگار است نیاز داشته باشید.
بیماری قلبی، اختلال ریتم قلبی، فشار خون بالا یا سابقه حملات قلبی.
بیماری کلیوی یا کبدی
بیماری ریوی
سابقه اختلال مغز استخوان یا اختلال سلول خونی
گلوکوم
بزرگ شدن پروستات یا مشکلات ادراری
اگر شما شرایط زیر را دارید، در این صورت مجاز به استفاده از کلوزاپین نخواهید بود. کلوزاپین ممکن است باعث مرگ ناگهانی، نارسایی قلبی یا ذات الریه در بزرگسالان با اختلالات مرتبط زوال عقل بشود.
صرع غیرقابل کنترل یا درمان نشده
انسداد روده ای
سابقه بیماری عفونی
استفاده از داروهای تضعیف کننده سیستم ایمنی بدن (داروهای سرطان)
کلوزاپین ممکن است قند خون شما را افزایش دهد و باعث نشانه هایی از قبیل: افزایش تشنگی، کاهش اشتها، افزایش ادرار، خواب آلودگی و تهوع شود. اگر شما هرکدام از این نشانه ها را داشتید، فورا به پزشک خود اطلاع دهید.

مصرف در بارداری

کلوزاپین جزء گروهB است. این دارو برای جنین مضر نیست. بهرحال اگر شما باردارید یا در طول درمان قصد دارید حامله شوید حتما قبل از مصرف این دارو با پزشک خود مشورت کنید.
مصرف در دوران شیردهی: وارد شیر شده و ممکن است برای کودک شیرخوار مضر باشد. اگر شما به کودک خود شیر می دهید، این دارو را مصرف نکنید.
اگر شما PKU (فنیل کتونوری) دارید، قبل از مصرف کلوزاپین با پزشک خود صحبت کنید.

راهنمای مصرف

از مصرف این دارو در موارد مشابه یا توصیه آن به دیگران خودداری فرمایید.
دوره درمان را با مقدار توصیه شده کامل کنید.
کلوزاپین را می توانید همراه با غذا یا بدون غذا میل کنید.
کلوزاپین را با لیوانی پر از آب مصرف کنید.
اگر دکتر شما نصف قرص را تجویز کرده، نصف دیگر را بعد از خرد کردن بیرون بیندازید.
هنگام مصرف کلوزاپین، به بیمار توصیه می شود که هر هفته به مدت ۶ ماه به صورت مرتب آزمایش خون را انجام دهد.
اگر شما کلوزاپین را بیشتر از ۲ روز مصرف نکردید، قبل از شروع مجدد به پزشک خود بگویید، زیرا ممکن است شما به دوز پایین تری نیاز داشته باشید.
کلوزاپین را به صورت ناگهانی قطع نکنید.
اگر شما به هر نوع عمل جراحی نیاز دارید، قبل از مصرف کلوزاپین به پزشک خود اطلاع دهید.
قرص کلوزاپین را با دستان خشک از درون بسته درآورده و بر روی زبان قرار دهید، آن را قورت ندهید، اجازه دهید در دهان شما بدون جویدن حل شود.
کلوزاپین را دور از دسترس اطفال نگهداری کنید.
کلوزاپین را در مکانی دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.
فراموش کردن دارو:
در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دوبرابر کردن آن خودداری کنید.
مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه
اگر شما فکر می کنید بیش از اندازه از این دارو استفاده کرده اید، سریع به پزشک مراجعه کنید.
گیجی، ازدیاد سرعت ضربان قلب، تنفس ضعیف و آرام، حملات تشنجی (صرع)، از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

هنگام رانندگی یا انجام هرکار که به هوشیاری نیاز دارد، احتیاط کنید.
از نوشیدن الکل اجتناب کنید، زيرا می تواند عوارض جانبی این دارو را افزایش دهد.
کلوزاپین، ممکن است باعث غش، حملات تشنجی (صرع)، سرگیجه گردد.

عوارض جانبی

۱ – شایع:

واکنش های آلرژیک (کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، لبها، زبان و گلو)

۲ – خطرناک:

تنگی نفس
تورم در دست ها یا پاها
تب، ضعف، گرفتگی گلو، سفتی عضلات، گیجی، تعریق
ضعف به ویژه در نیمی از بدن
سردرد ناگهانی، گیجی، مشکلات بینایی، گفتاری، تعادل
سینه درد، سرماخوردگی، تنفس سریع، ازدیاد سرعت ضربان قلب، درد و تورم در یک یا دوپا
زخم های سفید داخل دهان و روی لب ها
تهوع، استفراغ، کاهش اشتها و یرقان
حملات تشنجی (صرع)

۳ – خفیف

یبوست
افزایش وزن
افزایش تعریق
خواب آلودگی، سرگیجه
مشکلات خواب یا کابوس
اگر شما هرکدام از این عوارض را داشتید، حتما به پزشک خود اطلاع دهید.

تداخلات دارویی

اگر شما هریک از داروهای زیر را استفاده می کنید، قبل از مصرف کلوزاپین با پزشک خود مشورت کنید.
سایمتیدین
سیتالوپرام
لیتیوم
ریفامپین
داروهای فشارخون
داروهای ریتم قلبی مانند: پروپافنون، فلکاینید
داروهای ضدتشنج مانند: کاربامازپین، فنی توئین
آنتی بیوتیک ها مانند: سیپروفلوکساسین، اریترومایسین
آتروپین مانند: بلادونا، کلیدینیوم، دی سیکلومین، اسکوپولامین
دیازپام یا داروهای مشابه مانند: آلپرازولام، لورازپام، کلونازپام، میدازولام
ویتامین ها، داروهای گیاهی و دیگر داروها.


confusion.jpg
شهریور ۲۷, ۱۳۹۵

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

اختلال حواس

نام تجاری: Klonopin, Klonopin wafer

طبقه بندی درمانی: کلونازپام از گروه داروهای گروه بنزودیازپین ها است که برای درمان اختلالات تشنجی و اختلال حواس به کار برده می شود.

