Category filter:Allاخبار اکسیراختلالات بالینیاختلالات بالینیاختلالات بالینی بزرگسالاناختلالات بالینی کودکاکسیر در رسانه هاتست های آنلاین روانشناسیتست های شخصیتتغذیه و سلامت روانخلاقیت و هوشداروهای روانپزشکیدرمان های روانشناسیدسته‌بندی نشدهدیگر تست هاروانشناسی اجتماعیروانشناسی پیریروانشناسی تبلیغاتروانشناسی تربیتیروانشناسی جنسیروانشناسی خانوادهروانشناسی خوابروانشناسی سلامتروانشناسی شناختیروانشناسی فردیروانشناسی کودکروانشناسی محیطیروانشناسی و گرایش هاروانشناسی ورزشروانکاویروش های مطالعهزبان بدنشخصیت شناسیعشق، ازدواج و رابطهعشق، جوانان و ازدواجفرزندپروریفن بیان و سخنوریکارگاه های روانشناسیکودک و نوجوانکودکان استثناییگالری عکسگفتار درمانیمثبت اندیشیمدیریت زمانمدیریت منابع انسانیمهارت های فردیموفقیتویدئو های روانشناسی
No more posts

مقالات اکسیر

عوامل-ایجادکننده-بیش-فعالی.jpg
اسفند ۱۳, ۱۳۹۷

بیش فعالی/ نقص توجه (ADHD) یكی از شایع‌ترین اختلالات روان‌پزشکی در كودكان است. کودکان مبتلابه این اختلال، بیش‌ازاندازه فعال‌اند و در تمرکز کردن دچار مشکل هستند، آنان نمی‌توانند آرام بنشینند و یا دقت کنند و به جزئیات توجه نمایند. همان‌طور که تحقیقات بیشتری درزمینهٔ اختلال بیش فعالی/ نقص توجه انجام می‌شود، ما قادر به درک عمیق‌تر این شرایط هستیم. در اینجا دلایلی که باعث ایجاد اختلال بیش فعالی/ نقص توجه می‌شود را موردبررسی قرار داده‌ایم.

ژنتیک

ADHD در درجه اول یک اختلال ارثی است. تخمین زده می‌شود که ۸۰% افرادی که دچار اختلال بیش فعالی/ نقص توجه تشخیص ‌داده‌شده‌اند این اختلال را به ارث برده‌اند. مطالعات درباره دوقلوها و کودکان در تعیین نقشی که محیط بازی می‌کند و نقشی که ژن ایفا می‌کند، مفید بوده‌ است. مطالعات بر روی خانواده‌ها نیز به دانش ما در مورد فاکتورهای ژنتیکی ADHD افزوده است. پاتریشیا کوین پزشک اطفالی است که بیش از ۳۰ سال تجربه درزمینهٔ کار با کودکان و خانواده‌های مبتلابه ADHD و ناتوانی‌های یادگیری را دارد. او می‌گوید که سابقه خانوادگی بسیار واضح است و با ایجاد شجره‌نامه خانواده می‌توان اعضایی که علائم این اختلال را نشان می‌دهند، حتی کسانی که تشخیص رسمی دریافت نکرده‌اند را شناسایی کرد. اگر بیش فعالی/ نقص توجه را از یکی والدینتان به ارث برده باشید که بی‌توجهی، تکانش گری/ بیش فعالی یا ترکیبی از این دو را داشته است، در نوع بیش فعالی/ نقص توجه شما تأثیری نخواهد داشت و می‌تواند متفاوت از والدینتان خود را نشان دهد.


مقاله مرتبط: ارثی بودن بیش‌فعالی


قرار گرفتن در معرض سرب

قرار گرفتن در معرض سرب (حتی سطوح پایین) در دوران بارداری یا کودکی می‌تواند منجر به بیش فعالی/ نقص‌توجه شود. سرب را می‌توان در مکان‌هایی مثل رنگ خانه‌های ساخته‌شده قبل از سال ۱۹۷۸ یا بنزین یافت.

قرار گرفتن در معرض مواد

قرار گرفتن در معرض مواد در دوران بارداری می‌تواند ریسک اختلال بیش فعالی/ نقص توجه را افزایش دهد.

درمعرض مواد قرارگرفتن دوران بارداری
تاثیر مواد در دوران بارداری
  • مصرف سیگار

مطالعه‌ای نشان داده است که رابطه معناداری بین تعداد سیگارهای مصرف‌شده در دوران بارداری و خطر ابتلا به این اختلال در کودک وجود دارد. هر چه سیگار بیشتری مصرف شود، احتمال ابتلا، بالاتر می‌رود.