راهنمایی های کلی

چنانچه شما در هریک از حالات زیر بسر می برید، لازم است قبل از مصرف این دارو پزشک خود را مطلع سازید، زیرا ممکن است به آزمایش های خاصی برای اطمینان از مصرف این دارو احتیاج داشته باشید و یا ممکن است به دوز دارویی که با شرایط شما سازگار است نیاز داشته باشید.
بیماری کبدی یا کلیه
گلوکوم
آسم، آمفيزم، برونشیت، اختلال مزمن انسداد ریوی یا دیگر مشکلات تنفسی
سابقه افسردگی یا افکار و رفتار خودکشی
سابقه سوء مصرف مواد و یا الکل
اگر شما شرایط زیر را دارید، قادر به استفاده از کلونازپام نخواهید بود.
ابتلا به بیماری کبدی وخیم
در صورت وجود حساسیت به کلونازپام و یا دیگر بنزودیازپین ها مانند: آلپرازولام، کلردیازپوکساید، لورازپام، اکسازپام

مصرف در دوران بارداری

کلونازپام جزء گروهD است. کلونازپام ممکن است به جنین آسیب برساند و باعث مشکلات تنفسی و تغذیه ای در نوزاد شود. حملات تشنجی در طول بارداری ممکن است هم به مادر و هم به کودک آسیب برساند. کلونازپام را در طول بارداری بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید. اگر شما باردار شدید، در حالی که کلونازپام برای جلوگیری از حملات تشنجی مصرف می کردید، کلونازپام را بدون تجویز پزشک قطع نکنید. کنترل حملات تشنجی در طول بارداری خیلی مهم است و مزیت جلوگیری از حملات تشنجی خیلی ارزشمندتر از ریسک مصرف کلونازپام است.
مصرف در دوران شیردهی: کلونازپام ممکن است به شیر وارد شده و به کودک شیرخوار آسیب برساند. به کودک خود در هنگام مصرف این دارو شیر ندهید.

راهنمای مصرف

از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری نمایید.
این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
دوره درمان را با مقدار توصیه شده کامل کنید.
دکتر شما هرچند وقت یک بار ممکن است دوز داروی شما را تغییر بدهد، برای این که نتیجه بهتری از مصرف این دارو بگیرید.
کلونازپام باید با لیوانی پر از آب و به صورت کامل بلعیده شود.
برای مصرف قرص انحلال دهانی کلونازپام این کارها را باید انجام دهید:
قرص را در جعبه پلاستیکی آن تا زمانی که شما می خواهید آن را مصرف کنید، نگهداری کنید. جعبه را باز کنید و زرورق آن را پاره کنید. قرص زرورق را فشار ندهید زیرا ممکن است قرص از بین برود.
از دستان خشک برای بیرون آوردن قرص استفاده کنید و آن را روی زبان خود قرار دهید. فورا حل خواهد شد.
قرص را به صورت کامل نبلعید. اجازه دهید بدون جویدن در دهان شما حل گردد.
اگر تمایل داشتید، شما برای آسان شدن عمل بلع می توانید از مایعات استفاده کنید.
کلونازپام باید برای مدت کوتاهی استفاده گردد. این دارو را بیشتر از ۹ هفته بدون تجویز پزشک مصرف نکنید.
خون و عملکرد کبد شما ممکن است به صورت منظم به آزمایش کردن نیاز داشته باشد. ملاقات های از پیش تنظیم شده خود را با پزشکان از دست ندهید.
مصرف کلونازپام را به صورت ناگهانی قطع نکنید، زیرا ممکن است باعث افزایش حملات تشنجی گردد. شما به دوزهای پایین تری قبل از قطع کامل آن نیاز خواهید داشت. علاوه بر این پزشک شما ممکن است داروی دیگری برای حملات تشنجی شما تجویز کند، زمانی که مصرف کلونازپام را متوقف کنید.
نشانه های ترک دارو ممکن است عود کند، هنگامی که شما مصرف این دارو را بعد از استفاده طولانی مدت قطع کنید، ممکن است حملات تشنجی یا نشانه های ترک دارو را داشته باشید. هنگامی که شما مصرف کلونازپام را قطع کرده اید نشانه های ترک شامل: لرزش، تعریق، مشکلات خواب، گرفتگی عضلانی، ناراحتی معده، استفراغ و افکار و رفتار غیرعادی است.
کلونازپام را به دور از دسترس اطفال نگهداری کنید.
کلونازپام را در مکانی به دور از رطوبت، گرما و نور نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض به یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن مقدار دارو خودداری کنید.
مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه:
اگر شما فکر می کنید بیش از اندازه از این دارو مصرف کرده اید، فورا کمک پزشکی دریافت کنید. خواب آلودگی، گیجی، ضعف عضلانی و غش از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

هنگام رانندگی یا انجام هر کاری که به هوشیاری نیاز دارد، احتیاط کنید.
هنگام مصرف کلونازپام، از نوشیدن الکل اجتناب کنید. این دارو می تواند اثرات جانبی الکل را افزایش دهد. علاوه بر این کلونازپام به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط ممکن است آسیب برساند.

عوارض جانبی

۱ – شایع:

واکنش های آلرژیک شامل (کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، زبان، لبها و گلو)

۲ – خطرناک:

گیجی، توهمات، افکار و رفتارهای غیرعادی
بیش فعالی، آشفتگی، خصومت
تنفس ضعیف و کوتاه
خلق افسرده، افکار خودکشی یا ضربه به خود
تنگی نفس، ازدیاد و نامنظم بودن سرعت ضربان قلب
مشکلات ادراری، کم ادراری و یا پرادراری
حملات تشنجی جدید و یا وخیم

۳ – خفیف:

مشکلات حافظه
احساس خستگی، ضعف عضلانی، فقدان تعادل یا هماهنگی
آبکی بودن یا خشکی دهان
گرفتگی بینی یا آب ریزش بینی
کاهش اشتها، تهوع، اسهال، یبوست
تاری دید
سردرد
مشکلات خواب
راش پوستی
تغییرات وزنی
این لیست کامل نمی باشد و ممکن است عوارض ناخواسته دیگری نیز رخ دهد.
درباره هر نوع عوارض غیرعادی و آزاردهنده، به پزشک خود اطلاع دهید.