  • مصرف الکل

مطالعه‌ای نشان داد که مادرانی که در دوران بارداری الکل مصرف می‌کنند، دو برابر بیشتر از دیگران کودکان مبتلابه ADHD خواهند داشت و مادری که به الکل در دوران بارداری وابسته بودند سه برابر بیشتر کودکشان مبتلا خواهد شد.

تولد زودرس

تولد زودرس و یا با وزن کم، شانس ابتلا به ADHD را افزایش می‌دهد.

مشکلات زایمان

تشنج زایمان یا طولانی شدن زایمان می‌تواند عامل دیگر افزایش احتمال ابتلا به اختلال در کودکان باشد.

بیماری‌های خاص

بیماری‌هایی مانند مننژیت یا انسفالیت (التهاب مغز) می‌تواند موجب مشکلات یادگیری و توجه شود.

آسیب به سر و مغز

درصد کمی از افراد علائم اختلال ADHD را درنتیجه آسیب مغزی، مانند ضربه‌مغزی اولیه، ضربه روحی و یا عوامل دیگری که مانع رشد طبیعی مغز می‌شود، نشان می‌دهند.

چه چیزی باعث ADHD نمی‌شود

همان‌طور که تحقیقات بیشتر انجام می‌شود، نه‌تنها ما یاد می‌گیریم که چه چیزی باعث ADHD می‌شود، همچنین یاد می‌گیریم چه چیزی باعث آن نمی‌شود. ۵ موردی که باعث این اختلال نمی‌شود به شرح زیر است.

  • تماشای تلویزیون
  • رژیم غذایی، ازجمله شکر بیش‌ازحد
  • اختلالات هورمونی (مانند کم‌کاری تیروئید)
  • والدین فقیر
  • بازی‌های رایانه‌ای

حقایقی در مورد بیش فعالی/ نقص توجه

ADHD ربطی به جنسیت ندارد

بیش فعالی/ نقص توجه یک بیماری مرتبط با جنسیت نیست به‌عبارت‌دیگر، فقط در مردان رخ نمی‌دهد و بنابراین تنها از پدر به فرزندان منتقل نمی‌شود. اغلب افراد فکر می‌کنند که تنها پدران مبتلابه بیش فعالی/ نقص توجه می‌شوند و اگر پدر بیش فعالی/ نقص توجه را نداشته باشد پس کودکان نیز مبتلا نمی‌شوند. این نادرست است. مهم است که بدانیم بسیاری از مادران نیز مانند پدران ممکن است ADHD داشته باشند.

ژن خاصی وجود ندارد

تا به امروز، ژن‌های مختلفی در خانواده‌ها یافت شده است که ADHD را نشان داده‌اند، بااین‌حال، دانشمندان احساس می‌کنند که یک ژن خاص وجود ندارد بلکه برهمکنش چندین ژن و محیط است که علائم اختلال بیش- فعالی/ نقص توجه را ایجاد می‌کنند.

احتمال وقوع

اگر یک کودک در خانواده‌ای مبتلابه ADHD تشخیص داده شود، احتمال ابتلای کودکان دیگر ۶۰% خواهد بود. این بدان معنا نیست که ۶۰ درصد از کودکان شما این اختلال را دارند، بلکه این به این معنی است ۶۰% احتمال دارد که کودکان دیگرتان مبتلا شوند.

اگر علائمی دال بر ADHD در فرزندتان مشاهده کردید بهتر است هر چه سریع‌تر برای تشخیص و درمان اقدام کنید. هر چه درمان سریع‌تر انجام گیرد کودکتان با مشکلات کمتری مواجه خواهد شد.

 منبع: Verywellmind


ارثی-بودن-بیش-فعالی.jpg
اسفند ۱۲, ۱۳۹۷

اگر به‌تازگی تشخیص اختلال بیش فعالی/ نقص توجه گرفته باشید یا یک‌عمر با این اختلال زندگی کرده باشید، سؤال همه بزرگ‌سالان احتمالاً این خواهد بود: “آیا کودکم نیز مبتلابه ADHD است؟” پاسخ این است: بستگی دارد. بزرگ‌ترین عامل این اختلال ژن است و ردپای آن در خانواده دیده می‌شود. حتی اگر هیچ‌یک از اعضای خانواده به‌طور رسمی تشخیص این اختلال را نگرفته باشد اما صفات و ویژگی‌هایی که شبیه ADHD هستند را در افراد خانواده مشاهده خواهید کرد. باوجوداین پیوند ژنتیکی قوی، اگر اختلال بیش فعالی/ کمبود توجه دارید، به این معنی نیست که به‌طور خودکار کودک شما نیز مبتلا خواهد شد. به این دلیل که ترکیبی از ژن‌ها و عوامل محیطی است که مشخص می‌کنند آیا کودکتان مبتلابه این اختلال خواهد شد یا خیر. آن‌ها می‌توانند ژن‌های این اختلال را بدون اینکه فعال شوند، به ارث ببرند. در مطالعه‌ای نشان داده شد که یک‌سوم پدران مبتلابه ADHD دارای فرزندان مبتلابه این اختلال بودند. ممکن است در مورد ژن‌ها احساس ناتوانی کنید، ما در اینجا شش پیشنهاد برای کمک را موردبررسی قرار داده‌ایم.

مراقب باشید

مراقب باشید و اگر کودکتان شروع به نشان دادن علائم یا نشانه‌های اختلال بیش فعالی/ کمبود توجه کرد، به دنبال کمک حرفه‌ای باشید. تشخیص زودهنگام و درمان مناسب برای کودکتان ارزشمند خواهد بود؛ این کار باعث به حداقل رساندن مشکلات و کمک به موفقیت آن‌ها خواهد کرد.

از تفاوت‌ها آگاه باشید

علائم متفاوت بیش فعالی در جنسیت
بیش فعالی در پسران

اگر کودک شما ADHD را به ارث برده باشد، ممکن است با ADHD شما بسیار متفاوت باشد. برای مثال، اگر شما تکانش گری و بیش -فعالی داشته باشید و کودکتان بی‌توجهی داشته باشد، بااینکه هر دو مبتلابه این اختلال هستید، رفتارها و چالش‌هایتان متفاوت خواهد بود. هم‌چنین اختلال بیش فعالی/ نقص توجه معمولاً بسته به جنسیت فرزند شما متفاوت است. اگر پسرتان بیش فعالی/ تکانش گری داشته باشد احتمالاً ازنظر فیزیکی بسیار فعال است، درحالی‌که دختران ممکن است بسیار پرحرف و تکانش گری کلامی داشته باشد. حتی اگر شما با فرزندتان جنسیت یکسانی داشته باشید و اختلال بیش فعالی/ نقص توجهتان هم یکسان باشد، هنوز هم می‌توانید رفتارها و چالش‌های متفاوت ADHD داشته باشید. بااین‌حال، دانستن اینکه این تفاوت‌ها وجود دارد، می‌تواند آگاهی شما را افزایش دهد و به شما در تشخیص زودهنگام علائم ADHD در کودکتان کمک کند.

الگو باشید

رابطه شما با اختلالتان، چگونگی برخورد و کنار آمدن کودکتان با این اختلال را تحت تأثیر قرار می‌دهد. سعی کنید درباره آن با بی‌طرفی و ملایمت صحبت کنید، نه چیزی که وحشتناک است و شما آرزو می‌کنید که کاش آن را نداشتید. علاوه بر این، اگر شما به‌طورجدی علائم ADHD خود را درمان کرده و مدیریت می‌کنید، این کار به کودک شما کمک می‌کند که همان کار را انجام دهد. اگر شما مهارت‌های زندگی دوستانه با اختلالتان را یاد بگیرید و انجام دهید، کودکتان هم همان کار را خواهد کرد. بچه‌ها دوست دارند سازگار شوند. اگر در مدرسه تنها کودک مبتلابه ADHD باشند ممکن است احساس تنهایی و انزوا کنند. دانستن اینکه شما ADHD دارید و خوب عمل می‌کنید، باعث تقویت روحیه آن‌ها شده و باعث می‌شود که احساس تنهایی کمتری داشته باشد.

احساس گناه نکنید

افراد مبتلابه اختلال بیش فعالی/ نقص توجه متخصص احساس شرم و گناه برای همه نوع مسائلی هستند از مدام دیر کردن گرفته تا فراموش کردن وظایف مهم در محل کار. بااین‌حال، احساس گناه نکنید که کودک شما ADHD دارد. درست مانند رنگ چشمان آن‌ها، شما هیچ کنترلی ندارید بر روی ژن‌هایی که آن‌ها به ارث می‌برند.