تداخلات دارویی

اگر شما هرکدام از داروهای زیر را مصرف می کنید، به پزشک خود اطلاع دهید.
داروهای ضدآلرژی یا سرماخوردگی، مسکن ها، قرص های خواب آور، داروهایی برای افسردگی یا اضطراب می توانند خواب آلودگی ناشی از مصرف کلونازپام را افزایش دهند.
پروپانتید
آنتی بیوتیک ها مانند: آزیترومایسین، ایتراکونازول، کتوکونازول
ضدافسردگی ها مانند: آمی تریپ تیلین، دوکسیپین، ایمی پرامین، نورتریپ تیلین
باربیتورات ها مانند: آموباربیتال، مفنباربیتال، سکوباربیتال، فنوباربیتال
مهارکننده هایMAO مانند: ایزوکربوکساید، فنلزین، ترانیل سیپرومین، سلژیلین
داروهای اختلال روان پزشکی مانند: کلرپرومازین، هالوپریدول، مزوریدازین و…
این لیست کامل نمی باشد و داروهای دیگری که با کلونازپام تداخل پیدا می کند وجود دارد.
درباره تمام داروهایی که مصرف می کنید حتی داروهای گیاهی، ویتامین ها و دیگر داروهای تجویز شده توسط پزشکان دیگر به دکتر خود اطلاع دهید.
هیچ داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک خود شروع نکنید.


هیدروکسی-زین.jpg
شهریور ۲۰, ۱۳۹۵

زمان مطالعه مطلب : ۳ دقیقه

طبقه بندی درمانی هیدورکسی زین

هیدروکسی زین با مهار فعالیت CNS بر سطح تحت قشر مغزي، اثر آرامبخشی خود را اعمال می نماید. بنابراین، هیدروکسی زین برای درمان اختلالات اضطرابی و تنش در موقعیت های پراسترس مانند قبل از جراحی مورد استفاده قرار می گیرد. علاوه بر این، هیدروکسی زین ممکن است اثرات دیگر داروها مانند مسکن ها و تسکین دهنده های درد را افزایش دهد، به خاطر همین بعد از عمل جراحی هم استفاده می شود. هیدروکسی زین، آنتی هیستامین است.


مقاله مرتبط: راه های آرامش ذهن

مقاله مرتبط: علوم اعصاب آرامش و در آغوش گرفتن کودک


راهنمایی کلی

چنانچه شما در هریک از حالات زیر بسر می برید لازم است قبل از مصرف این دارو پزشک خود را مطلع سازید.

  • بیماری قلبی عروقی
  • بیماری کلیوی و یا کبدی

اگر شما این شرایط را دارید، ممکن است شما به دوز پایین تری نیاز داشته باشید و یا به مراقبت های خاص در طول درمان احتیاج داشته باشید.

برای سنجش میزان سلامت روان خود اینجا کلیک کنید و با تکمیل تست های آنلاین سلامت میزان سلامت خود را بسنجید.

مصرف در دوران بارداری

مشخص نیست که آیا این دارو به جنین آسیب می رساند یا نه. به هر حال، اگر شما باردارید یا در طول درمان قصد دارید حامله شوید حتما قبل از مصرف این دارو با پزشک خود مشورت کنید.

مصرف در دوران شیردهی: مشخص نیست که آیا این دارو به شیر وارد شده یا خیر. به هرحال اگر به کودک خود شیر می دهید بدون مشورت با پزشک خود این دارو را مصرف نکنید.

طریقه مصرف قرص هیدروکسی زین

راهنمای مصرف هیدروکسی زین

  • از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
  • دوره درمان را با مقدار توصیه شده کامل کنید.
  • این دارو را با لیوانی پر از آب مصرف کنید.
  • چنانچه سوال یا نکته مهمی در مورد مصرف این دارو به نظرتان رسید، با پزشک یا داروساز خود تماس بگیرید.
  • شربت هیدروکسی زین را با قاشق مخصوص اندازه گیری، اندازه بگیرید.
  • اگر شما این قاشق را ندارید، می توانید آن را از داروخانه تهیه کنید.
  • هیدروکسی زین را دور از دسترس اطفال نگهداری کنید.
  • هیدروکسی زین را در مکانی دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.

فراموش کردن دوز مصرفی

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض یاد آوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن مقدار دارو خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه:

  • فورا، مراقبت پزشکی را جستجو کنید.
  • خواب آلودگی شدید، تهوع، استفراغ، حملات تشنجی، توهمات و کاهش تنفس از نشانه های مصرف بیش از اندازه است.

موارد جانبی

خطرناک

واکنش های آلرژیک (مشکلات تنفسی، گرفتگی گلو، تورم لبها، صورت، زبان یا کهیر)

خفیف

  • سرگیجه، خواب آلودگی، گیجی
  • تاری دید، خشکی دهان
  • تهوع، استفراغ

اگر شما هرکدام از این عوارض و یا دیگر عوارض ناخواسته را داشتید فورا پزشک خود را مطلع سازید.

موارد احتیاط

  • از رانندگی و سایر امور خطرناک یا نیازمند هوشیاری پرهیز کنید.
  • الکل را با احتیاط مصرف کنید، زیرا مصرف همزمان الکل و هیدروکسی زین ممکن است خواب آلودگی یا سرگیجه را افزایش دهد.
  • افراد بالای ۶۰ سال ممکن است به دوز دارویی پایین تری احتیاج داشته باشند.

تداخلات دارویی

اگر شما هریک از داروهای زیر را استفاده می کنید، قبل از مصرف هیدروکسی زین با پزشک خود مشورت کنید:

  • آنتی هیستامین ها مانند: برموفنیرامین، کلرفنیرآمین، کلماستین و…
  • داروهای مخدر مانند: مرفین، کدئین، پروپوکسی فین، هیدروکودن، اکسی کنتین، نالوکسان.
  • داروهای مسکن مانند: فنوباربیتال، آموباربیتال، سکوباربیتال
  • فنوفنازین ها مانند: کلوپرومازین، فلوفنازین، پرفنازین، تیوریدازین، تری فلئوپرازین.
  • ضدافسردگی ها مانند: آمی تریپ تیلین، دوکسیپین، ایمی پرامین، نورتریپ تیلین، فلوکستین، سرتالین، ترانیل سیپرومین


alzhaimer.jpg
شهریور ۱۹, ۱۳۹۵

زمان مطالعه مطلب : ۲ دقیقه

محققان شرکت بیوجن، پس از آزمایش داروی “آدوکانوماب” بر روی ۱۶۵ بیمار مبتلا به آلزایمر ، به مدت یک سال، به این نتیجه رسیدند که این دارو نه تنها برای این افراد مضر نبوده، بلکه زوال حافظه را متوقف کرده است.

داروی جدید آلزایمر

با این حال چهل نفر از کسانی که در این کارآزمایی شرکت کرده بودند، به دلیل عوارض جانبی مثل سردرد از ادامه کارآزمایی خودداری کردند.