تجربه آن‌ها از ADHD متفاوت از شما خواهد بود

امروزه درباره ADHD بیشتر از قبل می‌دانیم. این بدین معنی است که تشخیص اختلال بیش فعالی/ نقص توجه آسان‌تر است و کمک مناسب از جامعه پزشکی و مدرسه در دسترس است. به‌علاوه، کودک شما یک والد حامی دارد که کشمکش‌های آن‌ها را درک می‌کند. این بدان معنا نیست که والدین شما حمایت‌کننده نبوده‌اند! هر نسلی با دانش و تحقیقاتی که در آن زمان در دسترس آن‌ها قرار دارد، به بهترین نحو عمل می‌کند.

بازنگری در دیدگاهتان

دیدگاهتان به ADHD را تغییر دهید. دکتر کنی هندلمن “اختلال نقص توجه” را “اختلال تفاوت در توجه” می‌نامد. وقتی به ADHD مثل این نگاه کنید، متوجه می‌شوید که مغز کودک شما ممکن است متفاوت از برخی افراد عمل کند، بااین‌حال، تفاوت لزوماً چیز بدی نیست.

اگر هر یک از علائم اختلال بیش فعالی/ نقص توجه را در کودکان مشاهده کردید هر چه سریع به یک متخصص برای گرفتن تشخیص و ارزیابی دقیق مراجعه کنید. تشخیص و درمان زودهنگام به کودکتان کمک می‌کند تا در زندگی موفقیت‌های بیشتری به دست آورد.

منبع: Verywellmind


اضطراب-اجتماعی-نوجوانان.jpg
اسفند ۷, ۱۳۹۷

اختلال اضطراب اجتماعی یا هراس اجتماعی در کودکان چیزی به‌مراتب فراتر از خجالتی بودن طبیعی و یا احساس ناخوشایندی که اغلب مردم گاه‌وبیگاه تجربه می‌کنند؛ است. هراس اجتماعی، کمرویی و خجالتی بودن مفرط است که با اضطراب همراه می‌گردد و باعث می‌شود که فرد کاری که دوست دارد را انجام ندهد و یا از حضور در موقعیت‌هایی که ممکن است مجبور به صحبت کردن با دیگران گردد اجتناب کند. در این مطلب به چگونگی تشخیص و درمان این اختلال در کودکان و نوجوانان می‌پردازیم.

تشخیص اضطراب اجتماعی در کودکان و نوجوانان

تشخیص اختلال اضطراب اجتماعی در کودکان و نوجوانان شامل ارزیابی علائم در چندین زمینه مختلف است. این ارزیابی اغلب شامل دیدگاه والدین و معلمان خواهد بود و ممکن است شامل استفاده از سوابق تحصیلی نیز باشد. اغلب، کودکان و نوجوانان مبتلابه اختلال اضطراب اجتماعی شناسایی نخواهند شد، زیرا والدین و معلمان باور دارند که کودک یا نوجوانشان فقط خجالتی است. بااین‌حال، تشخیص و مداخله زودهنگام در پیش‌گیری از طولانی‌مدت شدن این اختلال حیاتی هستند. شرایط پزشکی بالقوه موردبررسی قرارگرفته و توضیحات دیگری برای رفتاری همچون قلدری در نظر گرفته می‌شود. اگر دانش‌آموز در معرض خطر آسیب به خود یا خودکشی باشد، این موضوعات بلافاصله موردبررسی قرار می‌گیرند. همان معیارهای تشخیصی که برای تشخیص اختلال هراس اجتماعی که در بزرگ‌سالان بکار می‌رود شامل کودکان و نوجوانان نیز می‌شود. بااین‌حال، برخی هشدارهای دیگر نیز وجود دارد. کودکان و نوجوانان ممکن است تشخیص ندهند که ترس آن‌ها غیرمنطقی است و اضطراب آن‌ها باید در هنگام تعامل با همسالانشان نیز وجود داشته باشد و فقط در تعامل با بزرگ‌سالان نباشد.


مقاله مرتبط: علائم اضطراب اجتماعی در کودکان و نوجوانان

مقاله مرتبط: درونگرایی در مقابل اضطراب اجتماعی


درمان اضطراب اجتماعی

روان درمانی اضطراب اجتماعی در کودکان
درمان شناختی رفتاری اضطراب کودکان

هدف از درمان اختلال اضطراب اجتماعی در کودکان و نوجوانان، کاهش اضطراب است و به آن‌ها کمک می‌کنند تا از عهده مدرسه و عملکرد روزانه‌شان برآیند. درمان‌های مؤثر شامل موارد زیر است:

  • درمان شناختی – رفتاری (CBT)
  • خانواده‌درمانی
  • داروهایی مانند مهارکننده‌های انتخابی باز جذب سروتونین (SSRIs)، برای مثال: پاکسیل، زولوفت، پروزاک و زاناکس

علاوه بر درمان‌های استاندارد، تعدادی از راهبردهای مقابله‌ای وجود دارد که می‌تواند توسط معلمان، والدین و دانش آموزان برای مدیریت اضطراب اجتماعی در داخل و خارج از مدرسه استفاده شود. مدرسه می‌تواند نقش مهمی در این فرایند ایفا کند؛ چراکه جایی است که اختلال اضطراب اجتماعی اغلب می‌تواند تأثیر منفی بر عملکرد نوجوان داشته باشد. مداخلات مدرسه تحت رهبری روانشناسان، آموزش مهارت‌های اجتماعی و آموزش مهارت‌های آکادمیک همه شیوه‌های مفیدی هستند که مدرسه می‌تواند به‌وسیله آن‌ها در اختلال اضطراب اجتماعی مداخله کند. به‌عنوان یک والد، درباره این اختلال مطالعه کنید و آگاهی خود ازآنچه نوجوانتان تجربه می‌کند را افزایش دهید. با مدرسه در ارتباط باشید تا با معلمان، مشاوران مدرسه و پرسنل دیگر هماهنگ شوید. شما باهم می‌توانید برای بهبود وضعیت کودک و یا نوجوان مبتلابه اضطراب اجتماعی‌تان تلاش کنید.


مقاله مرتبط: تاثیر کتامین در درمان اضطراب اجتماعی


توصیه‌هایی برای والدین کودکان و نوجوانان دارای اضطراب اجتماعی

به‌عنوان والد یک کودک نگران ازنظر اجتماعی، سخت است که بدانید بهترین راه برای ارائه حمایتتان چیست؟ مهم است که اضطراب اجتماعی کودکتان را به شیوه‌ای سازنده مدیریت کنید. به کودک و یا نوجوان خود فرصت دهید تا خود را در معرض موقعیت ترسناک و اضطراب زا قرار دهد. برای کودک یا نوجوانتان سخنرانی نکنید و در صورت مواجهه با این وضعیت، او را تشویق کنید. اهداف واقع‌گرایانه برای کودک یا نوجوانتان مانند رفتن به باشگاه و یا پیدا کردن دوست جدید انتخاب کنید. سپس، گام‌های کلی برای رسیدن به این هدف را مشخص کنید. هم‌چنین فعالیت‌هایی مانند هنر، صنایع‌دستی، موسیقی، یوگا و نوشتن که به کودک یا نوجوانتان کمک می‌کند آرامش پیدا کند را تشویق کنید. شنونده خوبی باشید و بگذارید کودک و یا نوجوان شما بداند که می‌تواند بر آنچه در حال تجربه است، غلبه کند. موفقیت‌های گذشته را به کودک یا نوجوانتان یادآوری کنید و اعتمادبه‌نفس او را افزایش دهید. درنهایت، اگر اضطراب شدید شد، به دنبال کمک به کودک یا نوجوان خود باشید. برخی از مشکلات برای شما خیلی بزرگ هستند که به‌تنهایی بتوانید کنترل آن را به دست گیرید و نیاز به مداخله‌هایی مانند دارودرمانی و یا درمان حرفه‌ای خواهید داشت.

اگر کودک یا نوجوانی دارید که به نظر می‌رسد مبتلابه اختلال اضطراب اجتماعی است بهتر است هر چه سریع‌تر برای تشخیص و درمان به یک متخصص مراجعه کنید. اگر این اختلال برای مدت طولانی بدون تشخیص باقی بماند، کودک یا نوجوانتان آسیب بیشتری را تجربه خواهد کرد. اگر نوجوانی با اختلال اضطراب اجتماعی هستید، به معلم، مشاور مدرسه و والدینتان در مورد علائمی که تجربه می‌کنید صحبت کنید تا بتوانید کمک مناسبی دریافت کنید. اضطراب اجتماعی کودکان اگر در حد شدیدی باشد و با کارکردهای روزمره زندگی او اختلال ایجاد نماید، بهتر است برای مداخله با متخصص روانشناسی مراجعه شود. درمان اضطراب اجتماعی بر اساس ریشه آن صورت می‌گیرد. بر اساس آن مداخلات بر روی ارتباطات والد و کودک، کار کردن روی روش‌های تربیتی والدین، روش‌های رفتاری متمرکز بر کودک صورت می‌گیرد. درصورتی‌که اضطراب تا حد زیادی ریشه زیستی داشته یا شدید باشد درمان‌های دارویی مثل داروهای ضد اضطراب به کار می‌رود.