هر چند نتایج اولیه امیدوارکننده بود، اما برای اطمینان از سودمندی و بی ضرر بودن دارو، به تحقیقات بسیار بیشتر و گسترده‌ تری نیاز است.

از این رو محققان بیوجن در مرحله بعدی قصد دارند تا کارآزمایی خود را روی بیش از ۲۷۰۰ بیماری که در مراحل اولیه هستند، در آمریکا، اروپا و آسیا انجام دهند.

در آلزایمر دقیقا چه اتفاقی می افتد؟

در آلزایمر نوعی پروتئین به نام آمیلوئید ــ بتا در مغز رسوب می‌ کند و باعث تخریب سلول‌ های عصبی می‌ شود؛ از این رو پیشگیری از ایجاد این رسوبات آمیلوئید، هدف اصلی محققانی است که به دنبال داروی آلزایمر هستند.

با این حال، جستجوی داروی آلزایمر تا به حال ناامیدکننده بوده؛ آخرین دارویی که برای درمان آلزایمر مجوز گرفته، ده سال پیش ساخته شده است.

در حال حاضر داروهای موجود در بازار، مستقیما بر روند بیماری تاثیری نمی‌ گذارند؛ بنابراین دارویی که با زدودن آمیلوئید، واقعا سیر بیماری را کُند کند، تحول بسیار قابل توجهی است.

جان هاردی پروفسور علوم اعصاب در دانشگاه UCL می‌ گوید: “این یافته‌ های جدید، بسیار وسوسه‌ انگیزند اما هنوز قطعی نیستند.”

مشاوره تلفنی مرکز مشاوره اکسیر


clonidine-.jpg
شهریور ۴, ۱۳۹۵

زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

کلونیدین

طبقه بندی درمانی کلونیدین

این دارو با کاهش یکسری مواد شیمیایی خاص در خون، فشار خون را کاهش می دهد و این امکان را فراهم می کند تا سلولهای خون استراحت نمایند و همچنین به قلب کمک می کند تا ضربانی آرام و راحت داشته باشد.
این دارو به منظور درمان فشار خون بالا استفاده می شود و ممکن است همراه با داروهای دیگری که برای معالجه فشار خون (کنترل فشار خون) بکار می رود، مصرف شود.

راهنمایی های کلی کلونیدین

در صورت داشتن آلرژی نسبت به این دارو، از مصرف آن خودداری کنید.
در صورت داشتن شرایط خاص، ممکن است نیاز داشته باشید تا دز داروی شما تغییر و یا تست های (روش های) خاص دیگری جهت استفاده از این دارو به کار رود.
در صورت ابتلا به بیماری هایی که نام آنها در ذیل آمده است، قبل از مصرف کلونیدین حتما با پزشک خود تماس بگیرید:
بیماری های قلبی یا بیماری های مربوط به شریان های اکلیلی
اختلال در ضربان قلب
سابقه ابتلا به سکته قلبی یا مغزی
بیماری کلیوی
و یا داشتن آلرژی نسبت به داروهای Catapres TTS
مصرف در دوران بارداری
این دارو طبق نظرFDA جزء گروه C است.
طبق گروه C بارداری سازمان دارو و غذا (FDA) هنوز مشخص نشده است که آیا کلونیدین برای جنین مضر می باشد یا خیر.
در صورت شک به حاملگی یا برنامه ریزی برای آن پزشک خود را مطلع سازید.

مصرف در دوران شیردهی

ممکن است با مصرف کلونیدین، این ماده وارد شیر مادر شده و به کودک شیرخوار آسیب برساند. در صورت شیردهی، قبل از مشورت با پزشک از مصرف این دارو خودداری نمایید.
بدون مشورت با پزشک از دادن دارو به افراد کمتر از ۱۲ سال خودداری شود.

راهنمای مصرف کلونیدین

این دارو را دقیقا به همان میزانی که برای شما تجویز شده است، مصرف نمایید.
هرگز بیش از مقدار معین شده و بیش از زمان تعیین شده توسط پزشک، از این دارو استفاده ننمایید.
به دستورالعمل درج شده بر روی برچسب دارو توجه نمایید.
کلونیدین معمولا هنگام صبح و در هنگام خواب مصرف می شود. از دستورالعمل پزشک پیروی کنید.
در صورت نیاز به انجام هرگونه عمل جراحی، با جراح خود راجع به طول مدتی که از این دارو استفاده می کنید، مشورت نمایید.
ممکن است نیاز باشد تا شما مصرف دارو را برای مدت کوتاهی قطع نمایید.
قبل از مشورت با پزشک، از قطع کردن دارو خودداری نمایید.
قطع ناگهانی این دارو ممکن است باعث: دلهره، اضطراب، سردرد، لرز، فشار خون بالا و یا علائم دیگری که می توند زندگی شما را به خطر بیندازد، باشد.
با پزشک خود راجع به چگونگی جلوگیری از عواقب ناشی از قطع دارو مشورت نمایید.
حتی در صورت بهبودی، به مصرف دارو ادامه دهید.
در اغلب موارد فشار خون بالا، هیچ علامتی ندارد و ممکن است نیاز داشته باشید تا آخر عمر از این دارو استفاده کنید.
این دارو در دمای اتاق و به دور از رطوبت، حرارت و نور نگهداری شود.
فراموش کردن دوز مصرفی
در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید به محض به یاد آوردن آن را میل کنید ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دوبرابر کردن آن خودداری کنید.

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه

چنانچه فکر می کنید که مقدار زیادی از این دارو را مصرف نموده اید، هرچه سریع تر به اورژانس مراجعه نمایید.
افزایش فشار خون، سردرد شدید، تاری دید، صدای وزوز در گوش (وزوز کردن گوش)، اضطراب، سردرگمی، درد سینه، کوتاه شدن نفس ها و یا ممکن است به دنبال کاهش فشار خون (سردرد، ضعف)، خواب آلودگی، احساس سرما، کاهش ضربان قلب، کاهش تنفس، ناتوانی و یا کوچک شدن مردمک چشم از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

از نوشیدن الکل اجتناب کنید زیرا باعث افزایش عوارض جانبی داروی کلونیدین می شود و عوارض جانبی ناشی از مصرف این دارو می تواند افکار و عکس العمل هایتان را تحت تاثیر قرار دهد.
در حین رانندگی و انجام کارهایی که به هوشیاری نیاز دارند، مراقب باشید.