منبع: Verywellmind


درمان-بیش-فعالی-در-خانه.jpg
بهمن ۲۹, ۱۳۹۷

به‌عنوان پدر و مادر، شما تأثیر زیادی بر روی درمان فرزند بیش‌فعال خود دارید. شواهد نشان می‌دهد که رژیم غذایی سالم، ورزش و انتخاب‌های هوشمندانه روزانه، می‌تواند به کودک کمک کند تا علائم ADHD خود را کنترل کند. این بدان معنی است که کودک شما می‌تواند درمان بیش فعالی را امروز از خانه شروع کند.

قدرت ورزش در درمان بیش فعالی

ورزش کردن یکی از ساده‌ترین و مؤثرترین راه‌های کاهش علائم ADHD است. فعالیت فیزیکی بلافاصله موجب افزایش سطح دوپامین، نوراپی نفرین و سروتونین مغز می‌شود که همگی تمرکز و توجه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. به‌این‌ترتیب ورزش و داروهای ADHD مانند ریتالین و آدرال عملکرد مشابهی دارند؛ اما برخلاف داروها، ورزش نیازی به تجویز ندارد و باعث ایجاد عوارض جانبی نیز نمی‌شود. فعالیت‌هایی که نیاز به توجه دقیق به حرکات بدن دارند مانند رقص، ژیمناستیک، هنرهای رزمی و اسکیت بورد، برای کودکان مبتلا به ADHD مفید هستند. ورزش‌های تیمی نیز انتخاب خوبی است. عنصر اجتماعی آن‌ها را جالب می‌کند. “زمان سبز” مزایای فراوانی برای مبتلایان به بیش فعالی دارد. مطالعات نشان می‌دهد که صرف وقت در طبیعت، علائم ADHD در کودکان را کاهش می‌دهد. در صورت امکان، کودک خود را تشویق کنید تا در روز حداقل ۳۰ دقیقه خارج از خانه بازی کند.

اهمیت خواب در درمان بیش فعالی

خواب منظم و باکیفیت می‌تواند منجر به بهبود چشمگیر علائم ADHD شود. بااین‌حال، بسیاری از بچه‌هایی که ADHD دارند، در به خواب رفتن در شب دچار مشکل هستند. گاهی اوقات این مشکلات خواب به علت داروهای محرک است و کاهش دوز و یا قطع دارو به‌طور کامل مشکل را حل خواهد کرد. بااین‌حال، درصد زیادی از کودکان مبتلابه ADHD که از داروهای محرک استفاده نمی‌کنند نیز مشکلات خواب دارند.

اگر فرزند شما یکی از آن‌ها باشد، این گام‌ها می‌تواند به شما کمک کند.

  1. تعیین زمان خواب منظم (و تأکید به اجرای آن).
  2. اگر صدای محیط کودکتان را بیدار نگه می‌دارد صدای مزاحم را پیدا کنید و از بین ببرید.
  3. خاموش کردن تمام وسایل الکترونیکی (تلویزیون، کامپیوتر، بازی‌های ویدئویی) حداقل یک ساعت قبل از خواب.
  4. محدودیت فعالیت بدنی در شب.

تغذیه خوب در درمان بیش فعالی

مطالعات نشان می‌دهد وقتی صحبت از مدیریت بیش فعالی است، حتی آنچه می‌خورید و زمانی که می‌خورید می‌تواند تفاوت ایجاد کند. برنامه غذایی و خوردن میان وعده‌ها را طوری برنامه‌ریزی کنید که فاصله بین آن‌ها بیشتر از سه ساعت نباشد، این امر به ثابت نگه‌داشتن قند خون فرزندتان کمک می‌کند، باعث به حداقل رساندن تحریک‌پذیری و کمک به توجه و تمرکز وی می‌شود. سعی کنید در هر وعده غذایی یا میان وعده، کمی پروتئین و کربوهیدرات‌های پیچیده را اضافه کنید. سطوح روی، آهن و منیزیم فرزندتان را بررسی کنید. بسیاری از کودکان مبتلا به ADHD کمبود این مواد معدنی را دارند. افزایش سطح آن‌ها مخصوصاً آهن، ممکن است به کنترل علائم ADHD کمک کند. مطالعه‌ای نشان داده است که مکمل‌های آهن، بهبودی‌ای مانند مصرف قرص‌ها را ایجاد می‌کنند.

نکاتی برای حمایت از درمان بیش فعالی فرزندتان

  1. یک‌ روال را دنبال کنید. مهم است که زمان و مکان را برای همه‌چیز تنظیم کنید تا کمک کنید کودک مبتلابه ADHD درک کند و انتظارات را برآورده سازد. روال ساده و قابل پیش‌بینی برای وعده‌های غذا، مشق شب، بازی و خوابیدن ایجاد کنید.
  2. از ساعت و زمان‌سنج استفاده کنید. در خانه ساعت بگذارید و یک ساعت بزرگ را در اتاق فرزندتان قرار دهید. برای انجام کارهای فرزندتان مانند انجام تکالیف یا آماده شدن در صبح زمان زیادی در نظر بگیرید. برنامه کودکتان را ساده کنید.
  3. اجتناب از زمان بیکاری، ایده خوبی است، اما کودک مبتلابه بیش فعالی ممکن است بیشتر حواسش پرت شود اگر فعالیت‌های خیلی زیادی بعد از مدرسه داشته باشد.
  4. یک مکان آرام به وجود آورید. اطمینان حاصل کنید که فرزند شما یک فضای آرام و خصوصی برای خود دارد.
  5. تنظیم خانه به یک روش سازمان‌یافته. اطمینان حاصل کنید که کودک شما می‌داند که هر چیزی جای خود را دارد.

کودکان مبتلابه بیش فعالی/ نقص توجه در انتقال آنچه در یک محیط یاد گرفته‌اند به محیط دیگر دچار مشکل می‌شوند. برای مثال، آن‌ها ممکن است یاد گرفته باشند که چگونه طغیان‌های آنی را در مدرسه کنترل کنند، اما بی‌صبری دیگران باعث قطع آن در خانه می‌شود.

کودکان مبتلابه اختلال بیش ‌فعالی/ کمبود توجه معمولاً در حین انجام وظایف در الگوهای قابل ‌پیش‌بینی و در مکان‌های قابل ‌پیش‌بینی، به موفقیت دست می‌یابند، به‌طوری‌که آن‌ها می‌دانند که شما چه انتظاری از آن‌ها دارید و چه‌کار باید انجام دهند. برای تشویق تغییرات مثبت در همه موقعیت‌ها، کودکان مبتلابه ADHD نیاز به ثبات دارند. مهم است که والدین کودکان مبتلابه ADHD یاد بگیرند چگونه روش‌های رفتاری درمانی را در خانه اعمال کنند.


مقاله مرتبط: درمان بیش فعالی کودک


منبع: Helpguide


اضطراب-مدرسه.jpg
بهمن ۱۴, ۱۳۹۷

بر اساس گزارش انجمن اضطراب و افسردگی آمریكا (ADAA)، اضطراب مدرسه، ۲ تا ۵ درصد از کودکان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگر والدین از علل زمینه‌ساز این اضطراب آگاهی داشته باشند تا حد زیادی می‌توانند آن را مهار کنند.

راهکارهایی برای کاهش اضطراب مدرسه

در ادامه پیشنهادهایی ذکرشده است که در کاهش اضطراب مدرسه در کودکان به شما کمک شایانی می‌کند.