عوارض جانبی ناشی از مصرف کلونیدین

در صورت بروز هرگونه آلرژی نسبت به مصرف این دارو، به یک مرکز پزشکی مراجعه نمایید.
عوارضی از قبیل: کهیر، مشکلات تنفس، ایجاد تورم در صورت، لب، زبان و یا گلو.
در صورت بروز هریک از این عوارض جدی با پزشک خود تماس بگیرید:
سریع شدن ضربان قلب
کاهش یافتن تعداد ضربان (کمتر از ۶۰ تپش در هر دقیقه)
کوتاه شدن تنفس، حتی در زمانی که فعالیت بدنی، کم می باشد.
تورم، افزایش وزن سریع
سردرگمی، توهم
تب، زرد شدن رنگ پوست (رنگ پریدگی)
دفع ادرار کمتر از حد معمول و یا عدم دفع آن
احساس ضعف بیش از حد و یا بیهوشی

عوارض جانبی خفیف

احساس سرگیجه، خواب آلودگی، خستگی یا اضطراب
خشکی دهان
خشکی یا سوزم چشم و تار شدن دید
سردرد، درد عضلانی و درد مفصل
تهوع، استفراغ، یبوست، کاهش اشتها
بی خوابی
افزایش دفع ادرار در هنگام شب
جوش های پوستی یا خارش
کاهش میل جنسی، ناتوانی جنسی
موارد نامبرده شده، تنها عوارض جانبی ناشی از مصرف این دارو نمی باشد و ممکن است عوارض دیگری نیز مشاهده شود. در صورت بروز هرگونه عارضه غیرعادی و یا عوارض آزاردهنده دیگری، به پزشک خود مراجعه کنید.

تداخلات دارویی کلونیدین

در صورت استفاده ار داروهایی که باعث خواب آلودگی می شوند مانند: داروهای سرماخوردگی یا ضدحساسیت، مسکن، قرص های خواب، داروهای مربوط به شل شدن ماهیچه و داروی درمان حملات ناشی از صرع، افسردگی (داروهای افسردگی و اضطراب) قبل از مصرف کلونیدین، با پزشک خود مشورت کنید.
چنانچه از داروهایی که در ذیل نام آنها آمده است استفاده می کنید، با پزشک خود مشورت کنید:
داروهایی با نام Catapres TTS
دیجیتالیس (دیگوکسین، لانوکسین، لانوکسی کپس)
داروهای ضدافسردگی از قبیل آمی تیریپتیلین
داروهای بتا- بلاکرمانند: آتنولول (تنورمین)، کارودیلول، لابتالول (نوردرین) (ترندات)، متروپرونول (سوپرسور، توپرول)، نادولول (کورگارد)، پروپرانولول (ایندرال، اینوپران)، سوتالول (بتاپاس) و…
کانال بلوک های کلسیم مانند: املودیپین (نورواسک)، دیلتیازم (تیازلک، کارتیا، کاردیزم)، فلودیپین (پلندیل)، نیفوپین (پروکاردیلا، ادالات)، وراپامیل (کالان، کورا، اسوپتین، ورکن) و…
و داروهای دیگری که برای درمان فشار خون بالا و مشکلات قلبی مصرف می شود.
در این لیست، نام تمام داروهایی که ممکن است مصرف آنها همزمان با مصرف کلونیدین خطرساز باشد ذکر نشده است.
با پزشک خود راجع به تمام داروهای تجویز شده و داروهایی که استفاده می نمایید صحبت کنید.
این داروها می تواند شامل انواع ویتامین ها، مواد معدنی، گیاهی و دیگر داروهای تجویز شده توسط پزشک باشد.
هرگز قبل از مشورت با پزشک از داروی جدیدی استفاده نکنید.


Yohimbine.jpg
شهریور ۲, ۱۳۹۵

زمان مطالعه مطلب : ۲ دقیقه

یوهیمبین

 

یوهمبین Yohimbine
نام تجاری: Erex, Testomar, Yocon, Yohimar, Yohimbe, Yohimex

 

طبقه بندی درمانی یوهمبین:

یوهمبین برای درمان و تشخیص انواع ناتوانی جنسی مورد استفاده قرار می گیرد.
یوهیمبین مقدار خونی را که به داخل آلت تناسلی وارد می شود افزایش می دهد و از خارج شدن خون از آلت تناسلی پیشگیری می کند و می تواند باعث نعوظ شود.

 

راهنمایی های کلی:

چنانچه شما هریک از حالات زیر را دارید لازم است قبل از مصرف یوهیمبین پزشک خود را مطلع سازید زیرا ممکن است به مراقبت های خاصی در طول درمان احتیاج داشته باشید و یا از دوز دارویی که با شرایط شما سازگار است استفاده نمایید.
بیماری های کلیوی
بیماری زخم گوارشی (زخم های معده)
افسردگی
بیماری های روانی
داشتن نوعی از بیماری قلبی

 

مصرف در دوران بارداری و شیردهی:

اگر باردار هستید و یا به کودک خود شیر می دهید هرگز این دارو را مصرف نکنید.
یوهیمبین نباید توسط زنها و کودکان استفاده شود.

 

راهنمای مصرف:

از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری کنید.
این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
اگر شما دستورالعمل مصرف این دارو را نمی دانید از داروساز، پزشک و یا پرستار خود بپرسید.
این دارو را با لیوانی پر از آب مصرف کنید.
یوهیمبین معمولا سه بار در روز مصرف می شود.
این دارو را به دور از رطوبت و گرما نگهداری کنید.
این دارو را دور از دسترس کودکان نگهداری کنید.

 

فراموش کردن دوز مصرفی:

در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید به محض به یاد آوردن آن را میل کنید ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن دارو خودداری کنید.

 

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه:

فورا مراقبت پزشکی لازم را دریافت کنید.
فشار خون بالا (سردرد شدید، تاری دید، سرخ شدن)، ازدیاد سرعت ضربان قلب، کرختی یا بی حسی، احساس سوزش، آبریزش بینی، لرزش (رعشه)، اضطراب، فقدان هماهنگی، گیجی یا رفتارهای غیرعادی از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

 

موارد احتیاط

هنگام رانندگی و سایر امور خطرناک و یا نیازمند هوشیاری با احتیاط مصرف شود.
یوهیمبین ممکن است باعث سرگیجه شود.
از برخاستن سریع از حالت خوابیده و نشسته اجتناب کنید زیرا ممکن است احساس گیجی کنید.