  • برای مواجه با اضطراب مدرسه سعی کنید خودتان آرام باشید. به یاد داشته باشید که کودکان به خصوص در سال‌های اولیه، با سرعت متفاوتی رشد می‌کنند. اگر در مورد عملکرد کودکتان نگران هستید، فعال باشید و با معلم وی که بتواند بازخورد خوبی به شما بدهد و پیشنهاد‌های سازنده‌ای در مورد یادگیری فرزندتان داشته باشد، ملاقات کنید.
  • کانال‌های ارتباطی با کودک خود را باز نگه دارید. به دوره‌هایی که در آن ممکن است تحت‌فشار قرار بگیرد حساس باشید و به او فرصت بدهید تا در مورد ترس‌هایش صحبت کند. بااین‌حال این واقعیت وجود دارد که کودک دارای اضطراب ممکن است همیشه نتواند صحبت کند، در زمان‌هایی مانند این موقعیت، راه‌های عملی برای یادآوری عشق و حمایت خود به او را پیدا کنید. مثلاً غذای موردعلاقه‌اش را درست کنید.
  • اگر فرزندتان به‌شدت در مورد عملکردش در مدرسه اضطراب دارد، روی باورهای فاجعه آمیزش در مورد پیامدهای عدم موفقیت وی در مدرسه کار کنید. کمکش کنید افکار منفی‌اش درباره وابسته بودن ارزش وی به عنوان انسان یا زندگی آینده‌اش، به نمراتش را، به چالش بکشد.
  • تأییدتان وابسته به دستاوردهای فرزندتان نباشد. از موفقیت‌های فرزندتان قدردانی کنید، اما تمرکز خود را بر ویژگی‌ها و رفتارهایی بگذارید که به او کمک کرده است تا به این‌ها دست پیدا کند؛ مانند تعهد، تمرکز و سخت‌کوشی او. همیشه بر اهمیت تحقق پتانسیل شخصی‌اش بیش از بهترین بودن، تأکید داشته باشید. دیر یا زود فرزندتان خود را فردی تواناتر، باهوش‌تر و سریع‌تر خواهد دید.
  • تلاش کنید تا ارزش‌های موفقیت فرزندتان را بیرون از کار مدرسه تأیید کنید. مثلاً مهارت‌های فوتبال او را جشن بگیرید.
  • به کودکتان آموزش دهید که شکست‌ها و نمرات پایین خود را به عنوان فرآیندی از آموزش که باعث پیشرفتش می‌شود ببیند. کارول دوک “رشد ذهنیت” را تقویت می‌کند که در آن تمام شکست‌ها به‌عنوان فرصتی برای یادگیری مشاهده می‌شوند. تأکید می‌کند که توانایی ثابت نیست، اما همیشه می‌تواند از طریق تمرین توسعه یابد.
روش هایی برای کاهش اضطراب مدرسه
اضطراب مدرسه در کودکان
  • تمرکز بر روی مهارت‌های درحال‌توسعه که کودک شما را قادر می‌سازد تا احساس کنترل بیشتری روی یادگیری خود داشته باشد. همچنین به فرزندتان کمک کنید تا برنامه‌ریزی مناسبی برای تکالیف مدرسه داشته باشد تا بتواند از وقت آزاد خود استفاده کرده و استراحت کند.

اما یکی از بهترین روش‌ها برای کاهش اضطراب مدرسه فرزندتان، مراجعه به روانشناس کودک است. این روانشناسان، تخصص لازم در زمینه اختلالات و مشکلات کودکان دارند و می‌توانند به شما و کودکتان کمک کنند تا آن‌ها را حل کنید. اگر اضطراب مدرسه با فرزندتان باقی بماند و رفع نشود در بزرگ‌سالی او را دچار مشکل خواهد کرد.


مقاله مرتبطترس از مدرسه و راهکارهای درمانی آن




اکسیر در چند خط

مرکز مشاوره و خدمات روانشناختی اکسیر با داشتن نیروهای متخصص و با تجربه، دانش به روز در زمینه روش های درمانی، تکنولوژی برتر مغز و شناخت و همچنین با ارائه خدمات متنوع و مراجع محور در زمینه خدمات روانشناختی به بهبود و ارتقا سلامت روان شما می اندیشد.

اطلاعات تماس شعبه ها


شعبه شهرک غرب

۸۸۵۷۱۸۰۰ – ۸۸۰۷۸۵۸۵
۸۸۵۸۱۷۸۶ – ۸۸۰۷۸۸۴۴

شعبه فلکه اول تهرانپارس

۷۶۷۱۰۸۲۳ – ۷۷۸۸۲۸۱۷
۷۶۷۱۰۸۱۹


آدرس شعبه ها


شعبه شهرک غرب

شهرک غرب ،بلوار دادمان ، خیابان فلامک شمالی ، کوچه حیدریان پلاک ۱۸

شعبه فلکه اول تهرانپارس

فلکه اول تهران پارس ، خیابان امیری طائمه(۱۴۲ غربی) پلاک ۱۲ واحد ۱




تمامی حقوق مادی و معنی این سایت مطعلق به مجموعه اکسیر میباشد.هرگونه کپی برداری از این سایت پیگرد قانونی دارد