 

عوارض جانبی

 

خطرناک:

واکنش های آلرژیک (مشکلات تنفسی، گرفتگی گلو، تورم لبها، زبان، صورت یا کهیر)
ازدیاد و نامنظم بودن ضربان قلب
رفتار غیرعادی، گیجی
اگر شما هرکدام از شرایط بالا را داشتید مصرف این دارو را قطع کنید و به پزشک مراجعه کنید.

 

خفیف:

سرگیجه
اضطراب، کج خلقی، عصبانیت
لرزش
سردرد
قرمز شدن پوست
اگر شما هرکدام از این شرایط را داشتید مصرف یوهیمبین را ادامه دهید و با پزشک خود صحبت کنید.

 

تداخلات دارویی:

اگر شما داروهای ضدافسردگی، شیدایی (مانیا) و یا دیگر اختلالات روانپزشکی را مصرف می کنید قبل از مصرف یوهیمبین به پزشک خود اطلاع دهید.
به طور کلی یوهیمبین نباید با این داروها مصرف شود.
داروهای دیگری که در اینجا آورده نشده است ممکن است با این دارو تداخل کنند.
قبل از مصرف هر داروی با نسخه یا بدون نسخه با پزشک خود صحبت کنید.



زمان مطالعه مطلب : ۴ دقیقه

فلورازپام

فلورازپام از گروه داروهای بنزودیازپین هاست که برای درمان نشانه های بی خوابی مانند مشکل به خواب رفتن یا تعویق خواب به کار برده می شود.

راهنمایی های کلی
اگر شما هرکدام از شرایط زیر را دارید لازم است قبل از مصرف فلورازپام به پزشک خود اطلاع دهید. زیرا ممکن است به آزمایش های خاص برای اطمینان از مصرف این دارو احتیاج داشته باشید و یا ممکن است به دوز دارویی که با شرایط شما سازگار است نیاز داشته باشید.
آسم، آمفيزم، برونشیت، اختلال انسداد ریوی و یا دیگر مشکلات تنفسی
بیماری کلیوی و یا کبدی
گلوکوم
میاستنی بدخیم
سابقه افسردگی، افکار یا رفتارهای خودکشی
سابقه سوء مصرف مواد یا الکل
در صورت وجود حساسیت به فلورازپام و یا دیگر بنزودیازپین ها مانند: آلپرازولام، کلودیازپوکساید، دیازپام، لورازپام …
مصرف در دوران بارداری: فلورازپام جزء گروهX است و می تواند باعث نابهنجاری های تولد در جنین شود. این دارو می تواند باعث اعتیاد یا نشانه های ترک در نوزادانی که مادران آنها در طول بارداری این دارو را مصرف می کرده اند، بشود.
در صورت شک به حاملگی یا برنامه ریزی برای آن پزشک خود را مطلع سازید.
مصرف در دوران شیردهی: وارد شیر مادر شده و برای جنین مضر است. اگر شما به کودک خود شیر می دهید، این دارو را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید.
راهنمای مصرف فلورازپام:
از مصرف این دارو در موارد مشابه و یا توصیه مصرف آن به دیگران (به ویژه افراد معتاد) خودداری کنید.
این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
دوره درمان را با مقدار توصیه شده، کامل کنید.
مصرف این دارو برای افراد زیر ۱۵ سال ممنوع است.
تنها در زمان خواب آن را مصرف کنید.
شما ممکن است بعد از مصرف فلورازپام خیلی سریع به خواب بروید.
اگر بی خوابی شما بعد از ۷ تا ۱۰ شب بهبود نیافت، با پزشک خود تماس بگیرید.
بی خوابی می تواند نشانه هایی از قبیل افسردگی، بیماری های روانی و یا شرایط پزشکی خاص داشته باشد. با مصرف فلورازپام باید این نشانه ها بهبود یابد در غیر این صورت با پزشک خود تماس بگیرید.
هنگامی که شما مصرف فلورازپام را بعد از یک دوره طولانی قطع می کنید ممکن است برگشت (عود) نشانه های بی خوابی را داشته باشید. شما ممکن است به دوز پایین تری نیاز داشته باشید. قبل از این که این دارو را به صورت کامل قطع کنید.
فلورازپام اعتیادآور است و این دارو فقط برای کسی که تجویز شده باید مصرف گردد.
مصرف این دارو برای افراد زیر ۱۵ سال بدون تجویز پزشک ممنوع است.
این دارو را دور از دسترس اطفال و در مکانی امن نگهداری کنید.
این دارو را در مکانی دور از رطوبت و گرما قرار دهید.
تعداد کپسول هایی را که مصرف می کنید به خاطر بسپارید. بنزودیازپین ها داروهایی كه مورد سوء مصرف قرارمي گيرند و شما باید آگاه باشید (مراقب باشید) که افراد خانواده به صورت نامناسب و یا بدون تجویز پزشک این دارو را مصرف نکنند.
فراموش کردن دوز مصرفی:
از آنجایی که فلورازپام به عنوان نیاز مصرف می شود، شما برنامه خاصی برای مصرف آن ندارید. تنها چند ساعت قبل از خواب این دارو را مصرف کنید.
مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه:
اگر شما فکر می کنید بیش از اندازه از این دارو استفاده کرده اید، فورا به پزشک مراجعه کنید. مصرف بیش از اندازه توصیه شده آن خطرناک است (به ویژه مصرف آن با الکل)
خواب آلودگی شدید، گیجی، ضعف عضلانی، رعشه، کند شدن ضربان قلب، تنفس کوتاه، احساس سبکسری، غش، حملات ناگهانی مرضی (صرع) یا کما از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.
موارد احتیاط:
هنگام رانندگی یا انجام هر کاری که نیاز به هوشیاری دارد، احتیاط کنید.
از نوشیدن الکل اجتناب کنید، زيرا می تواند عوارض جانبی این دارو را افزایش دهد، علاوه بر این ممکن است به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.

عوارض جانبی فلورازپام
۱ – شایع:
واکنش های آلرژیک (کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، زبان، لبها یا گلو)
۲ – خطرناک:
تنفس ضعیف و کوتاه
ازدیاد سرعت ضربان قلب
گیجی، افکار و رفتارهای غیرعادی
توهمات، آشفتگی، پرخاشگری
افکار خودکشی، خودآسیبی
پرش حرکات عضلانی در چشم ها، زبان، فک، گردن
رنگ پریدگی، کبودی، ضعف غیرعادی
تب، دردهای جسمی، نشانه های سرماخوردگی
مشکلات ادراری
تهوع، ناراحتی معده، تب خفیف، کاهش اشتها، ادرار تیره، یرقان
۳ – خفیف:
خواب آلودگی
فراموشی یا یادزدودگی
ضعف عضلانی، فقدان تعادل یا هماهنگی
سردرد، تاری دید، خلق افسرده
عصبانیت، تحریک، برانگیختگی
تهوع، استفراغ، ناراحتی معده
خشکی دهان، افزایش تشنگی
اگر شما هرکدام از این عوارض و یا عوارض ناخواسته دیگری داشتید به پزشک خود اطلاع دهید.

تداخلات دارویی
اگر شما به طور منظم از داروهایی که باعث خواب آلودگی می شوند مانند داروهای آلرژیک، سرماخوردگی، ضددردهای مخدر، قرص های خواب آور، داروهای ضدافسردگی، اضطراب، صرع استفاده می کنید قبل از مصرف فلورازپام به پزشک خود اطلاع دهید، زیرا این داروها می توانند خواب آلودگی ناشی از مصرف فلورازپام را افزایش دهند.
داروهای زیر می توانند با فلورازپام تداخل کنند، اگر شما هرکدام از آنها را استفاده می کنید، حتما قبل از مصرف فلورازپام به پزشک خود اطلاع دهید.
فلوواکسامین
ایتراکونازول
کتوکونازول
نفازدون
این لیست کامل نیست و داروهای دیگری وجود دارد که می تواند با فلورازپام تداخل کند.
درباره تمام داروهایی که مصرف می کنید حتی ویتامین ها، داروهای گیاهی و دیگر داروهای تجویز شده توسط پزشکان دیگربا پزشک خود صحبت کنید.
لیست تمام داروهایی که استفاده می کنید را به پزشک خود نشان دهید و بدون مشورت با دکتر خود هیچ داروی جدیدی را استفاده نکنید.

تهیه شده در مجله سلامت روان اکسیر



زمان مطالعه مطلب : ۳ دقیقه

آمانتادین

آمانتادین Amantadine
نام تجاری: Symmetrel

طبقه بندی درمانی:

آمانتادین، داروی ضدویروس است که فعالیت ویروس ها را در بدن متوقف می کند. آمانتادین برای درمان و پیشگیری آنفلوآنزا به کار برده می شود. علاوه بر این برای درمان بیماری پارکینسون و نشانه های آن مانند: خشکی عضلات (سفتی عضلات)، لرزش نیز به کار برده می شود.

راهنمایی کلی

اگر شما هرکدام از شرایط زیر را دارید، قبل از مصرف آمانتادین به پزشک خود اطلاع دهید، زیرا ممکن است به آزمایش یا دوز خاصی در طول درمان نیاز داشته باشید.
صرع یا دیگر حملات تشنجی
نقایص قلبی
بیماری های کلیوی و یا کبدی
گلوکوم
سابقه بیماری روانی یا اقدام به خودکشی
اگر شما به آمانتادین حساسیت دارید یا این که واکسن آنفلوآنزا را در ۱۴ روز اخیر دریافت کرده اید، این دارو را استفاده نکنید.
مصرف در دوران بارداری: آمانتادین جزء گروه C است. این دارو ممکن است به جنین آسیب برساند. اگر شما باردارید و یا در طول درمان قصد دارید حامله شوید، حتما به پزشک خود اطلاع دهید.
مصرف در دوران شیردهی: آمانتادین وارد شیر شده و ممکن است به کودک شیرخوار آسیب برساند. اگر شما به کودک خود شیر می دهید بدون مشورت با پزشک این دارو را مصرف نکنید.

راهنمای مصرف

این دارو را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
هرگز این دارو را بیش از مقدار تجویز شده مصرف نکنید.
این دارو را بیشتر از مدت تجویز شده مصرف نکنید.
این دارو را با لیوانی پر از آب مصرف کنید.
شربت آمانتادین را با قاشق مخصوص اندازه گیری، اندازه بگیرید. اگر شما این قاشق را ندارید می توانید آن را از داروخانه تهیه کنید.
اگر شما آمانتادین را برای درمان آنفلوآنزا A مصرف می کنید، باید این دارو را به صورت کامل برای مدت زمان تجویز شده مصرف کنید. نشانه های شما ممکن است بهبود یابد قبل از این که عفونت به طور کامل برطرف گردد.
اگر شما آمانتادین را برای درمان نشانه های بیماری پارکینسون مصرف می کنید، مصرف این دارو را به طور ناگهانی قطع نکنید زیراممکن است وضعیت شما بدتر شود.
این دارو را در مکانی به دور از گرما و رطوبت نگهداری کنید.
فراموش کردن دوز مصرفی
در صورتی که یک نوبت از مصرف دارو را فراموش کردید، به محض یادآوردن آن را میل کنید، ولی اگر تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد فقط آن نوبت را مصرف کنید و از دو برابر کردن آن خودداری نمایید.
مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه
در صورت مصرف اتفاقی دوزهای بیش از مقدار تجویز شده، فورا کمک پزشکی دریافت کنید، زیرا مصرف بیش از مقدار تجویز شده می تواند بسیار خطرناک باشد.
تاری دید، سردرد شدید، اضطراب، گیجی، توهمات، پرخاشگری، لرزش، ضربان قلب نامنظم و سریع، مشکلات تنفسی، حملات تشنجی و کما از نشانه های مصرف دوزهای بیش از اندازه است.

موارد احتیاط

به دلیل این که این دارو منجر به اختلالات بینایی می شود، باید از کارهایی که نیاز به تمرکز و هوشیاری دارد مثل رانندگی پرهیز کنید.
از نوشیدن الکل اجتناب کنید زیرا می تواند عوارض جانبی آمانتادین را افزایش دهد.
از مصرف قرص های رژیمی، قرص های کافئین و یا دیگر محرک ها مانند داروهای ADHD بدون تجویز پزشک خودداری نمایید.
اگر شما واکسن آنفلوآنزا را در ۱۴ روز اخیر دریافت کرده اید، قبل از مصرف آمانتادین به پزشک خود اطلاع دهید.
آمانتادین می تواند عوارض جانبی ایجاد کند که به تفکر یا پاسخدهی شما به محیط آسیب برساند.

عوارض جانبی

اگر شما هرکدام از نشانه های زیر را داشتید فورا کمک پزشکی دریافت کنید.
واکنش های آلرژیک مانند: کهیر، مشکلات تنفسی، تورم صورت، زبان، لبها، گلو.
اگر شما هرکدام از عوارض جانبی خطرناک زیر را داشتید، به پزشک خود اطلاع دهید:
احساس تنفس کوتاه حتی با آرامش
تورم، افزایش وزن سریع
احساس افسردگی یا عصبانیت
تغییر رفتار، افکار خودآسیبی
تب، سفتی عضلات، گیجی
تعریق، ضربان قلب سریع و نامنظم
پرش حرکات عضلانی در چشم، زبان، گردن، فک
رعشه (حرکات غیرقابل کنترل)

عوارض خفیف

سرگیجه، خواب آلودگی، سردرد
مشکلات خواب (بیخوابی)
تهوع، یبوست، کاهش اشتها
خشکی دهان و یا بینی
فقدان تعادل و یا هماهنگی
این لیست کامل نیست و ممکن است عوارض دیگری وجود داشته باشد. در صورت بروز هرگونه عوارض ناخواسته و مزاحم با پزشک خود تماس بگیرید.

تداخلات دارویی

اگر شما هرکدام از داروهای زیر را مصرف می کنید، قبل از مصرف آمانتادین به پزشک خود اطلاع دهید.
آتروپین
دی سیکلومین
پروپانتینل
اسکوپولامین
کینین
کینیدین
دیورتیک مانند: کلروتیازید، هیدروکلروتیازید، کلرتالیدون، متالازون.
فنوتیازین مانند: کلرپرومازین، فلوفنازین، پرفنازین، تری فلئوپرازین.
این لیست کامل نیست و داروهای دیگری وجود دارند که با آمانتادین تداخل پیدا می کنند.
درباره تمام داروهای با نسخه یا بدون نسخه ای که مصرف می کنید با پزشک خود صحبت کنید. این توصیه شامل ویتامین ها، داروهای گیاهی و تمام داروهایی که توسط پزشکان دیگر تجویز شده می باشد. هیچ داروی جدیدی را بدون مشورت با پزشک خود مصرف نکنید.

تهیه شده در مجله سلامت روان اکسیر


داروهای-بیش-فعالی.jpg

زمان مطالعه مطلب : ۲ دقیقه

داروهای بیش فعالی، راهی برای درمان

برای درمان بیش فعالی معمولا داروهای بیش فعالی را تجویز می‌کنند. از جمله داروهای بیش فعالی که اکثرا با آن آشنا هستند قرص ریتالین است.

برای درمان بیش فعالی روش‌های گوناگونی مانند روان‌درمانی، درمان با نوروفیدبک، بازی درمانی و … وجود دارد که بهتر است در کنار تجویز داروهای بیش فعالی نیز استفاده شود.

داروهای بیش فعالی

بر اساس تحقیقی در دانشگاه میشیگان در مورد کودکان مبتلا به بیش فعالی و نقص توجه به نتایجی درباره عوارض مصرف داروهای مربوطه به خصوص ریتالین دست یافتند.

از دیرباز می‌دانستیم که کودکان ADHD سخت‌تر از کودکان دیگر می‌توانند برای خود دوست پیدا کنند و آن دوستی را حفظ کنند و گاهی نیز قربانی همسالان خود نیز می‌شوند.


مقاله مرتبط: متیل فنیدیت، درمان اختلال بیش فعالی


این تحقیق به مدت ۴ سال بر روی ۵۰۰۰ دانش‌آموز دبیرستان و راهنمایی انجام گرفت که حدود ۱۵ درصد آن‌ها ADHD داشتند و در ۱۲ ماه قبل ۴% از محرک‌ها برای آن‌ها تجویزشده که ۲۰% آن‌ها دارو را دریافت می‌کردند ولی مصرف نمی‌کردند یا آن را فروخته بودند یا به همسالان و افراد دیگر داده بودند و حدود نیمی از آن‌ها داروی خود را مصرف می‌کردند. همچنین تعداد کمی از این دانش آموزان درخواست تغییر دارو دادند.

با توجه به اینکه تشخیص ADHD عواقب مادام‌العمری دارد و این عواقب به بزرگ‌سالی نیز انتقال می‌یابد و اثرات اجتماعی آن بر یک طیف گسترده‌ای از مردم تأثیر می‌گذارد پس این افراد در انزوا زندگی نمی‌کنند. میان سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱ افزایش ۴۲ درصدی تشخیص ADHD در آمریکا داشتیم و میان سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ افزایش ۲۷ درصدی مصرف داروهای محرک برای درمان را داشتیم.


مقاله مرتبط: درمان حرفه‌ای بیش فعالی

مقاله مرتبط: درمان اختلال بیش فعالی/ نقص توجه


ضرورت داروهای بیش فعالی

نکاتی برای والدین

این تحقیق مبنی بر این نیست که خانواده‌ها نگران مصرف داروی فرزندان خود باشند و داروها را قطع کنند بلکه فقط نظارت دقیق‌تر داشته باشند و با فرزندان خود صحبت کنند که این داروها فقط برای درمان آن‌هاست و نباید به دیگران بدهند.


مقاله مرتبط: دکتر بیش فعالی کودکان


کودکان و نوجوانانی که داروهای محرک برای درمان مصرف می‌کنند به خصوص ریتالین باید تحت نظارت باشند چون امکان دارد این داروها را مصرف نکنند و به دیگران و همسالان خود بدهند که این هم باعث این می‌شود که مورد اذیت و آزار همسالان و دیگران قرار بگیرند و هم خود درمان نشوند و علاوه بر اینکه این عوارض را با خود به بزرگ‌سالی می‌برند همچنین قلدری در میان همسالان خود می‌کنند و یا قربانی قلدری دیگران می‌شوند.

این را هم به یاد داشته باشیم بچه‌های مبتلا به ADHD کمتر تلاش نمی‌کنند درست این است که آن‌ها اگر بهتر می‌توانستند، انجام می‌دادند بنابراین با حمایت و درمان صحیح آن‌ها می‌توانند بر این نقصان خود غلبه کنند.

مشاوره تلفنی مرکز مشاوره اکسیر